← Κύπρος

Μ. Μ. κ.α. ν. Γ. Ι., Αρ. Απαίτησης 234/25, 23/12/2025

Μ. Μ. κ.α. ν. Γ. Ι., Αρ. Απαίτησης 234/25, 23/12/2025 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Παρπαρίνου, Ε.Δ. Αρ. Απαίτησης 234/25 (i-justice) Μεταξύ:

  1. Μ. Μ.
  2. Κ. Μ.
  3. Ι. Μ. Ενάγοντες ν. Γ. Ι. Εναγόμενος --------------------- Ημερομηνία: 23.12.25 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες 1 έως 3: κ. Σ.Μ. Σχίζας για Παναγιώτης Κλεοβούλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο: Καμία εμφάνιση. ΑΠΟΦΑΣΗ
  4. Με την παρούσα απαίτηση, ως προκύπτει από το Έντυπο Απαίτησης ημερ. 28.02.25 οι Ενάγοντες αξιώνουν γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για επίθεση και/ή δημόσια εξύβριση και/ή απειλή βιαιοπραγίας και/ή απειλή και/ή άσκηση ψυχολογικής πίεσης και/ή σωματικές και/ή ψυχολογικές βλάβες και/ή για προσβολή της προσωπικότητας των Εναγόντων, παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διασυρμό, ταπείνωση, κοινωνικό εξευτελισμό, φοβίες, ψυχικό άλγος, ψυχικό άγχος, βλάβες και/ή για απώλειες και/ή ζημιά, που ο Εναγόμενος προκάλεσε στους Ενάγοντες. Περαιτέρω, οι Ενάγοντες αξιώνουν αποζημιώσεις για πραγματική ζημιά που υπέστησαν και/ή παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις καθώς και νόμιμο τόκο επί των αξιωμένων αποζημιώσεων και έξοδα. Επιπρόσθετα, οι Ενάγοντες αξιώνουν απαγορευτικά διατάγματα. Ειδικότερα, να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να βιαιοπραγεί και/ή να χρησιμοποιεί ψυχολογική και/ή σωματική βία και/ή παρενοχλεί και/ή παρεμβαίνει και/ή διαταράσσει με οποιονδήποτε τρόπο την ειρήνη και/ή το άσυλο της κατοικίας τους και/ή τα δικαιώματα και/ή την ησυχία των Εναγόντων, να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να επικοινωνεί και/ή έχει επαφή με οποιονδήποτε τρόπο με τους Ενάγοντες και/ή επισκέπτεται και/ή να επεμβαίνει στην κατοικία τους καθώς και να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να πλησιάζει τους Ενάγοντες σε απόσταση λιγότερη των 50 μέτρων. Αξιώσεις Έντυπου Απαίτησης και Έκθεσης Απαίτησης
  5. Η παρούσα απαίτηση, ως αναφέρω ανωτέρω, εκκίνησε με την καταχώριση του Έντυπου Απαίτησης (Έντυπο αρ.4) ημερ. 28.02.25, δυνάμει του Μέρους 7 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023 (εφ'εξής «οι Κ.Π.Δ. 2023»), που, ως προκύπτει από τον ηλεκτρονικό φάκελο της παρούσας υπόθεσης, επιβεβαιώνεται με δεόντως υπογεγραμμένη «Δήλωση Αληθείας» και επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 11.03.
  6. Ακολούθως, στις 08.04.25 καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων που, ως προκύπτει από τον ηλεκτρονικό φάκελο, επίσης επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 22.05.
  7. Παρατηρείται από το Δικαστήριο ότι στην Έκθεση Απαίτησης ημερ. 08.04.25 καθορίζεται πλέον το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων ύψους €3.116 που αξιώνονται, από την Ενάγουσα 1, ενώ επιπλέον δεν δικογραφείται ότι αξιώνεται εναντίον του Εναγόμενου απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να επικοινωνεί και/ή έχει επαφή με οποιονδήποτε τρόπο με τους Ενάγοντες. Περαιτέρω, στην Έκθεση Απαίτησης ημερ. 08.04.25 εξειδικεύονται και συγκεκριμενοποιούνται οι λόγοι επί των οποίων οι Ενάγοντες αξιώνουν γενικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις («punitive damages») ενώ προστίθεται και αξίωση για επαυξημένες αποζημιώσεις («aggravated damages»). Σύμφωνα με τον Κ.16.3

(1)(β) των Κ.Π.Δ 2023, στο Έντυπο Απαίτησης πρέπει να καθορίζεται η θεραπεία την οποία ζητεί ο Ενάγοντας. Εφόσον οι Ενάγοντες δεν καθορίζουν στο Έντυπο Απαίτησης ότι αξιώνουν επαυξημένες αποζημιώσεις, σε συμμόρφωση με τον πιο πάνω Κανονισμό, το Δικαστήριο δεν δύναται να εξετάσει το ζήτημα των επαυξημένων αποζημιώσεων. Η απλή αναφορά τους στην Έκθεση Απαίτησης ούτε αρκεί ούτε δύναται να θεραπεύσει την εν λόγω παράλειψη των Εναγόντων. Αίτηση για απόφαση ερήμην ημερ. 05.12.25
  1. Ακολούθως, ως προκύπτει από τον ηλεκτρονικό φάκελο, παρά την πιο πάνω επίδοση, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει Σημείωμα Εμφάνισης εκ μέρους του Εναγόμενου και ο καθορισμένος χρόνος εμφάνισης έχει παρέλθει.[1] Συνεπώς, οι Ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώριση αίτησης για απόφαση ερήμην ημερ. 05.12.25 εναντίον του Εναγόμενου. Σε αυτήν περιορίζουν το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που αξιώνονται από την Ενάγουσα 1 στο ποσό των €1.556,
  2. Περαιτέρω αξιώνονται γενικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις ως εξειδικεύονται και συγκεκριμενοποιούνται στην Έκθεση Απαίτησης ημερ. 08.04.25 και περιορίζονται τα απαγορευτικά διατάγματα που αξιώνονται στο Έντυπο Απαίτησης ημερ. 28.02.25, ήτοι οι Ενάγοντες αξιώνουν διάταγμα που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να επικοινωνεί και/ή να έχει επαφή με οποιονδήποτε τρόπο με τους Ενάγοντες και/ή να διαταράσσει με οποιονδήποτε τρόπο το άσυλο της κατοικίας τους καθώς και διάταγμα που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να πλησιάζει τους Ενάγοντες σε απόσταση λιγότερη των 50 μέτρων. Για το ζήτημα των επαυξημένων αποζημιώσεων που αξιώνονται με την αίτηση ημερ. 05.12.25, το Δικαστήριο έχει ήδη αναφερθεί γιατί αυτές δεν θα τύχουν εξέτασης.
