ΜΑΡΙΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ν. ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, Αγωγή με αρ.: 5442/2013., 23/12/2025

(1), 2

(2), 8

(1)(κκ),

(4), 12 και 13, καθώς και Δ.64, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, και συγκεκριμένα στα Άρθρα 2, 14, 63 - 71, καθώς και στα Άρθρα 23 και 30 του Συντάγματος. Υποστηρίζει, επίσης, τη θέση της στη βάση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στο Δίκαιο της Επιείκειας. Η καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει, μεταξύ άλλων λόγων που προωθεί με την ένστασή της, ότι η υπό εκδίκαση αίτηση δεν διαθέτει ορθή νομική βάση, είναι αντικανονική και αόριστη. Επισημαίνει, περαιτέρω, ότι δεν πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να ακυρώσει αποφάσεις άλλου ομοβάθμιου Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης. Επιπλέον, η καθ' ης η αίτηση θεωρεί την αίτηση καταχρηστική, δεδομένου ότι η ίδια ενήργησε νόμιμα καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο, ακολουθώντας όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Υποστηρίζει ότι η αιτήτρια επιδιώκει να την αποστερήσει από το δικαίωμά της να εκτελέσει την εκ συμφώνου απόφαση για την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης ημερομηνίας 03/07/2015 η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, καθώς και να ακυρώσει την εγγραφή memo ΕΒ/4190/2022 και τις σχετικές επιβαρύνσεις, παραβιάζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τα δικαιώματά της. Περαιτέρω, επισημαίνεται ότι η επίδικη αίτηση δεν συνιστά το κατάλληλο δικονομικό μέσο για την επίτευξη της αιτούμενης θεραπείας, καθόσον η ακύρωση της ανωτέρω εκ συμφώνου απόφασης της 03/07/2015 λόγω δόλου, όπως ισχυρίζεται η αιτήτρια, θα μπορούσε να επιδιωχθεί μόνο μέσω καταχώρισης νέας αγωγής και όχι μέσω της παρούσας αίτησης. Επιπλέον, προβάλλεται κώλυμα στην προώθηση της αίτησης της αιτήτριας λόγω της ύπαρξης δεσμευτικών αποφάσεων του Δικαστηρίου, καθώς και επειδή στην παρούσα διαδικασία δεν έχουν συνενωθεί όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι. Η καθ' ης η αίτηση επισημαίνει επίσης ότι δεν συντρέχουν ιδιαίτερες ή επείγουσες περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι η αιτήτρια καθυστέρησε αδικαιολόγητα στην κατάθεση της αίτησης και ότι η πρόθεσή της συνιστά προϊόν δεύτερης σκέψης, με μοναδικό σκοπό να προκαλέσει καθυστέρηση στην είσπραξη του οφειλόμενου ποσού. Τονίζεται ότι τυχόν επιτυχία της αίτησης θα επηρεάσει άμεσα τα δικαιώματά της και θα της προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία, καθόσον θα παρεμποδιστεί η είσπραξη του ποσού που δικαιούται βάσει της εκδοθείσας απόφασης. Τα προβαλλόμενα περιστατικά στο πλαίσιο της ένστασης Προς υποστήριξη της ανωτέρω ένστασής της, η καθ' ης η αίτηση καταχώρισε ένορκη δήλωση, με την οποία προβάλλει τους ισχυρισμούς της ως προς τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων ερείδονται οι προαναφερθέντες λόγοι ένστασης και οι θέσεις της κατά της υπό εξέταση αίτησης. Στην πιο πάνω ένορκη δήλωση της, η καθ' ης η αίτηση αναφέρει ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και ότι, όπου απαιτείται, αντλεί πληροφορίες από τη δικογραφία και τον δικηγόρο της. Η μάρτυρας αρνείται και απορρίπτει τους περισσότερους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας, τους θέτει σε αυστηρή απόδειξη και υποστηρίζει ότι αυτοί προβάλλονται καταχρηστικά, θεωρώντας ότι αποτελούν εκ των υστέρων κατασκευάσματα της αιτήτριας με σκοπό την αποφυγή ή καθυστέρηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεών της έναντι της δυνάμει εκ συμφώνου απόφασης για την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης ημερομηνίας 03/07/2015 η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/

1. Η καθ' ης η αίτηση αναφέρει ότι η αιτήτρια κατέβαλε μόνο €40.000 από το οφειλόμενο ποσό των €125.000 πλέον τόκων, ενώ η εν λόγω απόφαση υπέρ της παραμένει σε ισχύ, εκτελεστή και δεν έχει ανασταλεί, παραμεριστεί ή ακυρωθεί. Η καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι δεν πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και επαναλαμβάνει ότι η εκ συμφώνου απόφαση για την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης ημερομηνίας 03/07/2015 η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, παραμένει νόμιμη και εκτελεστή. Επισημαίνει ότι η διαγραφή της επίδικης εγγραφής memo ΕΒ/4190/2022 και η ακύρωση των σχετικών επιβαρύνσεων δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τον παραμερισμό αυτής της απόφασης, η οποία δεν ζητείται στην αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, υποστηρίζει ότι απόφαση που έχει εξασφαλιστεί εκ συμφώνου ή με δόλο μπορεί να παραμεριστεί ή να ακυρωθεί μόνο μέσω νέας αγωγής και, συνεπώς, δεν θα μπορούσε να επιδιωχθεί με την υπό κρίση αίτηση. Εν προκειμένω, αρνείται ότι κατά την εγγραφή του επίδικου memo ΕΒ/4190/2022 και των σχετικών επιβαρύνσεων απέκρυψε οποιαδήποτε πληροφορία από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας και προβάλλει ότι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας δεν αληθεύουν. Αντίθετα, η καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι ενήργησε καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο νόμιμα, ορθά και σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Η καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική, καθώς η αιτήτρια γνώριζε τα γεγονότα της Αγωγής αρ. 3165/2013 και της αίτησης που υπέβαλε η Ελληνική Τράπεζα στις 19/04/2019 για υποκατάσταση του Αιμίλιου Εμμανουήλ από τη θέση του ενάγοντος. Η αιτήτρια συμμετείχε στη διαδικασία, όπως φαίνεται στην εκδοθείσα απόφαση της 14/02/2020, αλλά ποτέ δεν ζήτησε