clr/1973/1973_2_222.pdf

(1), 120, 121

(1)xal 138 τον περί Στρατιωτικού Ποινικού Κωδικός και Δικονο­ μίας Νόμου, 1964 (Νόμος 40/1964) - Και άρθρον 11, παρά­ γραφοι 5, 6 «at 7 τον Συντάγματος - Βλ. και παραγράφους 1 καΐ 2(γ) τον έν λόγω άρθρον 11. Προφνλάκισις — Διχαστικόν Διάταγμα Προφνλακίσεως (ή Κρατήσε­ ως δια σκοπούς ανακρίσεως) - Βλ. ανωτέρω και κατωτέρω, Passim. Δικαστικον Διάταγμα Κρατήσεως-"Εφεσις - Τοιαϋτα διατάγματα υπόκεινται εϊς ίφεσιν εις τό Άνώτατον Δικαατήριον και δή ανε­ ξαρτήτως τον έάν ταντα έξεδάθησαν νπό 'Επαρχιακού Δικα­ στηρίου ή νπό Στρατοδικείου - "Αρθρον 11, παράγραφος 6, τον Σνντάγματος. 'Εθνική Φρονρά - 'Αξιωματικοί υπηρετούντες εις την Έθνικήν Φρονράν - 'Υπόκεινται εις δικαστικά διατάγματα κρατήσεως εκ­ διδόμενα νπό 'Επαρχιακού Δικαατήριον (ή Δικαστού τοιούτον Δικαστηρίου) — Βλ. ανωτέρω. Διχαστικόν Διάταγμα Κρατήσεως-'Ισχυρισμοί περί κακοποιήσεως κρατουμένου, προσαγομένου πρό τού Δικαστού έπϊ τφ τέλει εκδόσεως διατάγματος κρατήσεως ως διαλαμβάνει τό άρθρον 11, παράγραφος 6, τον Σνντάγματος - Τίνι τρόπω τοιούτοι ισχυρι­ σμοί δύνανται να τεθώσι πρό τον Δικαστού — Δια δηλώσεως 222 απλώς ή μαρτυρίας κατά τήν κρίσιν τοϋ Δικαστού-Ό Δικα­ στής δέν κρίνει Οριστικώς τήν ουσίαν τού Ισχυρισμού άλλ' απλώς λαμβάνει γνώσιν καΐ της ίν λόγω πτυχής της σχετικής αιτήσεως ενώπιον του διά να δννηθή νά ενάσκηση δεόντως τήν διακριτιχήν αντον έξουσίαν, xal δή έν γνώσει πάντων τών κρισίμων στοιχείων. Δικαστικον Διάταγμα Κρατήσεως - Διαδικασία εκδόσεως τοιούτου διατάγματος μή συμπληρωθείσα αυθημερόν - Κατά πόσον δύνα­ ται νά συνεχισθώ τήν έπομένην ενώπιον άλλον Δικαστού καϊ διά της καταθέσεως ή υποβολής νέας αυτοτελούς αιτήσεως -' Υπό ορισμένους δρονς τοιαύτη μέθοδος είναι επιτρεπτή. Δικαιοδοσία - 'Επαρχιακού Δικαστηρίου—Διάταγμα Κρατήσεως 'Αξιωματικοί υπηρετούντες είς τήν 'Εθνικήν Φρονράν - Βλ. ανω­ τέρω. "Εφεσις- Διάταγμα Κρατήσεως-" Βλ. ανωτέρω. Αρθρον 11.6 τον Συντάγματος- Κακοποίησις - 'Ισχυρισμός κακοποιήσεως κρατουμένου - Τίνι τρόπω ό τοιούτος Ισχυρισμός δύναται νά άχθη πρό τού Δικαστού δστις επιλαμβάνεται αιτήσεως προς £κδοσιν διατάγματος κρατήσεως Έξονσίαι τον Δικαστού-Βλ. ανωτέρω. Ποινική Δικονομία - Διάταγμα κρατήσεως χ.τ.λ. - Βλ. ανωτέρω. Συνταγματικόν Δίκαιον - Διάταγμα (δικαστικον) κρατήσεως - "Εφεσις κ.τ.λ. — "Αρθρον 11.6 καϊ 7 τον Συντάγματος - Βλ. ανω­ τέρω. Σημείωσις : Τό πλήρες κείμενον τών παραγράφων 5, 6 και 7 του άρθρου 11 τοϋ Συντάγματος ώς επίσης και τα άλλα σχετικά αποσπάσματα έκ του Συντάγματος καϊ τών Νόμων περί ών προείρηται, εκτίθενταιείς τήν άπόφασιν τοϋ Δικαστηρίου (βλ.κατωτέρω). ΕΙς τάς προκείμενος συνηνωμένας ποινικάς εφέσεις τό Άνώ­ τατον Δικαστήριον έκρινεν 6τι, ήτοι:

(1)Δικαστικά Διατάγματα Κρατήσεως (ή άλλωςΔικαστικά Διατάγματα προφυλακίσεως) υπόκεινται είς έφεσιν ενώπιον τοΰ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου, καϊ δή ανεξαρτήτως τοΰ εάν ταΰτα έξεδόθησαν ύπό Έπαρχιακοϋ Δικαστηρίουή υπό τοΰ Στρατοδι­ κείου, τών γενικών διατάξεων τής παραγράφου 7 τοΰ "Αρθρου 11 τοΰ Συντάγματος μή περιοριζουσών τό παράπαν τήν είδικήν διάταξιν της παραγράφου 6 τοϋ έν λόγω "Αρθρου 11 ήτις 223 7τιΑύγοοατοο 1973 ΑΔΩΝΙΣ ΝΙΚΟΛΒΤΤΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ Ψ ΛΣΤΤΝΟΜΙΛΣ 7η Αυγούστου 1973 ΑΔΩΝΙΣ ΝΙΚΟΛΕΤΤΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ψ ΑΣΤΤΝΟΜΙΑΣ ρητώς προβλέπει δικαίωμα εφέσεως εναντίον τοιούτων διαταγ­ μάτων.

(2)Τα Επαρχιακά Δικαστήρια κέκτηνται δικαιοδοσίαν προς έκδοσιν τοιούτων διαταγμάτωνκρατήσεως (προφυλακίσεως) αξι­ ωματικών υπηρετούντων εις τήν 'Εθνικήν Φρουράν.

(3)(α) 'Ισχυρισμοί περί κακοποιήσεως κρατουμένου και προσαχθέντος πρό τοϋ Δικαστοΰ έπι τω τέλει εκδόσεως δια­ τάγματος κρατήσεως δύνανται νά τεθώσι πρό τοΰ Δικαστού ώς ούτος ήθελε κρίνει πρόσφορον είτε δι' απλής δηλώσεως είτε δι' ένορκου μαρτυρίας. (β) Ό Δικαστής δέν κρίνει—ούτε έχει τοιούτον δικαίωμα — οριστικώς περί της ουσίας τοϋ ίσχυρισμοΰ περί κακοποιήσεως άλλ' απλώς λαμβάνει γνώσιν και τής πτυχής ταύτης της ενώπιον αύτοΰ σχετικής αιτήσεως ΐνα δυνηθη τοιουτοτρόπως νά ενάσκη­ ση δεόντως τήν διακριτικήν αύτοΰ έξουσίαν έπι τοΰ θέματος και δή πλήρως ενημερωμένος επί πάντων τών κρισίμων στοιχείων.

(4)Διαδικασία προς έκδοσιν δικαστικοΰ διατάγματοςκρατή­ σεως μή συμπληρωθείσα αυθημερόν, δύναται νά συνεχισθη ή έπαναληφθή τήν έπομένην ενώπιον άλλου Δικαστοΰ ύπό ώρισμένους δρους καϊ διά της υποβολής νέας αύτοτελοΰς αιτήσεως προς τοΰτο. Τά πραγματικά περιστατικά τών υποθέσεων τούτων εκτίθεν­ ται αρκούντως είς τήν άπόφασιν τοΰ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου διά της οποίας απερρίφθησαν άμφότεραι αί προκείμεναι ποινικαί εφέσεις. Εφέσεις. Εφέσεις ύ π ό τοΰ "Αδωνι Νικολεττίδη καϊ άλλου κατά δικαστικών διαταγμάτων κρατήσεως των, εκδοθέντων ύττ6 τοϋ Επαρχιακοί) Δικαστηρίου Λευκωσίας (Α. Μωαννίδης, Προσ. Ε.Δ.) κατά τήν 29ην Ιουνίου,