  3. Την αίτηση συνοδεύει η Γραπτή Αγόρευση των Εναγόντων. Εξέτασα με πολύ προσοχή τις θέσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου και την Νομολογία στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο για σκοπούς υποστήριξης των θέσεων που εγείρει. Σημειώνεται ότι, δια της Γραπτής Αγόρευσης τους, οι Ενάγοντες περιορίζουν τις αξιώσεις τους ως προς την επιδίκαση γενικών, επαυξημένων και τιμωρητικών αποζημιώσεων αναφορικά με το αστικό αδίκημα της επίθεσης, ως διαλαμβάνει το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, (εφ'εξής «το Κεφ. 148»). Περαιτέρω, παρόλο που στη Γραπτή Αγόρευση γίνεται αναφορά σε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Εναγόντων, δεν αναπτύσσεται ούτε προωθείται αξίωση γενικών αποζημιώσεων επ'αυτής της βάσης, ως αξιώνεται στο Έντυπο Απαίτησης. Ένεκα της αρχής ότι αίτημα το οποίο δεν προωθείται και αναπτύσσεται θεωρείται εγκαταλειφθέν, το Δικαστήριο θα εξετάσει, στο πλαίσιο της παρούσας απαίτησης, κατά πόσο έχει διαπραχθεί το αστικό αδίκημα της επίθεσης από τον Εναγόμενο κατά των Εναγόντων, κατά πόσο δικαιολογείται η επιδίκαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου γενικών και τιμωρητικών αποζημιώσεων επί της εν λόγω βάσης[2] καθώς και η έκδοση των αιτούμενων απαγορευτικών διαταγμάτων. Προς τούτο αναφέρω, για σκοπούς πληρότητας, ότι εφόσον στη Γραπτή Αγόρευση των Εναγόντων δεν προωθείται αξίωση αποζημιώσεων λόγω παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, το Δικαστήριο δεν κρίνει σκόπιμο να εξετάσει περαιτέρω το εν λόγω ζήτημα. Μη επιβεβαίωση Έκθεσης Απαίτησης με «Δήλωση Αληθείας»
  4. Περαιτέρω, το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να επισημάνει και την ακόλουθη παράλειψη των Εναγόντων. Διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης ημερ. 08.04.25 δεν επιβεβαιώνεται με «Δήλωση Αλήθειας», ως προνοούν οι Κ.Π.Δ. 2023.[3] Σε σχέση με τις συνέπειες παράλειψης επιβεβαίωσης δικογράφου, σχετικές είναι οι πρόνοιες του Κ. 22.3 των Κ.Π.Δ.
  5. Η εν λόγω παράλειψη συνιστά, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, διαδικαστική παρατυπία, η οποία, ωστόσο, δεν επιφέρει ακυρότητα της διαδικασίας, όπως ρητώς προκύπτει από τον προαναφερόμενο Κανονισμό. Περαιτέρω, στο πλαίσιο της αίτησης για απόφαση ερήμην ημερ. 05.12.25, οι Ενάγοντες έχουν καταχωρίσει ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2 ημερ. 05.12.25, με την οποία επαληθεύονται επί όρκου τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά της απαίτησης, όπως αυτά δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης ημερ. 08.04.25 των Εναγόντων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Εναγόμενος δεν έχει καταχωρίσει εμφάνιση, στα πλαίσια της παρούσας, ούτε έχει προβεί σε οποιαδήποτε διαδικαστική ενέργεια και ελλείψει οποιασδήποτε αποδειχθείσας βλάβης ή αδικίας εις βάρος του, το Δικαστήριο, ασκώντας τις εξουσίες διαχείρισης της υπόθεσης που του παρέχει το Μέρος 3 των Κ.Π.Δ. 2023 και κατ'εφαρμογήν του πρωταρχικού σκοπού, όπως καθορίζεται στον Κ.1.2 των Κ.Π.Δ. 2023, καθώς και της αρχής της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, κρίνει ότι η ως άνω διαδικαστική παρατυπία έχει θεραπευθεί με την καταχώριση της ένορκης δήλωσης ημερ. 05.12.25, η οποία συνοδεύει την αίτηση για απόφαση ερήμην ίδιας ημερομηνίας. Η μαρτυρία
  6. Ο Ενάγοντας 2 στην Ένορκη Δήλωση του ημερ. 05.12.25 (εφ'εξής « η Ε.Δ») αναφέρει ότι προβαίνει σε αυτήν κατόπιν συγκατάθεσης και εξουσιοδοτήσεως των Εναγουσών 1 και 3 που είναι η θυγατέρα και σύζυγος του αντίστοιχα και αποκαλύπτει ότι γνωρίζει τα συμβάντα που αφορούν την Ενάγουσα 1 από πληροφόρηση που έλαβε από την ίδια αλλά και από την δική του προσωπική γνώση. Στην Ε.Δ. αναφέρει ότι η Έκθεση Απαίτησης ημερ. 08.04.25 επιδόθηκε στον Εναγόμενο και προς τούτο επισυνάπτει, ως Τεκμήριο Α, την σχετική Ένορκη Δήλωση του επιδότη ημερ. 26.05.
  7. Περαιτέρω, ο Ενάγοντας 2 στην Ε.Δ. ανάφερε τι αξιώνει από το Δικαστήριο και γιατί περιορίζονται οι ειδικές αποζημιώσεις.
  8. Στην Ε.Δ αναφέρεται ότι η Ενάγουσα 1 εργαζόταν ως γυμνάστρια στην ακαδημία [.] στο [.] Γυμνάσιο, δίδασκε χορό στην σχολή [.] στην περιοχή [.] στην Λεμεσό και διέμενε με τους γονείς της, ήτοι τους Ενάγοντες 2 και 3, σε συγκεκριμένη διεύθυνση στην Λεμεσό που αναφέρει. Ως προς τα γεγονότα, σύμφωνα με την μαρτυρία, τον Οκτώβριο του 2024, η Ενάγουσα 1 σύναψε εξωσυζυγική σχέση με τον Εναγόμενο. Περί τις 26.11.24, η Ενάγουσα 1 ήταν στο διαμέρισμα του Εναγόμενου, όπου του ανακοίνωσε την απόφαση της να διακόψουν την σχέση του. Προς τούτο, ως η Ε.Δ., ο Εναγόμενος αντέδρασε βίαια, την κακοποίησε και της επέφερε κάταγμα στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού ποδιού της, για το οποίο η Ενάγουσα μετέβηκε αυθημερόν στην Πολυκλινική Υγεία στην Λεμεσό. Εκεί, ως η μαρτυρία, η Ενάγουσα 1 υπεβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο, το δάκτυλο του ποδιού της ετέθη σε νάρθηκα και η ίδια έλαβε αναρρωτική άδεια από 27.11.24 μέχρι την 01.12.
  9. Αντίγραφο δελτίου χορήγησης άδειας ασθενείας ημερ. 26.11.24 μαζί με φωτοαντίγραφο που απεικονίζει το δάκτυλο του ποδιού της Ενάγουσας 1, επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Β.
  10. Ακολούθως, σύμφωνα με την Ε.Δ, στις 24.01.25, ο Εναγόμενος μετέβη έξω από την οικία των Εναγόντων, όπου φώναζε, απειλούσε και έβριζε, γεγονός που άκουγε όλη η γειτονιά. Ο Ενάγοντας 2 αναφέρει επιπλέον στην μαρτυρία του ότι το προαναφερθέν περιστατικό αναστάτωσε τόσο τον ίδιο όσο και την Ενάγουσα 3 πρωτίστως για τη ζωή της Ενάγουσας 1 αλλά και για τους ίδιους και την ασφάλεια της κατοικίας τους καθώς τους απειλούσε ότι θα τους κάψει.
  11. Στη συνέχεια, στις 30.01.25, η Ενάγουσα 1, ως η Ε.Δ, οδηγούσε το όχημα της μπροστά από το ανθοπωλείο του πατέρα του Εναγόμενου όταν ο τελευταίος της επιτέθηκε ξανά και η ίδια για να προστατευθεί έκλεισα τα τζάμια του οχήματος της. Σύμφωνα με την Ε.Δ, ο Εναγόμενος κλωτσούσε μανιωδώς το όχημα της Ενάγουσας 1, φώναζε υστερικά να κατεβεί η Ενάγουσα 1 από αυτό και την απειλούσε με φράσεις που παρατίθενται στην Ε.Δ. Ως η μαρτυρία, ο Εναγόμενος διέκοψε την επίθεση του μόνον επειδή βγήκε κόσμος και ο πατέρας του και τον ανέκοψαν. Επιπλέον, ο ομνύοντας αναφέρει ότι ένεκα της πιο πάνω επίθεσης προκλήθηκε ζημιά στο όχημα της Ενάγουσας
  12. Προς τούτο δέσμη φωτοαντίγραφων του οχήματος της Ενάγουσας 1 που απεικονίζουν, κατά τον Ενάγοντα 2, τις ζημιές στο όχημα της μαζί με αντίγραφο προσφοράς συνεργείου για επιδιόρθωση των προαναφερθέντων ζημιών ημερ. 24.02.25 επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Γ. Ο Ενάγοντας 2 διευκρινίζει ότι το όχημα της Ενάγουσας 1 επιδιορθώθηκε και η Ενάγουσα 1 κατέβαλε το ποσό της πιο πάνω προσφοράς, ύψους €856,
  13. Περαιτέρω, αναφορά γίνεται από τον Ενάγοντα 2 στο ότι ο Εναγόμενος ακολούθησε την Ενάγουσα 1, στην Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού, όπου μετέβηκε για να τον καταγγείλει και την απειλούσε, παρουσία αστυνομικού στην είσοδο της Διεύθυνσης, να μην τολμήσει να τον καταγγείλει.