ακύρωση της απόφασης για την έκδοση του διατάγματος μεσεγγύησης της 03/07/2015 εις βάρος της και, ως εκ τούτου, σήμερα εμποδίζεται να προβάλλει ισχυρισμούς για ακύρωση της επίδικης εγγραφής memo ΕΒ/4190/2022 και των σχετικών επιβαρύνσεων. Η καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι η αίτηση είναι ουσιαστικά και νομικά αβάσιμη, καθώς η απόφαση της 14/02/2020 στην Αγωγή αρ. 3165/2013 που εξασφάλισε η Ελληνική Τράπεζα, δεν επηρεάζει την επίδικη εκ συμφώνου απόφαση εις βάρος της αιτήτριας για την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης της 03/07/2015 η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 και εξακολουθεί να ισχύει ως προς το ποσό των €85.000 πλέον τόκων. Δεδομένου ότι η Ελληνική Τράπεζα, ως διάδοχος του δικαιούχου Αιμίλιου Εμμανουήλ, δεν ζήτησε ακύρωση της απόφασης, η αιτήτρια μπορεί να επικαλεστεί έναντι αυτής την υπεράσπιση της καταβολής του ποσού που επιδικάστηκε με την εκ συμφώνου απόφαση για την έκδοση του διατάγματος μεσεγγύησης της 03/07/
2. Επιπλέον, η καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι η αιτήτρια κωλύεται να προωθήσει την παρούσα αίτηση λόγω της μη συνδρομής όλων των αναγκαίων διαδίκων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η Ελληνική Τράπεζα. Κατά την άποψη της καθ' ης η αίτηση, η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, και η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επέφερε άμεσο και ανεπανόρθωτο πλήγμα στα δικαιώματά της, εμποδίζοντάς την από την είσπραξη του οφειλόμενου ποσού. Συνεπώς, η θέση της είναι όπως η αίτηση απορριφθεί με καταλογισμό εξόδων υπέρ της. IV. Νομική πτυχή και εξέταση της αίτησης Η δυνατότητα, εκ δυνάμει δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, να εγγράψει δικαστική απόφαση που εκδόθηκε υπέρ του στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο, ώστε να καταστεί οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία επί της οποίας ο οφειλέτης έχει συμφέρον και η οποία είναι εγγεγραμμένη στο όνομά του στο κτηματικό μητρώο, εγγύηση για την πληρωμή του οφειλόμενου εκ δικαστικής αποφάσεως ποσού, προνοείται από το Μέρος V του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
3. Ιδιαίτερα, το Άρθρο 71 του Μέρος V, επί του οποίου, μεταξύ άλλων, στηρίζεται η παρούσα αίτηση, προνοεί ότι: «Κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δύναται να ζητήσει από το Δικαστήριο την ακύρωση οποιασδήποτε εγγραφής που διενεργήθηκε δυνάμει του Μέρους αυτού.» Όπως προκύπτει από το Άρθρο 71 του Μέρος V, κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο έχει τη δυνατότητα να ζητήσει από το Δικαστήριο την ακύρωση οποιασδήποτε εγγραφής που διενεργήθηκε δυνάμει του Μέρος V. Το δικαίωμα αυτό καλύπτει τόσο τις εγγραφές που ήταν εξαρχάς λανθασμένες, όσο και εκείνες που, αν και αρχικά νόμιμες, καθίστανται εσφαλμένες ή αντίθετες στις διατάξεις του Νόμου λόγω γεγονότων, πράξεων ή παραλείψεων που προέκυψαν ή έγιναν αντιληπτές μετά την καταχώρισή τους. Προϋπόθεση για την επιτυχή άσκηση του δικαιώματος είναι ότι ο αιτών διαθέτει, ως «ενδιαφερόμενο πρόσωπο», έννομο συμφέρον που θίγεται από την εν λόγω εγγραφή. Σύμφωνα με το άρθρο 14

(1)(β) του Κεφ. 6, η επιβάρυνση ακίνητης ιδιοκτησίας με την εγγραφή δικαστικής απόφασης, δυνάμει του Μέρους V, αποτελεί μέθοδο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή διατάγματος του Δικαστηρίου που διατάσσει την πληρωμή χρημάτων. Ομοίως, η κατάσχεση ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου δυνάμει του Μέρους VII, συνιστά μέσο εκτέλεσης τέτοιας απόφασης. Στην υπό εξέταση περίπτωση, αποτελεί κοινό τόπο και διαπίστωση του Δικαστηρίου από τον φάκελο της υπόθεσης, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα και τα τηρηθέντα ενυπόγραφα πρακτικά, ότι στις 10/03/2015 η καθ' ης η αίτηση καταχώρησε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 αίτηση για έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης και κατάσχεσης εις χείρας τρίτου εναντίον της αιτήτριας ως μεσεγγυούχου 1 και του συζύγου της, Μάριου Βογαζιάνου, ως μεσεγγυούχου

1. Στο πλαίσιο της αίτησης αυτής εκδόθηκε, δυνάμει του Άρθρου 78 του Κεφ. 6, στις 03/07/2015, εκ συμφώνου απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (garnishee order absolute), με το οποίο η αιτήτρια διατάχθηκε να καταβάλει προς την καθ' ης η αίτηση το ποσό των €125.000, πλέον τόκου 4% από την ημερομηνία εκείνη μέχρι εξοφλήσεως. Πιο συγκεκριμένα, στο πρακτικό που τηρήθηκε από το Δικαστήριο κατά τη διαδικασία καταγράφεται το διατακτικό μέρος της απόφασης του Δικαστηρίου ως εξής: «Εκ συμφώνου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η Μεσεγγυούχος 1 να καταβάλει προς την Αιτήτρια το ποσό των €125.000 πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα (το οποίο αποτελεί το σημερινό υπόλοιπο της προαναφερθείσας αγωγής). Το εν λόγω ποσό αποτελεί μέρος του εξ αποφάσεως χρέους της αγωγής 3165/2013, οφειλόμενο από την Μεσεγγυούχο 1 προς τον καθ' ου η αίτηση.». (υπογράμμιση και έμφαση δοθείσα από το Δικαστήριο) Διευκρινίζεται ότι, όπως και ανωτέρω αναφέρεται, η εκ συμφώνου απόφαση εις βάρος της αιτήτριας και υπέρ του Αιμίλιου Εμμανουήλ στην Αγωγή αρ. 3165/2013 αφορούσε την καταβολή του ποσού των €750.000 πλέον τόκων. Εξ ου και η ανωτέρω αναφορά στο πρακτικό του Δικαστηρίου ότι το ποσό των €125.000, πλέον νόμιμου τόκου, για το οποίο εκδόθηκε το απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, «αποτελεί μέρος του εξ αποφάσεως χρέους της Αγωγής αρ. 3165/2013». Σημειώνεται ότι πριν από την έκδοση του παραπάνω διατάγματος δεν είχε εκδοθεί προσωρινό διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (garnishee order nisi), σύμφωνα με τα Άρθρα 73 και 74 του Κεφ.
