Firat Dincer Arif, ως διαχειριστής της περιουσίας του Arif Seyid Ali ν

Firat Dincer Arif, ως διαχειριστής της περιουσίας του Arif Seyid Ali ν. Αριστοτέλης Μισός, Αριθμός Αγωγής:514/2019, 29/10/2025 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Κ. Κύζη, Προσ.Ε.Δ Αριθμός Αγωγής:514/2019 Μεταξύ: Firat Dincer Arif, ως διαχειριστής της περιουσίας του Arif Seyid Ali, A.T [ ], αποβιωσάντος τέως από το χωριό Πύλα, Λάρνακας Ενάγοντας και Αριστοτέλης Μισός, εκ Λάρνακας Εναγόμενος και Εθνική Γενικών Ασφαλειών (Κύπρου) Λτδ Τριτοδιάδικος Ημερομηνία: 29/10/2025 Εμφανίσεις: για τον Ενάγοντα κ. Κ. Κότροφος για Δρ. Α. Ποιητής & Σία Δ.Ε.Π.Ε για τον Εναγόμενο: κ. Χ. Κουλίας για Κουλίας, Σκορδής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε για τον Τριτοδιάδικο: κ. Χ. Δημητριάδης για Κώστας Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε ΑΠΟΦΑΣΗ Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Με την παρούσα αγωγή, ο Ενάγοντας, υπό την ιδιότητα του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα του, επιζητεί την επιδίκαση αποζημιώσεων για κατ' ισχυρισμό διάπραξη επαγγελματικής αμέλειας από τον Εναγόμενο, υπό την ιδιότητα του ως δικηγόρο, εις βάρος της περιουσίας του πατέρα του. Β. ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ Έκθεση Απαίτησης
Με την Έκθεση Απαίτησης του, ο Ενάγων, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα του, Arif Seyid Ali, («αποβιώσαντας»), αξιώνει το ποσό των €85.430,00, το οποίο ο αποβιώσαντας κατέβαλε στον Εναγόμενο για να το καταβάλει εκείνος με την σειρά του, προς το σκοπό εκτέλεσης μίας εκ συμφώνου Απόφασης Δικαστηρίου και κατ' ισχυρισμό του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος παρέλειψε να το πράξει λόγω αμέλειας και/ή αδικαιολόγητου πλουτισμού.
Συγκεκριμένα, ο αποβιώσαντας ήταν Εναγόμενος στην αγωγή με αριθμό 2208/2006 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία εγέρθηκε από τους κ. Κώστα Ιωάννου Σάββα και την κ. Ανδρούλλα Κ. Ιωάννου, ως Ενάγοντες, με σκοπό τον καθορισμό των συνόρων με το γειτονικό ακίνητο τους, το οποίο άνηκε στον αποβιώσαντα.
Στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση την 31/3/2008, με την οποία αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: I. Ότι οι Ενάγοντες θα παραχωρούσαν στον αποβιώσαντα τμήμα γης εκ. 261 τμ από το τεμάχιο τους με αριθμό 274, Φ/Σχ 41/03 του χωριού Πύλα, της επαρχίας Λάρνακας με αριθμό εγγραφής 5106, νοουμένου ότι ο Εναγόμενος/πλέον αποβιώσαντας θα κατέβαλε σε αυτούς συνολικά το ποσό των €85.430.
II. Σύμφωνα με την Απόφαση, με την κατάθεση της αίτησης για αναπροσαρμογή των συνόρων από τους Ενάγοντες, θα έπρεπε να ανοιχτεί κοινός λογαριασμός επ' ονόματι του κ. Αριστοτέλη Μισού δικηγόρου του Εναγόμενου/αποβιώσαντα και του κ. Αντώνη Καρά, δικηγόρου των εκεί Εναγόντων . III. Με την κατάθεση της αίτησης για παραχώρηση των 261 τ.μ από τους Ενάγοντες στον Εναγόμενο/αποβιώσαντα, ο αποβιώσαντας θα κατέβαλλε στον κοινό λογαριασμό το ποσό των €43.000 και το υπόλοιπο ποσό των €42.430 θα καταβαλλόταν την ημέρα της μεταβίβασης (στο εξής αναφερόμενη ως η «εκ συμφώνου Απόφαση»).
Ο αποβιώσαντας κατέβαλε το ποσό των €85.430 («χρηματικό ποσό») στον Εναγόμενο προς το σκοπό εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης και το οποίο κατά ή περί την 29/11/2027 παραδόθηκε από τον Εναγόμενο στον κ. Ανδρέα Πιερίδη, ο οποίος υπέγραψε σχετική δήλωση ημερομηνίας 29/11/
Ο Ανδρέας Πιερίδης («Πιερίδης») απεβίωσε τον Δεκέμβριο του
Ο Ενάγοντας αποδίδει στον Εναγόμενο τις πιο κάτω λεπτομέρειες αμέλειας: I. Ο Εναγόμενος παρέλειψε να καταβάλει το χρηματικό ποσό ως ήταν η μεταξύ των μερών συμφωνία. II. ότι εμπιστεύθηκε τον Πιερίδη και του κατέβαλε το χρηματικό ποσό, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με τους διαδίκους. III. ότι ο Εναγόμενος παρέλειψε να καταθέσει το χρηματικό ποσό στην Τράπεζα, από όπου θα εδίδοντο οδηγίες για μεταφορά των χρημάτων εκεί που έπρεπε.
Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι συνεπεία των πιο πάνω ενεργειών/παραλείψεων του Εναγόμενου, η περιουσία του αποβιώσαντα ζημιώθηκε με το πιο πάνω ποσό. Υπεράσπιση
Ο Εναγόμενος με την Υπεράσπιση του παραδέχεται ότι εκδόθηκε η εκ συμφώνου Απόφαση καθώς και το περιεχόμενο της.
Ο Εναγόμενος παραδέχεται ότι παρέλαβε το χρηματικό ποσό από τον αποβιώσαντα, πλην όμως ισχυρίζεται ότι δεν το κατέβαλε στους Ενάγοντες στην αγωγή 2208/2206 ή σε κοινό λογαριασμό, ως προνοείτο από την εκ συμφώνου Απόφαση, διότι αυτοί αρνούνταν να συμμορφωθούν με την εκ συμφώνου Απόφαση, ήτοι να υποβάλλουν αίτηση για αναπροσαρμογή συνόρων στο Κτηματολόγιο για να γίνει κατορθωτή η μεταβίβαση αλλά και για τον λόγο ότι ο κ. Καράς, ο δικηγόρος τους, δεν δεχόταν να ανοιχθεί κοινός λογαριασμός.
Ο Εναγόμενος παραδέχεται ότι ο ίδιος κατά το 2017 παρέδωσε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη για τον λόγο ότι θα διοριζόταν στο Εφοριακό Συμβούλιο και δεν θα μπορούσε να ασκεί την δικηγορία πλέον και έτσι ούτε θα μπορούσε να έχει στην κατοχή του το χρηματικό ποσό. Ως ισχυρίζεται, με την γνώση και συγκατάθεση του Ενάγοντα, εμπιστεύθηκε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, για να το καταβάλλει και εκείνος με την σειρά του, στους Ενάγοντες στην αγωγή 2208/2006, όταν καταχωρούσαν την αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο. Ο Πιερίδης με βάση τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου, διατηρούσε εταιρεία ανταλλαγής χρημάτων και είχε χρηματοκιβώτιο υψηλής ασφαλείας. Παραπέμπει και σε σχετική δήλωση του Πιερίδη ημερομηνίας 29/11/2017 με μάρτυρες τον Ενάγοντα και τον Εναγόμενο.
Όταν ο Εναγόμενος πληροφορήθηκε για τον θάνατο του Πιερίδη, εισηγήθηκε στον Ενάγοντα να διεκδικήσει το χρηματικό ποσό από την περιουσία του αποβιώσαντα πλέον Πιερίδη.
Ο Εναγόμενος αρνείται τις λεπτομέρειες αμέλειας που του αποδίδει ο Ενάγοντας και ισχυρίζεται ότι δεν ήταν αμελής και ότι έπραξε το έπραξε με καλή πίστη και κρίνοντας ότι με αυτό τον τρόπο ήταν το πιο ορθό για την διασφάλιση των συμφερόντων του αποβιώσαντα λόγω της κακής φήμης που σύμφωνα με τον ίδιο επικρατούσε για νέα κατάρρευση των τραπεζών. Διαδικασία Τριτοδιαδίκου
Ενόψει του ότι τα πιο πάνω γεγονότα έλαβαν χώρα κατά την χρονική περίοδο 2017-2018 όπου ο Εναγόμενος, ως δικηγόρος διατηρούσε συμβόλαιο Επαγγελματικής Ευθύνης με αριθμό 221000190 ημερομηνίας 2/1/1017 με την Εθνική Γενικών Ασφαλειών Κύπρου Λτδ («Ασφαλιστική») και (το «Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο»), καταχώρησε αίτηση για έκδοση διατάγματος Τριτοδιαδίκου, έτσι ώστε σε περίπτωση που ήθελε βρεθεί υπεύθυνος έναντι του Ενάγοντα να δικαιούται αποζημίωση και/ή κάλυψη και/ή συνεισφορά από την Ασφαλιστική. Ως εκ τούτου κατόπιν σχετικής αίτησης του, την 30/1/2023 εκδόθηκε διάταγμα Τριτοδιαδίκου εναντίον της Ασφαλιστικής όπου και ανταλλάχθηκαν δικόγραφα μεταξύ τους. Έκθεση Απαίτησης Εναγομένου εναντίον Τριτοδιαδίκου
Σύμφωνα με τον Εναγόμενο, οι Τριτοδιάδικοι θα αποζημίωναν τον Εναγόμενο, τηρουμένων των Ορίων Αποζημίωσης που αναφέρονται στο Πίνακα Ασφαλιστηρίου, ο οποίος είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου: α. Για οποιοδήποτε ποσό καταστεί νομικά υπεύθυνος να καταβάλει ο Εναγόμενος, το οποίο προκύπτει από οποιαδήποτε απαίτηση που εγέρθηκε γραπτώς για πρώτη φορά εναντίον του εντός της Περιόδου Ασφάλισης, σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή λάθος που διαπράχθηκε ή προβάλλεται ισχυρισμός ότι διαπράχθηκε κατά την διάρκεια της εξάσκησης της δικηγορίας στην Κύπρο βασισμένη αποκλειστικά στο Κυπριακό Δίκαιο. β. Για τις δαπάνες και τα έξοδα που προέκυψαν για την υπεράσπιση και/ή διακανονισμό οποιασδήποτε Απαίτησης με την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση των Τριτοδιαδίκων.
Είναι ισχυρισμός του Εναγόμενου ότι ενημερώθηκε για το παράπονο του Ενάγοντα την 28/3/2019 κατόπιν επιστολής που έλαβε από τον δικηγόρο του και επικοινώνησε και ο ίδιος με τους Τριτοδιαδίκους για να τους ενημερώσει, οι οποίοι κατά παράβαση του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου αρνήθηκαν να το καλύψουν. Ως εκ τούτου, είναι ο ισχυρισμός του Εναγόμενου ότι σε περίπτωση που ήθελε βρεθεί υπεύθυνος έναντι του Ενάγοντα για το ποσό των €85.430 ή για οποιοδήποτε άλλο ποσό, ότι δικαιούται να αποζημιωθεί από τους Τριτοδιαδίκους. Υπεράσπιση Τριτοδιαδίκου
Οι Τριτοδιάδικοι παραδέχονται την υπογραφή του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου με τον Εναγόμενο και τους όρους του Ασφαλιστηρίου που επικαλούνται οι Εναγόμενοι αλλά περαιτέρω ισχυρίζονται ότι για να είναι οποιαδήποτε Απαίτηση εναντίον του Εναγομένου καλυπτόμενη πρέπει μεταξύ άλλων αυτή να είχε εγερθεί γραπτώς για πρώτη φορά, εντός της Περιόδου Ασφάλισης, δηλαδή μεταξύ της 1/1/2017 και της 1/1/
Η επίδικη απαίτηση εγέρθηκε γραπτώς εναντίον του Εναγομένου την 28/3/2019, δηλαδή μετά την λήξη της περιόδου ασφάλισης, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να καλυφθεί από το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο.
Είναι περαιτέρω ισχυρισμός των Τριτοδιαδίκων ότι η απαίτηση δεν καλύπτεται από τους όρους του Ασφαλιστηρίου για τους ακόλουθους λόγους: α. Με βάση τον όρο 4.1 του Ασφαλιστηρίου, σε περίπτωση συμβάντος που ενδέχεται να δώσει αφορμή για υποβολή Απαίτησης, ο Ασφαλισμένος πρέπει να δώσει άμεση γραπτή ειδοποίηση στους Τριτοδιαδίκους. Αν δε τέτοια ειδοποίηση δοθεί όχι αργότερα από 30 μέρες μετά την λήξη του Ασφαλιστηρίου, οποιαδήποτε απαίτηση λόγω του σχετικού συμβάντος για το οποίο δόθηκε η ειδοποίηση η οποία γίνεται μέσα σε 36 μήνες από την λήξη της Περιόδου Ασφάλισης, θα θεωρείται ότι έγινε εντός αυτής. Είναι η θέση τους ότι ενημερώθηκαν για πρώτη φορά μέσω της Ειδοποίησης του Τριτοδιαδίκου την 15/5/2020 και επομένως δεν μπορούν να καλύψουν την επίδικη Απαίτηση. β. Είναι η θέση των Τριτοδιαδίκων ότι τα γεγονότα για τα οποία ο Ενάγοντας αποδίδει αμέλεια στον Εναγόμενο δεν αποτελούν άσκηση δικηγορίας αλλά παραβίαση καθηκόντων θεματοφύλακα και συνεπώς η πράξη του Εναγόμενου εμπίπτει στον όρο 3.1 του Ασφαλιστηρίου, με βάση τον οποίο δεν καλύπτονται απαιτήσεις που προκύπτουν από οποιαδήποτε αμελή πράξη, λάθος ή παράλειψη σε σχέση με υπηρεσίες και δραστηριότητες που εκτελέστηκαν και δεν εμπίπτουν στο πλαίσιο των επαγγελματικών υπηρεσιών ενός δικηγόρου σύμφωνα με την Κυπριακή νομοθεσία, δεοντολογικούς κώδικες και κανόνες. γ. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά με τα ανωτέρω αναφερόμενα, είναι η θέση των Τριτοδιαδίκων ότι δεν καλύπτεται η επίδικη Αίτηση γιατί συμπεριλαμβάνεται στις ακόλουθες εξαιρέσεις: I. Ο όρος 3.2 προνοεί ότι δεν καλύπτονται απαιτήσεις που προκύπτουν από «οποιαδήποτε διευθέτηση ή υπόδειξη είτε αυτή είναι δωρεάν είτε όχι-αναφορικά με χρηματοοικονομικά θέματα, ζητήματα ακίνητης περιουσίας ή άλλα εμπορικά θέματα». II. Ο όρος 3.5 προνοεί ότι δεν καλύπτονται απαιτήσεις που προκύπτουν από «οποιοδήποτε λάθος ή παράβαση υποχρεώσεων που σχετίζεται με τήρηση λογαριασμών, λογιστικά ή χρηματοοικονομικές μεταβιβάσεις». III. Ο όρος 3.11 προνοεί ότι δεν καλύπτονται απαιτήσεις που προκύπτουν από «οποιαδήποτε σκόπιμη, ανέντιμη, κακόβουλη, εγκληματική ή παράνομη πράξη από τον Ασφαλισμένο ή τους υπαλλήλους του». IV. Ο όρος 3.17 προνοεί ότι δεν καλύπτονται απαιτήσεις που προκύπτουν από «ευθύνη που αναλαμβάνεται από τον Ασφαλισμένο με σύμβαση ή οποιαδήποτε άλλη συμφωνία (περιλαμβανόμενης ρητής ή εξυπακουόμενης ρήτρας ή εγγύησης, εκτός αν τέτοια ευθύνη θα υπήρχε ακόμη και εάν δεν υπήρχε τέτοια σύμβαση ή συμφωνία». Γ. ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΔΙΑΔΙΚΟΥ.
Σπεύδω να αναφέρω ότι η μεθοδολογία που θα ακολουθήσω κατά την σύνοψη, αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας αντανακλά την νομολογιακή αντιμετώπιση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου ως ξεχωριστής και ανεξάρτητης διαδικασίας από εκείνης της αγωγής μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγομένου. (βλ Ανδρέας Νικήτα v Medcon Construction Limited κ.α