  14. Στις 17.02.25, ο Ενάγοντας 2 αναφέρει στην Ε.Δ. του ότι η Ενάγουσα 1, αποβλέποντας να εξευμενίσει τον Εναγόμενο και να καταστείλει την επιθετικότητα του προς τους Ενάγοντες, ενέδωσε στην πρόταση του να συναντηθούν στο διαμέρισμα του για να συζητήσουν. Εντούτοις, ως η Ε.Δ, την γρονθοκόπησε επανειλημμένα, ειδικά στο κεφάλι. Στην Ε.Δ. γίνεται αναφορά στα τραύματα που υπέστη η Ενάγουσα 1 και τις ιατρικές εξετάσεις και θεραπευτική αγωγή που ακολούθησε. Προς απόδειξη αυτών των ισχυρισμών, αντίγραφο παραπεμπτικού ημερ. 24.03.25, όπου καταγράφονται η διάγνωση και τα σχόλια του ορθοπεδικού καθώς και αντίγραφο καταγραφής στο φάκελο της Ενάγουσας 1 στην πλατφόρμα του Γ.Ε.Σ.Υ. επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Δ, χειροπρακτική αναφορά του χειροπράκτη Δρ. «Φ.Ι» ημερ. 07.03.25 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Ε, ιατρική έκθεση του ψυχίατρου «Δρ. Α.Α» ημερ. 26.08.25 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Στ, αντίγραφο απόδειξης του Δρ. «Φ.Ι» ημερ. 07.03.25 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Ζ και αντίγραφο απόδειξης εισπράξεως του «Δρ. Α.Α» ημερ. 03.12.25 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Η.
  15. Επιπρόσθετα, στην Ε.Δ, ο Ενάγοντας 2 αναφέρει ότι, εξ'όσων πληροφορείται από τους δικηγόρου του, η συμπεριφορά του Εναγόμενου προς αυτούς και κυρίως προς την Ενάγουσα 1 ενέχει το στοιχείο της κακής πρόθεσης (malice) ή θρασύτητας (insolence) ή αλαζονείας (arrogance) ή μοχθηρίας ή βαναυσότητας, συμπεριφορά η οποία στοχευμένα προκάλεσε στην Ενάγουσα 1 σωματικές, ψυχολογικές και υλικές βλάβες και ζημιές καθώς και στον ίδιο και την Ενάγουσα 3 τρομοκρατία, φοβία, ανασφάλεια και διασάλευση της οικογενειακής γαλήνης και του άσυλου της κατοικίας τους, στοιχεία που κατά τον ίδιο δικαιολογούν επαυξημένες ή τιμωρητικές αποζημιώσεις πέραν από τις αξιούμενες γενικές αποζημιώσεις. Περαιτέρω, στην Ε.Δ. αναφέρει ο ομνύοντας ότι εξ'οσων γνωρίζει ο Εναγόμενος είναι κατάλληλης ηλικίας και σωματικής κατάστασης ώστε να μπορεί να εργασθεί και να λαμβάνει ικανό εισόδημα για πληρωμή των αξιούμενων τιμωρητικών αποζημιώσεων. Τέλος, αναφέρει γιατί δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι επειδή τα περιστατικά επίθεσης του Εναγόμενου δεν ήταν μεμονωμένα αφού διήρκησαν από τον Νοέμβριο του 2024 μέχρι και τον Φεβρουάριο του
  16. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα Δικαστηρίου
  17. Είναι δεδομένο ότι η πιο πάνω μαρτυρία του Ενάγοντα 2 παρέμεινε αναντίλεκτη. Το γεγονός αυτό όμως δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας υπόψη το Νόμο και τις αρχές που ρυθμίζουν τα επίδικα θέματα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης των Εναγόντων και κατά πόσο αυτοί, μέσω της προσκομισθείσας μαρτυρίας, έχουν υπερβεί το απαιτούμενο βαθμό απόδειξης της υπόθεσης τους (βλ. Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρο
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Το Δικαστήριο προς τούτο έχει την υποχρέωση να εξετάσει και αξιολογήσει την επάρκεια και αξιοπιστία της μαρτυρίας που προσφέρεται από τους Ενάγοντες (βλ. Barry Wynne v. David Costakis Mavronicola, ως διαχειριστή της περιουσίας του Κωστάκη Δαυΐδ Μαυρονικόλα, ανικάνου προσώπου
(2009)1 A.A.Δ. 1138, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά.,
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 829). Όμως όπως ειδικά αναφέρθηκε στην Barry Wynne (ανωτέρω), όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή, ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι το εάν τα γεγονότα όπως τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο, ήτοι στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. σχετικά Μαρσέλ ν. Λαϊκής
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858)
  1. Στην προκειμένη περίπτωση, εξετάζοντας την πιο πάνω προσκομισθείσα μαρτυρία, εκτός όπου ρητά αναφέρω πιο κάτω, αποδέχομαι ολόκληρη τη πιο πάνω μαρτυρία που προσκομίστηκε από τον Ενάγοντα 2, ως αξιόπιστη και πλήρης τεκμηριωμένη. Συνεπώς γίνονται τα ανάλογα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Αναφορικά με την μαρτυρία του Ενάγοντα 2, την οποία δεν αποδέχομαι, αναφέρω ότι η μαρτυρία του ότι η Ενάγουσα 1, από την επίθεση στις 17.02.25, υπέστη «Μετακίνηση του σπονδύλου» δεν τεκμηριώνεται καθώς ουδεμιά αναφορά επί τούτου γίνεται στο σχετικό Τεκμήριο Δ. Περαιτέρω, δεν αποδέχομαι ότι έγιναν συγκεκριμένα 6 επισκέψεις της Ενάγουσας 1 στον ορθοπεδικό, Δρ. «Ν.Κ», καθώς στο Τεκμήριο Δ, γίνεται αναφορά ότι στις 19.02 έγινε η εκτίμηση της στο Τ.Α.Ε.Π. του Γ.Ν. Λεμεσού, ότι ακολούθως έγινε επίσκεψη «μετά 2ημερο» και στη συνέχεια γίνεται αναφορά σε επισκέψεις της Ενάγουσας 1 στις 06.03.25 και 24.03.25, χωρίς να ξεκαθαρίζεται για ποιες ακριβώς από τις προαναφερθείσες επισκέψεις της Ενάγουσας 1 την εξέτασε ο Δρ. «Ν.Κ». Τα πιο πάνω βεβαίως δεν αναιρούν ότι αποδέχομαι ότι η Ενάγουσα 1 επισκέφθηκε τον Δρ. «Ν.Κ» ένεκα των τραυμάτων που υπέστη συνέπεια της επίθεσης που δέχτηκε από τον Εναγόμενο στις 17.02.25, για το οποίο έγινε το ανάλογο εύρημα. Απλώς δεν είναι ξεκάθαρο στο Δικαστήριο ο αριθμός των επισκέψεων της Ενάγουσας 1 στον Δρ. «Ν.Κ» για να προβεί το Δικαστήριο σε ανάλογο εύρημα. Επιπλέον δεν αποδέχομαι ότι έγιναν 6 συνεδρίες στον χειροπράκτη Δρ. «Φ.Ι» εξαιτίας της άνω επίθεσης στις 17.02.25, καθώς ως προκύπτει από την απόδειξη του Δρ. «Φ.Ι» ημερ. 07.03.25 (βλ. Τεκμήριο Ζ), η Ενάγουσα 1 τον επισκέφθηκε για «Ανάταξη Σπονδύλων Οσφυϊκής Μοίρας και Πυέλου» στις 05.02.25, 10.02.25 και 13.02.25, ήτοι ημερομηνίες πριν της 17.02.