2. Από το πρακτικό της διαδικασίας της 20/03/2015, κατά την οποία η αίτηση εκδικάστηκε για πρώτη φορά, προκύπτει ότι, κατόπιν παραστάσεων της καθ' ης η αίτηση, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την επίδοση της αίτησης στον Αιμίλιο Εμμανουήλ, καθώς και στην αιτήτρια και στον σύζυγό της, ως φερόμενους μεσεγγυούχους. Κοινό τόπο, βάσει των ανωτέρω ενόρκων δηλώσεων της αιτήτριας και της καθ' ης η αίτηση, αποτελεί και το γεγονός ότι, πριν από την έκδοση του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, ημερομηνίας 03/07/2015, με το οποίο η αιτήτρια διατάχθηκε να καταβάλει προς την καθ' ης η αίτηση ποσό που αντιστοιχούσε στο εξ αποφάσεως χρέος της, όπως αυτό απορρέει από την απόφαση του Δικαστηρίου της 05/08/2013 στην Αγωγή αρ. 3165/2013, ήτοι στις 04/06/2015, ο Αιμίλιος Εμμανουήλ, ως πιστωτής του εν λόγω εξ αποφάσεως χρέους, υπέγραψε συμφωνία εκχώρησης προς την Ελληνική Τράπεζα των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την πιο πάνω απόφαση. Από το ως άνω γεγονός προκύπτει η ανάγκη εξέτασης της νομικής φύσης και των συνεπειών της εκχώρησης. Έχει κριθεί ότι τα χρέη αποτελούν αγώγιμες απαιτήσεις, κατά την αγγλική ορολογία «choses in action» (βλ. Chrysostomou v. Chalkousi & Sons,

(1978)1 C.L.R. 10), δηλαδή απαιτήσεις που δεν τελούν υπό άμεση κατοχή αλλά επιδιώκονται δικαστικώς (βλ. Jones v. Humphreys, [1902] 1 KB 10), τα λεγόμενα αγώγιμα δικαιώματα (βλ. Φαφαλιου ν. Laiki Cyprialife Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 67/2015, 11/03/2025). Το δίκαιο που διέπει την εκχώρηση χρέους στην Κύπρο, έχει κριθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Chrysostomou v. Chalkousi & Sons,

(1978)1 C.L.R. 10 ότι είναι οι αρχές της Επιείκειας, οι οποίες ίσχυαν πριν και εξακολουθούν να ισχύουν μετά τη θέσπιση του Law of Property Act 1925 στην Αγγλία, δυνάμει των οποίων είναι δυνατή η εκχώρηση ενός χρέους (equitable assignment of a debt). Σύμφωνα με τον δεσμευτικό λόγο της εν λόγω απόφασης, η εκχώρηση αυτή δεν απαιτεί να περιβληθεί οποιονδήποτε ιδιαίτερο τύπο, καθότι η Επιείκεια αποβλέπει στην πρόθεση και όχι στον τύπο. Επιπλέον, η εκχώρηση χρέους κατά την Επιείκεια, η οποία καταρτίζεται μεταξύ εκχωρητή και εκδοχέα, θεωρείται πλήρης ακόμη και αν δεν έχει δοθεί ειδοποίηση στον οφειλέτη τον οποίο αφορά. Στην απόφασή του, το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε τα εξής, τα οποία αποτυπώνουν τις εν λόγω αρχές: «A debt, such as the one involved in the present proceedings, is a legal chose in action, as defined in Snell's Principles of Equity, 27th ed., p. 69; and, as it appears from the same textbook (at pp. 70,74, 77), there can be an equitable assignment of a legal chose in action. Such an assignment does not have to be in any particular form (see Inland Revenue Commissioners v. Electric and Musical Industries, Ltd., [1949] 1 All E.R. 120, 126; affirmed on appeal, [1950] 2 All E.R. 261) because Equity looks to the intent rather than to the form; and an equitable assignment of a debt made between an assignor and an assignee is complete even if no notice has been given to the debtor concerned (see Gorringe v. Irwell India Rubber and Gutta Percha Works, [1886] 34 Ch. D. 128). We can find, therefore, no merit in the submission of counsel for the appellant that in the present case the assignment of the debt in question was not a valid one because it was not made in writing and no written notice of it was given to the appellant, as the debtor.». Συναφώς, στη νομική εγκυκλοπαίδεια Halsbury's Laws of England, τόμος 47, 2021, Lexis+ UK (ηλεκτρονική έκδοση), πρόσβαση 20/12/2025, όσον αφορά τον τίτλο που δύναται να αποκτηθεί ως αποτέλεσμα εκχώρησης αγώγιμου δικαιώματος κατά την Επιείκεια, στην παράγραφο 218 αναφέρονται τα εξής: «To constitute an equitable assignment of a chose (or thing) in action no particular form of words in required; (.). Notice to the person owing the debt or to the holder of the fund is not necessary to complete the assignee's title (Ward and Pemberton v Duncombe [1893] AC 369 at 392, HL, per Lord Macnaghten; Holt v Heatherfield Trust Ltd [1942] 2 KB 1 at 4, [1942] 1 All ER 404 at 407 per Atkinson J. (.)); but, if he omits to give such notice, a subsequent assignee who took without notice of the first charge may, by giving notice, obtain priority over him.». (έμφαση δοθείσα από το Δικαστήριο) Οι ανωτέρω αρχές δικαίου επαναβεβαιώθηκαν και συνοψίστηκαν στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Βιολάρης κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 163/2018 κ.α., 06/09/2024, όπου έγινε αναφορά και στο τι συνιστά απόλυτη (absolute) εκχώρηση. Μία εκχώρηση είναι απόλυτη όταν αποσκοπεί στη μεταβίβαση ολόκληρου του συμφέροντος του εκχωρητή επί του αγώγιμου δικαιώματος (chose in action), ανεξαρτήτως του ότι ο εκχωρητής ενδέχεται να διατηρεί δικαίωμα εξαγοράς ή επανεκχώρησης του εν λόγω δικαιώματος. Αντίθετα, εκχώρηση κατά τρόπο επιβάρυνσης μόνο (by way of charge only) υφίσταται όταν παρέχεται απλώς δικαίωμα πληρωμής από συγκεκριμένο κεφάλαιο ή συγκεκριμένη περιουσία, χωρίς όμως να μεταβιβάζεται το ίδιο το κεφάλαιο ή η περιουσία. Στην υπόθεση Φασαρία, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Φασαρία ν. American Life Insurance Company ή Alico AIG Life, κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 325/2012, κ.α., 20/01/2022, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι συνέπεια της εκχώρησης, εάν αυτή είναι απόλυτη (absolute), είναι η μεταβίβαση του χρέους και συνεπακόλουθα του αντίστοιχου αγώγιμου δικαιώματος (chose in action) ως περιουσιακού στοιχείου (βλ. Φαφαλιου ν. Laiki Cyprialife Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 67/2015, 11/03/2025). Οι συνέπειες τέτοιας εκχώρησης έναντι των οφειλετών εξετάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση World of Shipping Corporation v. Vassiliko Cement Works Ltd,