(1997)1Β Α.Α.Δ 643). Δ. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ- ΣΥΝΟΨΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 20. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας, κατατέθηκε ως Έγγραφο Α, κατάλογος των ακόλουθων παραδεκτών γεγονότων: § Ο αποβιώσαντας, τέως από την Πύλα, απεβίωσε στις 16/8/2011 με μόνιμη κατοικία του την Πύλα, της επαρχίας Λάρνακας. § Στις 26/10/2011 χορηγήθηκαν έγγραφα διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντα, στον υιό του Firat Dincer Arif («Ενάγοντα»), στα πλαίσια της Αίτησης Διαχείρισης 262/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (Τεκμήριο 1). § Περί το 2006, ηγέρθη εναντίον του αποβιώσαντα, η αγωγή υπ' αριθμό 2208/2006 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, από τον

(1)Κώστα Ιωάννου και

(2)Ανδρούλλα Ιωάννου (αποβιώσασα), διά του διαχειριστή της περιουσίας της Κώστα Ιωάννου. § Τους Ενάγοντες στην πιο πάνω αγωγή εκπροσωπούσε ο δικηγόρος Αντώνης Καράς ενώ τον αποβιώσαντα ο Εναγόμενος. Αμφότεροι οι δικηγόροι ήταν εγγεγραμμένοι και αδειούχοι ως τέτοιοι, καθ' όλο τον ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο. § Στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση την 31/3/2008 στην παρουσία των πιο πάνω δικηγόρων (Τεκμήριο 2). § Περί την 14/04/2008 ο αποβιώσαντας κατέβαλε στον Εναγόμενο το ποσό των €85.430 για σκοπούς υλοποίησης της εκ συμφώνου Απόφασης. § Ο Εναγόμενος κατέβαλε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, ο οποίος απεβίωσε περί τον Δεκέμβριο του

§ Η Διαχείριση με αριθμό 262/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας έκλεισε το 2012 και επανανοίχθηκε το 2019 κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας κατέθεσαν 3 μάρτυρες, ο Ενάγοντας, ο Εναγόμενος και λειτουργός της Ασφαλιστικής εκ μέρους του Τριτοδιαδίκου. Σύνοψη Μαρτυρίας Ενάγοντα, Μ.Ε.1
Ο Μ.Ε.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, γραπτή δήλωση, η οποία κατατέθηκε ως Έγγραφο Β. Συνοπτικά ανέφερε τα ακόλουθα κατά την μαρτυρία του. Αρχικά, ο Μ.Ε.1 αναφέρθηκε στο γεγονός που οδήγησε στην έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης στην αγωγή 2208/
Συγκεκριμένα ανέφερε ότι ένα μέρος της οικίας του, την οποία έχτιζε ο αποβιώσαντας πατέρας του, διαφάνηκε ότι άνηκε στο τεμάχιο των Εναγόντων στην αγωγή 2208/2006 και γι' αυτόν τον λόγο προχώρησαν στην έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης με σκοπό στην ουσία να μεταβιβαστεί το τεμάχιο όπου κτίστηκε το σπίτι του Μ.Ε.1 στον αποβιώσαντα πατέρα του και να καταβληθεί το χρηματικό ποσό στους εκεί Ενάγοντες.
Στην συνέχεια ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι ο αποβιώσαντας πατέρας του έδωσε το χρηματικό ποσό στον Εναγόμενο με σκοπό την υλοποίηση της εκ συμφώνου Απόφασης και ότι καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο Εναγόμενος τους ενημέρωνε ότι δεν προχωρούσε η μεταβίβαση του τεμαχίου διότι οι Ενάγοντες στην αγωγή με αριθμό 2208/2206 δεν προχωρούσαν με την καταχώρηση της αίτησης για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο. Παρόλο που ο ίδιος ανέφερε ότι το χρηματικό ποσό δόθηκε στον Εναγόμενο από τον αποβιώσαντα με τραπεζικό έμβασμα και ότι έχει και επιταγή που δεικνύει αυτό, αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι δεν ήταν παρών όταν δόθηκε από τον αποβιώσαντα το χρηματικό ποσό στον Εναγόμενο. Επίσης αναφέρει ότι εξ' όσων γνωρίζει ούτε μέχρι και σήμερα δεν κατατέθηκε η αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο από τους Ενάγοντες στην αγωγή 2208/
Στα πλαίσια της προφορικής του μαρτυρίας, ανέφερε ότι σε κάποια χρονική στιγμή το 2016, ο Κώστας Ιωάννου, o ένας εκ των Εναγόντων στην αγωγή 2208/2006, του ανέφερε αυτολεξεί ότι ο Εναγόμενος του «έφαε τα λεφτά» και στην πορεία αναφέρθηκε ότι ο ίδιος πήγε μαζί με τον Κώστα Ιωάννου στην Αστυνομία για να καταγγείλουν τον Εναγόμενο.
Ακολούθως, ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι στις 29/11/2017 μετά από συνομιλία που είχε ο ίδιος με τον Εναγόμενο, ο Εναγόμενος του τηλεφώνησε και τον προσκάλεσε στο γραφείο του και ακολούθως μετέβηκαν μαζί σε ένα γραφείο όπου είχε έξω την πινακίδα «Exchange». Σύμφωνα με τον Μ.Ε.1, ο Εναγόμενος δεν τον ενημέρωσε για τον σκοπό της επίσκεψης του σε εκείνο το γραφείο, παρά μόνο για το ότι θα έπρεπε να υπογράψει μία δήλωση, διότι το χρηματικό ποσό το οποίο μέχρι την στιγμή εκείνη το είχε στην κατοχή του ο Εναγόμενος, το κρατούσε πλέον ο Πιερίδης. Ο λόγος ως του ανέφερε, ήταν διότι ο Εναγόμενος δεν θα μπορούσε πλέον να το έχει στην κατοχή του διότι θα αναλάμβανε κυβερνητικό αξίωμα. Σε εκείνη την συνάντηση όπου ο Μ.Ε.1, όπως ανέφερε, δεν γνώριζε κάποιο άλλο εκτός από τον Εναγόμενο, ο Εναγόμενος τον προέτρεψε να υπογράψει αυτή την δήλωση και τον καθησύχασε αναφέροντας του να του έχει εμπιστοσύνη και του ανέφερε ότι σε αυτό το χαρτί αναγράφει ότι ο κος. Πιερίδης κρατά το χρηματικό ποσό και θα του έδινε το χρηματικό ποσό σε ένα μήνα, και ο Μ.Ε.1 διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι δεν ήταν αυτή η μεταξύ τους συμφωνία. Ο Μ.Ε.1 ως ανέφερε επέμενε ότι ήθελε να εμπλέξει και την Αστυνομία την εν λόγω χρονική στιγμή και ο Εναγόμενος του ανέφερε ότι θα τηλεφωνήσει στην Αστυνομία και τηλεφώνησε σε κάποιο με το όνομα «Tommy», παριστάνοντας ότι το εν λόγω πρόσωπο είναι Αστυνομικός και αφού ο Εναγόμενος τον ρώτησε εάν ο Μ.Ε.1 θα είναι διασφαλισμένος εάν υπογράψει αυτή την δήλωση, το πρόσωπο αυτό απάντησε καταφατικά. Ο Μ.Ε.1, αντιλαμβανόμενος ότι θα λάμβανε το χρηματικό ποσό εντός ενός μήνα, ως του ανέφερε όπως είπε ο Εναγόμενος, προχώρησε και υπέγραψε την δήλωση. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω στο σημείο αυτό το περιεχόμενο της δήλωσης που υπογράφτηκε από τον Πιερίδη με μάρτυρες τον Ενάγοντα και τον Εναγόμενο (Τεκμήριο 3). «Εγώ ο υπογεγγραμμένος Ανδρέας Πιερίδης εκ Λάρνακος, δηλώνω με την παρούσα ότι έχω υπό την κατοχή και φύλαξη μου με την συγκατάθεση του Αριστοτέλη Μισού και γνώση του υιού του αποβιώσαντος ARIF ALI, τέως από Πύλα κ. FIRAT DINCER ARIF, το ποσό των €85.
Περαιτέρω δηλώνω ότι όταν οι Ενάγοντες στην αγωγή 2208/2006 είναι έτοιμοι να υλοποιήσουν την Απόφαση ημερ. 31/3/2008 και αφού μου δοθεί εύλογος χρόνος θα είμαι έτοιμος να καταβάλω το πιο πάνω ποσό».
Μετά από την πάροδο 2-3 εβδομάδων, ο Μ.Ε 1 ανέφερε ότι τηλεφώνησε στον Πιερίδη, όπου ενημερώθηκε από άλλο πρόσωπο για τον θάνατο του. Έκτοτε, ανέφερε το γεγονός στον Εναγόμενο και ζήτησε όπως του επιστραφεί το χρηματικό ποσό και αφού διαπληκτίστηκαν ουδέν ποσό του καταβλήθηκε από τον Εναγόμενο.
Αντεξεταζόμενος, ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι υπέγραψε την δήλωση (Τεκμήριο 3), γιατί εκείνη την ώρα φοβήθηκε κάπως, ένιωσε πιεσμένος και επειδή είχε εμπιστοσύνη στον Εναγόμενο, ο οποίος τον προέτρεψε για να την υπογράψει. Μάλιστα, ανέφερε ότι εκείνη την στιγμή δεν είδε τον Εναγόμενο να δίδει το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη και ότι ο Πιερίδης τον κορόιδευέ και γελούσε με τέτοιο τρόπο που υπαινισσόταν ότι το ύψος του χρηματικού ποσού που πλέον είχε στην κατοχή του, δεν είναι καθόλου υψηλό έτσι ώστε να μην είναι σε θέση να το καταβάλλει όταν οι Ενάγοντες καταχωρήσουν την αίτηση στο Κτηματολόγιο. Ακόμη, αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο Εναγόμενος του είπε ότι θα ήταν εγγυητής σε αυτή την «συναλλαγή» με τον Πιερίδη. Ερωτηθείς αν υπογράφει κάτι στα ελληνικά τα οποία δεν γνωρίζει ως ανέφερε ο ίδιος αφού η μητρική του γλώσσα είναι τα τούρκικα, ο Μ.Ε.1 απάντησε ότι σε περίπτωση που επεξηγηθεί στον ίδιο από κάποιο πρόσωπο, όπως ο δικηγόρος του, τότε προχωρεί σε υπογραφή εάν συμφωνεί.
Κληθείς να σχολιάσει γιατί ήθελε κατά την υπογραφή της δήλωσης (Τεκμήριο 3) να εμπλέξει και την Αστυνομία αφού όπως δήλωσε είχε εμπιστοσύνη στον Εναγόμενο, ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι ο λόγος ήταν διότι ο Κώστας Ιωάννου του ανέφερε σε προγενέστερο στάδιο ότι ο Εναγόμενος τον εξαπάτησε και ως αυτολεξεί ανέφερε του «έφαε τα λεφτά». Επίσης, ανέφερε ότι μετά την υπογραφή της δήλωσης (Τεκμήριο 3), ο Εναγόμενος τον προέτρεψε να απευθυνθεί στην Αστυνομία εάν έχει οποιοδήποτε παράπονο και να τους υποδείξει το Τεκμήριο 3 και ο ίδιος ανέφερε ότι απευθύνθηκε στην Αστυνομία.
Κληθείς στην συνέχεια να σχολιάσει τον λόγο που δεν απευθύνθηκε στους κληρονόμους του Πιερίδη για να λάβει το χρηματικό ποσό αφού είχε στην κατοχή του το Τεκμήριο 3, με το οποίο θα μπορούσε να λάβει το χρηματικό ποσό από την περιουσία του Πιερίδη, ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, δεν είδε το χρηματικό ποσό εκείνη την στιγμή στο υποστατικό του Πιερίδη. Μαρτυρία Εναγόμενου Μ.Υ.1
Εκ μέρους της Υπεράσπισης κατέθεσε ο ίδιος ο Εναγόμενος, ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, το Έγγραφο Γ. Ο Μ.Υ.1 αρχικά αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ασκούσε το επάγγελμα του Δικηγόρου μέχρι και την 31/12/2017 και ότι από την 1/1/2018 διορίστηκε στο Εφοριακό Συμβούλιο. Ένεκα του διορισμού του, δεν επιτρεπόταν να ασκεί οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα και ως εκ τούτου έπρεπε να αποσυρθεί από τις υποθέσεις του. Ανέφερε ότι ήταν ο δικηγόρος του αποβιώσαντα, και χειριζόταν όλες του τις υποθέσεις αλλά και ότι και αργότερα με τον θάνατο του αποβιώσαντα, ανέλαβε την διαχείριση της περιουσίας του με αριθμό 262/2011, στα πλαίσια της οποίας διορίστηκε διαχειριστής ο Ενάγοντας. Ο Μ.Υ.1 αναφέρθηκε στην εκ συμφώνου Απόφαση και στην υποχρέωση που είχε για άνοιγμα του κοινού λογαριασμού στο όνομα του καθώς και του δικηγόρου κ. Καρά, σύμφωνα με τους όρους της εκ συμφώνου Απόφασης.
Ο Μ.Υ.1 παραδέχθηκε ότι ο αποβιώσαντας του παρέδωσε το χρηματικό ποσό, το οποίο κρατούσε σε χρηματοφυλάκιο ασφαλείας στο γραφείο του, σύμφωνα με τις οδηγίες του αποβιώσαντα με σκοπό την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης. Ως προς τον λόγο που το χρηματικό ποσό δεν κατατέθηκε σε κοινό λογαριασμό του ιδίου αλλά και του κ. Καρά ως προνοούσε η εκ συμφώνου Απόφαση, εξήγησε ότι προέβη σε επανειλημμένες οχλήσεις προς τον δικηγόρο των εκεί Εναγόντων, τον κ. Καρά για να υλοποιήσουν την Απόφαση, αλλά ο κ. Καράς αρνείτο να ανοίξει κοινό λογαριασμό για λόγους που δεν γνωρίζει αλλά και σε κάθε περίπτωση ήταν η θέση του ότι εξ' όσων γνωρίζει μέχρι σήμερα οι Ενάγοντες στην αγωγή 2203/2008 δεν προέβηκαν στην καταχώρηση της αίτησης για αναπροσαρμογή των συνόρων. Επίσης, ανέφερε ότι στο μεσοδιάστημα απεβίωσε και ο κ. Καράς, οπότε εξ 'αντικειμένου ήταν αδύνατο το άνοιγμα κοινού λογαριασμού.
Κατά τον Δεκέμβριο του 2017, ενημέρωσε τον Ενάγοντα ότι θα σταματούσε από το επάγγελμα του δικηγόρου και ότι το χρηματικό ποσό θα το κρατούσε ο γνωστός επιχειρηματίας στη Λάρνακα, κος. Πιερίδης, ο οποίος σύμφωνα με την θέση του Μ.Υ.1 διατηρούσε εταιρεία ανταλλαγής χρημάτων και είχε χρηματοκιβώτιο υψίστης ασφαλείας, ο οποίος θα τα έδινε μόνο για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης. Την 29/11/2017, ο Μ.Υ.1 κάλεσε τον Ενάγοντα και πήγαν μαζί στον Πιερίδη για να επιβεβαιωθεί και ο ίδιος ο Ενάγοντας ότι το χρηματικό ποσό βρισκόταν εκεί και να υπογράψει προς τούτο, βεβαίωση, ήτοι το Τεκμήριο
Χαρακτηριστικά ανέφερε ο Εναγόμενος, ότι ο Μ.Ε.1 χάρηκε που αντιλήφθηκε ότι ένα πρόσωπο πλέον θα αναλάμβανε να εκτελέσει την εκ συμφώνου Απόφαση. Στην πορεία, ένα μήνα περίπου αργότερα τηλεφώνησε ο Ενάγοντας στον Εναγόμενο και του είχε αναφέρει ότι ο Πιερίδης απεβίωσε και του εξέφρασε τις ανησυχίες του για το χρηματικό ποσό. Ο Μ.ΥΙ παρέπεμψε τον Ενάγοντα με την προσκόμιση του Τεκμηρίου 3, να διεκδικήσει τα χρήματα από την περιουσία του Πιερίδη.
Σε ότι αφορά το ουσιώδη γεγονός, ότι ο Μ.Υ.1 επέλεξε να δώσει το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, ο Μ.Υ.1 ανέφερε ότι το έπραξε προς το συμφέρον των πελατών του, εις γνώση τους και επειδή κατά τον εν λόγω χρόνο σύμφωνα με τον ίδιο δεν υπήρχε εμπιστοσύνη στις Τράπεζες ένεκα νέας φήμης εκ νέου κατάρρευσης των Τραπεζών. Επίσης, ανέφερε ότι είχε άριστες σχέσεις με τον Πιερίδη, ότι ήταν καλός επαγγελματίας στην Λάρνακα, διατηρούσε γραφείο ανταλλαγής χρημάτων, και ότι έπρεπε ένα φυσικό πρόσωπο να αναλάβει την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης και έτσι υπό τις περιστάσεις θεώρησε ότι ο Πιερίδης θα μπορούσε να προβεί στα δέοντα για εκτέλεση της Απόφασης. Ερωτηθείς για τον λόγο που δεν κατέθεσε το χρηματικό ποσό σε λογαριασμό πελάτη στην Τράπεζα, ο Μ.Υ.1 ανέφερε ότι δεν το συνήθιζε και επικαλέστηκε επί αυτού, ψίθυρους και αμφιβολίες σε σχέση με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ότι δεν είχε εμπιστοσύνη στις Τράπεζες. Κληθείς να απαντήσει εάν εμπιστευόταν περισσότερο τον Πιερίδη από τις Τράπεζες, ο Μ.Υ.1 απάντησε ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος αλλά ότι κάποιο φυσικό πρόσωπο έπρεπε να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης.
Στην συνέχεια κατά την αντεξέταση παραδέχθηκε ότι η πιο ασφαλής επιλογή για τον Εναγόμενο θα ήταν δώσει το χρηματικό ποσό στον Ενάγοντα και να υπογράψει ότι τα έλαβε. Μάλιστα σε σχέση με αυτό το σημείο, ο Μ.Υ.1 ανέφερε περαιτέρω ότι κατά το χρονικό διάστημα πριν ακόμη δοθεί το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, δηλαδή μεταξύ της χρονικής περιόδου 2008 μέχρι και 2017 όπου ήταν στην κατοχή του σε μετρητά το χρηματικό ποσό και επειδή δεν προχωρούσε η εκτέλεση της εκ συμφώνου, έδωσε στον Ενάγοντα τις ακόλουθες επιλογές: (α) να του επιστρέψει το χρηματικό ποσό, (β) να κρατηθεί το χρηματικό ποσό μέχρι να υλοποιηθεί η εκ συμφώνου απόφαση και (γ) να δοθεί το χρηματικό ποσό στους Ενάγοντες πριν την υλοποίηση της εκ συμφώνου Απόφασης και ο Ενάγοντας ανέφερε ότι του έλεγε να τα κρατά ο ίδιος γιατί του έχει εμπιστοσύνη.
Σε υποβολή ότι το χρηματικό ποσό δεν υπάρχει πλέον, ο Μ.Υ 1 ανέφερε χαρακτηριστικά ότι θα ήταν τρελός ο «Πιερίδης» να υπέγραφε τέτοιο έγγραφο, δηλαδή το Τεκμήριο 3, εάν δεν είχε το χρηματικό ποσό στην κατοχή του.
Σχετικά με την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι προσπάθησε στην ουσία να διασφαλίσει τον Ενάγοντα γι' αυτό και μετά τον θάνατο του Πιερίδη, τον προέτρεψε να καταχωρίσει με το Τεκμήριο 3, την Απαίτηση του στην διαχείριση του Πιερίδη. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ο Μ.Υ.1 ότι πήρε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη με την συγκατάθεση του Ενάγοντα. Κληθείς να σχολιάσει εάν εξηγήθηκε στον Ενάγοντα ότι το χρηματικό ποσό θα έπρεπε να κατατεθεί σε κοινό λογαριασμό με βάση την εκ συμφώνου Απόφαση, ο Μ.Υ.1 ανέφερε ότι λόγω του θανάτου του κ. Καρά, δεν θα μπορούσε πλέον σε κάθε περίπτωση να ανοιχθεί κοινός λογαριασμός.
Κληθείς να απαντήσει εάν εξήγησε τους κινδύνους στον Ενάγοντα από το γεγονός ότι το χρηματικό ποσό κρατείτο σε μετρητά, ο Μ.Υ.1 απάντησε ότι τα είχε τόσα χρόνια στην κατοχή του σε μετρητά και δεν έπαθαν οποιαδήποτε ζημιά και ούτε ο αποβιώσαντας είχε οποιοδήποτε παράπονο σχετικά με το ότι κρατούνταν σε μετρητά. Ακόμη, σε σχετική υποβολή του αντιδίκου ότι πριν να δοθούν στον Πιερίδη, ο Ενάγοντας απαίτησε από τον ίδιο το χρηματικό ποσό και ο Μ.Υ.1 του απάντησε ότι μόνο τις €45.000 μπορεί να δώσει, απάντησε ότι όλα αυτά είναι ψεύδη.
Ερωτηθείς και για την γλώσσα με την οποία επικοινωνούσαν, ο Μ.Υ.1 ανέφερε ότι τόσο ο Ενάγοντας όσο και ο αποβιώσαντας πατέρας του γνώριζαν άπταιστα Ελληνικά αλλά σε περίπτωση που χρειαζόταν να υπογράψουν κάτι στα ελληνικά, τους τα διάβασε και τους εξηγούσε ο ίδιος. Κληθείς να σχολιάσει για την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, ο Μ.Υ.1 ανέφερε ότι ο ίδιος συνέταξε την δήλωση (Τεκμήριο 3), αλλά ο Ενάγοντας είχε κατανοήσει όσα αναγράφονταν εκεί και υπέγραψε και ως εκ τούτου με την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, ο Ενάγοντας συγκατατέθηκε.
Ακολούθως, ο Μ. Υ. 1 αναφέρθηκε ότι την 28/3/2019 έλαβε επιστολή από τον δικηγόρο του Ενάγοντα με την οποία αποδιδόταν ευθύνη στον ίδιο (Τεκμήριο 4, η επιστολή ημερομηνίας 28/3/2019) και στην οποία απάντησε την 15/4/2019 αναφέροντας τα πιο πάνω γεγονότα και καταληκτικά ανέφερε ότι σε περίπτωση που αναφύεται ευθύνη του ίδιου, ο Μ.Υ.Ι έχει ασφάλεια επαγγελματικής ευθύνης με την Ασφαλιστική και κάλεσε τον δικηγόρο του Ενάγοντα όπως απευθυνθούν στην Ασφαλιστική (βλ Τεκμήριο 5). Επίσης, ο Μ.Υ.1 αναφέρθηκε ότι επικοινώνησε με την Ασφαλιστική για το περιστατικό και η Ασφαλιστική τον ενημέρωσε ότι λόγω του ότι παρήλθε η χρονική προθεσμία για ενημέρωση πιθανής απαίτησης, δεν μπορούσαν να τον καλύψουν. (βλ Τεκμήριο 6 αντίγραφο του πίνακα συμβολαίου) καθώς και ως Τεκμήριο 7 (Αντίγραφο του ασφαλιστηρίου επαγγελματικής ευθύνης δικηγόρων το οποίο αποστάλθηκε από αντιπρόσωπο της Ασφαλιστικής προς τον Εναγόμενο). Κατά την αντεξέταση του Μ.Υ1 από τον δικηγόρο του Τριτοδιαδίκου, ο Μ.Υ1 παραδέχθηκε ότι όταν υπογράφτηκε το Τεκμήριο 3 και δόθηκε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη δεν ειδοποίησε την Ασφαλιστική γιατί δεν πιθανολόγησε απαίτηση εναντίον του. E. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
Σύμφωνα με την πάγια νομολογία, ο Ενάγων έχει το γενικό βάρος απόδειξης στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι η δική του εκδοχή γεγονότων είναι πιο πιθανή παρά να μην είναι. Η αρχή αυτή έχει επαναληφθεί στην απόφαση Χρυσάνθου και Σταύρος Φραντζή v Αντρέα Φραντζή

(2010)1 Β Α.Α.Δ.

Είχα την ευκαιρία στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω με προσοχή τους μάρτυρες που προσήλθαν στο Δικαστήριο προς υποστήριξη των θέσεων τους. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας από το Δικαστήριο είναι επιβεβλημένη για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Όπως λέχθηκε και στην απόφαση P. & Chr. Seafood Express Ltd κ.α ν Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου

(2014)1 Β Α.Α.Δ. 1945, κριτής της μαρτυρίας είναι κατ' εξοχήν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου διεξάγεται η δίκη, το οποίο μπορεί να αποτιμήσει την αξιοπιστία των μαρτύρων υπό το φως της ενώπιον του ακροαματικής διαδικασίας στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης με όλες τις εκφάνσεις και παραμέτρους της. 41. Αξιολόγησα την μαρτυρία τους με βάση την εν γένει συμπεριφορά τους στο ειδώλιο του μάρτυρα, την σαφήνεια, την αμεσότητα των απαντήσεων τους, την λογικοφάνεια των εκδοχών τους ή την αληθοφάνεια των εκδοχών του, την αμεσότητα του στις απαντήσεις και την ειλικρίνεια του. (βλ σχετικά Ζαβρού ν Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, C & A Pelekanos Associates Limited v Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273, Λάρκου ν Παναγή

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 80, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401). 42. Σημαντική επίσης παράμετρος κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ότι αυτή πρέπει να γίνεται πάντοτε με γνώμονα τις δικογραφημένες θέσεις των μερών, οι οποίες αποτελούν και τη μόνη πυξίδα που πρέπει να καθοδηγεί το Δικαστήριο. ¨Όπως λέχθηκε και στην Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339, είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας στο Δικαστήριο και το Δικαστήριο θα πρέπει να δίνει πάντοτε επαρκείς λόγους για την αποδοχή ή απόρριψη αυτής, με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε από τεκμήρια. Όπως λέχθηκε και στην Στυλιανίδης v Χατζηπιέρα

(1992)

Α.Α.Δ 1056, είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Αξιολόγηση Μ.Ε.1
Καταρχάς, προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, οφείλω να παρατηρήσω ότι επί της ουσίας από την προσκομισθείσα μαρτυρία αλλά και από τα δικόγραφα προκύπτει ότι ως προς τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, οι μαρτυρίες του Μ.Ε.1 και του Μ.Υ1 συγκλίνουν, ήτοι δηλαδή ότι δόθηκε από τον αποβιώσαντα πατέρα του Μ.Ε.1 το χρηματικό ποσό στον Εναγόμενο με σκοπό την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης, το οποίο στην πορεία κατέληξε σε ένα τρίτο πρόσωπο, άσχετο με τους διαδίκους, τον Πιερίδη. Αυτό που απομένει από το Δικαστήριο να εξεταστεί σε σχέση με τα γεγονότα και να καταλήξει στα ανάλογα ευρήματα είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες δόθηκε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη και εάν έγινε με την γνώση και με την συγκατάθεση του Ενάγοντα ή όχι.
Η εντύπωση που αποκόμισε το Δικαστήριο κατά την δια ζώσης μαρτυρία του Μ.Ε.1 ήταν ότι ήταν ειλικρινής, απαντούσε με αμεσότητα και δεν προσπαθούσε να υπεκφύγει κατά την αντεξέταση του. Χαρακτηριστικό είναι το ότι ενώ μεγάλο μέρος της αντεξέτασης περιστράφηκε γύρω από τις συνθήκες υπογραφής του Τεκμηρίου 3, ο ίδιος θα έλεγα ήταν ιδιαίτερα περιγραφικός ως προς τα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα εκείνη την χρονική στιγμή της υπογραφής του Τεκμηρίου 3, τα οποία παρέθεσε χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις με τον τρόπο που ο ίδιος τα αντιλήφθηκε. Σε σχέση με τα όσα διαδραματίστηκαν λοιπόν κατά την επίσκεψη στο υποστατικό του Πιερίδη, αποδέχομαι την μαρτυρία του ότι ο Πιερίδης ήταν άγνωστο πρόσωπο μέχρι εκείνη την στιγμή στον Μ.Ε.
Ο Μ.Ε.1 αναγνώρισε την υπογραφή του επί του Τεκμηρίου 3 και ο ίδιος παραδέχθηκε ότι υπέγραψε το Τεκμήριο 3, διότι αντιλήφθηκε ότι με την υπογραφή του, ο Πιερίδης θα κρατά το χρηματικό ποσό και θα το καταβάλει στον Μ.Ε.1 σε ένα μήνα. Το γεγονός ότι αυτό αντιλήφθηκε ο Μ.Ε.1 ως προς το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, γι' αυτό και υπέγραψε ως ανέφερε, επιβεβαιώνεται και από την μετέπειτα συμπεριφορά του, όπου μετά την πάροδο περίπου 3 εβδομάδων τηλεφώνησε ο ίδιος στον Πιερίδη για να αναζητήσει το χρηματικό ποσό και ενημερώθηκε για το θάνατο του.
Σε ότι αφορά το Τεκμήριο 3, σημειώνω ότι αυτό είναι διατυπωμένο στην Ελληνική γλώσσα. Αποδέχομαι τον ισχυρισμό του Μ.Ε.1 ότι λόγω του ότι η μητρική του γλώσσα είναι η τούρκικη, δεν μπορεί να διαβάσει Ελληνικά. Ωστόσο, όπως ο ίδιος ανέφερε όταν του τα εξηγεί ο δικηγόρος του αυτός αντιλαμβάνεται και εάν συμφωνεί υπογράφει οτιδήποτε, παρά το ότι είναι διατυπωμένο στην Ελληνική γλώσσα. Σε σχέση με αυτό το σημείο, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι ο ίδιος ως ανέφερε μιλά την Κυπριακή διάλεκτο αλλά δεν μπορεί να διαβάσει στην Ελληνική γλώσσα και αυτός ο ισχυρισμός του γίνεται αποδεκτός. Επομένως ο ισχυρισμός του Μ.Ε.1 ότι η αντίληψη που είχε ως προς την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, ήταν ότι αντιλήφθηκε ότι το χρηματικό ποσό θα το είχε ο Πιερίδης στην κατοχή του και θα το κατέβαλε σε ένα μήνα, γίνεται αποδεκτός από το Δικαστήριο.
Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό του ότι το χρηματικό ποσό δόθηκε από τον αποβιώσαντα πατέρα του στον Εναγόμενο με έμβασμα στην Τράπεζα, δεν μπορεί γίνει αποδεκτός εφόσον κατά την αντεξέταση του ο ίδιος παραδέχθηκε ότι δεν ήταν παρών όταν δόθηκε το χρηματικό ποσό αλλά ούτε και προσκόμισε επιταγή, την οποία ισχυρίστηκε ότι υπάρχει.
Σχετικά με την θέση του Μ.Ε.1 ότι προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία όταν ο Κώστας Ιωάννου του ανέφερε ότι ο Εναγόμενος του «έφαε τα λεφτά», παρατηρώ ότι δεν δόθηκαν επαρκείς εξηγήσεις και στοιχεία με τρόπο ώστε να μην μπορούν να γίνουν αποδεκτοί οι ισχυρισμοί του. Επίσης, ο Μ.Ε.1 δεν ήταν ξεκάθαρος εάν μετά την υπογραφή του Τεκμηρίου 3, απευθύνθηκε ή όχι στην Αστυνομία, όπως τον παρότρυνε ο Εναγόμενος και ως εκ τούτου, ούτε ο ισχυρισμός του αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Υ.1
Ο Μ.Υ 1 ήταν σε γενικές γραμμές σταθερός στις θέσεις του. Στην ουσία παραδέχθηκε ότι κρατούσε το χρηματικό ποσό αλλά και ότι το έδωσε τον Πιερίδη. Σε αντίθεση με την θέση του Μ.Ε.1 ότι το χρηματικό ποσό δόθηκε στον Εναγόμενο με έμβασμα από τον πατέρα του, ο Μ.Υ 1 ανέφερε ότι το χρηματικό ποσό του δόθηκε σε μετρητά από τον αποβιώσαντα και το είχε σε χρηματοκιβώτιο, το οποίο υπήρχε στο γραφείο του και οι οδηγίες του αποβιώσαντα ήταν να το κρατά για σκοπούς εκτέλεσης της Απόφασης και δεν τον ενδιέφερε ότι δεν κατατέθηκαν σε τραπεζικό λογαριασμό. Η θέση του αυτή ήταν ξεκάθαρη και κατά την αντεξέταση και ως εκ τούτου αποδέχομαι τους πιο πάνω ισχυρισμούς του Μ.Υ.
Σε ότι αφορά τον λόγο που δεν κατατέθηκε το χρηματικό ποσό σε κοινό λογαριασμό επ' ονόματι του και του κ. Καρά για σκοπούς υλοποίησης της εκ συμφώνου Απόφασης, αποδέχομαι τον ισχυρισμό του ότι πρώτον δεν κατατέθηκε οποιαδήποτε αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο, για να ενεργοποιηθεί η υποχρέωση του αυτή, ως προνοούσε η εκ συμφώνου. Σημειώνω ότι και από την μαρτυρία του Μ.Ε.1 προέκυψε ότι δεν κατατέθηκε μέχρι σήμερα η αίτηση. Αποδέχομαι επίσης τον ισχυρισμό του, ότι το χρηματικό ποσό δεν κατατέθηκε σε κοινό λογαριασμό και για τον λόγο ότι αρνείτο ο κ. Καράς να ανοίξει κοινό λογαριασμό και στην συνέχεια απεβίωσε ο κ. Καράς, οπότε ήταν εξ' αντικειμένου αδύνατο το άνοιγμα κοινού λογαριασμού.
Τώρα, σε ότι αφορά την επιλογή του Εναγομένου να δώσει το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, ο οποίος ως είναι παραδεκτό από τις θέσεις των μερών, ήταν πρόσωπο άσχετο με την εκ συμφώνου Απόφαση αλλά και τους εκεί διαδίκους αντί να το καταθέσει σε λογαριασμό πελάτη στην τράπεζα, ο Μ.Υ 1 κατά την αντεξέταση του δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις στο Δικαστήριο σχετικά με την επιλογή του του αυτή. Η αναφορά του ότι δεν τα κατέθεσε σε λογαριασμό πελάτη σε τραπεζικό ίδρυμα για τον λόγο ότι ως ανέφερε υπήρχε φήμη το 2017 για εκ νέου κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, ήταν μία γενική αναφορά χωρίς τεκμηρίωση και δεν έπεισε το Δικαστήριο. Περαιτέρω, ο Μ.Υ1 ανέφερε ότι έδωσε τις πιο πάνω επιλογές στον Ενάγοντα, μεταξύ άλλων και την επιλογή να του παραδώσει το χρηματικό ποσό στον ίδιο και αρνήθηκε. Βέβαια τέτοια θέση, ότι ο Εναγόμενος πρότεινε στον Ενάγοντα να παραλάβει το χρηματικό ποσό και ο Ενάγοντας αρνήθηκε, δεν υποβλήθηκε στον Μ.Ε.1 για να μπορεί να απαντήσει και να αξιολογηθεί. Ως εκ τούτου, δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό ότι ο Μ.Υ.1 έδωσε την επιλογή στον Ενάγοντα να του επιστρέψει το χρηματικό ποσό και ο ίδιος ο Ενάγοντας αρνήθηκε. (βλ Adidas v. Jonitexo Ltd.

(1987)1 C.L.R. 383, Frederickou Schools Co. Ltd και Άλλοι ν. Acuac Inc.

(2002)1 ΑΑΔ 1527).

Κατόπιν της πιο πάνω αξιολόγησης, προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα επί των γεγονότων: § Το χρηματικό ποσό δόθηκε από τον αποβιώσαντα στον Εναγόμενο σε μετρητά, για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης. § Ο αποβιώσαντας γνώριζε και δεν είχε οποιοδήποτε παράπονο σε σχέση με το ότι το χρηματικό ποσό κρατείτο σε μετρητά στο χρηματοκιβώτιο του γραφείου του Εναγομένου μέχρι να υλοποιηθεί η εκ συμφώνου Απόφαση. § Μετά τον θάνατο του αποβιώσαντα, ήλθε σε γνώση του Μ.Ε.1 ότι το χρηματικό ποσό ήταν φυλαγμένο σε μετρητά στο γραφείο του Εναγομένου και δεν είχε πρόβλημα με τον τρόπο φύλαξης τους ούτε ζήτησε ποτέ το χρηματικό ποσό από τον Εναγόμενο αλλά ούτε και ζήτησε από τον Εναγόμενο όπως το τοποθετήσει σε τραπεζικό λογαριασμό. § Λόγω του ότι ο Εναγόμενος θα έπρεπε να διοριστεί στο Εφοριακό συμβούλιο και θα έπρεπε να απαλλαγεί από τα καθήκοντα του ως δικηγόρος, δεν μπορούσε να εξακολουθεί να έχει στην κατοχή του το χρηματικό ποσό. § Μέχρι σήμερα δεν κατατέθηκε η αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο από τους Ενάγοντες στην εκ συμφώνου Απόφαση. § Δεν ανοίχθηκε κοινός λογαριασμός στο όνομα του Εναγομένου και του κ. Καρά για δύο λόγους, πρώτον δεν κατατέθηκε η αίτηση για να ενεργοποιούνταν οι πρόνοιες της εκ συμφώνου για άνοιγμα του κοινού λογαριασμού και κατά δεύτερον ο κ. Καράς αρνείτο να συμμορφωθεί με την υποχρέωση του αυτή και στην συνέχεια απεβίωσε. Ως εκ τούτου, η πρόνοια της εκ συμφώνου Απόφασης, για άνοιγμα του κοινού λογαριασμού, δεν τηρήθηκε από τον Εναγόμενο, αλλά για λόγους που δεν ευθυνόταν ο ίδιος. § Ο Ενάγοντας δεν ζήτησε από τον Εναγόμενο να του καταβάλει το χρηματικό ποσό σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο παρά μόνο μετά όπου ενημερώθηκε για τον θάνατο του Πιερίδη. § Το χρηματικό ποσό δόθηκε από τον Εναγόμενο κατά ή περί την 29/11/2017 στον Πιερίδη, τον οποίο ο Ενάγοντας δεν γνώριζε προηγουμένως. § Ο Ενάγοντας υπέγραψε το Τεκμήριο 3, αντιλαμβανόμενος ότι ο Πιερίδης θα έχει στην κατοχή του το χρηματικό ποσό σε μετρητά και θα του το καταβάλλει σε ένα μήνα. § Ο Ενάγοντας αντιλήφθηκε και αποδέχτηκε τουλάχιστον ότι ο Πιερίδης θα κρατά το χρηματικό ποσό σε μετρητά στο γραφείο του και ότι θα του το καταβάλει σε ένα μήνα. § Πριν την πάροδο του ενός μήνα, μετά από τηλεφώνημα του Ενάγοντα προς τον Πιερίδη, ο Ενάγοντας ενημερώθηκε για τον θάνατο του. § Ο Ενάγοντας αναζήτησε το χρηματικό ποσό μετά το θάνατο του Πιερίδη από τον Εναγόμενο και δεν το έλαβε από τον Εναγόμενο. Στ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ισχυρισμός του Εναγόμενου για απόρριψη της αγωγής λόγω μη ύπαρξης έγκυρου διοριστηρίου εγγράφου εκ μέρους του Ενάγοντα
Προτού προχωρήσω με την εξέταση της νομικής πτυχής της ουσίας της υπόθεσης, κρίνω σκόπιμο να εξετάσω τον ισχυρισμό του δικηγόρου του Εναγόμενου, ο οποίος μέσω της γραπτής του αγόρευσης αξιώνει την απόρριψη της αγωγής διότι σύμφωνα με την θέση του, κατά την μαρτυρία του Μ.Ε.1 προέκυψε ότι ο Ενάγοντας δεν καταχώρησε έγκυρο διοριστήριο έγγραφο, με το οποίο διοριζόταν ως δικηγόρος του ο κ. Κούτρας, ο οποίος καταχώρησε εκ μέρους του αρχικά την αγωγή. Σημειώνω ότι όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, η αγωγή καταχωρήθηκε από τον δικηγόρο κ. Δημήτρη Κούτρα και την 20/9/2023 καταχωρήθηκε ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου και την αγωγή ανέλαβαν το δικηγορικό γραφείο Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
Οι δικηγόροι του Εναγομένου στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας δήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν αμφισβητούν ότι κατά τον χρόνο εκδίκασης της αγωγής, ο Ενάγοντας εκπροσωπείται νομίμως από το δικηγορικό γραφείο του κ. Ποιητή, αλλά αμφισβητούν τον διορισμό του πρώτου δικηγόρου κ. Κούτρα. Αυτό που οδήγησε τους δικηγόρους των Εναγομένων να θέσουν το ζήτημα σε αυτό το χρονικό στάδιο μάλιστα είναι διότι κατά την αντεξέταση του Μ.Ε.1, ο ίδιος ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τον κ. Δημήτρη Κούτρα, ότι δεν τον είδε ποτέ και ότι δικηγόρος του είναι ο κ. Ποιητής. Κατά την αντεξέταση, του υποδείχθηκε το διοριστήριο έγγραφο και αναγνώρισε σε κάποιο σημείο του εντύπου την υπογραφή του αλλά σε κάποιο άλλο σημείο δεν την αναγνώρισε. Κατά την επανεξέταση, ο Μ.Ε.1 σε ερώτηση του δικηγόρου του εάν ο κ. Ποιητής του ανέφερε ότι θα την αναλάβει εκείνος την υπόθεση ή δικηγόρος από άλλο γραφείο, ο Μ.Ε.1 είπε ότι νομίζει ότι αυτό του είχε ειπωθεί.
Ως εκ τούτου, από την πιο πάνω μαρτυρία προκύπτει ότι η θέση του Μ.Ε.1 ήταν συγκεχυμένη σε σχέση με το αρχικό διοριστήριο έγγραφο το οποίο διόριζε τον κ. Κούτρα ως δικηγόρο του καθότι από την μία αναγνώρισε την υπογραφή του σε ένα σημείο στο διοριστήριο και σε κάποιο άλλο όχι. Σε κάθε περίπτωση, όμως αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Μ.Ε.1 κατά την προφορική του μαρτυρία υιοθέτησε το περιεχόμενο της αγωγής, η οποία καταχωρήθηκε από τον κ. Κούτρα και την προωθεί και δεν αμφισβητείται ότι κατά την εκδίκαση της αγωγής εκπροσωπείται νόμιμα πλέον από το δικηγορικό γραφείο του κ. Ποιητή.
Ως εκ τούτου ακόμη και εάν ευσταθεί η εισήγηση του Εναγομένου ότι η παρούσα αγωγή εγέρθηκε χωρίς νομότυπο διοριστήριο από τον κ. Δημήτρη Κούτρα, η θέση του Εναγόμενου ότι λόγω τούτου η αγωγή είναι εξ' υπαρχής άκυρη και αβάσιμη, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ακόμη και εάν μια διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου εγέρθηκε χωρίς εξουσιοδότηση από τον δικηγόρο, ο οποίος εμφανιζόταν να εκπροσωπεί τον Ενάγοντα, (κάτι το οποίο δεν προκύπτει με βεβαιότητα στην παρούσα αγωγή αφού ο Μ.Ε.1 αναγνώρισε σε κάποια σημεία την υπογραφή του), εάν ο τελευταίος υιοθετήσει την διαδικασία, όπως έγινε στην παρούσα περίπτωση, αυτό θεραπεύει το ελάττωμα και η διαδικασία συνεχίζεται κανονικά. Εν προκειμένω, η εμφάνιση του Μ.Ε.1 την ημέρα ακρόασης της αγωγής, η υιοθέτηση του περιεχομένου της αγωγής από τον ίδιο σε συνάρτηση με το ότι δεν αμφισβητήθηκε από το δικηγόρου του Εναγόμενου ο διορισμός του δεύτερου δικηγόρου του, του κ. Ποιητή, ο οποίος τον εκπροσωπεί στην αγωγή, οδηγεί το Δικαστήριο στο να απορρίψει την εισήγηση του Εναγομένου για απόρριψη της αγωγής για τους λόγους που αφορούν το πρώτο διοριστήριο έγγραφο.
Παραπέμπω σχετικά στο πιο κάτω απόσπασμα, στο οποίο με παρέπεμψε και ο δικηγόρος του Ενάγοντα. «Halsbury's Laws of England, "Legal Professions", τόμος 65, παράγραφος 547 «It is however open at any time to a purported claimant to ratify the act of the Solicitor who started the action, to adopt the proceedings and to instruct him to continue them")
Η πιο πάνω θέση αντανακλάται και στην απόφαση του Ανωτάτου στην ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ Λτδ v. Lakis Georghiou Construction Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. 214/2012, ημερ. 6.9.2016, ECLI:CY:AD:2016:A411, ECLI:CY:AD:2016:A411, όπου θεωρώ ότι τα γεγονότα της προσομοιάζουν με την παρούσα και στην οποία θεωρήθηκε από την πλειοψηφία του Εφετείου ότι η έφεση ήταν έγκυρη, έστω και αν είχε καταχωριστεί χωρίς να συνοδεύεται από διοριστήριο. Επαγγελματική αμέλεια
Η αγωγή προωθείται στη βάση της επαγγελματικής αμέλειας, όπως αυτή καθορίζεται στο άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.
Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό εδάφιο του άρθρου
"
Αμέλεια συvίσταται- (α) στηv τέλεση πράξης τηv oπoία υπό τις περιστάσεις δεv θα τελoύσε λoγικό συvετό πρόσωπo ή στηv παράλειψη τέλεσης πράξης τηv oπoία υπό τις περιστάσεις τέτoιo πρόσωπo θα τελoύσε͘ ή (β) στηv παράλειψη καταβoλής τέτoιας δεξιότητας ή επιμέλειας για τηv άσκηση επαγγέλματoς, επιτηδεύματoς ή ασχoλίας όπως έvα λoγικό συvετό πρόσωπo, πoυ έχει τα πρoσόvτα για τηv άσκηση τoυ επαγγέλματoς αυτoύ, επιτηδεύματoς ή ασχoλίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στηv πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής: Νoείται ότι για αυτή δύvαται vα τύχει απoζημίωσης μόvo τo πρόσωπo έvαvτι τoυ oπoίoυ o υπαίτιoς της αμέλειας υπείχε υπoχρέωση, υπό τις περιστάσεις, vα μηv επιδείξει αμέλεια.
Αυθεντία επί του θέματος της επαγγελματικής αμέλειας δικηγόρου είναι η απόφαση του Ανωτάτου στην Beaumont κα Παπακλεοβούλου

(2010)1 Α.Α.Δ 525, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με το βαθμό επιμέλειας που αναμένεται από ένα δικηγόρο. «Είναι φανερό από τις ρητές πρόνοιες του Αρθρου 51 του Κεφ. 148 ότι ένας δικηγόρος, όπως και κάθε άλλος επαγγελματίας, κρίνεται με βάση το βαθμό επιμέλειας και δεξιότητας που αναμένεται από το μέσο επαγγελματία της τάξης στην οποία ανήκει. Το επίπεδο αυτό είναι του συνήθους, επιμελούς και ικανού επαγγελματία. Δεν είναι ούτε εκείνο του πολύ προσοντούχου, ούτε εκείνο ενός επαγγελματία που κατέχει τα ελάχιστα προσόντα. Συμμόρφωση με τη γενική πρακτική του επαγγέλματος μπορεί να παρέχει κάποια κάλυψη αλλά όχι πάντα και ιδιαίτερα όταν η συγκεκριμένη πρακτική δεν έτυχε να δοκιμαστεί δικαστικά. .Στην προκειμένη περίπτωση η ενασχόληση μας με τα καθήκοντα του δικηγόρου, αφορά σε εξωδικαστική εργασία, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολο να εξευρεθεί το επίπεδο επιμέλειας, αφού δεν υπάρχουν τα διλήμματα της ζωντανής δίκης που περιέγραψε ο Δικαστής Bingham στην υπόθεση Ridehalgh v. Horsefield and Another [1994] 3 All E.R. 848 (CA). Σε περιπτώσεις εξωδικαστικών υποθέσεων, τα καθήκοντα ενός δικηγόρου* δεν είναι δυνατό να απαριθμηθούν, εκτός και αν περιορίζονται ρητά μέσα από τις οδηγίες που του δίδονται. Μεταξύ των κύριων καθηκόντων του, είναι με επιμέλεια να συμβουλεύει τον πελάτη του, να φέρει σε γνώση του τυχόν προβλήματα,** τυχόν εγγενείς κινδύνους,***, να τον προειδοποιεί γι' αυτούς και να προστατεύει τα συμφέροντά του. Για αποφυγή παρεξηγήσεων με τον πελάτη του, ο συνετός δικηγόρος, αν και δεν έχει νομική υποχρέωση, φροντίζει να πάρει γραπτώς τις οδηγίες του πελάτη του, ιδιαίτερα όταν αυτές περιοριστούν σε συγκεκριμένα θέματα ή όταν ο πελάτης του επιλέξει, παρά τις συμβουλές του, να ενεργήσει διαφορετικά.**** ...Όπου αποδεικνύεται εναντίον επαγγελματία αμέλεια ή παράβαση σύμβασης, ο πελάτης του έχει δικαίωμα να αποζημιωθεί ώστε να βρεθεί στην ίδια θέση που θα ήταν, αν ο επαγγελματίας εκπλήρωνε το καθήκον του. Οι αποζημιώσεις καθορίζονται κατά την ημερομηνία της διάρρηξης ή παράβασης του καθήκοντος, εκτός και αν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης επιβάλλουν να επιλεγεί άλλη ημερομηνία.» (τονισμός του παρόντος Δικαστηρίου). 60. Παραπέμπω επίσης στην αγγλική απόφαση, Riley v Pickergill and Another

(2004)UKPC 14, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά για το καθήκον επιμέλειας ενός δικηγόρου: «It is plain that when a solicitor is instructed by a client to act in a transaction, a duty of care arises. But it is also plain that the scope of that duty of care is variable. It will depend, first and foremost, upon the content of the instructions given to the solicitor by the client. It will depend also on the particular circumstances of the case. It is a duty that it is not helpful to try to describe in the abstract. The scope of the duty may vary depending on the characteristics of the client».

Για την απόδειξη της επαγγελματικής αμέλειας, ως προκύπτει από το άρθρο 51 του Κεφ. 148 αλλά και από την νομολογία, θα πρέπει να αποδειχθεί (α) ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας του Εναγομένου προς τον Ενάγοντα (β) η παραβίαση του και η (γ) πρόκληση ζημιάς στον Ενάγοντα εξαιτίας της παραβίασης καθήκοντος.
Σχετικά με την ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας του Εναγομένου προς τον Ενάγοντα δεν αμφισβητείται εφόσον από την μαρτυρία προκύπτει και είναι παραδεκτό από τον Εναγόμενο ότι ήταν ο δικηγόρος του Ενάγοντα στην διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα του στην οποία ο Ενάγοντας ενεργούσε ως διαχειριστής. Επίσης δεν αμφισβητείται ότι ήταν και ο δικηγόρος του αποβιώσαντα σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους με την παρούσα αγωγή. Αυτό που παραμένει να εξεταστεί λοιπόν από το Δικαστήριο είναι αν πρώτον υπάρχει παραβίαση του καθήκοντος επιμέλειας και δεύτερον σε περίπτωση ύπαρξης παραβίασης, αν αυτή η παραβίαση προκάλεσε ζημιά στον Ενάγοντα.
Η αμέλεια που αποδίδεται στον Εναγόμενο δικογραφείται στις Λεπτομέρειες αμέλειας της αγωγής. Σύμφωνα με τις οποίες: α) ο Εναγόμενος αμελώς παρέλειψε να καταβάλει το χρηματικό ποσό σύμφωνα με την συμφωνία μεταξύ των μερών, β) αμελώς ο Εναγόμενος εμπιστεύθηκε στον Πιερίδη το χρηματικό ποσό ο οποίος ουδεμία σχέση είχε με την συμφωνία των διαδίκων, γ) ο Εναγόμενος αμελώς παρέλειψε να καταθέσει ένα τόσο μεγάλο ποσό στην Τράπεζα, από όπου θα εδίδοντο οδηγίες για μεταφορά εκεί που έπρεπε.
Σε σχέση με το (α) ανωτέρω, ήτοι ότι ο Εναγόμενος αμελώς παρέλειψε να καταβάλει το χρηματικό ποσό σύμφωνα με την συμφωνία των μερών, δηλαδή ως προνοούσε η εκ συμφώνου Απόφαση, σε κοινό λογαριασμό στο όνομα του και του κ. Καρά, σημειώνω ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία από τον Ενάγοντα ότι κατατέθηκε η αίτηση για αναπροσαρμογή συνόρων στο Κτηματολόγιο από τους Ενάγοντες στην εκεί αγωγή, έτσι ώστε να ενεργοποιείτο η υποχρέωση του Εναγόμενου για άνοιγμα του κοινού λογαριασμού στο όνομα του και του δικηγόρου κ. Καρά και η μεταφορά του χρηματικού ποσού σε αυτό τον κοινό λογαριασμό. Επίσης, ως προέκυψε από τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν ήταν εφικτό το άνοιγμα του κοινού λογαριασμού, αφού μεταξύ άλλων κ. ο Καράς αρνείτο το άνοιγμα και στην πορεία απεβίωσε. Περαιτέρω, όπως προέκυψε από την μαρτυρία πιο πάνω και έγινε εύρημα του Δικαστηρίου, το χρηματικό ποσό από το 2008 που δόθηκε από τον αποβιώσαντα στον Εναγόμενο, κρατείτο σε μετρητά στο γραφείο του Εναγομένου, σύμφωνα με τις οδηγίες του αποβιώσαντα και δεν προέκυψε από την μαρτυρία, ότι ο αποβιώσαντας μέχρι το θάνατο του ή στην συνέχεια ο διαχειριστής της περιουσίας του, ήτοι ο Ενάγοντας, είχε οποιοδήποτε παράπονο με τον τρόπο που κρατούνταν τα χρήματα. Ως εκ τούτου, για το σημείο αυτό δεν εντοπίζω οποιαδήποτε αμέλεια ή παράλειψη του Εναγόμενου.
Σε σχέση με τα σημεία (β) και (γ) των λεπτομερειών αμέλειας, ήτοι ότι αμελώς ο Εναγόμενος εμπιστεύθηκε στον Πιερίδη το χρηματικό ποσό και ότι Εναγόμενος αμελώς παρέλειψε να καταθέσει ένα τόσο μεγάλο ποσό στην Τράπεζα, από όπου θα εδίδοντο οδηγίες για μεταφορά εκεί που έπρεπε, κρίνω ότι είναι αλληλένδετα και θα πρέπει να εξεταστούν μαζί. Όπως προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου πιο πάνω, ενόψει του ότι ο Εναγόμενος θα έπρεπε να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του ως δικηγόρος, θα έπρεπε να διαχειριστεί ανάλογα και το χρηματικό ποσό το οποίο είχε στην κατοχή του, αφού λόγω του διορισμού του δεν θα μπορούσε πλέον να το έχει στην κατοχή του.
Όπως προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα, το χρηματικό ποσό δόθηκε σε τρίτο πρόσωπο, άσχετο με τους διαδίκους, για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης. Σε σχέση με την επιλογή του αυτή, ο Μ.Υ 1 ανέφερε ότι ο Πιερίδης ήταν γνωστός και έμπιστος επιχειρηματίας στην Λάρνακα, είχε εταιρεία ανταλλαγής χρημάτων και είχε χρηματοκιβώτιο υψίστης ασφαλείας και μεταξύ άλλων παραδόθηκε σε αυτόν επειδή έπρεπε να αναλάβει ένα φυσικό πρόσωπο την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης. Κατά την αντεξέταση του Μ.Υ 1 για το ότι το χρηματικό ποσό δεν κατατέθηκε σε τραπεζικό λογαριασμό στο όνομα του πελάτη, όπου θα ήταν εύκολα προσβάσιμο στον Ενάγοντα αλλά αντ' αυτού δόθηκε στον Πιερίδη, οι εξηγήσεις που προέβαλε ο Εναγόμενος για την κακή φήμη των τραπεζών ήταν γενικές αναφορές και δεν έπεισαν το Δικαστήριo, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σε σχέση με την επιλογή του να δοθεί στον Πιερίδη και τους ισχυρισμούς που προέβαλε ο Μ.Υ.1, η επιλογή να δοθεί στο Πιερίδη προκύπτει ότι δεν ήταν η συνήθης πρακτική που ακολουθείται από δικηγόρους.
Στους Κανονισμούς περί Δεοντολογίας των Δικηγόρων, και συγκεκριμένα στον Κανονισμό 30, η οποία ρυθμίζει την διαχείριση των κεφαλαίων των πελατών από τους δικηγόρους, προνοείται ότι κατά κανόνα αυτά πρέπει να τηρούνται σε λογαριασμό σε τράπεζα. Ωστόσο, σημειώνω ότι από τον ίδιο τον Κανονισμό, δεν απαγορεύεται να γίνει διαφορετική χρήση των χρημάτων, εάν ο πελάτης δώσει την ρητή ή σιωπηρή εξουσιοδότηση του. Παραθέτω αυτούσιο τον Κανονισμό 30, των περί Δεοντολογίας των Δικηγόρων Κανονισμών. « Σε οποιοδήποτε χρόνο ο δικηγόρος κατέχει χρηματικά ποσά (τα οποία παρακάτω αναφέρονται ως κεφάλαια πελατών), υποχρεούται να τηρεί τους πιο κάτω κανόνες:

(1)Τα κεφάλαια πελατών θα τηρούνται πάντα σε λογαριασμό ανοιγμένο σε τράπεζα ή σε συνεργατικό ίδρυμα ή άλλο ίδρυμα που νόμιμα λειτουργεί. Όλα τα κεφάλαια πελατών που λαμβάνει ένας δικηγόρος, πρέπει να κατατίθενται σε ένα λογαριασμό με εξαίρεση την περίπτωση όπου ο πελάτης θα δώσει ρητή ή σιωπηρή εξουσιοδότηση για να γίνει διαφορετική χρήση τους.

(2)Κάθε λογαριασμός που ανοίγεται στο όνομα του δικηγόρου και περιέχει κεφάλαια πελατών αναφέρει στον τίτλο του ότι τα χρηματικά ποσά που βρίσκονται κατατεθειμένα και κρατούνται για λογαριασμό των πελατών του δικηγόρου.

(3)Οι λογαριασμοί του δικηγόρου στους οποίους κατατίθενται τα κεφάλαια πελατών θα έχουν συνεχώς υπόλοιπο τόσο όσο είναι το συνολικό τουλάχιστον ύψος των κεφαλαίων πελατών που κρατεί ο δικηγόρος.

(4)Τα κεφάλαια πελατών πρέπει να είναι συνεχώς διαθέσιμα σε ζήτηση του πελάτη ή με προϋποθέσεις που αποδέχεται ο πελάτης. Εν πάση περιπτώσει, ο δικηγόρος έχει υποχρέωση να εμβάσει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα κάθε ποσό κεφαλαίου που δικαιούται ο πελάτης του.

(5)Με εξαίρεση την περίπτωση αντίθετων κανόνων, ή απόφασης του δικαστηρίου ή ρητής ή σιωπηρής συμφωνίας του πελάτη για τον οποίο γίνεται η πληρωμή, απαγορεύονται όλες οι πληρωμές που γίνονται με κεφάλαια των πελατών για λογαριασμό του πελάτη σε τρίτο πρόσωπο περιλαμβανομένων- (α) των πληρωμών που γίνονται σε πελάτη ή για ένα πελάτη με χρήματα που ανήκουν σε άλλο πελάτη (β) της ανάληψης χρημάτων για την αμοιβή του δικηγόρου, εξαιρουμένης της περίπτωσης πιστοποιημένων καταλόγου δικαστηριακής ή εξωδικαστηριακής αμοιβής ή δικαστικής απόφασης σε σχέση με τα έξοδα του. Ο δικηγόρος τηρεί τα αντίγραφα της τράπεζας πλήρη και ακριβή για όλες τις πράξεις που γίνονται με τα κεφάλαια των πελατών διακρίνοντας ανάμεσα στα κεφάλαια των πελατών και τα άλλα ποσά που κρατά ο δικηγόρος και τα παραδίδει στον πελάτη που τα ζητά.» (τονισμός του παρόντος Δικαστηρίου). 68. Το ζήτημα όμως δεν τελειώνει εδώ και έρχομαι να εξετάσω το Τεκμήριο 3, το οποίο υπογράφτηκε από τον Μ.Ε.1 αλλά και την μαρτυρία του ίδιου του Μ.Ε1 σε σχέση με το τι αντιλήφθηκε και τι συμφώνησε εκείνη την ημέρα στο υποστατικό του Πιερίδη. Επί του προκειμένου, κρίνω σκόπιμο να επισημάνω ότι οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος επέμενε για να υπογράψει την δήλωση (Τεκμήριο 3), ή ότι του άσκησαν πίεση όπως ανέφερε κατά την μαρτυρία του ή ακόμη και ότι τον εξαπάτησαν ως προς το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, δεν μπορούν να εξεταστούν από το Δικαστήριο υπό άλλη σκοπιά όπως του αγώγιμου δικαιώματος πχ της απάτης ή του δόλου, ή των ψευδών παραστάσεων ή της ψυχικής πίεσης καθότι τέτοιοι ισχυρισμοί δεν δικογραφούνται αλλά ούτε και προωθούνται. Η αγωγή προωθείται καθαρά και μόνο για την κατ' ισχυρισμό επαγγελματική αμέλεια του Εναγόμενου. (Πούρικκος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 507, 517 βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Στυλιανού κ.α.

(2002)1Γ ΑΑΔ 1718).

Οι λεπτομέρειες αμέλειας που αποδίδει ο Ενάγοντας στον Εναγόμενο, όπως διαφάνηκε από την ίδια την μαρτυρία του Μ.Ε.1, ήταν σε γνώση και με την συγκατάθεση του Ενάγοντα (βλ μεταξύ άλλων Τεκμήριο 3) και ο ίδιος δεν φάνηκε να είχε οποιοδήποτε παράπονο από τον Εναγόμενο, τουλάχιστον μέχρι την καταχώρηση της αγωγής. ¨Όπως προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου πιο πάνω, ο Ενάγοντας αντιλήφθηκε στην εν λόγω συνάντηση το 2017 ότι ο Πιερίδης θα έχει στην κατοχή του το χρηματικό ποσό σε μετρητά και θα του το καταβάλει σε ένα μήνα. Δια της υπογραφής του Τεκμηρίου 3, ο Ενάγοντας γνώριζε και αποδέχθηκε τουλάχιστον με την εκδοχή του ιδίου του Ενάγοντα, ότι ο Πιερίδης θα κρατά το ποσό σε μετρητά στο γραφείο του και θα του το καταβάλει σε ένα μήνα. Γνώριζε δηλαδή ότι το χρηματικό ποσό εξακολουθούσε να μην είναι κατατεθειμένο σε τραπεζικό λογαριασμό αλλά και το ότι κρατείτο από τρίτο πρόσωπο, τον Πιερίδη σε μετρητά και δεν είχε πρόβλημα ότι για διάστημα ενός μήνα, το χρηματικό ποσό θα κρατείτο από τον Πιερίδη με τον τρόπο αυτό. Ενόψει του ευρήματος αυτού και έχοντας μεταξύ άλλων συνυπολογίσει ότι και ο Κανονισμός 30 πιο πάνω, δεν απαγορεύει την διαφορετική χρήση των χρημάτων των πελάτων εάν ο πελάτης ρητά ή ακόμη και σιωπηρά συγκατατεθεί, όπως στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορεί να αποδοθεί επαγγελματική αμέλεια στον Εναγόμενο.
Παρενθετικά αναφέρω ότι ακόμη και εάν η απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου ήταν διαφορετική και αποδιδόταν αμέλεια στον Εναγόμενο, εντούτοις δεν θα μπορούσε να επιτύχει η αγωγή του Ενάγοντα στη βάση της επαγγελματικής αμέλειας και να αποδοθούν αποζημιώσεις καθότι δεν προσφέρθηκε μαρτυρία ως προς την πρόκληση ζημιάς στον Ενάγοντα από την πράξη του Εναγόμενου. Ο Μ.Ε.1 ανέφερε κατά την μαρτυρία του ότι μετά τον θάνατο του Πιερίδη αναζήτησε το χρηματικό ποσό από τον Εναγόμενο, ο οποίος δεν του το κατέβαλε. Αφ'ής στιγμής κατά παραδοχή του Μ.Ε.1, το χρηματικό ποσό δεν το είχε στην κατοχή του την δεδομένη στιγμή ο Εναγόμενος αλλά ο Πιερίδης και αυτό το εγνώριζε ο Μ.Ε.1, δεν προσφέρθηκε μαρτυρία, ότι ο Ενάγοντας αναζήτησε το χρηματικό ποσό από την περιουσία του Πιερίδη, δηλαδή από τους κληρονόμους του Πιερίδη, ή από την διαχείριση του Πιερίδη και τί απέγινε. Καμία μαρτυρία δεν δόθηκε ότι το χρηματικό ποσό αναζητήθηκε και έχει απωλεσθεί. Ο Ενάγοντας φαίνεται να έχει συνδέσει το θάνατο του Πιερίδη με την απώλεια του χρηματικού ποσού χωρίς ωστόσο να προσφερθεί μαρτυρία επί τούτου. Επομένως, το ζήτημα της ύπαρξης ζημιάς έμεινε μετέωρο ενώπιον του Δικαστηρίου καθότι ο Μ.Ε.1 αρκέστηκε απλά να αναφέρει ότι ενημερώθηκε για τον θάνατο του Πιερίδη και αναζήτησε το ποσό από τον Εναγόμενο και όχι από το άτομο το είχε στην κατοχή του. Παρακαταθήκη (bailment)
Επισημαίνεται ότι για πρώτη φορά προωθείται ισχυρισμός για παραβίαση σχέσης παρακαταθήκης στις γραπτές αγορεύσεις του Ενάγοντα. Συνεπεία αυτού, η πλευρά του Εναγόμενου έφερε ένσταση κατά το στάδιο των προφορικών αγορεύσεων, ότι αυτή η βάση αγωγής δεν έχει δικογραφηθεί και συνεπεία αυτού οδηγεί σε αιφνιδιασμό την πλευρά του Εναγομένου, γι' αυτό και δεν πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Παρά το ότι τέτοια βάσης αγωγής δεν δικογραφείται, η ύπαρξη παρακαταθέτη και θεματοφύλακα προκύπτει ρητά από τα γεγονότα της Έκθεσης Απαιτήσεως. Η παράλειψη της ειδικής δικογράφησης, δεν μπορεί να στερήσει από το Δικαστήριο την αξιολόγηση των γεγονότων από το Δικαστήριο υπό το πρίσμα αυτής της νομικής πτυχής, όταν τα γεγονότα δικογραφούνται επαρκώς και προς αυτή την κατεύθυνση. Παραπέμπω σχετικά στην Xριστοδούλου Γιώργος ν. Antonius H.F.M. Vraets

(2009)1 ΑΑΔ 802 στην οποία αποφασίστηκε ότι το Δικαστήριο μπορεί να παράσχει δίκαιη και εύλογη θεραπεία η οποία στοιχειοθετείται από διαπιστωθέντα γεγονότα κατατάσσοντάς τα στην ορθή νομική τους βάση ασχέτως της δικογραφικής τους ανεπάρκειας.

Ο συνήγορος του Ενάγοντα στις γραπτές του αγορεύσεις προωθά την θέση ότι συνεστήθη σχέση παρακαταθήκης μεταξύ του Εναγόμενου ως θεματοφύλακα και του αποβιώσαντος ως παρακαταθέτη και του οποίου, η περιουσία εκπροσωπείται πλέον από τον Ενάγοντα. ¨Όπως προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και αποτέλεσε και εύρημα του Δικαστηρίου, το χρηματικό ποσό δόθηκε για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του συνήγορου του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος ως θεματοφύλακας, παραβίασε την υποχρέωση του για ασφαλή φύλαξη του ποσού και την διάθεση του προς τον σκοπό υλοποίησης της απόφασης, αφού το κατέβαλε σε τρίτο πρόσωπο, άσχετο με την υπόθεση, ήτοι τον Πιερίδη. Ενόψει του ευρήματος του Δικαστηρίου πιο πάνω ότι ο Ενάγοντας γνώριζε ότι το χρηματικό ποσό κρατείτο από το 29/11/2017 και έπειτα από τον Πιερίδη και αντιλήφθηκε και αποδέχτηκε τουλάχιστον ότι ο Εναγόμενος θα κρατά το ποσό σε μετρητά στο γραφείο του και ότι θα του το καταβάλει σε ένα μήνα, κρίνω σκόπιμο να εξετάσω αυτή την βάση αγωγής σε δύο επίπεδα, πρώτον μέχρι το σημείο που το χρηματικό ποσό κρατείτο από τον Εναγόμενο και δεύτερον από το 2017 και έπειτα όπου κρατείτο από τον Πιερίδη.
Σε ότι αφορά το πρώτο χρονικό σημείο όπου το χρηματικό ποσό κρατείτο από τον Εναγόμενο, τεκμαίρεται ότι υπήρχε σχέση θεματοφύλακα-παρακαταθέτη. Ωστόσο, δεν προέκυψε από την μαρτυρία ότι ενεργοποιήθηκε η υποχρέωση του Εναγόμενου για να παραδώσει το χρηματικό ποσό για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης αφού όπως και ο ίδιος ο Μ.Ε.1 ανέφερε δεν κατατέθηκε η αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων στο Κτηματολόγιο από τους Ενάγοντες στην αγωγή 2208/2006 για να δοθεί σε εκείνους το ποσό. Ως εκ τούτου, δεν προκύπτει ευθύνη του Εναγόμενου μέχρι εκείνο το σημείο αφού δεν ενεργοποιήθηκε η υποχρέωση του για να καταβάλει το χρηματικό ποσό για σκοπούς εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης.
Σε ότι αφορά το δεύτερο χρονικό σημείο, από το χρονικό διάστημα από την 29/11/2017 και έπειτα όπου το χρηματικό ποσό όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία δόθηκε στον Πιερίδη, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω τα ακόλουθα. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου πιο πάνω, προκύπτει ότι ο Ενάγοντας αντιλήφθηκε και αποδέχτηκε ότι από την 29/11/2017 το χρηματικό ποσό θα το έχει ο Πιερίδης στην κατοχή του και θα το καταβάλει σε ένα μήνα. Ενόψει των ευρημάτων του Δικαστηρίου, ότι με εξουσιοδότηση του Ενάγοντα το ποσό κρατείτο από τον Πιερίδη, φαίνεται να προκύπτει σχέση υποπαρακαταθήκης, με τον Πιερίδη ως υποθεματοφύλακα, η περιουσία του οποίου δεν κατέστη διάδικο μέρος στην παρούσα αγωγή για να μπορούσε να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Ενόψει του ότι ο διαχειριστής της περιουσίας του Πιερίδη δεν είναι διάδικο μέρος στην παρούσα αγωγή, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει σε περαιτέρω εξέταση του ζητήματος αυτού ούτε και να καταλήξει σε οποιοδήποτε συμπέρασμα καθότι θεωρεί ότι αυτό το αγώγιμο δικαίωμα θα έπρεπε να εξεταστεί με όλους τους αναγκαίους διάδικους.
Σχετικά με την υποπαρακαταθήκη, παραπέμπω στην Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ιωάννου v Κουννίδη

(1998)1 ΑΑΔ 1215 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: ...Εκτός από την παρακαταθήκη (deposit), σύμφωνα με το Αγγλικό Κοινοδίκαιο, είναι δυνατή και η υποπαρακαταθήκη (sub-deposit). Η υποπαρακαταθήκη, δηλαδή η παράδοση κινητού πράγματος που δόθηκε στο θεματοφύλακα για φύλαξη σε άλλο πρόσωπο, τον υποθεματοφύλακα, επίσης για φύλαξη, είναι δυνατή μόνον εφ' όσον ο θεματοφύλακας είχε τη ρητή ή τη σιωπηρή προς τούτο εξουσιοδότηση του παρακαταθέτη (βλ. Chitty on Contracts - Specific Contracts, 27th Edition, paragraph 32-013, page 109). Για να είναι όμως, σε τέτοια περίπτωση, ο υποθεματοφύλακας υπεύθυνος, όχι μόνον έναντι του θεματοφύλακα - υποπαρακαταθέτη αλλά και έναντι του παρακαταθέτη, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον επαρκή γνωστοποίηση ότι κάποιο τρίτο πρόσωπο, άλλο από το θεματοφύλακα, εν προκειμένω ο παρακαταθέτης, έχει ενδιαφέρον ή συμφέρον (is interested) πάνω στο πράγμα, ώστε να μπορεί εύλογα να λεχθεί ότι, πρόσθετα με τα καθήκοντά του έναντι του θεματοφύλακα - υποπαρακαταθέτη, ανέλαβε, ταυτόχρονα με την ανάληψη της φύλαξης του πράγματος, και την ευθύνη θεματοφύλακα έναντι του εν λόγω τρίτου προσώπου, του παρακαταθέτη.(επισήμανση του παρόντος Δικαστηρίου) Με άλλα λόγια, για να δημιουργηθεί υποπαρακαταθήκη (sub-bailment υπό την έννοια του sub-deposit) θα πρέπει τα γεγονότα της υπόθεσης να είναι τέτοια που να δείχνουν ότι ο υποθεματοφύλακας (sub-bailee) εκούσια ανέλαβε την ευθύνη της φύλαξης πράγματος που ανήκε σε τρίτο πρόσωπο (άλλο από το θεματοφύλακα - bailee). Για την εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος είναι απαραίτητο ο υποθεματοφύλακας να είχε επαρκή γνωστοποίηση ότι το πράγμα ανήκε σε τρίτο πρόσωπο, τον παρακαταθέτη, και όχι στον θεματοφύλακα - υποπαρακαταθέτη, και τούτο διότι, με τη δημιουργία της υποπαρακαταθήκης, ο υποθεματοφύλακας αναλαμβάνει την ευθύνη της φύλαξης του πράγματος, με τις επακόλουθες συνέπειες, τόσο έναντι του θεματοφύλακα - υποπαρακαταθέτη όσο και έναντι του παρακαταθέτη. (επισήμανση του παρόντος Δικαστηρίου) Στην Κύπρο, στην υπόθεση Kourris v. Alp Ltd and Others

(1981)1 C.L.R. 217, το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάσισε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε στις σχετικές πρόνοιες του Κεφ. 149 αναφορικά με θέματα παρακαταθήκης που να αποκλείει το μέρος του Αγγλικού Κοινοδικαίου που αναφέρεται στην υπο-παρακαταθήκη (sub-bailment). Στη συνέχεια ανέφερε ότι, για να αποφασιστεί αν υπάρχει υπο-παρακαταθήκη, το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει, μεταξύ άλλων, υπόψη την ύπαρξη εξουσιοδότησης ή συγκατάθεσης από τον παρακαταθέτη προς τον θεματοφύλακα για την ανάθεση της υποχρέωσης της φύλαξης του πράγματος, που ο παρακαταθέτης εμπιστεύθηκε στο θεματοφύλακα, σε τρίτο πρόσωπο, τον υπο-θεματοφύλακα (sub-bailee). Το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε, επίσης, ότι τα όσα ανέφερε στην υπόθεση εκείνη δεν πρέπει να θεωρούνται ότι καλύπτουν εξαντλητικά το ζήτημα της κρίσης κατά πόσον δημιουργείται υπο-παρακαταθήκη σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.»

Ως εκ των ανωτέρω, αυτή η βάση αγωγής του Ενάγοντα δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ιδιοποίηση (Άρθρο 39 του Κεφ.148)
Ο Ενάγοντας στις αγορεύσεις του προωθεί την αγωγή και στη βάση του αγώγιμου δικαιώματος της ιδιοποίησης, το οποίο επίσης δεν δικογραφήθηκε στην αγωγή. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι αυτό το αγώγιμο δικαίωμα της ιδιοποίησης δεν μπορεί να εξεταστεί καθότι δεν δικογραφούνται στην αγωγή τα γεγονότα που να το υποστηρίζουν, όπως ότι η πράξη του Εναγόμενου να δώσει το χρηματικό ποσό στο Πιερίδη ήταν συνειδητή, ότι αντιβαίνει προς τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της περιουσίας του αποβιώσαντα και ότι η πράξη αυτή οδήγησε σε πλήρη απώλεια ελέγχου του χρηματικού ποσού από πλευράς του Ενάγοντα. Ζ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΗ
Έχοντας διαπιστώσει ότι η αγωγή δεν μπορεί να επιτύχει για τους πιο πάνω λόγους, η αγωγή του Ενάγοντα εναντίον του Εναγόμενου απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα, όπως υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία να πληρωθούν από την διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα. Η. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΔΙΑΔΙΚΟΥ
Παρά το γεγονός ότι η αγωγή απορρίφθηκε, θα προχωρήσω για σκοπούς έφεσης να εξετάσω την μαρτυρία που προσκομίστηκε σε ότι αφορά την διαδικασία μεταξύ Εναγόμενου και Τριτοδιάδικου. Σύνοψη και αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Τ.1
Προτού προχωρήσω με την σύνοψη και αξιολόγησης της μαρτυρίας της Μ.Τ.1, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι επί της προφορικής μαρτυρίας του Εναγόμενου και της αντεξέτασης του από τον Τριτοδιάδικο, το μόνο ουσιαστικό το οποίο προέκυψε ήταν ότι ο Εναγόμενος, ως ο ίδιος παραδέχθηκε, δεν ενημέρωσε την Ασφαλιστική για το επίδικο συμβάν όταν δόθηκε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη το 2017, καθότι ως ανέφερε δεν πιθανολόγησε οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του.
Εκ μέρους του Τριτοδιοδαδίκου, έδωσε μαρτυρία, λειτουργός απαιτήσεων του γενικού κλάδου στους Τριτοδιαδίκους. Η Μ.Τ.1 αρχικά αναφέρθηκε στην διαδικασία, η οποία ακολουθείται ως προς την αξιολόγηση μιας απαίτησης και ανέφερε τα ακόλουθα στάδια: (α) όταν προκύψει συμβάν ή περιστατικό το οποίο ενδέχεται να δώσει αφορμή για υποβολή απαίτησης για αποζημίωση, ο ασφαλισμένος οφείλει να δώσει άμεση γραπτή ειδοποίηση στην ασφαλιστική, (β) όταν στην συνέχεια προκύψει απαίτηση εναντίον του ασφαλισμένου, τότε ο ασφαλισμένος συμπληρώνει το Έντυπο Δήλωσης Απαίτησης, στο οποίο θα πρέπει να αναγράφονται όλες οι λεπτομέρειες και γεγονότα αυτής της απαίτησης. Επίσης το Έντυπο Δήλωσης Απαίτησης θα πρέπει να συνοδεύεται από όλα τα δικαιολογητικά και αποδείξεις που αφορά η συγκεκριμένη Απαίτηση και (γ) Η Ασφαλιστική μελετά και αξιολογεί το Έντυπο Δήλωσης Απαίτησης μαζί με όλα τα δικαιολογητικά και ενημερώνει τον Ασφαλισμένο κατά πόσο αποδέχεται ή όχι την Απαίτηση, εξηγώντας γραπτώς τους λόγους.
Κατά την μαρτυρία της, η Μ.Τ.1 παραδέχθηκε ότι όντως ο Εναγόμενος ήταν Ασφαλισμένος κοντά τους μεταξύ της περιόδου 1/1/2017 και 1/1/2018 και ανέφερε ότι οι όροι που διέπουν την σχέση μεταξύ τους είναι το επίδικο Ασφαλιστήριο συμβόλαιο (Τεκμήριο 8). Σύμφωνα με την ίδια, η πρώτη φορά που υποβλήθηκε γραπτώς απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον του Εναγόμενου ήταν 28/3/2019, με το Τεκμήριο 4, αφού είχε λήξει το Ασφαλιστήριο. Σύμφωνα με την ίδια, πρώτη φορά ενημερώθηκε η Ασφαλιστική για την απαίτηση, την 15/5/2020 όταν έλαβαν την Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου.
Επιπρόσθετα, η Μ.Τ.1 κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι συνομίλησε τηλεφωνικώς με τον Εναγόμενο και στις 16/5/2019 του απέστειλε με fax αντίγραφο του ασφαλιστικού συμβολαίου μαζί με τους όρους που ίσχυαν το
(βλ Τεκμήριο 7). Ανέφερε ότι δεν θυμόταν τι ακριβώς είχε λεχθεί μεταξύ τους λόγω του χρονικού σημείου που μεσολάβησε αλλά σε κάθε περίπτωση ο Εναγόμενος δεν υπέβαλε οποιοδήποτε έντυπο Απαίτησης γραπτώς ως προνοεί το Ασφαλιστήριο.
Μεγάλο μέρος της αντεξέτασης επικεντρώθηκε στο πότε ενημερώθηκε ο Τριτοδιάδικος για την επίδικη απαίτηση. Σε σχετική υποβολή ότι το Τεκμήριο 5, το οποίο αποτελεί απαντητική επιστολή του Εναγόμενου προς τον Ενάγοντα, αποτελούσε επαρκή ειδοποίηση για σκοπούς ενημέρωσης της Ασφαλιστικής, η Μ.Τ.1 παραδέχθηκε μεν ότι παρέλαβε το Τεκμήριο 5 (την επιστολή του Ενάγοντα προς τον Εναγόμενο ημερομηνίας 15/4/2019) την 14/5/2019 αλλά εξήγησε ότι το Τεκμήριο 5 δεν αποτελεί Απαίτηση προς τους Τριτοδιαδίκους και ότι αυτό δεν συμμορφώνεται με το «Έντυπο Δήλωσης Απαίτησης», το οποίο θα έπρεπε να υποβάλλει ο Εναγόμενος μαζί με τα σχετικά δικαιολογητικά. Σε σχετική επίσης υποβολή του δικηγόρου του Εναγόμενου ότι ο Εναγόμενος δεν είχε υποχρεώσει να γνωστοποιήσει ενδεχόμενο απαίτησης εντός 30 ημερών από την λήξη του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου, αφού ο Εναγόμενος δεν μπορούσε να γνωρίζει εάν θα εγειρόταν οποιαδήποτε Απαίτηση εναντίον του, η Μ.Τ.1 απάντησε ότι μετά το επίδικο συμβάν που έλαβε χώρα την 29/11/2017, όπου παρέδωσε το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη, το οποίο εμπίπτει εντός της περιόδου Ασφάλισης, θα έπρεπε εντός 30 ημερών μετά την λήξη του συμβολαίου ήτοι μέχρι και την 31/1/2018 να αποστείλει γραπτώς στην Ασφαλιστική ειδοποίηση, κάτι που δεν έγινε.
Αρχικά να αναφέρω ότι η μαρτυρία της Μ.Τ.1 ήταν αρκετά σύντομη και περιορισμένη. Η Μ.Τ.1 ήταν ειλικρινής προς το Δικαστήριο και ούτε υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Σημειώνω ότι σε ερωτήσεις όπου υποβλήθηκαν από τον Εναγόμενο σχετικά με την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε η ίδια με τον Εναγόμενο το 2019, η Μ.Τ.1 ήταν καθόλα ειλικρινής και απάντησε ότι δεν θυμόταν ακριβώς τι είχε λεχθεί μεταξύ λόγω του ότι πέρασαν χρόνια από τότε. Θ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΔΙΑΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
Η συμβατική σχέση μεταξύ του Εναγόμενου και του Τριτοδιαδίκου διέπεται ως είναι παραδεκτό και από τις δύο πλευρές από τους όρους του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου (βλ Τεκμήριο 8). Είναι επίσης παραδεκτά από τους διαδίκους τα ακόλουθα τα οποία και καθίστανται ευρήματα του Δικαστηρίου: (α) ότι το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο ξεκίνησε την 1/1/2017 και έληξε την 1/1/
(β) το επίδικο συμβάν για το οποίο εγέρθηκε η παρούσα αγωγή αφορά την χρονική περίοδο για την οποία υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη στον Εναγόμενο ήτοι το (βλ Τεκμήριο 8) (γ) ο Εναγόμενος και ο Τριτοδιάδικος ενημερώθηκαν για την επίδικη απαίτηση σε χρονική περίοδο μετά την λήξη του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου.
Διάσταση στις θέσεις των πλευρών υπάρχει σχετικά με την ακριβή ημερομηνία όπου ενημερώθηκε ο Τριτοδιάδικος αλλά και βεβαίως στο εάν η επίδικη Απαίτηση είναι καλυπτόμενη από το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο. Πότε ενημερώθηκαν οι Τριτοδιάδικοι και εάν το Τεκμήριο 5 αποτελεί επαρκή ειδοποίηση για σκοπούς των Τριτοδιαδίκων.
Όπως προκύπτει από την μαρτυρία της Μ.Τ.1 και καθίσταται και εύρημα του παρόντος Δικαστηρίου ότι το Τεκμήριο 5, η επιστολή του Ενάγοντα προς τον Εναγόμενο, στο οποίο εκτίθεται το παράπονο του, ήρθε σε γνώση των Τριτοδιαδίκων την 15/4/2019, αφού η ίδια η Μ.Τ. 1 παραδέχθηκε ότι το έχει στο φάκελο της.
Σε σχέση όμως, με το εάν το Τεκμήριο 5, αποτελεί επαρκή ειδοποίηση για σκοπούς ενημέρωσης των Τριτοδιαδίκων, ως είναι και η θέση τους σημειώνω τα ακόλουθα. Το Τεκμήριο 5, το οποίο εισηγείται ο Εναγόμενος ότι αποτελεί επαρκή ειδοποίηση, αποτελεί επιστολή του Εναγόμενου προς τον δικηγόρο του Ενάγοντα, στην οποία εκθέτει συνοπτικά την θέση του και δεν απευθύνεται προς τους Τριτοδιαδίκους για να τον καλύψουν. Η μόνη αναφορά στην Ασφαλιστική είναι η ακόλουθη. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την επιστολή. «εν πάσει περιπτώσει κατά τον ουσιώδη χρόνο είχα ασφάλεια επαγγελματικής ευθύνης στην Εθνική αν αυτό μπορεί να βοηθήσει, αν νομίζετε ότι ενήργησα αμελώς». Ακόμη και εάν δεχθούμε δηλαδή ότι η επιστολή του Εναγόμενου (Τεκμήριο 5) δεν έχει ως Παραλήπτη τους Τριτοδιαδίκους, ούτε από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5, εξάγεται οποιαδήποτε απαίτηση του Εναγομένου εναντίον του Τριτοδιαδίκου. Αντ' αυτού απλά ενημερώνει ο ίδιος τον δικηγόρο του Ενάγοντα, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν Ασφαλισμένος στην Εθνική. Ως εκ τούτου, διαπιστώνω ότι το Τεκμήριο 5 δεν αποτελεί ειδοποίηση του Εναγομένου προς τους Τριτοδιαδίκους.
Σε σχέση με τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Εναγόμενος με την Μ.Τ.1 την ενημέρωσε για την επίδικη απαίτηση, σημειώνω ότι όπως προκύπτει από τους Γενικούς Όρους του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου (Τεκμήριο 8), και ειδικά τον 4.1 προκύπτει ότι η οποιαδήποτε απαίτηση για αποζημίωση πρέπει να είναι γραπτή. Ως εκ τούτου, ακόμη και εάν ειπώθηκε από τον Εναγόμενο προς την Μ.Τ.1 κατά την τηλεφωνική τους επικοινωνία τον Μάιο του 2019 ότι έχει απαίτηση, η προφορική ενημέρωση δεν μπορεί να αποτελέσει επαρκή ειδοποίηση για σκοπούς του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου. Εκ των ανωτέρω, προκύπτει ότι η ημερομηνία που ειδοποιήθηκαν οι Τριτοδιάδικοι ήταν όταν τους επιδόθηκε η ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου, ήτοι την 15/5/2020, ως ήταν δηλαδή και η θέση τους. Εάν η επίδικη απαίτηση καλύπτεται από το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο
Το ερώτημα το οποίο καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο είναι εάν η επίδικη απαίτηση καλύπτεται από το Ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Στην προκειμένη είναι παραδεκτό ότι η απαίτηση εγέρθηκε σε ημερομηνία όπου είχε λήξει το Ασφαλιστήριο συμβόλαιο αλλά αφορά περιστατικό το οποίο συνέβη όταν το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο ήταν σε ισχύ.
Όπως προκύπτει από τις γραπτές αγορεύσεις των μερών, οι διάδικοι συμφωνούν ότι το ζήτημα αυτό ρυθμίζεται από τον όρο 4.1 του Τεκμηρίου 8.Παραθέτω αυτούσιο τον όρο. «Στην περίπτωση συμβάντος, περιστατικού το οποίο ενδέχεται να δώσει αφορμή για υποβολή απαίτησης για αποζημίωση σύμφωνα με το παρόν Ασφαλιστήριο, ο Ασφαλισμένος θα δώσει άμεση γραπτή ειδοποίηση στην Εταιρεία. Αν τέτοια ειδοποίηση έχει δοθεί όχι αργότερα από 30 μέρες μετά την λήξη του Ασφαλιστηρίου, οποιαδήποτε απαίτηση λόγω του συμβάντος ή περιστατικού γίνει μέσα σε 36 μήνες μετά την λήξη της περιόδου που καθορίζεται στον Πίνακα, θα θεωρείται ότι έχει γίνει κατά την διάρκεια ισχύος του Συμβολαίου.»
Η πλευρά του Εναγόμενου εισηγείται ότι υπάρχει ασάφεια στον όρο 4.1 καθότι ο Εναγόμενος στην προκειμένη ήτο αδύνατο να διαπιστώσει όταν είχε παραδώσει το χρηματικό ποσό στον Πιερίδη με την συγκατάθεση δε του Ενάγοντα, ότι ενδέχετο το συμβάν αυτό να δώσει αφορμή για απαίτηση εναντίον του. Συνακόλουθα καλεί το Δικαστήριο να εφαρμόσει τον κανόνα «contra preferentem» και να δώσει τέτοια ερμηνεία στον κατά την άποψη του τυποποιημένο όρο , με την οποία να διαγραφεί η απαίτηση για υποβολή γραπτής ειδοποίησης προς την Ασφαλιστική εντός της περιόδου 30 ημερών από την λήξη του Ασφαλιστηρίου, διότι ως ισχυρίζεται κάθε Ασφαλισμένος δικηγόρος με την συνταξιοδότηση του ή κατά τον τερματισμό των εργασιών του, ως δικηγόρος θα πρέπει για κάθε περίπτωση με την οποία ασχολήθηκε τα τρία τελευταία χρόνια να αποστέλλει γραπτές ειδοποιήσεις στην Ασφαλιστική για να είναι εξασφαλισμένος σε κάθε περίπτωση.
Σε σχέση με την ερμηνεία των συμβάσεων, διαφωτιστικά είναι τα ακόλουθα. ¨Όπως λέχθηκε στην Θεοχάρους ν. Παστελλή

(1993)1 ΑΑΔ 240, η ερμηνεία συμφωνίας συνιστά νομικό θέμα η επίλυση του οποίου υπόκειται σε καλά θεμελιωμένους ερμηνευτικούς κανόνες. Οδηγός για την ερμηνεία των προνοιών εγγράφου είναι η γραμματική έννοια της λέξης ή φράσης που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο όπου απαντάται κρινόμενη υπό το πρίσμα των σκοπών της συμφωνίας όπως αυτοί αποκαλύπτονται από τη συμφωνία στο σύνολο της. 95. Στην Πανευρωπαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Γλυκή

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ 1639 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Συνήθως οι συμβαλλόμενοι χρησιμοποιούν ακριβείς εκφράσεις για να καθορίσουν την πρόθεσή τους, αν και πολλές φορές παραλείπουν να το πράξουν. Ο υπέρτατος νόμος είναι ότι η καθαρή και σαφής διατύπωση επικρατεί οποιασδήποτε πρόθεσης, όμως αν οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν δεν είναι καθαρές και σαφείς, τότε η πρόθεση των μερών, όπως εκφράστηκε με τη διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε υπερισχύει (Takis Xenopoulos v. Thomas Nelson (Insurance) Ltd and Others

(1982)1 C.L.R. 674, 682)» H πρόθεση των συμβαλλομένων θα πρέπει να συνάγεται από την γλώσσα της σύμβασης, το θέμα και τις περιστάσεις που υπήρχαν κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης (Xenopoulos v. Thomas Nelson, ανωτέρω). Μόνο όταν υπάρχει ασάφεια υπεισέρχεται η ερμηνευτική αρχή verba fortius accipitur contra preferentem. Η αρχή αυτή που εκτίθεται στον MacGillivray on Insurance Law, 2η Έκδοση, σελ.1029 και η οποία υιοθετήθηκε από τη νομολογία μας στην υπόθεση Xenopoulos v. Thomas Nelson, ανωτέρω, αναφέρει ότι όπου υπάρχει ασάφεια στη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε σε ένα ασφαλιστήριο, η ασφαλιστική σύμβαση θα ερμηνεύεται εντονότερα εναντίον του συμβαλλομένου μέρους που συνέταξε τη σύμβαση, δηλαδή στην πλειοψηφία των περιπτώσεων εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας.»

Επί του προκειμένου, όπως αναγράφεται στον Πίνακα του Ασφαλιστήριου Συμβολαίου το οποίο αφορά την επαγγελματική ευθύνη δικηγόρων (βλ Τεκμήριο 6), η κάλυψη αφορά: «την αποζημίωση που προκύπτει από απαίτηση που εγείρεται εναντίον του Ασφαλισμένου κατά την διάρκεια της Περιόδου Ασφάλισης λόγω οποιασδήποτε πράξης, παράλειψης ή λάθους που διαπράχθηκε κατά την εξάσκηση της δικηγορίας στην Κύπρο βασισμένη αποκλειστικά στο Κυπριακό Δίκαιο». Όπως προκύπτει ξεκάθαρα από το πιο πάνω, το Ασφαλιστήριο σκοπό είχε κατά κανόνα την κάλυψη των απαιτήσεων που εγέρθηκαν εναντίον του Ασφαλισμένου κατά την διάρκεια που ήταν σε ισχύ το Ασφαλιστήριο Συμβόλαιο. Παρά το ότι το Ασφαλιστήριο είχε σκοπό να καλύψει τις απαιτήσεις που θα εγείρονταν εντός της Περιόδου Ασφάλισης, η συμπερίληψη του όρου 4.1 φαίνεται ότι σκοπό είχε κατ' εξαίρεση να προσφέρει κάλυψη και για περιστατικά τα οποία συνέβηκαν μεν εντός της περιόδου όπου ήταν σε ισχύ το Ασφαλιστήριο συμβόλαιο αλλά η Ασφαλιστική ειδοποιήθηκε μετά την λήξη του Ασφαλιστηρίου. Για να τεθεί όμως ένας περιορισμός στο ποια περιστατικά θα μπορούσε να καλύψει ενόσω το Ασφαλιστήριο είχε λήξει τέθηκαν κάποιοι περιορισμοί, αυτοί που αναγράφονται στο ίδιο το όρο 4.
(Α) πρώτον εντός 30 ημερών το αργότερο από την λήξη του Ασφαλιστηρίου ο Ασφαλισμένος να δώσει γραπτή ειδοποίηση στην Ασφαλιστική για το συμβάν ή το περιστατικό το οποίο ενδέχεται να δώσει αφορμή για υποβολή απαίτησης και (β) η οποιαδήποτε απαίτηση λόγω του ως άνω συμβάντος ή περιστατικού να γίνει μέσα σε 36 μήνες μετά την λήξη της περιόδου Ασφάλισης. Από την γραμματική ερμηνεία του επίμαχου όρου, προκύπτει μία και μόνη ερμηνεία, η πιο πάνω δηλαδή, καθότι ο όρος είναι ξεκάθαρα διατυπωμένος και σαφής.
Σε ότι αφορά τους ισχυρισμούς του Εναγομένου, το εάν με την σύναψη του Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου, για να είναι βέβαιος ο Εναγόμενος ότι με τον τερματισμό της εργασίας του και συνακόλουθα και της λήξης του Ασφαλιστηρίου, είναι επιφορτισμένος όπως ο ίδιος ισχυρίζεται να ειδοποιά την Ασφαλιστική για κάθε συμβάν ή περιστατικό, αυτό είναι άσχετο με το εάν ο επίμαχος όρος είναι διατυπωμένος με σαφήνεια.
Σημειώνω ότι όπως προκύπτει από την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία, ο Εναγόμενος ήταν συμβαλλόμενος με τους Τριτοδιαδίκους από 1/1/2010 μέχρι και την 1/1/2018 υπό την επαγγελματική του ιδιότητα ως δικηγόρος και δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ότι αντιτέθηκε ως προς την συμπερίληψη του όρου αυτού ή ότι απεύθυνε οποιοδήποτε αίτημα προς την Ασφαλιστική ότι ο όρος αυτός είναι ασαφής ή καταχρηστικός. Ούτε με το δικόγραφο του προωθείται τέτοια θέση. Αποδοχή του ισχυρισμού του Εναγόμενου θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε αυθαίρετη τροποποίηση του επίμαχου όρου και όχι ερμηνεία του.
Έχοντας διαπιστώσει λοιπόν ότι ο όρος 4.1 ο οποίος ρυθμίζει το ζήτημα είναι ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας από αυτή που δίδει η γραμματική του ερμηνεία ως εξηγήθηκε ανωτέρω, θα προχωρήσω να εξετάσω εάν ο Εναγόμενος τήρησε τις προθεσμίες. Ενόψει του ευρήματος πιο πάνω του Δικαστηρίου, ότι ο Εναγόμενος δεν έδωσε γραπτή ειδοποίηση εντός 30 ημερών από την λήξη του Ασφαλιστηρίου, τότε προκύπτει ότι οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του, δεν θα μπορούσε να εξεταστεί καν από τους Τριτοδιαδίκους εφόσον δεν τηρήθηκε η πρώτη προϋπόθεση που έθετε ο όρος 4.1.Συνακόλουθα, η απαίτηση του Εναγόμενου εναντίον του Τριτοδιαδίκου απορρίπτεται για τον λόγο ότι ο Εναγόμενος δεν απέστειλε γραπτή ειδοποίηση προς την Ασφαλιστική εντός 30 ημερών από την λήξη του Ασφαλιστήριο Συμβολαίου.
Αναφορικά με τους ισχυρισμούς των Τριτοδιαδίκων, ότι ακόμη και εάν διδόταν σωστή ειδοποίηση στους Τριτοδιαδίκους, το γεγονός ότι ο Εναγόμενος κρατούσε το χρηματικό ποσό με σκοπό την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης, δεν συνιστά άσκηση δικηγορίας αλλά άσκηση καθηκόντων θεματοφύλακα και μεταξύ άλλων εμπίπτει και στις εξαιρέσεις που υπάρχουν στο Ασφαλιστήριο και συγκεκριμένα τους όρους 3.1, 3.2, 3.5, 3.12 και 3.17, κρίνω σκόπιμο να σημειώσω τα κατωτέρω. Αν και το ζήτημα καθίσταται πλέον ακαδημαϊκής και μόνο σημασίας, οι ενέργειες του Εναγομένου, οι οποίες αναλύθηκαν πιο πάνω, έγιναν υπό την ιδιότητα του ως δικηγόρος με σκοπό την εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης, οι οποίες απαιτούσαν ενέργειες από τον ίδιο υπό την ιδιότητα του δικηγόρου. Η κατακράτηση δηλαδή του χρηματικού ποσού από τον Εναγόμενο έγινε με σκοπό και εντός του πλαισίου της εκτέλεσης της εκ συμφώνου Απόφασης, πράξη η οποία αναμένετο σύμφωνα με το περιεχόμενο της ίδιας της εκ συμφώνου να γίνει από τον Εναγόμενο, υπό την ιδιότητα του ως δικηγόρος. Το γεγονός δηλαδή ότι όλες οι ενέργειες έγιναν από τον Εναγόμενο ως δικηγόρο για εκτέλεση της εκ συμφώνου Απόφασης, αποτελούσαν πράξεις που διαπράχθηκαν κατά την άσκηση δικηγορίες και δεν εμπίπτουν κατά την άποψη του Δικαστηρίου στις εξαιρέσεις του Ασφαλιστηρίου. Ι. ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΔΙΑΔΙΚΟΥ
Ως εκ των ανωτέρω αναφερομένων, η διαδικασία του Εναγομένου εναντίον του Τριτοδιαδίκου δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα του Τριτοδιαδίκου επιδικάζονται εναντίον του Εναγόμενου και υπέρ του Τριτοδιαδίκου ως υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............ Κ. Κύζη, Προσ.Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.