  2. Συνεπώς, ικανοποιούμαι και γίνεται το ανάλογο εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα 1, ένεκα των τραυματισμών που υπέστη στις 17.02.25 υποβλήθηκε σε 3 επισκέψεις στον χειροπράκτη Δρ. «Φ.Ι», ήτοι στις 20.02.25, 26.02.25 και 28.02.25 για το οποίο κατέβαλλε το συνολικό ποσό των €
  4. Περαιτέρω θεωρώ ορθό να επισημαίνω ότι, με βάση την αποδεκτή μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν είναι ξεκάθαρο στο Δικαστήριο η σημερινή σωματική κατάσταση της Ενάγουσας 1, ένεκα των τραυματισμών της στις 17.02.25, ήτοι κατά πόσο αυτή σήμερα έχει αποκατασταθεί. Προς τούτο δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ενώ, ως προκύπτει από τα Τεκμήρια Δ και Ζ, η τελευταία επίσκεψη της Ενάγουσας 1 για κλινικό επανέλεγχο έγινε στις 24.03.25 ενώ η τελευταία επίσκεψη της στον χειροπράκτη Δρ. «Φ.Ι» πραγματοποιήθηκε στις 28.02.
  5. Αναφορικά με την ψυχική της υγεία, ως προκύπτει από την Ιατρική Έκθεση ημερ. 26.08.25 (βλ. Τεκμήριο Στ) και την απόδειξη εισπράξεως του Δρ. «Α.Α» ημερ. 03.12.25 (βλ. Τεκμήριο Η) προκύπτει ξεκάθαρα ότι από τις 24.02.25 μέχρι τις 03.12.25 παρακολουθείτο από ψυχίατρο για καταθλιπτική συμπτωματολογία και αγχώδεις εκδηλώσεις και συνεπώς γίνεται το ανάλογο εύρημα του Δικαστηρίου. Νομική Πτυχή Επίθεση
  6. Σύμφωνα με το Άρθρο 26
(1)του Κεφ. 148: «26.-
(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης είναι (
  1. i)η απειλή χρήσης βίας ή η χρήση βίας, (
  2. ii)η ύπαρξη πρόθεσης και (iii) η έλλειψη συναίνεσης. 16. Στο σύγγραμμα Αρτέμης και Ερωτοκρίτου, «Κεφαλαίο 148 Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις» (Τόμος 1)[4] αναφέρεται ότι το αδίκημα της επίθεσης περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινοδικαίου, ήτοι της απειλής χρήσης βίας («assault») και της εφαρμογής βίας («battery»).[5] Όσο αφορά την απειλή χρήση βίας, στο προαναφερθέν σύγγραμμα, αναφέρεται ότι αν κάποιος, με οποιανδήποτε πράξη ή χειρονομία αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας εναντίον άλλου ώστε να του δημιουργείται εύλογα η πεποίθηση ότι έχει αυτός την πρόθεση και ικανότητα πραγμάτωσης του σκοπού του, τότε διαπράττεται το αδίκημα (π.χ. απόπειρα να κτυπήσεις κάποιο, έστω και αν αποτύχεις, τράβηγμα μαχαιριού απειλητικά ή απειλώντας κάποιο με όπλο προτάσσοντας το, έστω και αν είναι άδειο αν ο άλλος δεν το γνωρίζει). Ως επίσης έχει νομολογηθεί λόγια από μόνα τους όμως δεν συνιστούν επίθεση γιατί η πρόθεση πρέπει να εκδηλώνεται μέσα από πράξεις.[6] Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, από μόνα τους, απειλές ή φραστική αντιπαράθεση δεν συνιστούν αστική επίθεση. Ακόμη και μια απλή χειρονομία όσο απειλητική κι αν είναι δε συνιστά αστική επίθεση αν δεν αποδειχθεί πρόθεση να υλοποιηθεί άμεσα αυτή η απειλή. Όσον αφορά τη χρήση βίας, στο προαναφερθέν σύγγραμμα, αναφέρεται ότι η βία θα πρέπει να συνίσταται σε άμεση επαφή είτε με το σώμα του εναγόμενου (π.χ. με γροθιά) είτε με κάποιο όργανο (π.χ. κτύπημα με ρόπαλο). Προς τούτο σημειώνεται τα όσα διαλαμβάνει το άρθρο 26
(2)του Κεφ. 148[7] όπου αναφέρονται και άλλες περιστάσεις, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στην έννοια της «χρήσης βίας». 17. Όσο αφορά το συστατικό στοιχείο της ύπαρξη πρόθεσης, στο προαναφερόμενο σύγγραμμα αναφέρεται ότι απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης. Όπου όμως η χρήση βίας είναι αποτέλεσμα αμελούς πράξης, τότε η βάση αγωγής θα πρέπει να είναι αμέλεια και όχι επίθεση (βλ. Rasid v. Braybrook
(1972)8 JSC 1082). Στην Rasid (ανωτέρω) γίνεται χρήσιμη ανάλυση του τί συνιστά πρόθεση, με αναφορά στην νομολογία, καθώς επίσης και εξέταση της φύσης και των στοιχείων του αδικήματος. Ειδικότερα, η πρόθεση εμπεριέχει την συνειδητοποίηση (advertence) στο μυαλό του Εναγόμενου για την συμπεριφορά του και τις συνέπειές της, μαζί με επιθυμία για την έλευση των συνεπειών αυτών. Περαιτέρω, στην υπόθεση DPP v. Smith
(1961)A.C. 290 αποφασίστηκε ότι ένας διάδικος θα πρέπει να θεωρείται ότι είχε την πρόθεση αν αυτό που απορρέει από την πράξη του είναι η αναγκαία ή φυσική συνέπεια αυτού που πράττει.
  1. Όσο αφορά το συστατικό στοιχείο της έλλειψης συναίνεσης, είναι ξεκάθαρο ότι το αστικό αδίκημα της επίθεσης διαπράττεται μόνο όπου δεν υπάρχει συναίνεση για εφαρμογή βίας ή εάν τέτοια συναίνεση λήφθηκε κατόπιν απάτης ή απειλής.
  2. Επίσης, στο πιο πάνω σύγγραμμα, αναφέρεται ότι για το αστικό αδίκημα της επίθεσης δεν υπάρχει προϋπόθεση πρόκλησης ζημιάς εφόσον το αδίκημα είναι αγώγιμο per se. Σε αντίθεση βεβαίως με τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 26
(2)του Κεφ. 148, για τις οποίες απαιτείται η πρόκληση ζημιάς. Υπαγωγή των αρχών
  1. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές αναφορικά με το αστικό αδίκημα της επίθεσης καθώς και τα πιο πάνω αποδεκτά ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα συμβάντα, ως εκτυλίχθηκαν στις 26.11.24, 24.01.25, 30.01.25 και 17.02.25 σε βάρος της Ενάγουσας 1, έχω ικανοποιηθεί ότι η Ενάγουσα 1 έχει αποδείξει, στον απαιτούμενο βαθμό, ότι ο Εναγόμενος της επιτέθηκε κατά τις προαναφερθείσες ημερομηνίες. Ειδικότερα, στις 26.11.24 και 17.02.25 ο Εναγόμενος, χωρίς τη συναίνεση αυτής, άσκησε βία εναντίον της ενώ στις 24.01.25 και 30.01.25, χωρίς τη συναίνεση αυτής, προέβη σε απειλές χρήσης βίας, οι οποίες ήταν ικανές να δημιουργήσουν εύλογα στην Ενάγουσα 1 την πεποίθηση ότι ο Εναγόμενος είχε τόσο την πρόθεση όσο και την ικανότητα χρήση βίας εναντίον της.