(1989)1 CLR 273, όπου υιοθετήθηκε η αρχή του δικαίου της Επιείκειας, σύμφωνα με την οποία ο εκδοχέας (assignee) αποκτά το δικαίωμα που απορρέει από την εκχώρηση υπό την επιφύλαξη τυχόν υφιστάμενων δικαιωμάτων (equities) υπέρ του οφειλέτη και, συνακόλουθα, δεν δύναται να αποκτήσει τίτλο ανώτερο από εκείνον του εκχωρητή (assignor). Η αρχή αυτή συνίσταται στο ότι, όπως και στην περίπτωση τυπικής (κατά νόμο) εκχώρησης (legal assignment), ο εκδοχέας (assignee) αποκτά το δικαίωμα υπό την επιφύλαξη οποιωνδήποτε υφιστάμενων δικαιωμάτων (equities), ανεξαρτήτως του αν είχε ή όχι γνώση αυτών (βλ. Roxburghe v. Cox,

(1881)17 Ch D 520 και Muscat v. Smith, [2003] EWCA Civ 962). Περιλαμβανομένων και όλων των δικαιωμάτων που έχουν ήδη δημιουργηθεί υπέρ τρίτων. Στο σύγγραμμα Contract: The Law of Contract (Common Law Series), Lexis+ UK (ηλεκτρονική έκδοση), πρόσβαση 20/12/2025, στο κεφάλαιο 6, παράγραφο 6.336, όπου εξετάζονται οι συνέπειες της εκχώρησης στη νομική θέση των μερών, επεξηγείται: «The word "equities" here is not a narrow concept and is used to give effect the notion that the assignee cannot by assignment be in a better position than the assignor was prior to the assignment». Και το ερώτημα που τίθεται είναι, ποια η σημασία και ποιες επιπτώσεις τυχόν προκύπτουν από το γεγονός ότι, κατά τον χρόνο έκδοσης, στις 03/07/2015, του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 ─ με το οποίο η αιτήτρια διατάχθηκε, λόγω της εξ αποφάσεως οφειλής της στην Αγωγή αρ. 3165/2013 της 05/08/2013, να καταβάλει προς την καθ' ης η αίτηση το ποσό του διατάγματος ─ κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη, ήτοι αιτήτρια και καθ' ης η αίτηση ─ όπως είναι παραδεκτό μεταξύ τους ─, δεν ήταν σε γνώση ότι ο Αιμίλιος Εμμανουήλ, πρόσωπο με συμφέρον στο χρέος από την απόφαση της ίδιας Αγωγής αρ. 3165/2013, είχε υπογράψει συμφωνία εκχώρησης προς την Ελληνική Τράπεζα των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την απόφαση του Δικαστηρίου. Κατ' επέκταση, τίθεται το ερώτημα εάν, υπό τις περιστάσεις αυτές, είναι αναγκαίο να εξεταστεί η νομιμοποίηση της επίδικης εγγραφής memo ΕΒ/4190/2022 και των σχετικών επιβαρύνσεων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μεταγενέστερα, στις 20/09/2022, και αφότου, όπως υποστηρίζεται από αμφότερες, η αιτήτρια και η καθ' ης η αίτηση είχαν λάβει γνώση της εν λόγω συμφωνίας εκχώρησης. Όσον αφορά στο ζήτημα της εκτέλεσης, στο σύγγραμμα W.J. Gough, Company Charges, Lexis+ UK (ηλεκτρονική έκδοση), πρόσβαση 20/12/2025, όσον αφορά το σημείο καθορισμού προτεραιότητας όταν η μέθοδος εκτέλεσης είναι η διαδικασία κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, στην παράγραφο 1.25 αναφέρονται τα εξής: «The relevant priority point in execution is that point in the process prior to completion of execution which the law has selected, out of justice to the execution creditor, beyond which priority ceases for subsequent proprietary assignments made by the debtor and potential executions by other execution creditors. Subsequent dispositions take subject to the accrued execution right of the execution creditor, assuming that the execution is later duly completed (Sykes and Walker pp 23-26, 33-34, 823). At the relevant priority point, the execution is said to 'bind' the property of the debtor taken in execution or, more loosely, to 'charge' or provide 'security' for the debt (The execution creditor acquires no proprietory interest prior to completion of execution: Relwood Pty Ltd v Manning Homes Pty Ltd (No 2) [1991] 2 Qd R 197 at 199-201 per McPherson SPJ.). The relevant priority point varies according to the mode of execution. (.) In respect of garnishee proceedings, the relevant point is service of the order nisi (Vacuum Oil Co Ltd v Ellis [1914] 1 KB 693)». (έμφαση δοθείσα από το Δικαστήριο) Συναφώς, στο Supreme Court Practice, 1995, Τόμος 1, στην παράγραφο 49/3/3 αναφέρεται: «Effect of garnishee order on an assigned debt ─ It seems that where a judgement debt has been assigned before the date of an order nisi attaching the debt, the title of the assignee prevails over that of the garnishee although there was no consideration for the assignment and notice of the assignment was not given until after the service of the order nisi (Holt v. Heatherfield [1942] 2 K.B. 1)». Η επίπτωση ενός προσωρινού διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (garnishee order nisi) εξηγήθηκε στην υπόθεση Galbraith v. Grimshaw and Baxter, [1910] 1 KB 339 όπου λέχθηκε: «The effect of the service of a garnishee order nisi in England was thus stated by Jessel MR in In Re Stanhope Silkstone Collieries Co: "The attachment or garnishee order is a mode of enforcing by execution the payment of the debt in the original action; and the order that the debt be attached and that the garnishee, that is, the debtor of the original judgment debtor, shall appear to show cause why he should not pay the debt, does not operate to give the