1. Π. Δημητρίου, Μ. ΉλιάΒης καϊ Λ. Γεωργιάδου (Κα), Βιά τους έφεσείοντας. Κλ. 'Αντωνιάδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, διά τήν έφεσίβλητον. ΑΠΟΦΑΣΙΣ* ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, Πρ.: ΑΙ τταροΰσαι εφέσεις κατεχωρήθησαν κατά διαταγμάτων οκταημέρου κρατήσεως τών έφεσειόντων * An English translation of thisjudgment appears at pp. 229-235,post. 224 6Γ άνάκρίοτν άφορώσαν ·ε!ς αδικήματα έν^σχέσει προς τά όποϊα συνελήφθησαν ώςύποπτοι. Τάδιατάγματαέ£εδό6ησαν Οπό τοΰ Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Έν σχίσει προς κράτησιν 6Γ άνάκρισιν-το άρθρον 11 τοϋ Συν­ τάγματος προνοείο η : cl. .'Εκαστος έχει τό δικαίωμα ελευθερίας καϊ προσωπικήςασ­ φαλείας.
2. Ουδείς στερείται της ελευθερίας αύτοΰ, εΙμή ότε καϊόπως ό νόμος άρίζη είς τάςπεριπτώσεις: , (γ) συλλήψεως ή κρατήσεως άτομου ενεργούμενης προς τόν σκοπόν προσαγωγής αύτοΰ ενώπιον τηςαρμοδίας κατά νόμον αρχής έπ! τη εύλόγω ύπονοία άτι διέπραΕεναδίκημα ή οσάκις.ή σύλληψις ή κράτησις θεωρηθη ευλόγως αναγκαία προς παρεμπόδισιν διαπράξεως αδι­ κήματος ή άποδράσεως μετά τήν διάπρσίιν αύτοΰ,
3. Ό συλληφθείς προσάγεται ενώπιον τοϋΔικαστού ώςοΤόν τε συντομώτερον ευθύς μετά τήν σύλληψιν αύτοΰ, πάντως 6έ τά βραδύτερον εντός είκοσι τεσσάρων ωρών άπό της συλλήψεως, έφ' όσον 6έν άφεθηπρότερον ελεύθερος.
4. Ό Δικαστής, ενώπιον τοΰ οποίου προσήχθη ό συλληφθείς, χωρεί ταχέως είς διερεύνησιν τών λόγων της συλλήψεως είς καταληπτήν Οπό τοΰσυλληφθέντος γλώσσαν καί, ώςοίον τε συντομώτερον, πάντως 6έ τά βραδύτερον εντός τριών ήμερων άπό της τοιαύτης προσαγωγής, ή απολύει τον συλληφθέντα υπό τους κατά τήν κρίσιν αύτοΰ καταλλή­ λους δρους ή διατάσσει τήν κράτησιν αύτοΰ, οσάκις ή περί τηςδιαπράΕεωςτοΰ αδικήματος άνάκρισις, δΓδ συνε­ λήφθη, δέν συνεπληρώθη καϊ δύναταινά διατάσση εκάστο­ τε τήν κράτησιν αύτοΰ επί περίοδον χρόνου μήύπερβαίνουσαν τάςύκτώ ημέρας. Ό συνολικός χρόνος όμως της τοιαύτης κρατήσεως δέον να μή ύπερβαίνη τους τρεϊς μήνας άπό τηςημερομηνίας τηςσυλλήψεως, μετά τήνπαρέλευσιν τών οποίων παν ατομον ή αρχή έχουσα ύπό κράτησιντόν συλληφθέντα απολύει αυτόν παρευθύς. Πάσα κατά τά α­ νωτέρω άπόφασιςτοΰ Δικαστοΰ υπόκειται είς2φεσιν.
5. Πας στερηθείς τηςελευθερίας αυτού διά συλλήψεως ήκρα­ τήσεως δικαιούται νάπροσφυγή είςτό άρμόδιον δικαστήριον, Τνα τοϋτο κρίνη ταχέως τήννομιμότητα της κρατή225 7·ηΑ&ρΑτην 1973 ΑΔΩΝΙΣ ΝΙΚΟΛΕΤΤΙΛΙΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ψ ΛςΤΤΝΟΜΙΛΙ; 7τι Αύγ«ΐστ<κ> __ ΑΔΩΝΙΣ ΝΙΚΟΛΚΤΤΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟς ΑςΤΪΝΟΜΙΑΕ co$ OT καϊ δ ι α τ ά ΐ η τ ή ν ά π ό λ υ σ ι ν α υ τ ο ύ , έάν ή κράτησις δέν είναι νόμιμος. „_, ** Q J ουμήγορο! τ ω ν έφεσειόντων ϊσχυρίσθησαν ότι τ ό Έπαρχιακόν Δικαστήριον Λευκωσίας δέν έκέκτητο αρμοδιότητα νά έκδώση τ ά έν λ ό γ ω διατάγματα διότι μόνον άρμόδιον έν προκειμένω ήτο τό Στρατιωτικάν Δικαστήριον ώς έκ τοΰ γεγονότος ότι κατά τόν χρόνον της εκδόσεως τών διαταγμάτων οί έφεσείοντες ήσαν αξιω­ ματικοί υπηρετούντες είς τήν Εθνικήν φρουράν. Δεδομένου ότι βάσει τοΰ άρθρου 11

(6)δύναται νά άσκηθή Ιφεσις ενώπιον τοϋ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά διατάγματος κρατήσεως δΓ άνάκρισιν, είτε τό διάταγμα έϋεδόθη ύπό τοΰ 'Επαρχιακού Δικαστηρίου εϊτε τούτο έΕεδόθη ύπό τοΰ Στρατιωτι­ κού Δικαστηρίου, καϊ είς έκατέραν περίπτωσιν τό Άνώτατον Δικαστήριον, έχει, ώς δευτεροβάθμιον δικαστήριον, τάς Ιδίας ακρι­ βώς έΕουσίας, τό έγερθέν Θέμα άναρμοδιότητος δέν ενέχει ουσιώδη σημασίαν. 'Εν τούτοις έφ' όσον ήγέρθη δέον νά έίετασθη καϊ άποφασισθη ύφ' ημών. Έν πρώτοις δέον νά άναφερθή ότι τό Θέμα της αρμοδιότητος τού 'Επαρχιακού Δικαστηρίου δύναται νά άποφασισθη κατά τήν π α ροΰσαν κατ' ϋφεσιν δισδικασίαν βάσει της ώς άνω παραγράφου