  2. Περαιτέρω, έχω ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγοντες 2 και 3 έχουν αποδείξει, στον απαιτούμενο βαθμό, ότι ο Εναγόμενος διέπραξε εναντίον τους το αστικό αδίκημα της επίθεσης στις 24.01.25, καθότι αυτός, ως τα προαναφερόμενα ευρήματα του Δικαστηρίου, μετέβη έξω από την οικία τους και εκτόξευσε, χωρίς τη συναίνεση τους, απειλές εμπρησμού εναντίον τους, συνοδευόμενες από φωνές και ύβρεις, πράξεις οι οποίες ήταν ικανές να δημιουργήσουν εύλογα σε αυτούς την πεποίθηση ότι ο Εναγόμενος είχε την πρόθεση και την ικανότητα χρήσης βίας εναντίον τους. Αποζημιώσεις Ειδικές αποζημιώσεις
  3. Σύμφωνα με την νομολογία, οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται με λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται αυστηρά από τους Ενάγοντες με την προσκόμιση της κατάλληλης αποδεκτής μαρτυρίας (βλ. Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1 ΑΑΔ. 1157 και Νεοκλής Αντωνιάδης ν. Μιχάλης Σταύρου
(1998)1 ΑΑΔ 1171).
  1. Στην παρούσα περίπτωση, οι ειδικές αποζημιώσεις που αξιώνονται από την Ενάγουσα 1 περιορίστηκε στο ποσό των €1.556,
  2. Έχοντας υπόψη την αποδεκτή μαρτυρία για τα οποία έγιναν τα ανάλογα ευρήματα του Δικαστηρίου, ήτοι ότι
(1)η Ενάγουσα 1, ένεκα του συμβάντος που επεσυνέβηκε στις 30.01.25, προέβη σε επιδιόρθωση του οχήματος της για το οποίο κατέβαλε το ποσό των €856,80, ως η προσφορά συνεργείου ημερ. 24.02.25 (βλ. Τεκμήριο Γ),
(2)η Ενάγουσα 1, ένεκα των τραυματισμών που υπέστη στις 17.02.25, υποβλήθηκε σε 3 επισκέψεις στον ορθοπεδικό Δρ. «Φ.Ι», ήτοι στις 20.02.25, 26.02.25 και 28.02.25 για το συνολικό ποσό των €150, ως η απόδειξη του Δρ. «Φ.Ι» ημερ. 07.03.25 (βλ. Τεκμήριο Ζ) και ότι
(3)η Ενάγουσα 1, ένεκα των τραυματισμών που υπέστη στις 17.02.25 παρακολουθείται από τις 28.12.25 μέχρι τις 03.12.25 από τον ψυχίατρο Δρ. «Α.Α.» για το οποίο κατέβαλε το ποσό των €400, ως η απόδειξη εισπράξεως του Δρ. «Α.Α.» ημερ. 03.12.25 (βλ. Τεκμήριο Η), κρίνω ότι η Ενάγουσα 1 έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό, ότι δικαιούται το ποσό των €1.406,80, ως ειδικές αποζημιώσεις. Γενικές αποζημιώσεις 24. Το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που οι Ενάγοντες δικαιούνται. Σύμφωνα με την νομολογία, το ποσό που επιδικάζεται, ως γενικές αποζημιώσεις, πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτό και ως εκ τούτου η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός για επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789). Επιπλέον, η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την μόνιμη αναπηρία και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση του ανθρώπου (βλ. Μαυροπετρή ν. Γεωργίου
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Παναγή κ.ά. ν. Κακόψιτου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 839, Lankuttis ν. Nikola
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128 και G&L Calibers Ltd ν. Λεμεσιανού
(2003)1 Α.Α.Δ. 948). Για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων οι προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά καθοδηγητικό (βλ. G&L Calibers Ltd (ανωτέρω)). Επίσης, η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστον χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Γεώργιος Ταμπούρα V Κυριακής Κολάνη άλλως Κίκας Κολάνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 384 και Lankuttis (ανωτέρω)).Τονίζεται ότι, σύμφωνα με την νομολογία, σκοπός της επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν, αν δεν τραυματιζόταν (βλ. Μιχαήλ v. Συκοπετρίτης Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049 και Μαυροπετρή (ανωτέρω)).
  1. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Ενάγοντες εισηγήθηκε, με αναφορά σε Νομολογία, ότι οι Ενάγοντες δικαιούνται γενικές αποζημιώσεις (συμπεριλαμβανομένων επαυξημένων αποζημιώσεων) μεταξύ €10.000 και €20.
  2. Προς τούτο, ο ευπαίδευτος συνήγορος δεν προβαίνει σε διάκριση, στην Γραπτή Αγόρευση του, αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις που αξιώνονται από την Ενάγουσα 1 σε σύγκριση με τους Ενάγοντες 2 και 3, που βίωσαν διαφορετικά περιστατικά επίθεσης από τον Εναγόμενο, ως τα προαναφερόμενα ευρήματα του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, για τους Ενάγοντες 2 και 3 διαπράχθηκε εναντίον τους το αστικό αδίκημα της επίθεσης μόνο στις 24.01.25 σε σύγκριση με την Ενάγουσα 1 εναντίον της οποίας διαπράχθηκε το αστικό αδίκημα της επίθεσης τόσο στις 24.01.25 αλλά και στις 26.11.24, 30.01.25 και 17.02.
  4. Στην παρούσα, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου, στις 26.11.24, ένεκα της επίθεσης του Εναγόμενου προς την Ενάγουσα 1, αυτή υπέστη κάταγμα στο δεξί μεγάλο δάκτυλο του ποδιού της, όπου ετέθη σε νάρθηκα και της χορηγήθηκε άδεια ασθενείας από 27.11.24 μέχρι 01.12.24 (Τεκμήριο Β). Περαιτέρω, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου στις 24.01.25 ο Εναγόμενος μετέβη στην οικία των Εναγόντων, όπου τους φώναζε, τους έβριζε και τους απειλούσε ότι θα τους κάψει, γεγονός που άκουγε όλη η γειτονιά και προκάλεσε την αναστάτωση των Εναγόντων 2 και 3 για την ασφάλεια της Ενάγουσας 1 και των ιδίων αλλά και για την ασφάλεια της κατοικίας τους. Επιπλέον, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου, στις 30.01.25, ενώ η Ενάγουσα 1 οδηγούσε το όχημα της μπροστά από το ανθοπωλείο του πατέρα του Εναγόμενου, ο Εναγόμενος επιτέθηκε στην Ενάγουσα 1 κλωτσώντας μανιωδώς το όχημα της, φωνάζοντας της υστερικά να κατεβεί από αυτό, απειλώντας ότι θα την καταστρέψει και ανακόπηκε μόνο από τον κόσμο που είχε βγει έξω και τον πατέρα του. Τέλος, όσο αφορά το περιστατικό που επεσυνέβη στις 17.02.25, όπου ο Εναγόμενος επιτέθηκε στην Ενάγουσα στο διαμέρισμα του, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου, αυτή υπέστη έντονη κεφαλαλγία με ζαλάδες, εμετικές τάσεις και συμπτώματα Κ.Ε.