plaintiff in the original action any security until it is served." It is plain that Jessel MR means that as soon as the order is served it does give the judgment creditor some security. It does not, it is true, operate as a transfer of the property in the debt, but it is an equitable charge on it, and the garnishee cannot pay the debt to any one but the garnishor without incurring the risk of having to pay it over again to the creditor. That was decided in Rogers v Whiteley.». Η διαδικασία της κατάσχεσης εις χείρας τρίτου και ειδικότερα η φύσης της, επεξηγήθηκαν και στην υπόθεση Societe Eram Ltd v. Cie Internationale, [2003] UKHL 30 όπου ειπώθηκε: «A garnishee or third party debt order is a proprietary remedy which operates by way of attachment against the property of the judgment debtor. The property of the judgment debtor so attached is the chose in action represented by the debt of the third party or garnishee to the judgment debtor. On the making of the interim or nisi order that chose in action is (as it has been variously put) bound, frozen, attached or charged in the hands of the third party or garnishee. Subject to any monetary limit which may be specified in the order, the third party is not entitled to deal with that chose in action by making payment to the judgment debtor or any other party at his request. When a final or absolute order is made the third party or garnishee is obliged (subject to any specified monetary limit) to make payment to the judgment creditor and not to the judgment debtor, but the debt of the third party to the judgment debtor is discharged pro tanto.». Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, στην εκτέλεση βάσει απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, το σχετικό σημείο προτεραιότητας για τον πιστωτή που επιδιώκει την εκτέλεση καθορίζεται από την επίδοση του προσωρινού διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (garnishee order nisi). Από τη στιγμή αυτή, η περιουσία του χρεώστη θεωρείται δεσμευμένη υπέρ του πιστωτή, δημιουργώντας μια αναστρέψιμη επιβάρυνση (defeasible charge) υπέρ του. Το ίδιο προκύπτει και από το Άρθρο 74 του Κεφ. 6, το οποίο ορίζει ότι, με την επίδοση του προσωρινού διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, το οφειλόμενο χρέος: «καθίσταται, στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτού, υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης, ασφάλεια στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή». Οποιεσδήποτε μεταγενέστερες εκχωρήσεις ή διαθέσεις της περιουσίας υπόκεινται στο δικαίωμα προτεραιότητας του επισπεύδοντος την εκτέλεση πιστωτή, ο οποίος δεν αποκτά δικαίωμα κυριότητας παρά μόνο αφού το σχετικό διάταγμα επιβεβαιωθεί και καταστεί απόλυτο και, εν συνεχεία, ολοκληρωθεί η διαδικασία εκτέλεσης (βλ. και FG Hemisphere Associates LLC v. Congo, [2005] EWHC 3103 (QB)). Ως προς τα προαναφερόμενα, σχετική κρίνεται η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας Κουίνσλαντ της Αυστραλίας στην υπόθεση Relwood Pty Ltd v. Manning Homes Pty Ltd (No. 2), [1992] 2 Qd R 197. Αν και η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο εξέτασης της ιδιομορφίας της λειτουργίας επιβάρυνσης που δημιουργείται από ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης επί του συνόλου της περιουσίας εταιρείας, εντούτοις είναι καθοδηγητική και ως προς τα δεδομένα που δημιουργεί η έκδοση προσωρινού διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (garnishee order nisi), ιδίως αναφορικά με τη διαδικασία εκτέλεσης επί της περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενό του και τον προσδιορισμό του προτιμητέου ή ανώτερου δικαιώματος επ' αυτής. Παρατίθεται κατωτέρω κρίσιμο απόσπασμα από την απόφαση του Δ. Derrington: «A garnishor of a debt owing to a judgment creditor is entitled to a charge against the debt in the hands of the garnishee upon the service of the garnishee order nisi. (.) Accordingly the garnishor's rights take the form of an equitable charge affecting the debt which would defeat any attempt to frustrate the execution at that stage either by the judgment debtor's disposal of his interest in the garnished debt before the order absolute or by the garnishee's action in paying it to the judgment creditor. By parity of reasoning, the seizure of goods by the Sheriff under a writ of fieri facias (''fi. fa.'') creates a similar equitable charge in the judgment creditor for the same purpose: (.) But this equitable charge can itself only attach to the debt subject to any prior equities, and that includes the equitable charge of the debenture-holder which though dormant at that time remains so only until crystallisation of the floating debt: (.) Whilst the service of a garnishee order nisi or the seizure of goods by the Sheriff under a fi. fa. operate to create the above charge, they do not transfer the title in the asset to the executing judgment creditor: (.) This occurs in the case of a garnishee order only when the garnishee pays the amount of the debt required by the order either to the garnishor or into court; and in the case of a fi. fa. when the Sheriff sells the goods under execution: (.) If a garnishee order or a fi. fa. are obtained in respect of a debt incurred by the grantor of a debenture in the ordinary course of business then, providing that the floating charge has not crystallised, the creation of an equitable charge upon service