(6)τοΰ άρθρου 11, διότι ή πρόνοια είς τήν παράγραφον

(7)τοΰ Ιδίου άρθρου περί δικαιώματος προσφυγής είς δικαστήριον δΓ έ"λεγχον της νομιμότητος της κρατήσεως δέν δύναται νά έρμηνευθη ώς περιοριστική της εκτάσεως της κατ' έφεσιν δικαιοδοσίας δυνά­ μει της παραγράφου

(6). Αί νομοθετικαΐ διατάζεις επί τών οποίων έβασίσθη ή περί άναρ­ μοδιότητος τοΰ Επαρχιακού Δικαστηρίου επιχειρηματολογία τών συνηγόρων τών έφεσειόντων περιέχονται, κυρίως, είς τόν περί Στρατιωτικού Ποινικού Κωδικός καϊ Δικονομίας Νόμον τού 1964 (Νόμος 40/64). Είναι εμφανές ότι κατά τήν σύνταΕιν τοΰ Νόμου 40/64 ελήφθη­ σαν ύ π ' όψιν, είς μέγα βαθμόν, αϊ ανάλογοι πρόνοιαι τοΰ έν Ελλά­ δι Ισχύοντος Στρατιωτικού Ποινικού Κωδικός, άλλα είναι επίσης προφανές ότι αί πρόνοιαι αί ληφθεΐσαι έκ τοΰ έν λόγω Στρατιωτι­ κού Ποινικού Κωδικός διεμορφώθησαν κατά τοιούτον τρόπον ώστε νά συνάδουν προς τήν έν Κύπρω Ισχύουσαν Ποινικήν Δικονομίαν καϊ δισδικασίαν, καϊ ώς έκ τούτου ή εφαρμογή των δυνατόν νά μήν έχη πάντοτε τ ά ίδια αποτελέσματα ώς ή εφαρμογή τών αντιστοίχων προνοιών έν Ελλάδι. 226 Δέον νά σημειωθη ότι ό Νόμος 40/64 (καϊ ώς έτροποποιήθη μεταγενεστέρως) δέν αποτελεί αυτοτελές νομοθέτημα, έν όψει τοΰ γεγονότος ότι τό άρθρον 138 τοΰ Νόμου προνοεί δ τ ι : «Περί τών αντικειμένων περί ών δέν προβλέπει είδικώς ό παρών Νόμος εφαρμόζονται αϊ διατάζεις τοΰ περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου καϊ παντός έτερου είδικοΰ έπ! έκαστης πε­ ριπτώσεως νόμου καϊ κανονισμοΰ». Δυνάμει τών προνοιών τού άρθρου 119 τού Νόμου 40/64 ή άνάκρισις ενεργείται, ύπό τήν έποπτείαν καϊ συμφώνως προς τάς Οδηγίας τού Γενικοϋ ΕΙσαγγελέως της Δημοκρατίας, είτε κατόπιν διαταγής τού οργάνου τοϋ έχοντος δικαίωμα προς τούτο είτε αυτεπαγγέλτως. Είς τήν παροΰσαν περίπτωσιν ή άνάκρισις δέν διεΕάγεται αυτεπαγγέλτως, βάσει τοΰ εδαφίου

(2)τοΰ άρθρου 119, άλλα, συμφώνως προς υφιστάμενος οδηγίας, ύ π ό αστυνομι­ κών οργάνων εχόντων, δυνάμει τής σχετικής νομοθεσίας, τό δικαί­ ωμα νά προβαίνουν είς ανακρίσεις. Ή μόνη πρόνοια τοΰ Νόμου 40/64 ή οποία άφορςί είς προφυλάKtoiv (άλλαις λέΕεσιν, κράτησιν 5Γ άνάκρισιν) είναι τό άρθρον 120, βάσει τοΰ οποίου ή έκδοσις διατάγματος προφυλακίσεως ύπό Στρατιωτικού Δικαστηρίου επιτρέπεται έν περιπτώσει ανακρίσεως ενεργούμενης αυτεπαγγέλτως, δυνάμει τών προνοιών τού άρθρου 119

(2). Ώς δέ έχει ήδη άναφερθη ή άνάκρισις είς τήν παροΰσαν περίπτωσιν δέν ενεργείται αυτεπαγγέλτως. ΈΕ άλλου, έν όψει τού άρθρου 121

(1)τοΰ Νόμου 40/64, τό όποιον προνοεί δ τ ι : « ΟΙ επί της ανακρίσεως υπάλληλοι ενεργούντες κατά παραγγελίαν ή αυτεπαγγέλτως, έπιχειρούσιν έκαστος, εντός της αρμοδιότητος του καϊ άνευ αναβολής, πάσας τάς αναγκαίας προς βεβαίωσιν τοΰ αδικήματος καϊ τών υπαιτίων ανακριτι­ κός πράξεις κατά τάς σχετικάς διατάζεις τοΰ περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου», ώς καϊ τοΰ προαναφερθέντος άρθρου 138 τοΰ Ιδίου Νόμου, διά τοΰ οποίου αί πρόνοιαι τοΰ περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155) καθίστανται εφαρμοστέοι προς συμπλήρωσιν τών προνοιών τοΰ Νόμου 40/64, ήτο δυνατόν διά τάς αρμοδίας αστυνομικός αρχάς, τάς ενεργούσας τήν άνάκρισιν είς τήν παροΰσαν ύπόθεσιν, νά ζητήσουν τήν εκδοσιν, ύπό τού Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, δυνάμει τοΰ άρθρου 24 τοΰ Κεφ 155, διαταγμάτων κρατήσεως τών έφεσειόντων διά τούς σκοπούς της ανακρίσεως, τοσούτω μάλλον καθότι ή άνάκρισις άφορφ είς αδικήματα Βιαπραχ- 227 7τ) Αΰγούστον 1973 ΑΔΩΝΙΣ ΝΙΚΟΛΕΤΤΙΔΗΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ψ ,ΑΣΤΤΝΟΜΙΑΣ 7η Αύτοώοτο» _ ΑΔΩΝΙΣ-. θέντα έν συνεργασία,μετά πολιτών και ώς έκ τουτουτ>1 έφεσείοντες δυνατόρ.να προσαχθώσι ,πράς^ δίκην, συμφώνως προς τά άρθρον 114

(1)τοϋ Νόμου 40764, ενώπιον τακτικού ποινικού δικαστηρίου. ΝΙΚΟΛΧΤΏΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΧ ψ- ΑΣΤΤΝΟηΐΛΣ _ι . ι KCti P^OC* τ ο υ ·' ' ; ' ' : : ' ; _ L - - «· - Λ , Στρατιωτικού Δικαστηρίου. ; ί : ' •'•'- : ' •'*" •- - ; - ' ' "• ·•• '•• ' ' : ••' : • Διά τούτο.εϊμεθα,της γνώμης ότι τ ό Έπαρχιακόν Δικαστήριον έκεκτητο αρμοδιότητα νά έκδώση τά ύπό κρίσιν ημών τεθέντα δια­ τάγματα κρατήσεως. . , ; Έτερος Ισχυρισμός όστις πρρεβλήθη ύπό τών συνηγόρων τών έφεσειόντων είναι,ότι ό Επαρχιακός Δικαστής ό.έκδώσας τά.έν λ ό γ ω διατάγματα δέν ενήργησε νομίμως διότι ή σχετική διαδι Τ κασία εΐχεν ήδη αρχίσει τήν προτεραίαν ενώπιον άλλου Έπαρχια Τ κού Δικαστού., Όφείλομεν νά τονίσωμεν, έν προκειμένω, ότι όντως δέν ήτο έπιθυμητόν νά έπαναρχίση τήν έπομένην ήμέραν, διά ταυτοσήμου αίτήσεως, ενώπιον έτερου 'Επαρχιακού.Δικαστού, ή διαδικασία αίτήσεως δΓ εκδοσιν διαταγμάτων κρατήσεως ήτις ήρ£ατο τήν προτεραίαν ενώπιον άλλου Δικαστού. Έν τούτοις ου­ δεμία αμφιβολία υπάρχει ότι τούτο έγένετο άνευ οίουδήποτε άλλοτρίου σκοπού,.άλλα μόνον διότι ό Επαρχιακός Δικαστής όστις αρχικώς επελήφθη της αιτήσεως διά τήν κράτησιν τών έφεσειόν­ των ύπέδειΕεν ό Ιδιος είς τάς αστυνομικός αρχάς, άμα τη μή σύμ^ πληρώσει αυθημερόν της ενώπιον του διαδικασίας, ότι ήδύναντο νά άνανεώσωοτ τήν αϊτησίν των τήν επαύριον, αϊ 6έ έν λόγω άρχαΐ έκριναν όρθάτερον νά υποβάλουν, τήν έπομένην ήμέραν, νέάν αυτοτελή αϊτησιν. Ό 6έ Επαρχιακός Δικαστής όστις επελήφθη της νέας αϊτήσεως ένημερώθη πλήρως περί τών διατρείάντων προ­ ηγουμένως καϊ ακολούθως έΕήτασεν it αρχής τά όλον θέμα, κατά τρόπον ώστε, έν τ η ουσία, ή όλη διαδικασία διά τήν εκδοσιν τών διαταγμάτων κρατήσεως τών έφεσειόντων έπανήρχησε καϊ συνεπληρώθη ενώπιον ενός καϊ τού αυτού Επαρχιακού Δικαστού. Ούτω δέν δύναται νά λεχθη ότι τ ά έφεσιβληθέντα διατάγματα δέν έΕεδόθησαν κατόπιν νομίμου διαδικασίας. ΟΙ έφεσείοντες παρεπονέθησαν, περαιτέρω, ότι δέν επετράπη είς αυτούς ύ π ό τοΰ 'Επαρχιακού Δικαστού νά καταθέσουν ενόρκως ενώπιον τ ο υ προς άπόδειΕιν Ισχυρισμών των περί κακοποιήσεώς των ένω έτέλουν ύ π ό κράτησιν. Ή κακσποίησις συλλαμβανομένου ή κρατουμένου είναι όχι μόνον αντίθετος προς τ ό Σύνταγμα καϊ τούς νόμους, άλλα καϊ άπό πάσης άλλης απόψεως καταδικαστέα. Ή δέ τοιαύτη κακοποίησις απο­ τελεί ουσιώδη παράγοντα τόν όποιον τό Έπαρχιακόν Δικαστή­ ριον σταθμίζει όταν άποφασίζη, έν τη ενασκήσει της διακριτικής του εύχερείας, έάν, καϊ ύ π ό ποίους Ορους, θά έκδώση ή θά ανα­ νέωση, διάταγμα κρατήσεως δΓ άνάκρισιν. 228 ΕΙς συνοπτικής μορφής δισδικασίαν, ώς είναι ή της αΐτήσεως διά κράτησιν, τ ό θέμα τυχόν κακοποιήσεως δύναται, κατά τήν κρίσιν τού Δικαστού, νά τεθη ενώπιον του είτε διάδηλώσεως είτε διά μαρτυρίας. Ό Δικαστής δέν αποφαίνεται έπ!τοΰΘέματος της κακοποιήσεως άλλα απλώς ακούει καϊπερί αυτής της πτυχής της ενώπιον του αΙτήσεως διά νά δυνηθη νά ενάσκηση δεόντως τήν διακριτικήν του εύχέρειαν. ΕΙς τήν παροΰσαν περίπτωσιν προκύπτει σαφώς έκτής ενώπιον μας δικογραφίας ότι ετέθη ενώπιον τού Επαρχιακού Δικαστού ό Ισχυρισμός τών δύο έφεσειόντων περί κακοποιήσεώς των καϊότι ούτος ελήφθη δεόντως ύ π ' όψιν ύ π ' αυτού. Δέν δύναται όθεν νά λεχθη ότι πρόκειται περί περιπτώσεως Οπου ό Δικαστής παρέ­ λειψε νά σταθμίση ουσιώδη παράγοντα. Διάτούτο δένδυνάμεθα νά άποδεχθώμεν ότι, ύ π ό τ ό φώςτών συνθηκών της ενώπιον μας υποθέσεως, ή άρνησις τού Δικαστού νά άκούση μαρτυρίαν έν σχέσει προς τόν Ισχυρισμόν περί κακοποιήσεως δέον νά συνεπάγηται τήν άκύρωσιν τών έφεσιβληθέντων διαταγμάτων. Διά τους ώς άνω λόγους αϊ εφέσεις αύται απορρίπτονται. This is an English translation of thejudgment in Greek appearing at pp. 222-229,ante. Remand order concerning officers serving in the National Guard— Jurisdiction—Such remandorder canbe made by a District Court (or a Judge thereof)—Section 24 of the Criminal ProcedureLaw, Cap. 155—Sections 119

