clr/1976/1976_2_63.pdf

(1)τοϋ Ποινικοϋ Κωδικός, Κεφ..154 (ώς έτροποποιήθη ύπό τοϋ Νόμου 59/74). Α. Ευτυχίου καΐ Κ. ΧατζήΝικολάου, διά τόν εφεσείοντα. Γλ. Μιχαηλίδης διά τήν ΔημοκρατΕαν. Άπόφασις* 25 Λ. ΛΟΙΖΟΥ, Δ.: Διά της παρούσης εφέσεως ό έφεσείων προ­ σβάλλει τήν ποινήν τριμήνου φυλακίσεως επιβληθείσης είς αυτόν ύπό τοϋ 'Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας την 9ην Φεβρου* An English translation of this judgment appears at pp. 67-70 post. 63 2 ieJe"' — ΓΕΩΡΓΙΟς ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΤ ν ΑςΤΤΝΟΜΙΑς αρίου, 1976, άφοΰ παρεδέχθη ένοχήν διά τό αδίκημα της δημοσίας προκλήσεως τών κατοίκων εϊς βιαιοπραγίας εναντίον αλλήλων κατά παράβασιν τοϋ άρθρου 51 Α(Ι) τοΰ Ποινικού Κώδικος, Κεφ. .c , , - . < « . , - , , « ο ~ . ι-τ 154, ως τούτο έτροποποιήθη υπό του άρθρου 2 του περί Ποινικού Κώδικος (Τροποποιητικού) Νόμου τοϋ 1974 (Νόμος 59/74). 5 Τό έν λ ό γ ω αδίκημα διεπράχθη υπό τοϋ έφεσείοντος, ύπό τήν Ιδιότητα του ώς τοΰ κατά νόμον υπευθύνου της εφημερίδος «Με­ σημβρινή» διά δημοσιεύσεως άρθρου είς αυτήν,τήν Ιην 'Οκτωβρίου 1975, ύπό τον τίτλον «ΟΛΑ ΓΗΣ ΜΑΔΙΑΜ», τό όποιον ετέθη ενώπιον τοΰ πρωτοδίκου δικαστηρίου ώς τεκμήριον 1. 10 Έν σχέσει προς τό ίδιον αδίκημα προσήφθη επίσης κατηγορία εναντίον της Εκδοτικής Εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΛΑΥΞ ΛΤΔ» Ιδιοκτήτριας της ρηθείσης εφημερίδος. • ΕΙς τό κατηγορητήριον ύπηρχον αρχικώς τρεις κατηγορίαι, άλλα όταν οι κατηγορούμενοι παρεδέχθησαν ένοχήν εις τήν πρωτην 15 κατηγορίαν ή κατηγορούσα αρχή δέν προσήγαγε μαρτυρίαν έν σχέσει προς τάς άλλας δύο καΐ ούτω οί κατηγορούμενοι απηλλά­ γησαν των έν λ ό γ ω κατηγοριών. ΟΙ λόγοι της παρούσης εφέσεως ώς ούτοι εκτίθενται είς τήν είδοποίησιν εφέσεως καΐ άνεπτύχθησαν ύπό τοΰ συνηγόρου τοϋ έφεσείοντος είναι: 20 (α) Λαμβανομένων υ π ' δψιν των προσωπικών συνθηκών τοϋ έφεσείοντος ώς και των περιστατικών της υποθέσεως ή επιβληθείσα ύπό τοϋ πρωτοδίκου δικαστηρίου ποινή είναι προδήλως υπερβολική καΐ (β) Τό πρωτόδικον δικαστήριον εσφαλμένως απέρριψε αΐτησιν της υπερασπίσεως όπως προσαγάγη μαρτυρίαν προς τόν σκοπόν μετριασμού της ποινής. Ώς έχει επανειλημμένως άναφερθή είς προηγουμένας αποφάσεις τό θέμα της ποινής είναι πρωτίστως θέμα τοΰ πρωτοδίκου δικά- 30 στηρίου καΐ τό Δικαστήριον τούτο, δικαιολογείται νά έπέμβη μόνον οσάκις ϊκανοποιηθη οτι ή ποινή είναι είτε καταφανώς υπερ­ βολική είτε προδήλως ανεπαρκής ή εσφαλμένη άπό απόψεως νομικής αρχής. Δέον όπως τονισθή οτι τό Δικαστήριον τούτο αποδίδει ίδιαιτέ- 35 ραν σημασίαν εις τήν παρούσαν ύπόθεσιν καθότι αύτη άφορα1 τ ό δικαίωμα της ελευθερίας της εκφράσεως, ένα τών θεμελιωδών δικα'ωμάτων τοϋ άνθρωπου τά όποια αναγνωρίζονται καΐ δια­ σφαλίζονται ύ π ό τοΰ άρθρου 19 τοΰ Συντάγματος ώς επίσης καΐ 64 25 5 10 15 20 25 30 35 40 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διά τήν προασπισιν τών 'Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ή οποία Ισχύει είς τήν Κύπρον δυνάμει τών διατάΕεων τοΰ άρθρου 169 τοΰ Συντάγματος, κατόπιν της ψηφίσεως, ύπό της Βουλής τών Αντιπροσώπων, τοΰ Περί Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διά τήν προασπισιν τών 'Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικού) Νόμου τοΰ 1962 (Νόμος 39/62). 'Αλλά και είς τάς προνοίας τοΰ Συντάγματος και της Συμβάσεως υπάρχουν ώρισμέναι επιφυλάξεις και περιορισμοί και πολύ ορθά, κατά τήν γνώμην μας, διότι ένψ ουδείς δύναται νά άμφιβάλλη ότι τό δικαίωμα της ελευθερίας της εκφράσεως είναι μία, Θά έλέγαμεν, ευλογία, καΐ ένα χαράκτηριστικάν οιασδήποτε πολιτισμένης κοινωνίας καΐ δημο­ κρατικής χώρας, έν τούτοις δέον όπως μή παραγνωρίζωνται και οί λόγοι δι' οΰς τό δικαίωμα τοΰτο δύναται νά ύπαχθή διά νόμου είς ώρισμένους περιορισμούς καΐ κυρώσεις άποτελοΰντας αναγκαία μέτρα διά τήν προστασίαν της ύπολήψεως ή τών δικαιωμάτων τοΰ πολίτου, τήν έθνικήν άσφάλειαν, τήν προασπισιν της τά£εως καΐ πρόληψιν τοΰ εγκλήματος, τήν παρεμπόδισιν της κοινολογή­ σεως εμπιστευτικών πληροφοριών, τήν διασφάλισιν τοΰ κύρους καΐ τής αμεροληψίας της δικαστικής έΕουσίας· καΐ τούτο προς τόν σκοπον διατηρήσεως ενός λογικού Ισοζυγίου μεταξύ τοΰ δικαιώ­ ματος είς τήν έλευθερίαν εκφράσεως καΐ τών συνεπαγομένων καθη­ κόντων καΐ ευθυνών τοΰ πολίτου. Ή σχετική νομοθετική διάτα£ις έπι τής οποίας έστηρίχθη ή κατηγορία εΐναι μεν περιοριστική τοΰ δικαιώματος τής ελευθερίας της εκφράσεως, δέν υπάρχει όμως είσήγησις ή Ισχυρισμός ότι δέν εμπίπτει εντός τών επιτρεπομένων περιορισμών. Κατά τήν διάρκειαν τής άγορεύσεώς του ενώπιον τοΰ πρωτο­ δίκου δικαστηρίου καΐ ενώπιον μας σήμερον έν σχέσει προς τό θέμα τής ποινής ό εύπαίδευτος συνήγορος τοΰ έφεσείοντος δέν ήμφισβήτησε ότι μερικά αποσπάσματα τοΰ έν λόγω δημοσιεύματος αντι­ βαίνουν πράγματι προς τάς προνοίας τοΰ νόμου- καί εκείνο τό όποιον παραμένει νά άποφασισθή είναι κατά πόσον, λαμβανομένων ύ π 1 δψιν Ολων τών περιστατικών τής υποθέσεως, ή επιβληθείσα ποινή φυλακίσεως είναι καταφανώς υπερβολική. Ενώπιον τοΰ Δικαστηρίου τούτου ό εύπαίδευτος συνήγορος τοΰ έφεσείοντος έθεσε ώρισμένους λόγους πράς ύποστήριϋιν τής είσηγήσεώς του αυτής και έτόνισε οτι ό έφεσείων δέν έπροσχεδίασε τό συμπέρασμα τό όποιον έΕάγεται έκ τοΰ έν λόγω δημοσιεύματος, καί οτι τούτο ήτο απόρροια βεβιασμένων ενεργειών καί σννετάχθη ύπό τό κράτος ψυχολογικής εντάσεως έν όψει τών συνθηκών ύπό τάς οποίας ένήργει τότε ό έφεσείων και έν Οψει δημοσιευμάτων είς άλλας εφημερίδας. Ωσαύτως είσηγήθη ότι τό πρωτόδικον 65 2 Μαρτίου 1976 ΓΕΩΡΓΙΟΣ XAΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΐ V. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ 2 Μαρτίου 1976 Γ Ε Ω Ρ Γ Ι Ο Σ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΤ V. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ δικαστήριον έδωσε μεγάλην βαρύτητα είς τάς προηγούμενος κατά­ δικος τού έφεσείοντος. Ό έφεσείων βαρύνεται μέ τρεις προηγουμένας καταδίκας. *Η π ρ ώ τ η ήτο τον Ίούνιον τοΰ 1973 ότε κατεδικάσθη διά τό αδί­ κημα τής δημοσιεύσεως ψευδών ειδήσεων κατά παράβασιν τοΰ \ 5 άρθρου 50 τοΰ Ποινικού Κώδικος, έν σχέσει προς τό όποιον τοΰ επεβλήθη ποινή προστίμου £200 καί εγγυήσεως £500 διά τρία χρόνια. Είς τήν Ιδίαν ύπόθεσιν ελήφθη ύπ* όψιν κατηγορία διά στασιαστικήν δημοσίευσιν κατά παράβασιν τών άρθρων 47

(6)και 48 τοΰ Ποινικού Κώδικος. Ή δευτέρα προηγουμένη καταδίκη 10 του ήτο τόν Όκτώβριον τοΰ Ιδίου έτους δτε ό έφεσείων κατεδι­ κάσθη πάλιν διά τό αδίκημα της δημοσιεύσεως ψευδών εΙδήσεων κατά παράβασιν τοϋ άρθρου 50 τοΰ Ποινικοΰ Κώδικος έν σχέσει προς τό όποιον τοΰ επεβλήθη πρόστιμον £60, ή δέ τρίτη καταδίκη ήτο τόν Σεπτέμβριον τοϋ 1975 δτε κατεδικάσθη διά τό αδίκημα 15 τής παρεμβάσεως εις άστυνομικήν ερευναν κατά παράβασιν τών άρθρων 122(β) καί 20 τοΰ Ποινικού Κώδικος, έν σχέσει προς τό όποιον τοΰ επεβλήθη ποινή εγγυήσεως £500 διά τρία χρόνια. Εις τήν τρίτην αυτήν περίπτωσιν ελήφθη ύπ 1 δψιν καί άλλη ύπόΘεσις διά καταφρονησιν τού δικαστηρίου. Βεβαίως ή ποινή ή 20 οποία επιβάλλεται διά μίαν ύπόθεσιν είναι ποινή διά παράβασιν τού νόμου εις τήν ύπόθεσιν έκείνην καί ουδείς δύναται νά τιμωρηθή έκ δευτέρου έν σχέσει προς τό ίδιον αδίκημα, άλλα αϊ προηγούμενοι καταδίκαι είναι στοιχεϊον τ ό όποιον έχει βαρυνουσαν σημασίαν ,διά τήν έπιμέτρησιν τής ποινής καί δέον όπως λαμβάνεται ύ π ' 25 όψιν ύπό τοϋ Δικαστηρίου, διότι αποτελούν ΙνδειΕιν τής στάσεως καί τοΰ σεβασμού τοΰ κατηγορουμένου προς τους νόμους τής πολιτείας. "Οσον άφορςί τό Θέμα τής απορρίψεως ύπό τοΰ πρωτοδίκου δικαστηρίου τής αίτήσεως περί προσαγωγής μαρτυρίας ύπό τοΰ 30 έφεσείοντος προς τόν σκοπον μετριασμού τής ποινής, επειδή κατέστη σαφές είς τό Δικαστήριον, έκ τών πρακτικών τής υπο­ θέσεως, οτι ή άγόρευσις τοΰ συνηγόρου τοΰ έφεσείοντος έκάλυψε κατ' ούσίαν τήν μαρτυρίαν τήν οποίαν ήθελε νά προσαγάγη και τούτο άνευ ουδεμίας ενστάσεως ή αμφισβητήσεως έκ μέρους 35 τής κατηγορούο-ης αρχής, εύρίσκομεν δτι ορθώς τό δικαστήριον Ιθεώρησεν ότι δέν ύπηρχεν ανάγκη προσαγωγής τοιαύτης μαρτυ­ ρίας. Έν όψει όλων τών τεθέντων ενώπιον μας στοιχείων κατελήίαμεν είς τό συμπέρασμα δτι, ύπό τάς περιστάσεις, ή επιβληθείσα ύπό τοΰ πρωτοδίκου δικαστηρίου ποινή δέν είναι τοιαύτη ώστε νά δικαιολογήται ή έπέμβασις έκ μέρους μας είς τήν παροΰσαν ύπό­ θεσιν καί ώς έκ τούτου ή έφεσις απορρίπτεται. 66 40 This is an English translation of the judgment in Greek appearing at pp. 63-66 ante. 5 10 Criminal Law—Sentence—Three months' imprisonment for publicly encouraging violence on the part of the inhabitants—Section 51A(I) of the Criminal Code, Cap. 154 (as amended by Law 59 of 1974)—Sentence primarily a matter for the trial Court—Principles on which Court of Appeal will interfere with a sentence imposed by a trial Court—Previous convictions—Importance of in measuring sentence—In the circumstances sentence imposed not such as tojustify intervention by Court of Appeal. Right tofreedom of expression—Formalities, conditions or restrictions to—Article 19 of the Constitution and European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms. Appeal against sentence. 15 20 Appeal against sentence by Georghios Hjinicolaou who was convicted on the 9th June, 1976 at the District Court of Nicosia (Criminal Case No. 29813/75) on one count of the offence of publicly encouraging violence on the part of the inhabitants, contrary to section 51(A)

(1)of the Criminal Code, Cap. 154 (as amended by Law 59/74) and was sentenced by Demetriades, P.D.C. to three months' imprisonment. A. Eftychiou with C. Hadjinicolaou, for the appellant. Gl. Michaelides, for the respondents. The following judgment was delivered b y : - 25 30 35 L. Loizou, J.: By the present appeal the appellant attacks the sentence of three months' imprisonment imposed on him by the District Court of Nicosia on the 9th February, 1976, after he had pleaded guilty to the offence of publicly encouraging violence on the part of the inhabitants contrary to s. 51A(I) of the Criminal Code, Cap. 154, as amended by s. 2 of the Criminal Code (Amendment) Law, 1974 (Law 59/74). The aforesaid offence was committed by the appellant, in his capacity as the person responsible under the law for the newspaper "Messimbrini", by the publication of an article therein, on the 1st October 1975,under the title "OLA GHIS M A D I A M " which-was put before the trial Court as exhibit 1. Regarding the same offence a charge was also preferred against the Publishing Company " G R E E K PUBLICATIONS G L A F X L T D . " , the owner of the aforementioned newspaper. 67. 1976 March 2 GEORGHIOS HJINICOLAOU v. THE POLICE 1976 March 2 GEORGHIOS HJINICOLAOU v. THE POLICE In the indictment there were originally three charges, but when the accused pleaded guilty to the first charge the prosecution did not offer evidence with regard to the other two and the accused were thus discharged of the aforesaid charges. The grounds of the present appeal as they were set out in 5 the notice of appeal and argued by counsel for the appellant are:(

1. a)Taking into consideration the personal circumstances of the appellant and the circumstances of the case,the sentence imposed by the trial Court is manifestly 10 excessive and (
2. b)The trial Court erroneously refused an application by the defence to adduce evidence in mitigation of sentence. As it had been repeatedly stated in previous judgments, the 15 question of sentence is primarily a matter for the trial Court and this Court can only interfere if satisfied that the sentence iseither manifestly excessive or manifestly inadequate or wrong in principle. It should be stressed that this Court attaches special impor- 20 tancetothepresentcasebecauseitconcernstherightof freedom of expression, one of the fundamental rights of the subject which are recognized and safeguarded by article 19 of the Constitution as well as by the European Convention for the protection of Human Rights, which is effective in Cyprus by 25 virtue of the provisions of article 169of the Constitution, after the enactment, by the House of Representatives, of the European Convention for the protection of Human Rights (Ratification) Law, 1962 (Law 39/62). But even in the provisions of the Constitution and the Convention, there are certain formali- 30 ties, conditions and restrictions and very rightly so,in our view, because although nobody can doubt that the right ofexpression is, we should say, a blessing, and a characteristic of every civilized community and democratic country the reasons for which this right may be placed, by law, under certain restrictions and 35 penalties constituting necessary measures for the protection of the reputation or rights of the citizen, the national security, the promotion of order and prevention of crime, the prevention of the disclosure of information received in confidence and the maintenance of the authority and impartiality of the judiciary 40 should, nevertheless, be not disregarded, and this for the pur68 pose of preservation of a fair balance between the right of freedom of expression and the resulting duties and responsibilities of the citizen. The relevant provision of the law on which the charge was 5 based is on the one hand restrictive of the right of freedom of expression, but there is, however, on the other hand, no submission or contention that it does not fall within the permitted restrictions. In the course of his address before the trial Court and today 10 before us, on the question of sentence, learned counsel for the appellant has not disputed that certain parts of the relevant publication actually contravene the provisions of the law; and what remains to be decided iswhether, taking into account all the circumstances of the case, the sentence of imprisonment 15 imposed is manifestly excessive. Learned counsel for the appellant has put before this Court certain grounds in support ofthissubmission ofhisand stressed that the appellant had not designed beforehand the conclusion resulting from the relevant publication and that this was the 20 result of hasty actions and was written under psychological stress in view of the circumstances under which the appellant was then acting and in view also of publications in other newspapers. He also submitted that the trial Court attached much weight to the previous convictions of the appellant. 25 The appellant is burdened with three previous convictions. ThefirstwasinJune 1973when hewasconvicted of the offence of publishing false news contrary to section 50of the Criminal Code, in respect of which he was sentenced to a fine of £200 and bound over in the sum of £500 for three years. In the 30 samecaseacountfor a seditiouspublication contrary tosections 47

(6)and 48of the Criminal Code wasalso taken into consideration. His second previous conviction was in October of the sameyear whentheappellant wasagainconvicted ofthe offence of publishing false news contrary to section 50of the Criminal 35 Code and was sentenced to afineof £60; and the third conviction was in September 1975 when he was convicted of the offence of interfering with police investigations contrary to sections 122(b) and 20 of the Criminal Code, and was bound over in the sum of £500 for three years. In this third case 40 another case concerning contempt of Court wasalso taken into consideration. The sentence imposed in a case is certainly a 69 1976 March 2 GEORGHIOS HIINICOLAOU v. THE POLICE 1976 March 2 GEORGHIOS HJINICOLAOU v. THE POLICE sentence for violation of the law in that case and nobody can bepunished for a second timefor thesameoffence; butprevious convictions constitute an element which is of great importance in measuring punishment and should be taken into consideration by the Court, because they constitute an indication of the 5 attitude and respect of the accused towards the laws of the State. With regard to the rejection by the trial Court of the application for adducing evidence by the appellant in mitigation of sentence, since it has been made clear to the Court from the 10 record of the case, that the address of counsel for the appellant has covered in effect the evidence which he wanted to adduce and this without any objection or dispute on the part of the prosecution, wefindthat the Court has rightly considered that there was no need for adducing such evidence. 15 In the light of all the material put before us we arrived at the conclusion that, in the circumstances, the sentence imposed by the trial Court is not such as to justify our intervention in the present case and the appeal is therefore dismissed. Appeal dismissed. 20 70