of the garnishee order nisi (or seizure in the case of a fi. fa.) or the passing of the property in the asset upon payment by the garnishee (or sale in the case of fi. fa.) as explained in the last paragraph is unencumbered either by the security itself or by the equitable charge of the debenture-holder. This is because, as it has been explained, they are subject to a limitation as to their effectiveness against such a passing of title in the ordinary course of business and providing that the security has not attached by crystallisation of the floating charge: (.). However in the present case the garnishee had not paid the debt when the floating charge crystallised and so the appellant, who was the garnishor, had not received clear title and had only its equitable charge when the security attached by crystallization of the floating charge.». Επανερχόμενο το Δικαστήριο στα γεγονότα της υπόθεσης, υπό το πρίσμα των προαναφερόμενων αρχών δικαίου, προκύπτουν τα εξής: Κατ' αρχάς, είναι σαφές ότι το γεγονός πως, πριν από την έκδοση του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, ημερομηνίας 03/07/2015, με το οποίο η αιτήτρια διατάχθηκε να καταβάλει προς την καθ' ης η αίτηση ποσό που αντιστοιχούσε στο εξ αποφάσεως χρέος της, όπως αυτό απορρέει από την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/08/2013 στην Αγωγή αρ. 3165/2013, ο Αιμίλιος Εμμανουήλ, ως πιστωτής του εν λόγω εξ αποφάσεως χρέους, υπέγραψε στις 04/06/2015 συμφωνία εκχώρησης προς την Ελληνική Τράπεζα των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την πιο πάνω απόφαση, δεν αποτελούσε στοιχείο το οποίο βρισκόταν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του εν λόγω απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται ζήτημα αναθεώρησης προηγούμενης απόφασης ή λήψης νέας απόφασης υπό τον τύπο της αναθεώρησης, βασιζόμενης στα ίδια γεγονότα, δεδομένα και στοιχεία, όπως ισχυρίζεται με την ένστασή της η καθ' ης η αίτηση. Περαιτέρω, είναι γεγονός ότι η πιο πάνω εκχώρηση από τον Αιμίλιο Εμμανουήλ, ως πιστωτή του εξ αποφάσεως χρέους της αιτήτριας στην Αγωγή αρ. 3165/2013 ημερομηνίας 05/08/2013, των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την εν λόγω απόφαση, με τη συμφωνία εκχώρησης της 04/06/2015 προς την Ελληνική Τράπεζα, έχει ήδη εξεταστεί και επιβεβαιωθεί ως προς τη νομική της ισχύ με την απόφαση του Δικαστηρίου στην αίτηση που υπέβαλε η Ελληνική Τράπεζα στις 19/04/2019, στο πλαίσιο της ίδιας αγωγής, για αντικατάσταση του ενάγοντος. Στις 14/02/2020 εκδόθηκε απόφαση με την οποία το όνομα του Αιμίλιου Εμμανουήλ αντικαταστάθηκε ως ενάγοντος από το όνομα της Ελληνικής Τράπεζας. Με την εν λόγω απόφαση, η οποία προσκομίστηκε ως Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας, τόσο μέσω του σκεπτικού όσο και από την κατάληξή της, αναγνωρίζεται ο απόλυτος χαρακτήρας της εκχώρησης. Το γεγονός αυτό αποτελεί, σε κάθε περίπτωση, εύρημα και του παρόντος Δικαστηρίου, σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας και με βάση τις προαναφερόμενες αρχές δικαίου που διέπουν το ζήτημα. Συνεπώς, και με βάση τις ανωτέρω αρχές δικαίου, η Ελληνική Τράπεζα, από τις 04/06/2015, ως αποτέλεσμα της εκχώρησης από τον Αιμίλιο Εμμανουήλ του εξ αποφάσεως χρέους της αιτήτριας στην Αγωγή αρ. 3165/2013 ημερομηνίας 05/08/2013, κατέστη κύριος αυτού και απέκτησε την κυριότητά του ως περιουσιακό της στοιχείο. Επαναλαμβάνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Chrysostomou v. Chalkousi & Sons,

(1978)1 C.L.R. 10 και Βιολάρης κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 163/2018 κ.α., 06/09/2024), η εκχώρηση χρέους που καταρτίζεται μεταξύ εκχωρητή και εκδοχέα θεωρείται πλήρης ακόμη και αν δεν έχει δοθεί ειδοποίηση στον οφειλέτη. Στην παρούσα περίπτωση, είναι επομένως ουδέτερης σημασίας ο ισχυρισμός της καθ' ης η αίτηση ότι η σχετική επιστολή ειδοποίησης της Ελληνικής Τράπεζας, ημερομηνίας 04/06/2015, της εστάλη στις 09/02/2016, δηλαδή περίπου επτά μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία ο Αιμίλιος Εμμανουήλ και η Ελληνική Τράπεζα συνήψαν την εκχώρηση. Συνεπώς, κατά την έκδοση του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 εναντίον της αιτήτριας στις 03/07/2015, ο Αιμίλιος Εμμανουήλ δεν είχε συμφέρον υπό την έννοια των Άρθρων 73, 74 και 78 του Κεφ. 6, κατά την ιδιότητά του ως εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής της αιτήτριας στην Αγωγή αρ. 3165/2013 βάσει της απόφασης ημερομηνίας 05/08/2013, λόγω της εκχώρησης του χρέους και μεταβίβασης της κυριότητάς του στην Ελληνική Τράπεζα από 04/06/2015. Κατά συνέπεια, από την ημερομηνία αυτή, η αιτήτρια δεν ήταν εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης του Αιμίλιου Εμμανουήλ, αλλά της Ελληνικής Τράπεζας (βλ. Γυμναστικός Σύλλογος Τα Παγκύπρια ΓΣΠ ν. Ulysses Investments Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 171/2014, 30/12/2021, ECLI:CY:AD:2021:A596 και Carna Plants Ltd v. Masalcha Brothers Ltd, κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 7170, 31/01/1990). Κατ' επέκταση, τα περιστατικά δεν εγείρουν ζήτημα προτιμητέου ή ανώτερου δικαιώματος επί του χρέους που αποτελεί αντικείμενο της κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, από την άποψη της εκτέλεσης και της σύγκρουσης ανταγωνιστικών δικαιωμάτων ως άνω. Υπενθυμίζεται στο σημείο αυτό ότι, στην προκείμενη περίπτωση, δεν είχε εκδοθεί προσωρινό διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, προγενέστερα