Κ., κακώσεις και άλγος σε κεφαλή και τράχηλο, μώλωπες και άλγος στον λαιμό αμφιπλεύρως με θλάση προσθίου τμήματος του τραχήλου, κακώσεις και άλγος στον ΔΕ ώμο με σύνδρομο του τενοντίου πετάλου του ώμου, θλάση και άλγος του ώμου και του βραχίονα, ηπια αδυναμία σε κάμψη ΔΕ αντιβραχίου με αιμωδίες σε βραχίονα κατά την κάμψη της κεφαλής, ήπιο περιορισμό σε στροφικές κινήσεις κεφαλής και κάμψη και έκταση, ευαισθησία σε πίεση ακανθωδών σε μεσότητα Αυχενική Μοίρα Σπονδυλικής Στήλης (ΑΜΣΣ) κορυφείο τμήμα Οσφυϊκής Μοίρας Σπονδυλικής Στήλης (ΟΜΣΣ) και βάση ΟΜΣΣ με συνοδό άλγος σε ΔΕ ιερολαγόνια και μυϊκό σπασμό σκαληνών και άνω μοίρας τραπεζοειδούς ΔΕ, θλάση τετρακεφάλου ΑΡ αλλά και τείνοντος την πλατεία περιτονία ΑΡ με ήπια σημειολογία και από το ΑΡ γόνατο με ερεθισμό κατά τη συμπίεση του έξω διαμερίσματος, ηπια θλάση σε στροφικό πέταλο ΔΕ αλλά με πλήρες εύρος κίνησης, επιμένοντα μυϊκό σπασμό σε σκαληνούς ΔΕ και κυρίαρχο τον μυϊκό σπασμό άνω μοίρας τραπεζοειδούς ΑΡ, επιμένουσα ήπια αδυναμία σε τετρακέφαλο ΑΡ με ευαισθησία σε έκφυση ορθού μηριαίου λαο ραπτικού αλλά και σε τείνοντα την πλατεία περιτονία με ευαισθησία στην κατάφυση στο γόνατο, εξακολούθηση ήπιας ενόχλησης ΔΕ ώμου σε ακραίες θέσεις στροφής με τον βραχίονα σε απαγωγή (έσω και έξω) με εικόνα τενοντίτιδας σε μ.κ. δικεφάλου και υπερακανθίου, κακώσεις και άλγος στο ΑΡ σκέλος (τετρακέφαλο, γαστροκνήμιο), θλάση και άλγος μηρού, θλάση και άλγος γόνατος, άλγος και δυσκαμψία στην ΑΜΣΣ, άνω Θωρακική Μοίρα Σπονδυλικής Στήλης (ΘΜΣΣ) μοίρα, κάτω μέρος της ΟΜΣΣ και δεξιό γλουτό, τραυματισμό στο αριστερό χέρι, μώλωπες στον αριστερό μηρό και αϋπνίες, εφιάλτες, αγχώδης διαταραχή και κατάθλιψη (βλ. Τεκμήρια Δ - Στ). Ένεκα των πιο πάνω τραυματισμών της Ενάγουσας 1 στις 17.02.25, της έγινε απεικονιστικός έλεγχος με α/ες ΔΕ ώμου, ΑΡ γόνατος και αξονική σε κεφάλι και αυχένα στο Τ.Α.Ε.Π. του Γ.Ν. Λεμεσού στις 19.02.25, η Ενάγουσα 1 επισκέφθηκε τον ορθοπαιδικό Δρ. «Ν.Κ.», πραγματοποίησε 3 συνεδρίες στον χειροπράκτη, Δρ. «Φ.Ι» στις 20.02.25, 26.02.25 και 28.02.25, για την διαχείριση των προβλημάτων της σπονδυλικής στήλης και λεκάνης, με σκοπό την ανάταξη και σταθεροποίηση ημιεκτοπίσεων και της συστήθηκε η αποφυγή απότομων κινήσεων και η άρση βαρών, ακολούθησε συντηρητική θεραπεία με παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, παγοθεραπεία και φυσιοθεραπεία, προέβηκε σε περιστασιακή χρήση μαλακού κολλάρου ΑΜΣΣ και πραγματοποίησε επισκέψεις στον ψυχίατρο, Δρ. «Α.Α» από 24.02.25 μέχρι και 03.12.25, για αντιμετώπιση καταθλιπτικής συμπτωματολογίας και αγχωδών εκδηλώσεων (βλ. Τεκμήρια Δ - Στ).
  5. Στην υπόθεση Γιαννάκης Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Μιχάλη Καραολή
(1998)1Α Α.Α.Δ 445, ο Εφεσίβλητος υπέστη κάταγμα της 1ης, 3ης και 6ης δεξιάς πλευράς με φοβερό πόνο κατά την αναπνοή, εκδορές και θλάση του δεξιού ώμου με δυσκαμψία και πόνο, κάταγμα του άνω άκρου της δεξιάς περόνης και θλάση του γόνατος, όπου τοποθετηθεί γύψινος επίδεσμος δια 4 εβδομάδες, θλάση της θωρακικής και οσφυϊκής σπονδυλικής στήλης με πόνο και δυσκαμψία, παραπονείτο δια πονοκεφάλους και ζαλάδες συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης, έφερε εκδορές στο μέτωπο και στη δεξιά ζυγωματική χώρα, είχε αίμα στο δεξί αυτί και τραύμα στο δεξί γόνατο θλαστικό, όπου συνερράφη με 6 ραφές. Ο εφεσίβλητος εξακολουθούσε να παραπονείται για πόνο στο δεξί γόνατο και τον δεξί ώμο, κατά την αλλαγή του καιρού και μετά από λογική χρήση των αρθρώσεων τούτων, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να παίρνει αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Ακολούθως, η κατάσταση του βελτιώθηκε με το χρόνο και στάλθηκε στο σπίτι με θεραπεία, όπως αντιβιοτικά, αναλγητικά και γύψινο επίδεσμο στο πόδι. Περαιτέρω, παρακολουθείτο στα εξωτερικά ιατρεία τακτικά δια θεραπεία από χειρούργο και ορθοπεδικό και παραπονείτο δια πόνους στον ώμο, το γόνατο, τις πλευρές και την πλάτη. Κατ'εφεση το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων που επιδικάστηκε στο ποσό των £7.500,00 (ήτοι €12.750,00), καθ'ότι κρίθηκε πώς το ποσό των £10.000,00 (ήτοι €17.000,00), που επιδικάσθηκε πρωτόδικα ήταν υπερβολικά ψηλό. 28. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αβραάμ
(1999)1 A.A.Δ. 1441, η οποία αφορούσε άνδρα 20 ετών, ο οποίος υπέστη εγκεφαλική διάσειση, κρανιοεγκεφαλική κάκωση, οίδημα ινιακής χώρας, ζάλη και κεφαλγία, διάστρεμμα και άλγος στον αυχένα καθώς επίσης και κάκωση και άλγος στην ποδοκνημική περιοχή και ανέπτυξε μετατραυματικά σύνδρομο, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση όπου επιδικάστηκε ποσό ύψους Λ.Κ.2,500, ως γενικές αποζημιώσεις. 29. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αναστασιάδη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1709, όπου επιδικάστηκαν γενικές αποζημιώσεις Λ.Κ. 3,500, η εφεσείουσα υπέστη σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα στο κεφάλι, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος, θώρακα, ράχης και οσφύος ενώ μετρά την πάροδο ενός έτους εξακολουθούσε να υποφέρει από αυχεναλγίες και μυαλγία της ράχεως 30. Στην υπόθεση Κεζαρίδης ν. Κωνσταντίνου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1373, ο εφεσίβλητος είχε υποστεί σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κακώσεις στην κεφαλή και εγκεφαλική διάσειση, όπου του χορηγήθηκε αυχενικό κολλάρο και αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Περαιτέρω, υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου και σε μαγνητική τομογραφία του αυχένα, χωρίς οποιαδήποτε παθολογική ένδειξη. Παραπονείτο για έντονους πονοκεφάλους, αδυναμία συγκέντρωσης, έντονο πόνο και δυσκαμψία του αυχένα, με πόνο και μούδιασμα στα άνω άκρα. Οι ακτινογραφίες της αυχενικής μοίρας έδειξαν ευθειασμό της σπονδυλικής στήλης και σπονδυλοαρθριτικές αλλοιώσεις στους Α5 και Α6 σπονδύλους. Επιπλέον, οι πόνοι στον αυχένα και την κεφαλή συνεχίστηκαν για 14 μήνες μετά το δυστύχημα και για όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο εφεσίβλητος ήταν αναγκασμένος να φορεί κολάρο. Αν και το Εφετείο δεν μείωσε το επιδικασθέν ποσό των £6.000, εντούτοις παρατήρησε ότι αυτό το ποσό ήταν πολύ κοντά στο ανώτατο όριο της αποζημίωσης που θα μπορούσε δικαίως να επιδικαστεί υπέρ του εφεσίβλητου.