(2), 120, 121

(1)anrf 138 of the Military Criminal Code and Procedure Law, 1964 (Law 40 of 1964)— Article 11,paragraphs 5, 6 and 7 of the Constitution—Cf also paragraphs 1 and 2(γ) of said Article 11. Remand order—Appeal—An appeal lies against a remand order made by a Judge under Article 11,paragraph 6, of the Constitution— See saidparagraph 6 of Article 11—Suchappeal lies irrespective of whether the remand has been ordered by the District Court or by the Military Court. National Guard—Officers serving in the National Guard may be the subject of orders of remand in custody issued by District Courts (or Judges thereof)—See supra. Remand order—Allegations of ill-treatment of the person brought before the Judge for the purpose of remand under Article 11, 229 ,1973 Aug. 7 ADONIS NlCOLBTTTDES AND ANOTHER v. THE POLICE 1973 Aug. 7 ADONIS NlCOLETHDES AND ANOTHER paragraph 6, of the Constitution—How such allegations may be placed before the Judge—The Judge does not make a definite finding about the alleged ill-treatment, but only takes notice of this aspectof the case, too, inorder tobe able to exercise duly his relevant discretionary power. v. THE POLICE Remand order—Processfor the making of remand ordernot completed on the same day—Whether it can continue on thefollowing day by means of a new application before another Judge—It can be so done on certain conditions. Jurisdiction—District Court—Remand order—Officers serving in the National Guard—See supra. Appeal—Remand order—Article 11.6 of the Constitution—See supra. Ill-treatment—Allegation of ill-treatment of persons brought before the Courtfor thepurposeofremand—How it may beplaced before the Court—Powers of the Court—See supra. Criminal Procedure—Remand order etc.—See supra. Constitutional Law—Remand order—Appeal—Article 11.6 of the Constitution—See supra. Note: The full text of paragraphs 5, 6 and 7 of Article 11 of the Constitution as well as the material parts of the other constitutional and statutory provisions referred to above are set out in the judgment of the Court. In these consolidated criminal appeals the Supreme Court held that:

(1)An appeal lies from orders of remand, irrespective of whether such orders were made by District Courts or the Military Court, the general provisions of paragraph 7 of Article 11 of the Constitution not affecting in the least the special provision of paragraph 6 of the said Article 11 expressly providing for a right of appeal against such orders.

(2)District Courts have jurisdiction to issue orders for remand in custody (or otherwise) concerning officers serving in the National Guard.

(3)(

1. a)Allegations of ill-treatment of the person brought before the Judge for the purpose of remand may be placed before such Judge either by way of a mere statement or sworn evidence, as the Judge may think fit and proper. 230 (
2. b)The Judge does not and should not make a definite finding about the alleged ill-treatment, but he only takes notice of this particular aspect of the case, too, in order to be able to exercise duly his relevant discretionary powers in the matter.

(4)Aprocessfor the makingofa remand order not completed on the same day, can be pursued on the following dayby means of a new application ab^ initio before another Judge, provided certain conditions are fulfilled. The facts of these cases sufficiently appear in the judgment of the Court, dismissing both these criminal appeals. Appeals. Appeals by Adonis Nicolettides and Another againstanorder of remand made by the District Court of Nicosia (A. Ioannides, Ag. D.J.) on the 29th June, 1973, whereby they were remanded in custody for eight days. P. Demetriou, M. Eliades and L. Georghiadou(Mrs.), for the Appellants. CI. AntoniadeSy Counsel of the Republic, for the Respondents. Cur.adv. vult. The following judgment was delivered-by:TRIANTAFYLLIDES, P.: The present appeals were filed against orders remanding in custody, for eight days, the Appellants, for purposes of the investigation into the commission of offences in relation to which they were arrested as suspects. The remand orders were issued by the District Court of Nicosia. In relation to detention for purposes of investigation Article 11 of the Constitution provides that: **

1. Every person has the right to liberty and security of person.
2. No person shall be deprived of his liberty save in the following cases when and as provided by law:(c) the arrest or detention of a person effected for the purpose of bringing him before the competent legal authority on reasonable suspicion of having committed an offence or when it is reasonably considered necessary to prevent his committing an offence or fleeing after having done so; 231 1973 Aug. 7 ADONIS NICOLETTIDES AND ANOTHER v. THE POLICE 1973 Aug. 7 ADONIS NICOLETTIDES AND ANOTHER v. THE POLICE
3. The person arrested shall, as soon as practicable after his arrest, and inany event not later than twenty-four hours after the arrest, be brought before a Judge, if not earlier released.
4. The Judge before whom the person arrested is brought shallpromptlyproceed to inquire intothe grounds of the arrest in a language understandable by the person arrested and shall, as soon as possible and in any event not later than three days from such appearance, eitherrelease the person arrested on such terms as he may deem fit or where the investigation into the commission of the offence for which he has been arrested has not been completed remand him in custody and may remand him in custody from timeto time for a period not exceeding eight days at any one time; Provided that thetotal period of such remand in custody shall not exceed three months of the date,of the arrest on the expiration of which every person or authority having the custody of the person arrested shall forthwith set him free. Any decision of the Judge under this paragraph shall be subject to appeal.
5. Everyperson who isdeprived of his liberty by arrest or detention shall beentitled to take proceedings by which the lawfulness of his detention shall be decidedspeedilyby a Court and his release ordered if the detention is not lawful. Counsel for the Appellants have contended that the District Court of Nicosia did not possess jurisdiction to make the said remand orders, because the only competent Court, in this connection, was the Military Court, in view of the fact that at the time of the issuing of such orders the Appellants were officers serving in the National Guard. Inasmuch as under Article 11.6, above, an appeal can be made to the Supreme Court against an order of remand in custody for investigation, irrespective of whether the remand has beenordered bytheDistrict Court orbythe Military Court, and, in either case, the Supreme Court has, as an appellate tribunal, exactlythesamepowers,theissueofjurisdiction which hasbeen raised as aforesaid is not, really, of much significance; 232 butsinceit hasbeenbrought upit must be examined and determined by us: 1973 Aug.7 Itmustbestatedattheoutset that theissueofthejurisdiction of theDistrict Court canbedecided.in thecourseof the present proceedings in these appeals, under the said paragraph

(6)of Article 11,because the provision in paragraph

(7)of the same Article, as regards the right to take proceedings for the determination by a Court of the lawfulness of a person's detention, cannot be construed as restricting the extent of thejurisdiction on appeal under paragraph

(6). ADONIS NlCOLCTTIDES Thelegislativeprovisions,onthebasisofwhichwereadvanced the arguments of counsel,for the Appellants on the issue of the lack of competence of the District Court, are, mainly,those comprised in the Military Criminal Code and Procedure Law, 1964 (Law 40/64). It isevident that in drafting Law 40/64there were taken into consideration, to a great extent, the corresponding provisions of the Military Criminal Codeinforce in Greece,but it is,also, obvious that any provisions which wereobtained from the said Code were adapted in such a manner as to be brought into accord with thecriminalprocedure and practice in Cyprus, and, for this reason, the application of such provisions may not bring about always the same results as the application of corresponding provisions in Greece. It is to be noted that Law 40/64 (as, also, subsequently amended) does not constitute a self-contained Law, especially as its section 138 provides that:" In relation tothosemattersfor whichnospecialprovision is made in this Law there shall be applied the provisions of the Criminal Procedure Law and of any other Law or Regulation, as the case may be". By virtue of the provisions of section 119 of Law 40/64 an investigation iscarried out underthesupervision, and inaccordance with the instructions, of the Attorney-General of the Repubbc, either on orders of a competent organ or ex propria motu. In the present case the investigation is not carried out exproprio motu, on the strength of sub-section

(2)of section 119, but in accordance with existing orders, given by police organs whohave,underrelevant legislation,therighttoconduct investigations. 233 AND ANOTHER V. THE POLICE 1973 Aug. 7 ADONIS NICOLETTIDES AND ANOTHER V. THE POLICE The only provision of Law 40/64 which refers to remanding in custody for purposes of investigation is section 120, under which the issuing of a remand order by a Military Court is enabled in case of an investigation conducted expropriamotu, in accordance with the provisions of section 119

(2);and as has already been mentioned the investigation in the present case is not conducted ex proprio motu. On the other hand, in view of section 121

(1)of Law 40/64, which provides that:- "Each investigating officer, acting on orders or ex proprio motu, carries out, within his competence and without delay, all necessary investigations in relation to the ascertainment of the commission of offences and of the offenders, in accordance with the relevant provisions of the Criminal Procedure Law", as well as in view of the abovementioned section 138 of the same Law, by virtue of which theprovisions oftheCriminalProcedure Law(Cap. 155)became applicable in order to supplement the provisions of Law 40/64, it was possible for the competent police authorities, which carry out the investigation in the present case, to apply for the making, by the District Court of Nicosia, under the provisions of section 24 of Cap. 155,of orders remanding the Appellants incustodyfor thepurposesof suchinvestigation, and,especially so, as the investigation concerns offences allegedly committed together with civilians and, therefore, the Appellants may be brought to trial, in accordance with section 114

(1)of Law 40/64, before an ordinary criminal Court, and not before the Military Court. We are, consequently, of the view that the District Court did possess jurisdiction to issue the sub judiceremand orders. Another argument whichhasbeen putforward bycounsel for the Appellants is that the District Judge who issued the said orders acted contrary to law, because the relevant proceedings had commenced, on the previous day, before another District Judge. We ought to stress,in this respect, that, indeed, it was not desirable to set inmotion onceagain, on the following day, by means of an identical application before another District Judge, the process for the issuing of the remand orders, once such process had already commenced on the previous day before another District Judge. Nevertheless, there is no doubt that thiswasdonewithout any ulterior motive,but onlybecause the District Judge who had originally takentheapplication for the remands pointed out, himself, to the police, when the pro234 ceedings before him had not been completed on one and the same day, that they could renew their application on the following day, and the police authorities thought that it was better to make, onthefollowing day, anew application for the purpose. 1 The District Judge who dealt with the new application was fully apprised of everything that had happened previously and, consequently, he examined the whole matter ab initio, in such a way that, in substance, the whole process for the making of the remand orders concerning the Appellants began afresh and was completed before one and the same District Judge. So, it cannot be said that the subjudice remand orders were not the products of a lawful process. The Appellants have complained, further, that they were not permitted by the District Judge to testify on oath before him in order to substantiate allegations that they had been ill-treated while being in custody: The ill-treatment of an arrested or detained person is no 1 only contrary to the Constitution and the law but it is, also, condemnable, in every other respect. Such ill-treatment is a material factor which a District Court takes into consideration when deciding, in the exercise of its discretion, whether, and on what terms, it will issue or renew, a remand order for purposes of investigation. In a summary proceeding, such as anapplication for a remand order, an allegation of ill-treatment may,be placed before the Judge either by means of a statement made in Court or by evidence, as the Judge may deem fit. The Judge, at that stage, does not make a definite finding about the ill-treatment, but he only takes notice of this aspect of the case, too, in order to be able to exercise duly his relevant discretionary power. In the present instance it emerges clearly, from the record before us, that the allegations of the Appellants, about their having been ill-treated, were placed before the District Judge and that they were duly taken into account by him. So it cannot be said that this is a case in which a Judge has refused to consider a material factor. For this reason we cannot, in the light of the circumstances of the case before us, accept that the refusal of the Judge to hear evidence in relation to the allegations of ill-treatment should result in the annulment of the subjudice remand orders. For the above reasons these appeals are dismissed. Appeals dismissed. 235 1973 Aug. 7 ADONIS NICOLETTIDES AND ANOTHER v. THE POLICE