του απολύτου, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο. Επαναλαμβάνεται επίσης, ότι το γεγονός της εκχώρησης από τον Αιμίλιο Εμμανουήλ προς την Ελληνική Τράπεζα, παραδεκτό μεταξύ της αιτήτριας και της καθ' ης η αίτηση, δεν ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τη λήψη της απόφασης για την έκδοση του απόλυτου διατάγματος στις 03/07/2015, ώστε να μπορεί βάσιμα να τίθεται από πλευράς της καθ' ης η αίτηση ότι εξετάζεται από το Δικαστήριο υπό το πρίσμα αναθεώρησης της εν λόγω απόφασης ημερομηνίας 03/07/2015 ως εφετείο του εαυτού του. Επισημαίνεται δε ότι, ούτε η καθ' ης η αίτηση, ούτε η αιτήτρια, προβάλλουν στην παρούσα οποιονδήποτε ισχυρισμό ότι οποιαδήποτε από αυτές ενήργησε απατηλά ή με σκοπό την καταδολίευση της άλλης, έχοντας γνώση της εκχώρησης, σε συνεργία με τον Αιμίλιο Εμμανουήλ ή αλλιώς, ώστε να τίθεται το γεγονός της εκχώρησης υπό το πρίσμα ακύρωσης της εκ συμφώνου απόφασης λόγω δόλου ή απάτης, όπως προωθήθηκε από την καθ' ης η αίτηση. Η θέση της καθ' ης η αίτηση ότι αυτό είναι που «υπονοεί» η αιτήτρια με τους ισχυρισμούς που προώθησε προς υποστήριξη της αίτησης της, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν τεκμηριώνεται. Ως προς τα γεγονότα, καταγράφεται επιπλέον ότι, η επίδικη εγγραφή memo ΕΒ/4190/2022 και οι σχετικές επιβαρύνσεις, καταχωρήθηκαν από την καθ' ης η αίτηση σε χρόνο πολύ μεταγενέστερο των προαναφερόμενων γεγονότων, ήτοι στις 20/09/2022, και κατόπιν διαβημάτων της σε χρόνο κατά τον οποίο είχε πλέον, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, γνώση της εκχώρησης. Σύμφωνα με την Δ.40 κ. 11 των Θεμσών Πολιτικής Δικονομίας, την οποία η αιτήτρια επίσης επικαλείται στην αίτησή της για τη νομική υποστήριξη της βασιμότητάς της: «Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.». (έμφαση δοθείσα από το Δικαστήριο) Επιπλέον, στο σύγγραμμα Annual Practice 1958, Τόμος 1, στο μέρος που πραγματεύεται την O. 45 r. 1 σχετικά με την κατάσχεση χρεών (attachment of debts), στη σελίδα 1101, αναφέρεται ότι τα δικαστήρια έχουν αναγνωρίσει πως, σε περίπτωση αμοιβαίου λάθους εκ μέρους του τρίτου προσώπου εις χείρας του οποίου έγινε η κατάσχεση (garnishee) και του δικαιούχου της απόφασης (judgment creditor), το απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης μπορεί να παραμεριστεί: «Setting aside Garnishee Order made by Mistake. ─ Where there was a case of mutual mistake by garnishee and judgment creditor a garnishee order absolute was set aside (Moore v. Peachey

(1892), 66 L.T. 198; Marshall v. James, [1905] 1 Ch. 432).». Περαιτέρω, στη σελίδα 1106 του ίδιου ανωτέρω συγγράμματος, γίνεται αναφορά στην περίπτωση όπου τα δικαστήρια αναγνώρισαν εκ νέου την εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει εκδοθέν απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, όταν κατά την έκδοσή του το τρίτο πρόσωπο εις χείρας του οποίου έγινε η κατάσχεση (garnishee), ενώ δεν υπήρχε κατασχέσιμο χρέος, παρέμεινε αδρανές με αποτέλεσμα την έκδοση του (ως παράδειγμα παρατίθεται η υπόθεση O'Brien v. Killeen, [1914] 2 Ir. R. 63). Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι είναι δυνατός ο παραμερισμός απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου βασίστηκε σε εκ συμφώνου δηλώσεις των εμπλεκομένων μερών, χωρίς να υφίσταται ανάγκη καταχώρισης αγωγής όπως εισηγείται η καθ' ης η αίτηση. Η Δ.40 κ. 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σε κάθε περίπτωση, παρέχει τη δυνατότητα καταχώρισης αίτησης για αναστολή της εκτέλεσης ή για άλλη κατάλληλη θεραπεία εναντίον του διατάγματος εκτέλεσης ─ το οποίο, εν προκειμένω, είναι το απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 εναντίον της αιτήτριας, ημερομηνίας 03/07/2015 ─ στη βάση γεγονότων τα οποία προέκυψαν σε χρόνο μεταγενέστερο, ώστε να μην ήταν δυνατόν να προβληθούν εγκαίρως. Η εν λόγω διαδικασία δεν μπορεί παρά να έχει τον χαρακτήρα ενδιάμεσης αίτησης, η οποία αφορά και συνδέεται άμεσα με την αίτηση στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα εκτέλεσης. Γενικότερα, το Δικαστήριο, σύμφωνα με το Άρθρο 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Νόμος 14/1960, κατά την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας του, οφείλει σε κάθε δίκη ή άλλη διαδικασία να παρέχει, είτε απόλυτα είτε υπό όρους και προϋποθέσεις, όπως κρίνει δίκαια, όλες τις θεραπείες στις οποίες οποιοσδήποτε διάδικος θα είχε δικαίωμα, αναφορικά με οποιαδήποτε αξίωση που εγείρεται από αυτόν και βασίζεται στον νόμο ή στις αρχές της επιείκειας (equity), κατά τρόπον που, στο μέτρο του δυνατού, να διασφαλίζεται ότι όλα τα αμφισβητούμενα ζητήματα μεταξύ των διαδίκων θα εξετάζονται πλήρως και οριστικά, και να αποφεύγεται κάθε πολλαπλότητα διαδικασίας σχετικά με οποιοδήποτε από τα θέματα αυτά. Η εξουσία που αντλεί το Δικαστήριο από το Άρθρο 71 του Μέρος V του Κεφ. 6 για ακύρωση εγγραφής δικαστικής απόφασης βάσει του εν λόγω μέρους έχει ήδη αναφερθεί ανωτέρω. Επιπλέον, σε σχέση με τα προαναφερόμενα, επισημαίνεται το αιτητικό υπό το στοιχείο Ε στην αίτηση της αιτήτριας, με το οποίο ζητείται: «Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία που το Δικαστήριο κρίνει εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις». Το Δικαστήριο, αφού έθεσε ενώπιόν του όλα τα γεγονότα που παρουσιάστηκαν ή σχετίζονται με την υπό εκδίκαση αίτηση, τις αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων, γραπτές και δια ζώσης, καθώς και τις