  1. Περαιτέρω, στις συνεκδικαζόμενες εφέσεις Στεφάνου ν. Αντωνίου, Π.Ε. 508/12 και 512/12, ημερ. 17.12.2018, στις οποίες παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγόντων, όπου η εφεσίβλητη υπέστη εγκεφαλική διάσειση, διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης πρώτου βαθμού, θλάση θώρακος και θωρακικής μοίρας και θλάση δεξιού μηρού, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση για επιδίκαση ποσού €6.000, ως γενικές αποζημιώσεις, λαμβάνοντας υπόψη ότι για περίοδο περίπου δύο μηνών, οπόταν και επήλθε αποθεραπεία και των θλάσεων της θωρακικής μοίρας και του μηρού, όπως επίσης και την μελλοντική πιθανότητα δημιουργίας οστεοαρθρίτιδας.
  2. Οι πιο πάνω υποθέσεις αφορούν τραυματισμούς που, σε κάποιο βαθμό, ομοιάζουν με την παρούσα περίπτωση, χωρίς να μου διαφεύγει ότι σε κάποιες εξ' αυτών προκλήθηκαν και σωματικές βλάβες που δεν παρατηρούνται στην παρούσα περίπτωση. Τιμωρητικές αποζημιώσεις
  3. Πέραν των γενικών αποζημιώσεων ο Ενάγοντες αξιώνουν τιμωρητικές (παραδειγματικές) αποζημιώσεις. Σε σχέση με την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων θεμελιακή είναι η Αγγλική απόφαση Rookes v. Barnard
(1964)1 All E.R. 367, η οποία καθιερώνει τις προϋποθέσεις, υπό τις οποίες, είναι επιτρεπτή η επιδίκαση αυτών.[8] Στην Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 CLR 65, το Ανώτατο Δικαστήριο, χωρίς να αποφανθεί τελικά αν οι αρχές που υιοθετηθήκαν στην Rookes v. Barnard τυγχάνουν εφαρμογής στην Κύπρο, προτίμησε την ευρύτερη αρχή που επιτρέπει επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων όπου η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από πολιτικό δικαστήριο. Αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που συνοδεύεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου, ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος (βλ. Adrian Holdings Ltd v. Δημοκρατίας
(1998)1 Α.Α.Δ. 1836). 34. Στην απόφαση Papakokkinou and Others v. Kanther (ανωτέρω) διατυπώθηκαν οι αρχές που επιτρέπουν την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων. Ειδικότερα, αναφορικά με το ύψος των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε ότι οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι η σοβαρότητα της συμπεριφοράς του Εναγομένου και η οικονομική του κατάσταση. Λέχθηκε, επίσης, ότι όπου επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις δικαιολογείται η επιδίκαση ενός μόνο ποσού και ότι είναι εσφαλμένος ο διαχωρισμός των παραδειγματικών αποζημιώσεων από τις συνήθεις αποζημιώσεις. Στο τέλος πρέπει να γίνεται μια επιδίκαση βασισμένη επί της συνολικής θεώρησης των γεγονότων της υπόθεσης. (βλ. επίσης Κωνσταντίνου ή Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ
(2003)1Α.Α.Δ. 1952 και Stassinos Investment and Finance Limited v.
  1. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κ.α., Πολιτική Έφεση 142/13, ημερ. 03.03.2020).
  2. Στην παρούσα περίπτωση, έχοντας υπόψη την προαναφερθείσα νομολογία, την διαπιστωθείσα αξιόμεμπτη, επιθετική και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά του Εναγομένου, η οποία χαρακτηρίζεται από στοιχεία θρασύτητας και απαξίωσης της προσωπικότητας των Εναγόντων, ιδίως όσο αφορά τα περιστατικά στις 24.01.25 και 30.01.25, τα οποία εκτυλίχθηκαν σε δημόσιο χώρο και ενώπιον τρίτων προσώπων, εξευτελίζοντας τους Ενάγοντες καθώς και ότι, ως η αποδεκτή αναντίλεκτη μαρτυρία, ο Εναγόμενος μπορεί να εργασθεί και να λαμβάνει ικανό εισόδημα, δικαιολογείται κατά την κρίση μου η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Υπαγωγή αρχών για επιδίκαση γενικών και τιμωρητικών αποζημιώσεων
  3. Εξέτασα με προσοχή την πιο πάνω Νομολογία καθώς και αυτήν στην οποία παραπέμφθηκα, στις οποίες καθορίστηκαν ποσά γενικών αποζημιώσεων για παρόμοιους τραυματισμούς και τα σύγκρινα με αυτά της παρούσας. Άντλησα καθοδήγηση από τις πιο πάνω αποφάσεως στις οποίες υπάρχει ομοιότητα με τη συγκεκριμένη υπόθεση, ως προς την έκταση των τραυμάτων και την επακόλουθη θεραπεία, προβαίνοντας, βέβαια, στις αναγκαίες προσαρμογές και λαμβάνοντας υπόψη ότι η κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς γεγονότα.
  4. Έχοντας κατά νου όλη την προαναφερθείσα νομολογία και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου, τους σωματικούς και ψυχικούς τραυματισμούς που υπέστη η Ενάγουσα 1, τις άδειες ασθενείας που έλαβε, τη θεραπευτική αγωγή στην οποία υποβλήθηκε, την επαναληπτικότητα των επιθέσεων και τη σωρευτική επίδραση τους στην σωματική και ψυχική υγεία της Ενάγουσας 1, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστεί υπέρ της Ενάγουσας 1, το ποσό των €11.000, ως γενικές αποζημιώσεις για τον πόνο, την ταλαιπωρία και την ψυχική βλάβη που υπέστη και εξακολουθεί να υφίσταται, χωρίς να προκύπτουν μόνιμα σωματικά κατάλοιπα, συνεπεία των επίδικων περιστατικών επίθεσης που δέχτηκε από τον Εναγόμενο στις 26.11.24, 24.01.25, 30.01.25 και 17.02.
  6. Περαιτέρω, αναφορικά με τους Ενάγοντες 2 και 3 κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως επιδικαστεί τόσο υπέρ του Ενάγοντα 2 όσο και υπέρ της Ενάγουσας 3 το ποσό των €1.500 αντίστοιχα, ως γενικές αποζημιώσεις για την ταλαιπωρία και αναστάτωση που υπέστησαν από τον Εναγόμενο στις 24.01.
  8. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω ότι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, τα πιο πάνω επιδικασθέντα ποσά γενικών αποζημιώσεων ενσωματώνουν και το αναγκαίο παραδειγματικό και τιμωρητικό στοιχείο, ώστε να εξυπηρετείται όχι μόνο η αποκατάσταση της ζημίας αλλά και ο σκοπός της αποτροπής και του παραδειγματισμού, σύμφωνα με τις αρχές που διατυπώθηκαν στην σχετική προαναφερθείσα Νομολογία. Έκδοση των απαγορευτικών διαταγμάτων
  9. Έχοντας υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα περιστατικά της υπόθεσης ως εκτυλιχθήκαν στις 26.11.24, 24.01.25, 30.01.25 και 17.02.25, κρίνω ότι η έκδοση των απαγορευτικών διαταγμάτων, ως τα αιτητικά
(3)και
(4)της αίτησης ημερ. 05.12.25, είναι πλήρως δικαιολογημένο και τεκμηριωμένο. Τόκος 41. Tέλος παραμένει προς εξέταση το θέμα του τόκου, για το οποίο δεν γίνεται αναφορά στο Έντυπο Απαίτησης ημερ. 28.02.25 από πότε αξιώνεται. Προς τούτο το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια σε σχέση με την επιδίκαση του τόκου (βλ. σχετικά άρθρο 58 (Α) του Κεφ. 148 και το άρθρο 33 του Ν. 14/60). Επί του θέματος του τόκου υπάρχει πλούσια νομολογία (βλ. Φοινικαρίδης κ.ά. v. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Θεοφάνους v. Κουρουκλά
(2006)1 Α.Α.Δ. 528).
  1. Στην υπό εξέταση περίπτωση, τα επίδικα περιστατικά επίθεσης έλαβαν χώρα κατά την περίοδο μεταξύ 26.11.2024 και 17.02.25, ενώ οι Ενάγοντες καταχώρησαν Έντυπο Απαίτησης στις 28.02.2025, το οποίο επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 11.03.
  2. Συνεπώς, κρίνω ότι, όσο αφορά το ποσό των γενικών αποζημιώσεων, οι Ενάγοντες δικαιούνται τόκο από την ημερομηνία συντέλεσης της τελευταίας πράξης της επιθετικής συμπεριφοράς του Εναγόμενου, δηλαδή από τις 17.02.
  3. Στην ενάσκησης της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου καταλήγω, έχοντας υπόψη ότι οι Ενάγοντες ενήργησαν με τη δέουσα σπουδή, καθ'οτι εντός χρονικού διαστήματος μικρότερου των δυο εβδομάδων 2 προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας απαίτησης. Όσο αφορά τα ποσά των ειδικών αποζημιώσεων, κρίνω ότι η Ενάγουσα 1 δικαιούται τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης για απόφαση ερήμην ημερ. 05.12.25, κατά την οποία τα εν λόγω ποσά αποκρυσταλλωθήκαν στην ολότητα τους, αφού η Ενάγουσα 1 είχε ήδη καταβάλει όλα τα σχετικά ποσά που αφορούν τις ειδικές αποζημιώσεις (βλ. σχετικά Fysco ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014). Κατάληξη
  1. Για λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, επιδικάζεται υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον του Εναγόμενου, το ποσό των €1.406,80, ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο επί του προαναφερόμενου ποσού από 05.12.25 μέχρι εξοφλήσεως.
  2. Επιπλέον επιδικάζεται υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον του Εναγόμενου το ποσό των €11.000, ως γενικές αποζημιώσεις και στο οποίο ποσό συμπεριλαμβάνονται και οι τιμωρητικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο επί του προαναφερόμενου ποσού από 17.02.25 μέχρι εξοφλήσεως. Επιπλέον επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 2 και 3 και εναντίον του Εναγόμενου το ποσό των €1.500 έκαστος, ως γενικές αποζημιώσεις και στο οποίο ποσό συμπεριλαμβάνονται και οι τιμωρητικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο επί του προαναφερόμενου ποσού από 17.02.25 μέχρι εξοφλήσεως.
  3. Περαιτέρω, εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο να πλησιάζει τους Ενάγοντες 1, 2 και 3 σε απόσταση λιγότερη των 50 μέτρων. Περαιτέρω, εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο να επικοινωνεί και/ή να έχει επαφή με οποιονδήποτε τρόπο με τους Ενάγοντες 1, 2 και 3 και/ή να διαταράσσει με οποιανδήποτε τρόπο το άσυλο της κατοικίας τους. Έξοδα
  4. Όσο αφορά τα έξοδα ο γενικός κανόνας, με βάση τον Κ. 39.2 των Κ.Π.Δ. 2023, είναι ότι ο αποτυχών διάδικος διατάσσεται να καταβάλει τα έξοδα τού επιτυχόντα διαδίκου και ότι τέτοια διαταγή ή διαταγές θα εκδίδονται ή πρέπει να εκδίδονται σε σχέση με οποιαδήποτε αίτηση υποβάλλεται κατά την πορεία της δικαστικής διαδικασίας. Συνεπώς τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 1 έως 3 και εναντίον του Εναγόμενου.
  5. Αποτελεί επιπλέον γενικός κανόνας ότι το Δικαστήριο προβαίνει σε συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων κατά την ολοκλήρωση οποιασδήποτε ακρόασης η οποία διήρκησε συνολικά όχι πέραν των 6 ωρών και σε τέτοια περίπτωση η διαταγή θα καλύπτει τα έξοδα της αίτησης ή του θέματος με τα οποία σχετιζόταν η ακρόαση (βλ. Κ. 39.7 των Κ.Π.Δ. 2023). Προς τούτο αποτελεί καθήκον των διαδίκων και των δικηγόρων τους να βοηθούν το δικαστήριο στην πραγματοποίηση συνοπτικού υπολογισμού εξόδων σε κάθε υπόθεση στην οποία εφαρμόζεται ο Κ.39.7 υποβάλλοντας προς τούτο κατάλογο εξόδων των αξιούμενων ποσών δύο μέρες πριν την τελική ακρόαση (βλ. Κ. 39.9
(1)των Κ.Π.Δ. 2023).
  1. Στην παρούσα περίπτωση υποβλήθηκε κατάλογος εξόδων από τους Ενάγοντες ημερ. 16.12.25, το οποίο το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του για σκοπούς συνοπτικού υπολογισμού των εξόδων τους. Συνεπώς, κατόπιν συνοπτικού υπολογισμού του Δικαστηρίου και λαμβάνοντας υπόψη τα όσα διαλαμβάνει το Παράρτημα Β των Κ.Π.Δ. 2023 σε Κλίμακα €10.000 - €50.000 ενόψει των επιδικασθέντων ποσών και όχι στην Κλίμακα €50.000 - €100.000, ως ο Κατάλογος εξόδων των Εναγόντων που δεν δικαιολογείται με βάση τις Γραπτές Αγορεύσεις τους, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 1 έως 3 και εναντίον του Εναγόμενου έξοδα ύψους €1.494 πλέον Φ.Π.Α. πλέον πραγματικά έξοδα ύψους €451,
  2. (Υπ.)........... Α. Παρπαρίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions /final (Αναφορά: Πολιτική - απόδειξη - επίθεση). [1] Βλ. Κ.10.4
(1)(α) των Κ.Π.Δ. 2023: «10.4
(1)Ο γενικός κανόνας είναι ότι η περίοδος για την καταχώριση σημειώματος εμφάνισης είναι: (α) όταν επιδίδεται στον εναγόμενο έντυπο απαίτησης στο οποίο δηλώνεται ότι θα ακολουθήσει έκθεση απαίτησης,14 ημέρες από την επίδοση της έκθεσης απαίτησης» [2] Για το ζήτημα των επαυξημένων αποζημιώσεων, το Δικαστήριο έχει ήδη αναφέρει γιατί δεν θα τύχει εξέτασης. [3] Βλ. Κ.22.1.
(1)(α) των Κ.Π.Δ. 2023 σε συνάρτηση με τον Κ.2.3
(1)των Κ.Π.Δ. 2023 αναφορικά με την ερμηνεία της λέξης «δικόγραφο». [4] Βλ. σελ. 92-94. [5] Bλ. Rasid v. Braybrook
(1972)8 J.S.C. 1082. [6] Βλ. Wilson v. Pringle
(1986)2 All. E.R. 440. [7] «26
(2): «Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά.» [8] Στην Rookes v. Barnard (ανωτέρω), ο Lord Devlin καθόρισε ότι παραδειγματικές αποζημιώσεις επιδικάζονται μόνο: (
  1. i)Σε περιπτώσεις πιεστικής, αυθαίρετης ή αντισυνταγματικής συμπεριφοράς από κρατικούς υπαλλήλους, (
  2. ii)οταν η συμπεριφορά του εναγομένου έχει προγραμματιστεί να του αποφέρει μεγαλύτερο κέρδος από το ποσό των αποζημιώσεων που θα κληθεί να καταβάλει στον ενάγοντα και (iii) όταν τούτο επιτρέπεται από μια συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.