ανωτέρω αρχές και νομολογία, κρίνει βάσιμο το αίτημα της αιτήτριας για παρέμβαση του Δικαστηρίου υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης. Η παρέμβαση αυτή, εν όψει των διατακτικών αιτημάτων για παροχή θεραπειών, δεν επηρεάζει τα δικαιώματα άλλων μερών, και ειδικότερα της Ελληνικής Τράπεζας, κατά τρόπο που να εμποδίζει το Δικαστήριο από την απόδοση των θεραπειών που κρίνει δικαιολογημένη. Ως προς τη θέση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, καθ' ου η αίτηση 2, επί του προκειμένου, αυτή έχει ήδη σημειωθεί εισαγωγικά και δεν χρήζει οποιασδήποτε περαιτέρω ανάλυσης ή εξέτασης. Όσον αφορά την περίπτωση του Αιμίλιου Εμμανουήλ, σημειώνεται ότι η υπό κρίση αίτηση του επιδόθηκε προσωπικά στις 11/02/2025· ωστόσο, αυτός δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία ούτε προώθησε οποιαδήποτε θέση σε σχέση με τα ζητήματα που εγείρονται με αυτήν, ούτε προέβαλε οποιαδήποτε ένσταση. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι άμεσες και αρνητικές επιπτώσεις από το απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013 ημερομηνίας 03/07/2015, καθώς και από την επίδικη εγγραφή memo ΕΒ/4190/2022 και τις σχετικές επιβαρύνσεις, βαραίνουν την αιτήτρια. Ελλείψει οποιωνδήποτε διαβημάτων από άλλο πρόσωπο, τα οποία θα μπορούσαν δικαιολογημένα να είχαν ληφθεί, η αιτήτρια νομίμως και δικαιολογημένα υπέβαλε την αίτησή της στο Δικαστήριο, προκειμένου να εξεταστούν τα ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα διαδικασία, έναντι της καθ' ης η αίτηση, ως του μοναδικού άλλου προσώπου, πλην του Αιμίλιου Εμμανουήλ, του οποίου τα δικαιώματα επηρεάζονται άμεσα και δυσμενώς. Συνεπώς, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν υφίσταντο άλλοι αναγκαίοι διάδικοι, η μη συνένωση των οποίων θα μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα της αίτησης. Επιπλέον, η διαδικασία έδωσε στην καθ' ης η αίτηση την ευκαιρία να προβάλλει όλες τις σχετικές θέσεις της ενώπιον του Δικαστηρίου, ώστε τα ζητήματα να επιλυθούν πλήρως και οριστικά και να αποφευχθεί η πολλαπλότητα διαδικασιών σχετικά με τα θέματα που εγείρονται μεταξύ της αιτήτριας και της καθ' ης η αίτηση. Σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα, υπό τις περιστάσεις, παραμερισμού και ακύρωσης του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, το οποίο εκδόθηκε εναντίον της αιτήτριας και υπέρ της καθ' ης η αίτηση στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, ημερομηνίας 03/07/2015, σημειώνεται ότι, πέραν του ότι ─ ως ανωτέρω έχει επισημανθεί ─ υφίσταται αξίωση εκ μέρους της αιτήτριας για την παροχή οποιασδήποτε άλλης θεραπείας που το Δικαστήριο κρίνει εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις, καθώς και ενόψει των εξουσιών του Δικαστηρίου που αναφέρθηκαν ανωτέρω δυνάμει της Δ.40, κ. 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και του Άρθρου 31 του Νόμου 14/1960, θα ήταν αντινομικό το Δικαστήριο, βάσει των ανωτέρω διαπιστώσεών του, να περιοριστεί αποκλειστικά στην έκδοση διατάγματος ακύρωσης της εγγραφής memo ΕΒ/4190/2022 και των συναφών επιβαρύνσεων δυνάμει του Άρθρου 71 του Κεφ. 6, αφήνοντας ταυτόχρονα το προαναφερθέν διάταγμα κατάσχεσης σε ισχύ, επειδή δεν αξιώνεται ειδικά με την αίτηση· προσέγγιση η οποία υιοθετήθηκε και από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Sobolev, κ.α. ν. Weitzer, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε177/2018, 21/05/2019. Σημειώνεται συναφώς ότι η νομική προσέγγιση της αιτήτριας ως προς το πώς τεκμηριώνεται βασίμως το δικαίωμά της να ζητεί παρέμβαση του Δικαστηρίου, βάσει των ανωτέρω περιστατικών, καθώς και το κατά πόσο αιτείται ή όχι τον παραμερισμό και την ακύρωση του απόλυτου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, ή και το πώς προωθεί το βάσιμο της αξίωσής της για παραμερισμό της επίδικης εγγραφής memo ΕΒ/4190/2022 και των συναφών επιβαρύνσεων ─ και εάν, συναφώς, προϋποτίθεται ο παραμερισμός και η ακύρωση του ανωτέρω διατάγματος ─, παρότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη, δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο ως προς την κατάληξη στην οποία κρίνει ότι πρέπει να οδηγηθεί η διαδικασία, με την απόφαση που λαμβάνει, η οποία είναι άμεσα συναρτώμενη με τις θέσεις που η αιτήτρια προβάλλει και, κατ' ουσίαν, με τη θεραπεία που αξιώνει. V. Κατάληξη Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει νόμιμο, δίκαιο και εύλογο την έκδοση διατάγματος, με το οποίο: 1. Παραμερίζεται και ακυρώνεται το απόλυτο διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου που εκδόθηκε εναντίον της αιτήτριας και υπέρ της καθ' ης η αίτηση, στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 5442/2013, ημερομηνίας 03/07/2015. 2. Ακυρώνεται η εγγραφή της δικαστικής απόφασης επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της αιτήτριας σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, η οποία είχε καταχωρηθεί στο Κτηματολογικό Μητρώο υπό αριθμό ΕΒ/4190/2022 και είχε ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας της καθ' ης η αίτηση στις 20/09/2022. Διατάσσεται δε η ακύρωση αμέσως της εγγραφής αυτής από τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Ως αποτέλεσμα της επιτυχίας της αίτησης, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και σε βάρος της καθ' ης η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπογραφή: ____________________ Μιχάλης Γ. Λοΐζου, Α. Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο