clr/1979/1979_3_423.pdf

(1979)πρώτον αϊτητήν ότι 6 'Υπουργός 'Εσωτερικών απεφάσισε νά τοϋ προσφέρη προαγωγην εϊς τήν θέσιν τοϋ Ανωτέρου 'Αστυ­ νόμου άπό της 1ης 'Ιανουαρίου, 1977' καϊ δι' επιστολής της αυτής ημερομηνίας έπληροφόρησε τόν δεύτερον αϊτητήν Οτι ό Ύπουργδς 'Εσωτερικών απεφάσισε νά τοϋ προσφέρη προαγωγην είς την θέσιν 'Αστυνόμου Β'. 'Αμφότεροι οί αΐτηταί άπεδέχθησαν την προσφερθεΐσαν προαγωγην δι' επιστολών των προς τόν Γενικών Διευθυντήν του 'Υπουργείου 'Εσωτερικών. Δι' επι­ στολής ήμερ. 8.2.1977 δ Γενικός Διευθυντής του 'Υπουργείου 'Εσωτερικών έπληροφόρησε τους αΐτητάς Οτι ό 'Υπουργός 'Εσωτερικών ανέστειλε τήν προαγωγην των "μέχρι τής διερευ­ νήσεως πληροφοριακών καθ' υμών στοιχείων άτινα ελήφθησαν εϊς τό Ύπουργεϊον τοΰτο." 5 10 "Οθεν αί παροϋσαι προσφυγαΐ διά τών όποιων οί δύο αιτηταΙ αίτοϋνται, μεταξύ άλλων, δήλωσιν τοϋ δικαστηρίου Οτι ή άνα- 15 στολή της προαγωγής των εις τόν βαθμόν τοϋ 'Ανωτέρου 'Αστυ­ νόμου και 'Αστυνόμου Β', αντιστοίχως, εΐναι άκυρος και έστερημένη οιουδήποτε αποτελέσματος και έγένετο καθ' ύπέρβασιν ή κατάχρησιν τής εξουσίας τής έμπεπιστευμένης είς τό Οργανον ή τήν αρχήν. 20 01 νομικοί λόγοι οί όποιοι ήγέρθησαν εις άμφοτέρας τάς πρόσφυγας ήσαν:

(1)Έ φ ' Οσον έγένετο εκ μέρους τοϋ'Υπουργοΰ 'Εσωτερικών προσφορά προαγωγής είς τους δύο αΐτητάς εις τήν θέσιν 'Ανωτέρου 'Αστυνόμου και 'Αστυνόμου Β' και τήν 25 οποίαν οί αΐτηταί άπεδέχθησαν εγγράφως, ή προαγωγή έγένετο αποτελεσματική και δεσμευτική και δεν ήτο δυνατόν νά άκυρωθή ή νά άνακληθή ύπό τοϋ Ύπουργοΰ 'Εσωτερικών εκτός διά πειθαρχικόν παράπτωμα διά τό όποιον οί αΐτηταί έπρεπε νά κατηγορηθούν, νά δικασθοΰν 30 και νά καταδικασθούν συμφώνως τών προνοιών τοϋ νόμου. "Ενεκα τούτου ό 'Υπουργός 'Εσωτερικών δέν ήδύνατο νομικώς νά άνακαλέση τήν λειτουργίαν τής προαγωγής.

(2)Ή διοικητική πράξις τής προαγωγής είναι σύμβασις ή και μονομερής σύμβασις τήν οποίαν ό 'Υπουργός 'Εσωτερικών δέν έ'χει δικαίωμα νά άκυρο')ση ή νά άνα­ καλέση διά μονομ£ροΰς πράξεως. 35 Τό Δικαστήριον εκρινεν δτι:

(1)Ή άνάκλησις ή οποίαΙγινεν ύπό τοϋ'Υπουργού 'Εσωτερικών 424 40 3 C.L.R. 'Ιωάννου καϊ δλλος τ. Δημοκρατίας είναι ζήτημα τό όποιον ανάγεται είς τήν σφαΐραν τοϋ δημοσίου δικαίου και ώς έκ τούτου ήδύνατο νά ϋποβληθή προσφυγή κατά τής ανακλήσεως. 5

(2)" Ο τ α ν ό 'Υπουργός 'Εσωτερικών απεφάσισε νά προσφέρη προαγωγην είς τους δύο αΐτητάς, και προτοϋ οΐ δύο αΐτηταί άποδεχθοΰν τήν προσφοράν 8ιά νά συμπληρωθή ή διοικητική πραξις, τότε μόνον ή συμφωνία μεταξύ τής διοικήσεως και τών αίτητών ήδύνατο νά άνακληθή (ΐδε άρ. 44

(6)τοϋ περί Δημοσίας 'Υπηρεσίας Νόμου, 1967, αρθρ. 13

(1)τοϋ Περί 'Αστυνομίας 10 Νόμου, Παναγίδης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1972)3 C.L.R. 467 και Τζαβέλλας και άλλοι εναντίον τής Δημοκρατίας

(1975)3 C L.R. 490).

(3)Ή διοίκησις οφείλει κατ' αρχήν νά έχη είς χείρας της αρκετά στοιχεία εναντίον τών αίτητών διά τήν άνάκλησιν τής 15 διοικητικής πράξεως" και διά νά δύναται ή διοίκησις νά έπικαλεσθή τό δημόσιον συμφέρον. Δέν υπάρχει αμφιβολία Οτι ή διοίκησις ώφειλε νά είχε τοιαύτας πληροφορίας αϊ όποΐαι νά έδικαιολόγουν άπόφασιν, και £χι νά άνακαλέση τήν άπόφασιν τήν οποίαν επήρε διά τους σκοπούς 6πως αύτη έρευνήση διά νά ϊδη 20 κατά πόσον υπάρχουν άρκεταί πληροφορίαι διά νά τήν άνακαλέση κατόπιν. Αυτή ή Οέσις συνάδει με τάς άγγλικάς αυθεντίας. 'Εάν ή διοίκησις απεδέχετο Οτι οί αΐτηταί διέπραξαν πειθαρχικής φύσεως παραπτώματα, τότε ώφειλε νά τεθή είς έφαρμογήν ή διαδικασία ή οποία προνοείται διά πειθαρχικά αδικήματα, διά 25 νά δύνανται οί αΐτηταί νά υπερασπίσουν εαυτούς συμφώνως και τών αρχών τής φυσικής δικαιοσύνης.

(4)'Οσάκις ή εκδοθείσα πραξις έγένετο νομίμως, όπως είς τάς παρούσας αιτήσεις, είναι υποχρεωτική διά τήν δημοσίαν αρχήν, αφού δεσμεύεται έκ τοϋ νόμου νά τήν έκδώση' καί 30 άφοΰ αϊ προαγωγαί τών αίτητών έγιναν κατόπιν ουσιαστικής κρίσεως τοϋ Ύπουργοΰ Ε σ ω τ ε ρ ι κ ώ ν .

(5)Αϊ διοικητικαί άρχαί οφείλουν νά μήν άνακαλώσι τάς νομίμους αυτών πράξεις, έκ τών όποιων έδημιουργήθησαν δικαιώματα είς τους ύπηρετοΰντας είς τήν Κυποιακήν Δημο- 35 κρατιαν. Έ φ * όσον αϊ διοικητικαί πράξεις τών προαγωγών έχουν δημιουργήσει δικαιώματα εις τήν ίεραρχίαν τής 'Αστυνο­ μικής δυνάμεως, καί έφ' Οσον αι προαγωγαί ανήκουν είς τήν σφαΐραν τοϋ δημοσίου δικαίου, δέν δύνανται νά άκυρωθώσι ούτε νά άνακληθώσι έ π ' αόριστον όπως συμβαίνει είς τάς παρούσας 425 'Ιωάννου καί άλλοςν. Δημοκρατίας

(1979)αιτήσεις, διότι ή έπ' αόριστον άνάκλησις ισοδυναμεί μέ τήν άκύρωσιν τής πράξεως ή καί άνάκλησιν αυτής.

(6)Διά Ολους τους ως άνω λόγους τό Δικαστήριον κατέληξεν είς τό συμπέρασμαδτι ή άκύρωσις ή καί άνάκλησιςτών προα­ γωγών είς τόν βαθμόν του 'Ανωτέρου 'Αστυνόμου καί Άστυ5 νόμου Β' είναι αντίθετος προς τάς διατάξεις τοϋ Συντάγματος, τοϋ νόμου, καί έγένετο καθ' ύπέρβασιν ή κατάχρησιν τής εξου­ σίας τής έμπεπιστευμένης είς τό δίοικητικονόργανον. Κατά συνέπειαν αϊ δύο προσφυγαί επιτυγχάνουν και ή άπόφασις ή ή πράξις κηρύσσεται εν δλω άκυρος καϊ εστερημένη οιουδήποτε 10 αποτελέσματος και δτι πάν τό παραλειφθέν έδει νά είχεν εκτε­ λεσθεί. Άκύρωσις επιδίκων πράξεων. 'Υποθέσεις παρατεθεΐσαι: Παντελίδου εναντίον τής Δημοκρατίας, 4 R.S.C.C. 100. Σταματίου εναντίον τής 'Αρχής 'Ηλεκτρισμού 15 Κύπρου, 3 R.S.C.C. 445. Πασχαλίδη εναντίον τής Δημοκρατίας

(1969)3 C.L.R. 297. Παναγίδης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1972)3 C.L.R. 467. Τζαβέλλας και άλλος εναντίον τής Δημοκρατίας

(1975)3 C.L.R. 490. 20 Γεωργιάδης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1967)3 C.L.R. 653. Ίωαννίδης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1972)3 C.L.R. 318. Ζινιέρ.ς εναντίον τής Δημοκρατίας

(1975)3 C.L.R. 224. Μεταφορική Εταιρεία Περιστερωνοπηγής εναντίον τής Δημο~ 25 κρατίας

(1967)3 C.L.R. 451. Χατζηπετρή εναντίον τής Δημοκρατίας

(1968)3 C.L.R. 702. Ψάλτης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1971)3 C.L.R.

1. 'Αποςάσεις τοϋ Συμβουλίου τής 'Επικρατείας τής 'Ελλάδος ν:-.' άο. 3030/66, 801/69, 2879/69 και 1716/
2. Ridge v. Baldwin and Others [1963] 2 W.L.R.
3. 30 Προσφυγαί. Προσφυγαί κατά -ης αναστολήςτώνπ ρ ο α γ ω γ ώ ν τών αίτητών els τόν βαθμόν Άνω-έρου 'Αστυνόμου καί 'Αστυνόμου Β' αντι­ στοίχως. Γ. Κακογιάννης, ο ά τους αΐτητάς. Β. Άριστοδήμον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, διά τους καθ* ών ή αίτησις. Cur. adv. vult. 426 35 3 C.L.R. 5 'Ιωάννου καί δλλος τ. Δημοκρατίας ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΣ10Υ, Δ. Τό Άνώτατον Δικαστήριον κέκτη­ ται άποκλειστικήν δικαιοδοσίαν νά άποφασίζη οριστικώς καί αμετακλήτως επί πάσης προσφυγής υποβαλλομένης κατ* αποφά­ σεως, πράξεως ή παραλείψεως οίουδήποτε οργάνου, αρχής ή προσώπου ασκούντων έκτελεστικήν ή διοικητικήν λειτουργίαν έπί τω λόγω δτι αύτη είναι αντίθετος προς τάς διατάζεις τοϋ Συντάγματος ή τόν νόμον ή έγένετο καθ'υπέρβασιν ή κατάχρησιν της έΕουσίας τής έμπεπιστευμένης είς τό Οργανον ή τήν αρχήν ή τό πρόσωπον τούτο. 10 ΕΙςτάςδύο υποθέσεις αίόποϊαι ηκούσθησαν μαζί,οι δύο αΐτηταί Θεοχάρης Ιωάννου και Δήμος Ιωάννου Ζένιος είς τάς αΐτήσεις των ζητούν δήλωσιν τοϋ Δικαστηρίου δτι: (α) ή αναστολή τής προαγωγής των είς τόν βαθμόν τοϋ Ανωτέρου Αστυνόμου καί 'Αστυνόμου Β' αντιστοίχως, είναι άκυρος καί εστερημένη ο'ιουδή15 ποτε αποτελέσματος καί έγένετο καθ' υπέρβασιν ή κατάχρησιν της εξουσίας τής έμπεπιστευμένης είς τό όργανον ή τήν αρχήν καί (β) δήλωσιν ότι ή παράλειψιςτών καθ*ών ή αίτησις νά δημοσιεύ­ σουν είς τήν Έπίσημον 'Εφημερίδα τής Δημοκρατίας τήν προαγω­ γην τών αίτητών καί νά λάβουν δλα τά αναγκαία διαβήματα 20 διά νά δώσουν συμπληρωμένον αποτέλεσμα είς τήν προαγωγην δέν έπρεπε νά γίνη καί ό,τιδήποτε έχει παραλειφθή έπρεπε νά εΐχεν Ικτελεσθή. 25 Τά γεγονότα τής υποθέσεως έχουν ώς έΕής: Τήν 4ην Ιανου­ αρίου, 1977, ό Γενικός Διευθυντής τοϋ Υπουργείου Εσωτερικών άπέστειλεν έπιστολήν προς τόν πρώτον αϊτητήν καί ή οποία Ιχει ώς ακολούθως: " Ένετάλην νά πληροφορήσω ύμας δτι Ο Υπουργός 'Εσω­ τερικών άπεφάσισεν νά σας προσφέρη προαγωγην εϊς τήν θέσιν τοϋ Ανωτέρου 'Αστυνόμου είς τήν Άστυνομίαν άπό της 1ης Ιανουαρίου
4. Ό μισθός σας θά είναι £2,674 ετησίως έπί της μισθολογικής κλ(μακος£2,518χ98-£2,812 καί £2,714.άπό τής 1ης Ιουνίου
5. 'Επί πλέον καταβάλλεται τίμαριθμικόν επίδομα συμφώνως προς τά ποσοστάν τό έγκρινόμενον υπό τής Κυβερνήσεως άπό καιρού,είς καιρόν. 30 35
6. Ή νέαημερομηνία προσαυξήσεως σαςθάείναι ή'1η 'Ιουνίου.
7. Παρακαλώόπως μέ πληροφορήσετε τό ταχύτερον δυνατόν έάν άποδέχεσθε τήν προσφοράν ταύτην." Τήν 4ην 'Ιανουαρίου, 1977, ό πρώτος αίτητής άπέστειλεν έπι427 Χατζήανβστασσίου Δ. 'Ιωάννου καί δλλος τ. Δημοκρατίας

(1979)στολήν προς τόν Γενικόν Διευθυντήν τοϋ Υπουργείου 'Εσωτερικών μέσω τοϋ *Αρχηγοϋ τής 'Αστυνομίας ή οποία κατά λέ£ιν λέγει: " 'Αναφέρομαι είς ύμετέραν έπιστολήν Άρ. Φακ. Ρ(Ρ) 30 τής 4.1.77 έν σχέσει προς πρβσφοράν ύπό τού εντίμου Υπουργού Εσωτερικών προαγωγής μου είςτήν θέσιν τοΰ 'Ανωτέρου Ά5 στυνόμαυ άπό της 1.1.1977 καί εχω τήν τιμήν νά σας πλη­ ροφορήσω ότι αποδέχομαι ταύτην. Παραλλήλως εκφράζω τάς θερμάς μου ευχαριστίας διά τήν τιμήν ήτις μοϋ έγένετο," Τήν οην Φεβρουαρίου, 1977, ό Γενικός Διευθυντής τοΰ ίδίου υπουργείου άπέστειλεν έπιστολήν είς τήν οποίαν εκφράζει τάς νέας απόψεις τοϋ 'Υπουργού 'Εσωτερικών καί λέγει: 10 " Ένετάλην παρά τοΰ Υπουργού 'Εσωτερικών νά αναφερθώ είς τήν γενομένην προς ΰμας προσφοράν υπ' άρ. Φακ.Ρ(Ρ) 30 της 4ης Ιανουαρίου, 1977 διά προαγωγην είς τήν θέσιν τοΰ 'Ανωτέρου 'Αστυνόμου καί νά σαςπληροφορήσω ότι όΎπουρ- 15 γός Εσωτερικών ανέστειλε τήν προαγωγην σας μέχρι της διερευνήσεως πληροφοριακών καθ* υμών στοιχείων άτινα ελήφθησαν είς τό Ύπουργεΐον τούτο." Ευθύς ώς ελήφθη ή επιστολή αύτη ό πρώτος αίτητής δικαιο­ λογημένος κατά τήν γνώμην μου, άπέστειλεν έπιστολήν προς τόν 20 Ύπουργόν 'Εσωτερικών εκφράζων τήν άνησυχίαν του καί λέγει: Επιτρέψατε μου νά αποταθώ προς ΰμας καί νά επιζητήσω συνάντησιν μετά τής Αυτού Μακαριότητος τοΰ προέδρου τής Δημοκρατίας 'Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ίνα μοΰ δοθή ή ευκαιρία νά άποδείϋω το άμόλυντον τοΰ ονόματος μου καϊ 25 της οικογενείας μου. "Οπωζ εΐχα εξηγήσει είς ύμας πλειστάκις είς τό πρόσφατον παρελθόν άνέμενον ότι τυχόν ψίθυροι καί διαδόσεις είς βάρος μου, θά έγίνοντο αϊτία κλήσεως μου ύπό τού Μακαριωτάτου μέσω υμών KCI τοΰ 'Αρχηγού τής 'Αστυνομίας διά τήν ίδικήν 30 μου έϋήγησιν, ή έ'στω άνάκρισιν, πράγμα τό όποιον δέν έγένετο καϊ το "το παρά τήν ύπ' έμοΰ έκφρασθεΐσαν έπιθυμίαν καί έπιδίω^ > μέσω υμών δτι έάν ύφίστατο τοιούτο θέμα θά ήδύνασθο νά διευθετούσατε συνάντησιν μου μετά τού Μακαριότατου. 'Εφησύχαζα, ώς έκ τούτου, ότι μέχρι της γενομένης προ­ σφοράς προαγωγής μου τήν 4.1.77, δέν προέκυψε λόγος διά τήν αίτουμένην συνάντησιν. 'Εν τούτοις όμως, έχων 428 35 3 C.L.R. 'Ιωάννου καί Αλλος ν. Δημοκρατίας Χατζηαναστασσίόυ Δ. ν 5 10 15 20 • • ύπ* όψιν τήν άναστολήν της προαγωγής μου, καί τάδιάφορα δημοσιεύματα άτινα προσβάλλουν άμεσα καί έμμεσα τό ατομον μου, διεμαρτυρήθην επανειλημμένως, προς ύμας, ύποβάλας καί εγγραφον παράπονον τήν 9.1.77 πέραν τοΰ τηλεγραφήματος μου προς υμάς τήν 12.1.77. 'Ανέμεναν ότι έν τω μεταΕύ θά συνεπληρούτο ή επισήμως ανακοινωθείσα διερεύνησις τών στοιχείων άτινα εδόθησαν ύμΤν μέσω τού Μακαριωτάτου, ότε καί θά έδίδετο καί είς έμέ ή ευκαιρία—(α) νά αντικρούσω τους γενομένους εναντίον μου Ισχυρισμούς, κακοήθεις καί συκοφαντικούς κατ* έμέ, καί (β) νά δυνηθώ νά ασκήσω τό άναφαίρετον δικαίωμα μου προς άποκατάστασιν της τιμής καί άϋιοπρεπείας μου δι' όλων τών εϊς τήν διάθεσιν μου ενδίκων μέσων. Μέχρι σήμερον όμως—παρήλθον ήδη πέραν τών 30 ήμερων —ουδεμιάς ανακριτικής διαδικασίας έλαβον γνώσιν ούτε έκλήθην νά υπερασπίσω εαυτόν, πράγμα κατ* έμέ άδικον καί εναντίον πάσης ηθικής τάϋεως καί τών .κανόνων τού Διοικη­ τικού Δικαίου. Ώς έκ τών ανωτέρω, καί παρά τήν έπιθυμίαν μου όπως μή άντιδικήσω.-μέ τήν σεβαστήν Κυβέρνησιν, είμαι έκ τών πραγ­ μάτων υποχρεωμένος νά αΐτήσω μέσω υμών τά κάτωθι, ώς μία.ύστατη έκκλησις:

(1)Διευθέτησα ακροάσεως μου παρά τψ Μακαριωτάτω ίνα μοΰ δοθη ή ευκαιρία νά έϋηγήσω είς Αυτόν τυχόν •c25 .toy *-."' - ΓτάμφιβολίαςιΤο^ώς προς τήν νομιμοφροσύνην μου καί *οτν,"ΐ· ,;ο.'),-θέσω ενώπιον-.Του-στοιχεία άτινα, ταπεινώς,φρονώ, •u i o . , " , > Ίδέν.εχει.ύπ'-.όψινή,.καθ*όλας τάς ένδείΕεις, δέν ετέθησαν >ιζ'<· '•*•>. t ύπΥδψιν Του.είς.δ,τι-.αφορούν είς τό πρόσωπον μου, •->; ,,.Γ- . r

(2)Ταχεΐαν.. συμπλήρωσιν ,τής ανακριτικής διαδικασίας 30 . ,,,>•- . (έν-σχέσει πρόςΓ τα"παρασχεθέντα ύμΐν στοιχεία έ. ν νοίντίον μου, καί'έν πάση περιπτώσει πρό τοΰ τέλους τρέχοντος-μηνόςί Ινα έχω τήν εύκαιρίαν νά προσβάλω διά προσφυγής τυχόν άδικον μεταχείρησιν μου εντός τής ύπό τοΰ Συντάγματος προβλεπομένης τακτής ?L'35-"'C" -.-προθεσμίας. ('Υπενθυμίζω προς τούτοις καΐ-τό δι-;'.7Ί .ι.- -.καίωμα μου νά κληθώ ενώπιον οίασδήποτε άνακρι-·.>;: τ-·" :,-τικής.'Επιτροπής,δυνάμει τοΰ.Συντάγματος ("Αρθρα 29 & 30) καί τών περί 'Αστυνομίας Πειθαρχικών Κανονισμών.) -.χ; ,αι3 vr.r .Ί-.^ ?': . , >-, Λθ- y =429 Χατζηαναστασσίόυ Δ. 'Ιωάννου καί Αλλος τ. Δημοκρατίας

(1979)'Επισυνάπτω ως Παράρτημα εϊς τήν παροΰσαν μου άντίγραφον επιστολής μου προς τήν εφημερίδα ΝΕΑ ημερομηνίας 27.1.77 τό οποίον περιέχει καί δήλωσιν μου ώς πράς τά φρονήματα καί τήν ίδεαλιστικήν τοποθέτησιν μου, προς ένημέρωσιν τοϋ Μακαριωτάτου. *Εν τέλει θά έπεθύμουν νά αναφέρω ότι διά λόγους άΕιοπρεπείας καί επαγγελματικού γοήτρου—λόγοι ϊεροί δι" έμέ—θά εύρίσκωμαι έπ* αδεία (έκ τής συσσωρευθείσης είς πίστην μου) μέχρις ότου αποκατασταθούντόσον ή τιμή καί ή επαγγελματική 'μου αξιοπρέπεια όσον καί τά δικαιώματα 10 μου." Ό δεύτερος αίτητής Δήμος 'Ιωάννου Ζένιος ό οποίος επίσης υπηρετεί είς τάς τάΕεις τής 'Αστυνομίας έλαβεν έπιστολήν τοΰ Γενικού Διευθυντού τού 'Υπουργείου 'Εσωτερικών τήν 4ην Ιανου­ αρίου, 1977, διά τής οποίας έπληροφορεϊτο δτι ό Υπουργός 15 'Εσωτερικών άπεφάσισεν νά τοΰ προσφέρη προαγωγην εϊς τήν θέσιν τοΰ 'Αστυνόμου Β', ("ίδε έπιστολήν Τεκμήριον 2). *Ως ήτο φυσικόν ό δεύτερος αίτητής απεδέχθη τήν προσφερθεΐσαν εϊς αυτόν προαγωγην είς τήν θέσιν τού Αστυνόμου Β' διά επι­ στολής του προς τόν Γενικάν Διευθυντήν τοΰ Υπουργείου Έσω- 20 τερικών τήν 6ην Ιανουαρίου,

1. Τήν 25ην Ιανουαρίου, 1977 ό δεύτερος αίτητής, δικαιολογημένους, άπέστειλεν έτέραν έπιστολήν προς τόν Ύπουργόν Εσωτερικών καί έτόνιζε τήν άνηονχίαν του, διότι όπως γράφει: " Μετά μεγάλης μου λύπης παρετήρησα δτι τό δνομα μου 25 δέν συμπεριελήφθην είς τόν κατάλογον τών προαχθέντων 'Αξιωματικών ό οποίος έδημοσιεύθη εϊςτάς ΕΔ/1Ι/2 τής 'Αστυ­ νομικής Δυνάμεως Κύπρου ημερομηνίας 10.1.77, παρ* δλον ότι συμφώνως υμετέρας επιστολής ύπό στοιχεία Ρ(Ρ) 191 καί ημερομηνίας 4.1.77 μοί έγνωρίσατε ύμετέραν άπόφασιν 30 καί προσφοράν διά προαγωγην μου είς τήν θέσιν τού Αστυ­ νόμου Β' τήν οποίαν ευχαρίστως άπεδέχθην δι* ημετέρας απαντητικής ύπό ήμερομηνίαν 6.1.
2. Συναφώς, έπληροφορήθην μέσω τοΰ τύπου Οτιή^προαγωγή μου ανεστάλη λόγω μερικών δημοσιευμάτων τά όποϊα 35 παρουσιάσθησαν εϊς τόν τύπον καί ότι έΕετάζονται νέα πλη­ ροφοριακά στοιχεία τά όποϊα διεβιβάσΦησαν είς τό Ύπουργεΐον εναντίον μου. 'Εν προκειμένω επιθυμώ νά εκφράσω είς υμάς τήν διαμαρ- 430 5 3 C.L.R. 'Ιωάννου καί άλλος τ. Δημοκρατίας ΧατζηαναστασσίοοΔ. 5 τυρίαν μου διά τήν άδικον μεταχείρησιν τής οποίας έτυχον καί τυγχάνω, υποβάλλω δέ τήν παροΰσαν διαμαρτυρίανμου απλώς καί μόνον διά νά υπερασπίσω τήν τιμήν,άξιοπρέπειαν καί τά δίκαια μου καί ουχί έκ προθέσεως νά αντιδικήσω μετά τής υμετέρας Έντιμότητος ή τοΰ 'Αρχηγού τής 'Αστυνομίας, πρόσωπα τά όποϊα βαθύτατα σέβομαι καί εκτιμώ. 'Επί τοΰ παρόντοςένα μόνο πράγμαέχω νά δηλώσω "Εντι­ με Κύριε 'Υπουργέ 'Ούτε ποτέ πραξικοπηματίας υπήρξα άλλ* ούτε καί είμαι'." 10 15 Τήν 8ην Φεβρουαρίου, 1977, ό Γενικός Διευθυντής τοΰ Υπουρ­ γείου 'Εσωτερικών είς άπάντησιν προς τόν δεύτερον αϊτητήν λέγει: " Ένετάλην παρά τοΰ 'Υπουργού 'Εσωτερικών νά αναφερθώ είςτήν γενομένην προς υμάςπροσφοράνύπ*άρ.Φακ. Ρ(Ρ) 191 τής 4ης Ιανουαρίου 1977 διά προαγωγην είς τήν θέσιν τοΰ 'Αστυνόμου Β' καί νά σας πληροφορήσω Οτι ό 'Υπουργός Εσωτερικών ανέστειλε τήν προαγωγην σας μέχρι τής διερευ­ νήσεως πληροφοριακών καθ*υμών στοιχείων άτιναελήφθησαν εϊς τό Ύπουργεΐον τούτο." 20 Ό δεύτερος αϊτητής αίσθανόμενος πικρίαν, ώς ήτο φυσικόν, κατέθεσεν προσφυγήν ενώπιον τοΰ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου τήν 21ην Απριλίου, 1977, καί τό περιεχόμενον τής αίτήσεως του καί νομικοί λόγοι είναι οί ίδιοι μέ εκείνους τους οποίους ύπέβαλεν είς τήν προσφυγήν του ύπ' Αριθμόν 111/77 ό αδελφός του, ό 25 πρώτος αίτητήςΓ Είναι ένδεικτικόν άπό τά γεγονότα τών δύο προσφυγών ότι ό πρώτος αίτητής ενεγράφη ώς αστυνομικός τήν Ιην Φεβρουαρίου, 1944, καί ό δεύτερος αίτητής κατετάγη είς τάς τάξεις της αστυνομίας τήν Ιην 'Οκτωβρίου, 1949* καί οϊ δύο προήχθησαν, άφοΰ υπηρέτησαν διά μακράν περίοδον. Τήν 7ην 30 Μαΐου, 1977, ό δικηγόρος της Δημοκρατίας, κ. 'Αριστοδήμου ίσχυρίσθη ότι ή άπόφασιςτης αναστολής τών διορισμών τών δύο αίτητών ελήφθη άπό τόν Ύπουργόν Εσωτερικών καί Αμύνης εντός τών προνοιών τού "Αρθρου 13 τοΰ περί 'Αστυνομίας Νόμου Κεφάλαιον 285, ώς επίσης καί συμφώνως τών νομικών άρχων αί 35 όποϊαι διέπουν τήν άναστολήν ή/καί άκύρωσιν τών διοικητικών πράξεων διά λόγους δημοσίου συμφέροντος καί ο! όποιοι ελήφθη­ σαν εντός λογικών χρονικών ορίων άπότήν ήμέραν τής προσφοράς τής προαγωγής. Τά γεγονότα τά όποϊα ώθησαν τόν Ύπουργόν 'Εσωτερικών καί "Αμύνης είς τά νά άναστείλη την προαγωγην καί 431- Χατζηαναστασσίου Δ. 'Ιωάννου καί Αλλος τ. Δημοκρατίας

(1979)τών δύο αίτητών περιέχονται είς τους λόγους τής ενστάσεως τών προσφυγών οί όποιοι αφήνουννά νοηθή δτι ό 'Υπουργός 'Εσωτε­ ρικών καί 'Αμύνης ελαβεν πληροφορίας ουσιαστικού περιεχομένου ή/καί γεγονότα τά όποια έχουν σχέσιν μέ τό θέμα πίστεως καί άφοσιώσεως προς τήν νομιμότητα καί τάξιν, προς τάς νομικάς 5 αρχάς της πολιτείας καί κατά τήν διάρκειαν τοΰ πραξικοπήματος τοΰ Ιουλίου τοΰ

1. Είς τήν παράγραφον 8 τών γεγονότων ό συνήγορος κ. 'Αριστοδήμου λέγει δτι έπ! τη βάσει τών ώς άνω πληροφοριών ό 'Υπουργός 'Εσωτερικών απεφάσισε νά άναστείλη τάς προαγωγάς τών αίτητών καί έπληροφόρησεν τούτους διά 10 επιστολής ημερομηνίας 8 Φεβρουαρίου,
2. Ώς ήτο φυσικόν τήν 30ην Μαΐου, 1977, ά συνήγορος καί τών δύο αίτητών, κ. Γεώργιος Κακογιάννης, κατέθεσεν αίτησιν είς τήν οποίαν έζήτη νά πληροφορηθη λεπτομερείας τών γεγονότων ή τών ζητημάτων τά όποϊα αναφέρονται είς τήν παράγραφον 7 τών γεγονότων έπ! 15 τών οποίων έστηρίχθη ή ένστασις καί είδικώτερον πληροφορίας ή καί γεγονότα τά όποϊα άφηναν υπονοούμενα εναντίον τών αίτητών διά έλλειψιν πίστεως καί προσηλώσεως είς τόν νόμον καί τήν έννομον τάξιν καί τάς νομικάς αρχάς τής πολιτείας τόσον ένωρίτερον δσον καί κατά τήν διάρκειαν τού πραξικοπήματος τού 20 Ιουλίου τοΰ
3. Τήν 14ην Νοεμβρίου, 1977, ό συνήγορος τών καθ* ών ή αίτησις κατέθεσεν λεπτομερείας τών γεγονότων καί πληροφοριών α! όποΐαι αναφέρονται είς τήν παράγραφον 7 τής ενστάσεως καί αί όποΐαι έχουν ώς ακολούθως: " 1 . Τήν 25-7-1974 έτοποθετήθη ώς 'Αστυνομικός Διευθυντής 25 Πάφου, δυνάμει εγκυκλίου τοΰ ύπό τών πραξικοπηματιών διορισθέντος "Αρχηγού* τής 'Αστυνομίας, προαχθείς είς άναπληρωτήν Άστυνόμον Β', εις άντικατάστασιν τοΰ προβάλοντος άντίστασιν κατά τών πραξικοπηματιών Άστυνομικοΰ Διευθυντού Πάφου κ. Γαλάζη. 30
4. Τήν 29-7-74, ό αίτητής προέβη δι' εγκυκλίου αύτοΰ, είς ριζικάς μεταθέσεις νομιμοφρόνων μελών τής Δυνάμεως, μέ στόχον τήν έπάνδρωσιν καιρίων θέσεων υπό πραξικοπη­ ματιών.
5. Τήν 1-8-74 ύπέβαλεν έντυπα Ρ. 202, συστήσας δι' άνα- 35 πληρωματικούς διορισμούς μέλη τής Δυνάμεως γνωστά δι* ένεργόν άνατρεπτικήν δράσιν κατάτοΰ Κράτους, μεταξύ τών οποίων 8 εϊχον άπολυθή ύπό τής νομίμου Κυβερνήσεως διά λόγους δημοσίου συμφέροντος. Συστήνων τούτους, ό αίτητής έγραφε (διά μερικούς) Λόγοι διά συστάσεις: 40 432 3 C.L.R. 'Ιωάννου καί Αλλοςτ. Δημοκρατίας ΧατζηαναστασσΙουΔ . 5 *Απελύθη άπότήν Άστυνομικήν δύναμιν διά πολιτικούς λόγους . Συστήνεται διά διορισμόν είς τήν τάξιν τού ώς είδική περίπτωσις καί κατά τήν διάρκειαντής υπηρεσίας του είς έκεϊνο τό Τμήμα.'" 'Επισυνάπτονται ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ 1 έ"ως 13." Οί νομικοί λόγοι οί όποϊοι ήγέρθησαν καί είς τάς δύο πρόσφυγας ήσαν: 10 15 20 25 30

(1)Έφ' όσον έγένετο έκ μέρους τοΰ Υπουργού 'Εσωτερικών προσφορά προαγωγής είς τους δύο αΐτητάς είς τήν θέσιν 'Ανωτέρου Αστυνόμου καί Αστυνόμου Β' καί τήν οποίαν οί αίτηταί άπεδέχθησαν εγγράφως, ή προαγωγή έγένετο αποτελεσματική καί δεσμευτική καί δέν ήτο δυνατόν νά άκυρωθή ή νά άνακληθη ύπό τοΰ Υπουργού 'Εσωτερικών έκτος διά πειθαρχικόν παράπτωμα διά τό όποιον οί αίτη­ ταί νά κατηγορηθούν, νά δικασθούν καί νά καταδικασθούν συμφώνως τών προνοιών τοΰ νόμου. "Ενεκα τούτου ό Υπουργός Εσωτερικών δέν ήδύνατο νομικώς νά άνακαλέση τήν λειτουργίαν τής προαγωγής,

(2)Ή διοικητική πράξις τής προαγωγής εϊναι σύμβασις ή καί μονομερής σύμβασις τήν οποίαν ό Υπουργός 'Εσωτε­ ρικών δέν Ιχει τό δικαίωμα νά άκυρώση ή νά άνακαλέση διά μονομερούς πράξεως. "Οπως ανέφερα προηγουμένως αϊ δύο αϊτήσεις στηρίζονται έπί τών ίδίων νομικών άρχων. Τήν 14ην 'Απριλίου, 1978, ό κ. Κακογιάννης ύπέβαλεν ότι, αί προαγωγαί αξιωματικών ρυθμί­ ζονται άπό τόν Περί τής Αστυνομίας Νόμον Κεφάλαιον 285, ώς έτροποποιήθη ύπό διαφόρων νόμων καί εϊδικώτερον ύπό τών νόμων 19/60, 21/64 καί 29/66. Τό "Αρθρον 13

(1)ώς έτροπο'ποιήθη αναγιγνώσκει: "Οί αξιωματικοί θά διορίζωνται, θά προάγωνται καί θά άπολύωνται άπό τόν Ύπουργόν 'Εσωτε­ ρικών." .r. ''. '-'Ϊ • Δέν χώρεϊ καμμίαν άμφιβολίαν δτι καί οί δύο αίτηταί εμπίπτουν εντός τών προνοιών τοΰ "Αρθρου 13

(1)τοΰ Κεφαλαίου 285. Πε35 ράιτέρω έτονίσθη δτι συμφώνως τοΰ Άρθρου 10 τού Νόμου έγένοντο κανονισμοί διά τό θέματών προαγωγών ώς επίσης γενικοί " κανονισμοί οί όποϊοι προνοούν'διά ζητήματα πειθαρχικών αδι­ κημάτων ώς επίσης καί τήν συμπεριφοράν τών μελών τής Άστυ433 ΧατζηαναοτασσΙουΔ. 'Ιωάννου καί Αλλος τ. Δημοκρατίας

(1979)νομικής Υπηρεσίας. 01 Κανονισμοί περί πειθαρχικώναδικημάτων υφίστανται καί έάν πράγματι έγένοντο πειθαρχικά αδικήματα έκ μέρους τών δύο αίτητών, τότε ή διαδικασία ή οποία υποδει­ κνύεται Οπότών προνοιών τού Νόμουκαίτών κανονισμών, ώφειλεν νά άκολουθηθή ύπό τής διοικήσεως. Ό κ. Κακογιάννης αγορεύων ύπεστήριξεν δτι ή άνάκλησις ή οποία έγινε Οπό τού Υπουργού 'Εσωτερικών είναι ζήτημα τά όποϊον ανάγεται είς τήν σφαΐραν τού δημοσίου δικαίου. Επειδή, ουδεμία πρόνοια υπάρχει είς τόν περί 'Αστυνομίας Νόμον ώς προς τό ποία είναι ή σχέσις μεταξύ τής διοικήσεως καί τών δύο αίτητών 10 καί τί είδος διοικητικής πράξεως ή συμβάσεως έγένετο μέ τήν προσφοράν έκ μέρους τοΰ Υπουργοΰ 'Εσωτερικών προαγωγής είς τήν θέσιν 'Ανωτέρου Αστυνόμου καί 'Αστυνόμου Β' καί τήν άποδοχήν αυτής έκ μέρους τών αίτητών, νομίζω δτι είναι χρήσιμο νά αναφερθώ εϊς τήν ύπόθεσιν Παντελίδου εναντίον τής Δημοκρα- 15 τίας, 4 R.S.C.C. 100, 104 καί 105 όπου τό Δικαστήριον απεφάνθη δτι ό τερματισμός της υπηρεσίαςτης αίτητρίαςήτο θέματό όποιον ύπήγετο είς τήν σφαΐραν τοΰ δημοσίου δικαίου καί ουχί τοΰ Ιδιωτικού, (ΐδε Γιάννης Σταματίου εναντίον τής 'Αρχής 'Ηλεκτρι­ σμού Κύπρου, 3 R.S.C.C. 44 είς τήν σελίδα 46), καί ώς έκ τούτου 20 χωρούσε προσφυγήν εναντίον τοΰ τερματισμού τών υπηρεσιών της αίτητρίας ενώπιον τού Δικαστηρίου συμφώνως τοΰ "Αρθρου 146. 'Επίσης είς τήν ύπόθεσιν Πασχαλίδου εναντίον τής Δημο­ κρατίας

(1969)3 C.L.R. 297 τό Δικαστήριον έν τη ασκήσει της αναθεωρητικής αύτοΰδικαιοδοσίας απεφάσισεοτι ό διάσυμβάσεως 25 διορισμός τής έφεσειούσης είς θέσιν τής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως ήτο ζήτημα εμπίπτον εντός τής δικαιοδοσίαςτού δημοσίου δικαίου καί ώς έκ τούτου τό Δικαστήριον είχε δικαιοδοσίαν νά εκδίκαση τήν προσφυγήν συμφώνως τοϋ "Αρθρου 146 τοΰ Συντάγματος. Τά γεγονός ότι ό διορισμός έγινε διά συμβάσεως δέν ήδύνατο νά 30 άλλάξη τήν ούσιαστικήν αύτοΰ φύσιν. Συνεπώς είμαι τής γνώμης συμφώνως καί μέ τάς ώς άνω αυθεντίας, δτι ή τοιαύτη άνάκλησις είναι ζήτημα τό όποιον εμπίπτει εντός τής σφαίρας τοΰ δημοσίου δικαίου. Ώς ελέχθη είς τά θέματα αστυνομίας ή Νομολογία κατ' άναλο- 35 γίαν ακολουθεί τάς διατάξεις τοΰ "Αρθρου 44 τού περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου 33/67, τό όποιον διά τής υποπαραγράφου 6 αναγιγνώσκει: "ΑΙ προαγωγαί δημοσιεύονται είς τήν έπίσημον εφημερίδα τής Δημοκρατίας". Είναι επίσης χρήσιμο νά προσθέσω δτι τό "Αρθρον 13

(1)τού Κεφαλαίου 285 ώς τούτο έτροποποιήθη 40 434 5 3 C.L.R. 'Ιωάννου καί Αλλος τ. Δημοκρατίας ΧατζηαναοτασσΙου Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 είναι γενικής φύσεως- είς τό θέμα π ρ ο α γ ω γ ώ ν της αστυνομίας λέγει μόνον δτι: *Ό1 αστυνομικοί θά διορίζωνται, προβιβάζωνται καί άπολύωνται ύπό τού Υ π ο υ ρ γ ο ύ . " Κατά συνέπειαν, είμαι τής γνώμης δτι, όταν ό Υπουργός Εσωτερικών απεφάσισε νά προσφέρη προαγωγην είς τους δύο αίτητάς, καί προτού οί δύο αίτηταί αποδεχθούν τήν προσφοράν διά νά συμπληρωθη ή διοι­ κητική πραξις, τότε μόνον ή συμφωνία μεταξύ της διοικήσεως καί τών αίτητών ήδύνατο νά άνακληθή. 'Εάν χρειάζεται καί άλλη νομική αυθεντία κατά τήν γνώμην μου ή ύπόθεσις Παναγίδης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1972)3 C.L.R. 467 υποστηρίζει τήν ώς άνω θέσιν είς τήν σελίδα 483, δτι καί ή παράλειψις δημοσιεύσεως είς τήν Έπίσημον 'Εφημερίδα δέν αποτελεί κώλυμα είς τό θέμα προαγωγής έφ' όσον ή νομική τοποθέτησις τής προαγωγής αρχίζει ά π ό τήν ήμέραν τής προσφοράς καί αποδοχής της, καί κατά συνέπειαν δέν δύναται ελευθέρως νά άνακληθή. "ίδε επίσης Τζαβέλλας και άλλος εναντίον τής Κυπριακής Δημοκρατίας

(1975)3 C.L.R. 490. Είς τήν ύπόθεσιν Τζαβέλλας τό Δικαστήριον αφού έλαβεν ύ π ' Οψιν του τόν Κανονισμόν 11 τών περί 'Αστυνομίας (Γενικοί Κανονισμοί) τού 1958 διά πειθαρχικούς σκοπούς, κατέληξεν είς τό συμπέρασμα δτι έφ' όσον ό 'Αρχηγός της 'Αστυνομίας δέν διέταξεν νά γίνη πραγματική έρευνα διά νά άποδειχθή ή αλή­ θεια διά τους Ισχυρισμούς εναντίον τού αίτητού καί νά τού δοθή ή ευκαιρία νά άκουσθη καί νά ύπερασπισθή, είναι ουσιώδης αρχή τοΰ διοικητικού δικαίου δτι έφ' δσον μία έρευνα εναντίον ύπαλλήλου έγένετο άλλα συμφώνως συμβουλής δέν ελήφθησαν πει­ θαρχικά μέτρα ή άλλα μέτρα εναντίον ή έφ* δσον τοιαύτα μέτρα ελήφθησαν αλλά ό αξιωματικός ήθωώθη, τοιαύτα γεγονότα δέν δύνανται νά ληφθούν ύπ* όψιν διά σκοπούς προαγωγής. Περαιτέρω ελέχθη δτι τό γεγονός δτι πειθαρχική διαδικασία παραμένει εναντίον ενός δημοσίου λειτουργού χωρίς νά υπάρχουν ουσιώδη κριτήρια διά βάσιν τών κατηγοριών π ο ύ τού προσά­ πτονται, δέν δύναται επίσης νά λαμβάνεται ύπ* όψιν διά λόγους προαγωγής. Περαιτέρω έτονίσθη δτι έφ' δσον αί κατηγορίαι εναντίον τών αίτητών άφηναν νά νοηθη Οτι ύπήρξεν παράβασις καθήκοντος ή οποία απέρρεε ά π ό τάς προαναφερθείσας πράξεις ή παραλείψεις καί έφ' δσον δέν ήσκήθη πειθαρχική διαδικασία εναντί­ ον του, ό αρχηγός της 'Αστυνομίας ό όποιος άπεφάσιζε διά τάς προαγωγάς τών αίτητών δέν ήδύνατο νά λάβη ύ π ' άψιν τό γ ε γ ο ­ νός έκεϊνο διότι ύπό τάς περιστάσεις ήτο άσχετον, Έν συνεχείο: ελέχθη δτι όταν μία διοικητική άπόφασις στηρίζεται έπί άσχετων γεγονότων, όπως είς τήν παρούσαν περίπτωσιν, ή τοιαύτη ά π ό - 435 Χατζηαναστασσ(ου Δ. Ίωάνου καί Αλλος τ.Δημοκρατίας

(1979)φασις πρέπει νά θεωρείται δτι είναι άκυρος καί άνευ νομικής υπο­ στάσεως. "Ιδε επίσης διά θέμα ανακλήσεως Συμπλήρωμα Νομο­ λογίας 1969-1970 είς σελίδα 191 παράγραφος 441, ή οποία τονίζει ότι: " 'Αναστολή εκτελέσεως της πράξεως άνευ χρονικού περίορισμού Ισοδυναμεί προς άνάκλησιν αυτής, Σ.τ.Ε. 1113/1970 ΝοΒ.

1. 104, Σ.τ.Ε. 2879/1969 ΝοΒ.
2. 491." 5 Ό καθηγητής Κυριακόπουλος είς τό σύγγραμμα "Δίοικητικον 'Ελληνικόν Δίκαιον" Β' Γενικόν Μέρος "Εκδοσις 4, 1961, πραγ­ ματεύεται τήν άνάκλησιν τών διοικητικών πράξεων καί λέγει είς 10 τήν σελίδα 403: " *Η διοικητική πραξις, ώς γνωστόν, καθορίζει, ώς καί ή δικαστική άπόφασις, τί δέον νά ίσχύση ώς δίκαιον έν τη ατομική περιπτώσει. 'Αλλ' έχει ή διοικητική πράξις τήν αυτήν ίσχύν, ήν κέκτηται καί ή δικαστική άπόφασις; Ή 15 διοικητική πράξις έχει δεδικασμένου δύναμιν; Ή έννοια τού δεδικασμένου, γνωστή έν τφ δικονομικφ δικαίω έγκειται είς τήν Ιδιότητα της δικαστικής αποφάσεως, όπως τό έξ αυτής πηγάζον υπέρ τής αληθείας τεκμήριον είναι άμάχητον καί μή δύναται νά άμφισβητηθη πλέον. Ή έννοια αύτη, παρά τάς 20 διατυπωθείσας αντιρρήσεις, ουδείς σοβαρός λόγος συντρέχει, δπως μή χρησιμοποιηθη καί έπί τών διοικητικών πράξεων. Δυνάμεθα, επομένως, καί έπ' αυτών νά διακρίνωμεν μεταξύ τυπικοΰ καί ουσιαστικού δεδικασμένου. α. Τυπικον δεδικασμένον αναγνωρίζεται είς έκείνην τήν 25 πραξιν, ήτις κατέστη απρόσβλητος 6Γ οϊουδήποτε ενδίκου μέσου έκ μέρους τού ενδιαφερομένου, όστις δέν δύναται πλέον ν' άντιστή κατά της εκτελέσεως τής πρά­ ξεως. Κατ' αρχήν πράΕίς τις τής διοικήσεως είναι δυ­ νατόν νά προσβληθή ύπό τού ενδιαφερομένου εντός 30 ώρισμένης προθεσμίας, είτε ενώπιον τής ανωτέρας διοι­ κητικής αρχής, είτε ενώπιον διοικητικού τίνος δικαστη­ ρίου. Παρελθούσης τής προθεσμίας, αποκλείεται ή προ­ σφυγή. Ή πράξις είναι πλέον Ισχυρά διά τόν πολίτην, έφ' δσον ή έκδούσα αυτήν αρχή ή ή ίεραρχικώς προϊστα- 35 μένη ταύτης δέν προβαίνει είς άνάκλησιν ή άναίρεσιν τής πράξεως. Τό άπρόσβλητον καί έκτελεστόν τής πράξεως εκφράζει ό κανώνres judicata jus facit inter partes. β. 'Αλλ' ή διοικητική πράξις κέκτηται, επίσης, καί δύναμιν 436 3 CL.R. . 'Ιωάννου xot Αλλος τ. Δημοκρατίας Χατζηαναστασσίου Δ. 5 10 15 20 25 30 35 ουσιαστικού δεδικασμένου; Τό ούσιαστικόν δεδομένον τής δικαστικής αποφάσεως εΤναι σκόπιμον δημιούργημα τού δικονομικοΰ δικαίου, προϋποθέτει δέ τό τυπικον. Ή έννοια τοΰ ουσιαστικού δεδικασμένου έγκειται έν τούτω· τό περιεχόμενον τής αποφάσεως δεσμεύει ού μόνον τόν πολίτην άλλα καί τό δικαστήριον, τούθ' όπερ εκφράζει ό κανών res judicata jus facit inter omnes. Ή τοιαύτη δέσμευσις διττώς δύναται νά έρμηνευθή' εΐτε ώς άπαγόρευσις προς τ ά δικαστήρια, χάριν αύτοΰ τούτου τοΰ κύρους των—ne varia judicetur—ν' άπασχολώνται έκ δευτέρου μέ τήν έξέτασιν υποθέσεως, έφ* ής ήδη άπεφάνθησαν(απόλυτον δεδικασμένον)· είτε ώς συνέ­ πεια τοΰ δικαιώματος τοΰ διαδίκου έπί τήν διατήρησιν τής επωφελούς δΓ αυτόν αποφάσεως (σχετικόν δεδικασμένον). Κέκτηται λοιπόν καί ή διοικητική πράξις τήν δύναμιν ουσιαστικού δεδικασμένου ύπό τήν έννοιαν, ότι τό περιεχόμενον αυτής δεσμεύει τόν τε πολίτην καί τήν διοικητικήν αρχήν; Κατ* άκολουθίαν, δέν επιτρέ­ πεται άνάκλησις της Ισχυούσης πράξεως; Τό ζήτημα δέον ν' άντιμετωπισθή αρχικώς μέν έπί τ ή βάσει της κειμένης νομοθεσίας, είτα δέ ά π ό θεωρητικής απόψεως. Διότι, αϊ περί ανακλήσεως άρχαί, τάς οποίας διέπλασαν ή θεωρία καί ή νομολογία, είναι δυνατόν νά τυχωσιν εφαρμογής μόνον έάν καί έφ* όσον έλλείπη διάταξις ρητώς επιτρέπουσα ή άπαγορεύουσα είς τήν διοίκησιν τήν άνάκλησιν ιδίας αυτής πράξεως 1 ." Δέν χωρεί καμμία αμφιβολία ότι αί διοικητικαί έν γένει άρχαί δέν επιτρέπεται νά άνσκαλώσι νομίμους αυτών πράξεις έξ ών απέρρευσαν κεκτημένα δικαιώματα υπαλλήλων ή αστυνομικών. Περαιτέρω είναι έξ ίσου ορθόν νά τονισθη ότι ή πράξις της διοι­ κήσεως δέν δύναται νά άνακληθή έπ' αόριστον έφ' δσον αυτό Ισοδυναμεί μέ τήν άκύρωσιν τής πράξεως. ·. '· Οί λόγοι δημοσίου συμφέροντος, τους οποίους ό Υπουργός 'Εσωτερικών ίσχυρίσθη δέν ευσταθούν, έφ' δσον αί π ρ ο α γ ω γ α ί ήσαν νόμιμοι, δπως υποστηρίζουν καί μερικαί αύθεντίαι τάς οποίας οί συνήγοροι ανέφεραν. Θά ήτο επίσης άδιανοητον νά λεχθή ότι ή διοίκησις θά ήδύνατο μετά τάς προαγωγάς νά έπανέλθη
3. Πρβλ.Σ.Ε.661/1940,57,281/1944,1189/1949,124,1529/
4. Πρβλ. καίΣ.Ε.543/
5. 437 Χατζηαναατασσίου Λ. 'Ιωάννου καί Αλλος τ. Δημοκρατίας

(1979)διότι ελήφθησαν νέαι πληροφορίαι, καί νά δικαιολογηθη λέγουσα ότι: " Ή άπόφασις μαςνάσέ προάγωμεν είςτήν θέσιν τήν οποίαν σήμερον έχεις ήτο εσφαλμένη καί παίρνομε τήν θέσιν διότι είναι διά τό δημόσιον συμφέρον ότι ώφειλες νά μή ευρίσκεσαι είς τήν θέσιν τήν οποίαν κατέχεις". Έπί πλέον είναι ένδεικτικόν ότι αί πράξεις άναδρομικότητος τής ανακλήσεως νομίμων διοικητικών πράξεων δείχνουν δτι είναι μόνον πράξεις αϊ όποΐαι συνεχίζουν άπό ήμέραν είς ήμέραν, καί κατά τήν γνώμην μου, τότε ή διοίκησις δύναται νά έπεμβαίνη. ΕΙδικώτερον είς τό θέμα προαγωγών εξυπακούεται, καί αύθεντίαι υποστηρίζουν 10 τήν αρχήν ταύτην, ότι ό κάτοχος της θέσεως θά συνεχίση νά τήν κατέχη μέχρις δτου προβιβασθή καί πάλιν ή έγκαταλείψη τήν ύπηρεσίαν ή έχει άπολυθή άπό τήν ύπηρεσίαν ή διά άλλους λόγους. Ίδε επίσης έπί τού θέματος τούτου τό Συμπλήρωμα Νομολογίας 1969-1971, τήν παράγραφον421 είς τήν σελίδα

1. 15 Καί διά τήν πλάνην περί τά πράγματα τάς παραγράφους 433, 434, 435, 437, 498, καί
2. "Ιδε επίσης εγχειρίδια "Διοικητικού Δικαίου" 1977 "Εκδοσις, είς σελίδα 168 παράγραφον 174 ή οποία αναγιγνώσκει ύπό τίτλον "Κατάργησις καί άνάκλησις της διοικη­ τικής πράξεως". "Ιδε επίσης σελίδα 170 παράγραφον
3. 20 Ό καθηγητής Παπαχατζής είς τό βιβλίον του "Μελέται έπί τοΰ Δικαίου τών Διοικητικών Διαφορών" 4η Έκδοσις 1961, είς σελίδα 406 παράγραφον Δ τονίζει ότι: " Αί διοικητικαί έν γένει άρχαί δέν επιτρέπεται νά άνσκαλώσι νομίμους αυτών πράξεις, |ξ ών απέρρευσαν κεκτημένα δικαιώ- 25 ματα Ιδιωτών. Τόν γενικόν κανόνα αποτελεί τό άνακλητόν τών διοικητικών πράξεων, 'Οσάκις όμως ή νομίμως εκδοθείσα πράξις είναι υποχρεωτική διά τήν δημοσίαν αρχήν (έδεσμεύετο δηλαδή αύτη έκ τού νόμου νά τήν έκδώση) ή οσάκις ό νόμος τήν χαρακτηρίζει ώς 'άμετάκλητον* ή οσάκις ή πράξις 30 έχει δι* ώρισμένους ίδιώτας ή ομάδας ιδιωτών 'συστατικόν' χαρακτήρα (ώς π.χ. αί πράξεις διορισμού, αί παρασχεθεΐσαι κατόπιν ουσιαστικής κρίσεως εγκρίσεις κλπ.) καί έν γένει οσάκις έχουν άποκτηθή ύπό διοικούμενων δικαιώματα έκ τής πράξεως, ή έκδούσα αρχή—ουδέ κατά μείζονα λόγον άλλη 35 τις δημοσία αρχή—δέν δύναται νά άνακαλέση αυτήν. Του­ ναντίον, α! παράνομοι διοικητικαί πράξεις δέον νά άνακαλώνται, πλην άν έχη μεσολαβήσει χρόνος λίαν μακρός άπό της εκδόσεως αυτών. 'Αλλ' ή τοιαύτη πάροδος λίαν μακρού χρόνου δέν κωλύει τήν άνάκλησιν παρανόμου πράξεως, άν 40 438 5 3 CX.R. 'Ίωαννοο καίΑλλοςτ. Δημοκρατίας ΧατζηαναοτασσΙουΔ. λόγοι δημοσίας τάξεως ή δημοσίου συμφέροντος (άσχετοι πάντως προς τά στενόν οίκονομικόν της δημοσίας διοικήσεως) έπιβάλλωσι τήν τοιαύτην άνάκλησιν ή άν ή έκδοοτς τής πράξεως είχε προκληθή δι' απατηλής ενεργείας τών ένδιαφερομένων Ιδιωτών, π.χ. διά τής έν γνώσει υποβολής ανα­ κριβών στοιχείων προς τήν οίκείαν δημοσίαν αρχήν." 5 ' • - - • · ; 'ί ·ι - ' • Ό καθηγητήϊ Στασίνόττόυλος els τά "Μαθήματα Διοικητικού Δικαίου" 1957, ασχολούμενος μέ τό θέμα " Ή Άνάκλησις τών Διοικητικών Πράξεων" τονίζει είς τήν σελίδα 256 ότι: 10 15 20 25 " Ή έπί μακρόν όμως χρόνον αποχή τοΰ διοικούμενου άπό τής χρήσεως τής πράξεως, έρμηνευομένη ώς σιωπηρά παραίτησις άπότοΰ παρεχομένου διάτής πράξεως δικαιώματοςκαί άρα ώς συναίνεσις διά τήν άνάκλησιν, συνιστδι ύφ' ώρισμένας συνθήκας, λόγον στηρίζοντα τήν άνάκλησιν τής πράξεως. Πρό τής εκδόσεως όμως τής περί ανακλήσεως πράξεως, δι* ής ή Διοίκησις Θέλει δηλώσει τήν βούλησιν αυτής όπως ή πράξις παύση Ισχύουσα, ή πραξις αύτη παραμένει Ισχυρά. Ούτως ή παράλειψις τού διορισθέντος είς δημοσίαν θέσιν δπως άναλάβη ύπηρεσίαν, αποτελεί μέν σιωπηράν πλην σαφή συναίνεσιν είς τήν άνάκλησιν τού διορισμού1, δέν είναι όμως ίκανή ίνα άφ*εαυτής θέση έκτος Ισχύος τήν πράξιν τού διορισμού. Έξαίρεσιν αποτελεί ή περίπτωσις, καθ' ήν ή πράξις περι­ έχει έν εαυτή όρισμόν ανατρεπτικής προθεσμίας, εντός τής οποίας οφείλει νά τεθή εϊς έφαρμογήν. 'Εν τη περιπτώσει ταύτη ή έν αχρηστίαέξάντλησις τής προθεσμίας ταύτης θέτει αυτοδικαίως έκτος Ισχύος τήν μή έκτελεσθεΐσαν πράξιν." 'Ελέχθη περαιτέρω δτι ή διοίκησις οφείλει κατ* αρχήν νά έχη εϊς χείρας της αρκετά στοιχεία εναντίον τών αίτητών διά τήν άνάκλησιν τής διοικητικής πράξεως· καί διάνά δύναταιή διοίκησις 30 νά έπικαλεσθή τό δημόσιον συμφέρον. Δέν έχω καμμίαν άμφιβολίαν έπί τού προκειμένου Οτι ή διοίκησις ώφειλε νάείχετοιαύτας πληροφορίας αί όποΐαι νά έδικαιολόγουν άπόφασιν, καί όχι νά άνακαλέση τήν άπόφασιν την οποίαν έπήρεν διά τους σκοπούς δπως αύτη έρευνήση, διά νά ΐδη κατά πόσον υπάρχουν άρκεταί 35 πληροφορίαι διάνάτήν άνακαλέσηκατόπιν. Αυτήή θέσις συνάδει μέ τάς άγγλικάς αυθεντίας. 'Ελέχθη επίσης ενωρίτερον ότι έάν άπεδέχοντο ότι οί αίτηταί διέπραξαν πειθαρχικής φύσεως παρα
4. Σ. Ε. 954

(1933). Βλ. καί άρθρον 31τοϋ Ύπαλλ. Κώδικο?κατωτ. τποράγραφος42, VII. 439 ΧατζηαναστασσΙουΔ. 'Ιωάννουκαί Αλλοςν.Δημοκρατίας

(1979)πτώματα, τότε ώφειλε νά τεθη είς Ιφαρμογήν ή διαδικασία ή οποία προνοείται διά πειθαρχικά αδικήματα, διά νά δύνανται οί αίτηταί νά υπερασπίσουν εαυτούς. Τό ερώτημα παραμένει κατάπόσον ή διοίκησις ορθώς ένήργησεν συμφώνως καί τών άρχων τοΰ φυσικού δικαίου. Είς τήν ύπόθεσιν Ridge v. Baldwin and Others [1963]2Weekly Law Reports p. 935 ετέθη τό ερώτημα κατά πόσον ή άπόλυσις ενός αστυνόμου έγένετο εναντίον τών άρχων τής φυσικής δικαιο­ σύνης, ήτοι χωρίς νά δοθή είς αυτόν ή ευκαιρία νά απάντηση τήν κατηγορίαν εναντίον του. Ό Λόρδος Reid εκδίδων τήν άπόφασιν του εδέχθη ότι κατεπατήθησαν αί άρχαί τοΰ φυσικούδικαίου. 5 10 τ Ητο καί παραμένει ή θέσις τών αίτητών δτι τό Ύπουργεϊον παρέλειψε νά διεξαγάγη τήν δέουσαν ερευναν ένωρίτερον, καί πρό τής ανακλήσεως τής προαγωγής τών αίτητών διά τήν περισυλλογήν όλων τών γεγονότων αναφορικάπρος τάςδύουποθέσεις. 15 'Αγορεύων ό συνήγορος τής Δημοκρατίαςκ. 'Αριστοδήμου έπί τοΰ θέματος τούτου, ορθώς υπεστήριξε, κατά τήν γνώμην μου, ότι έάν τό Δικαστήριον πεισθή ότι δέν έγένετο ή δέουσα έρευνα, ασφαλώς ή διοίκησις έξήσκησε τήν διακριτικήν αυτής έξουσίαν έπί εσφαλμέ­ νων νομικών κριτηρίων καί ή άπόφασις ελήφθη καθ' υπέρβασιν 20 εξουσίας. "Ιδε"Αθως Γεωργιάόηςεναντίον τής Δημοκρατίας

(1967)3 C.L.R. 653 εϊς σ. 669, Ίωαννίδης Κωνσταντίνος εναντίον τής Δημοκρατίας

(1972)3 C.L.R. 318 είς σ. 326 καί Μιχαήλ Ζινιέρης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1975)3 C.L.R. 224. Περαιτέρω έτο­ νίσθη ύπό τού συνηγόρου δτι ή άνάκλησις τών προαγωγών 25 έγένετο άνευ χρονικού προσδιορισμού καί κατά συνέπειαν ή διοίκησις έσφαλεν, διότι ή διοικητική πράξις Ισοδυναμεί μέ άνάκλησιν τών προαγωγών. Προς ύποστήριξιν τής θέσεως ταύτης ίδε 'Αποφάσεις τού Συμβουλίου τής Επικρατείας ύπ* άρ. 3030/66, 801/69, 2879/69 καί 1716/70, αί όποΐαι υποστηρίζουν τήν θέσιν 30 καί τήν νομικήν άποψιν τοΰ συνηγόρου της Πολιτείας. Περαιτέρω, τόσον ό συνήγορος τών αίτητών, δσον καί ό συνή­ γορος της Δημοκρατίας, ύπεστήριξαν δτι καί άν ακόμη ή διοίκησις εϊχεν είς χείρας της στοιχεία τά όποια θά έδικαιολόγουν πειθαρχικήν δίωξιν εναντίον τών δύο αίτητών—τήν οποίαν εϊχεν ζητήσει 35 άπό τόν Ύπουργόν 'Εσωτερικών ό πρώτος αίτητής—τότε καί πάλιν ή διοίκησις παρέλειψεν, συμφώνως τών άρχων τής φυσικής δικαιοσύνης, νά θέση ενώπιον τών αίτητών τάς πληροφορίας τάς οποίας εϊχεν, διά νά δοθη εϊς αυτούς ή ευκαιρία νά απαντήσουν 440 3 CX.R. ufi'} 5 10 'Ιωάννου καί Αλλος ν. Δημοκρατίας 5Βΐ*-»νε->Γ·Λ -ν3θΛλ ' Η: * -*ν*. ν ··" Χατζηαναστασσίου Δ. •·y -*ι,3" .jj καί νά.αντιμετωπίσουν καταλλήλως τάς κατηγορίας εναντίον των... "Ιδε Μεταφορική ^Εταιρία Περιστερωνοπηγής εναντίον τής Δήμο-], κρατίας

(1967)' 3 C.L.R. 451, Χατζηπετρής εναντίον της Δημο-\_ κρατίας

(1968)3 C.L.R. 702, καί Ψάλτης εναντίον τής Δημοκρατίας

(1971)3 C.L.R. 372 είς σ. 378, ώς επίσης καί τάς αποφάσεις" τών 'Αγγλικών Δικαστηρίων τάς οποίας ανέφερα-προηγουμένως. Αίσθάνομαι τήν ανάγκην,προτού καταλήξω εϊς τ ά νομικά συμπεράσματα, να εκφράσω ευχαριστίας προς τόν συνήγορρν τών αίτητών διά τήν βοήθειαν τήν οποίαν προσέφερε προς τ ό Δικο> στήριον καί διά τήν σωρείαν τών νομικών αποφάσεων τάς οποίας'* παρέθεσεν, • άί ιόποΐαι- γλαφυρότατα θέτουν -Kak απαντούν τάς αρχάς δικαίου· είς τάς παρούσας πρόσφυγας. Εϊμαι βέβαιος οτι.-. ό'κ.'Κακογιάννης ύπεστήριξεν μέ ζήλον καί άνευ φόβου-καί-προτ,· καταλήψεως τους δύο αίτητάς, καί κατέβαλεν κάθε προσπάθειαν. 15 διά νά βοηθήση.,τό Δικαστήριον διά-νάι-άποδοθή πραγματική" δικαιοσύνη, θ ά ήτο όμως παράλειψις.νά-μήν/έκφράσω,καίεύχα- , ριστίας προς τόν K.L*Αριστοδήμου διά τήν-ύποστήριξιν τών άρχων δικαίου καί διά τήνΓστάσιν τήν οποίαν έκράτησεν .κατά,τήν διάρ- . κειαν.τής άγορεύσεως του διά.τήν πραγματικήν-.άπονομήν δίκαιο-. 20 σύνης ή οποία συνάδει μέ τό λειτούργημα, τής θέσεως-τοΰ,Γενικού . Είσαγγελέως, ενός ανεξαρτήτου λειτουργού τής δικαιοσύνης. 25 30 35 40 Είμαι τής γνώμης ότι'δέν χωρεί καμμία αμφιβολία, ότι αί άρχαί αί·όποΐαι διέπουν τήν νομικήν θέσιν οτι έφ' όσον αϊ διοικητικαί πράξεις έχουν δημιουργήσει δικαιώματα είς τήν ίεραρχίαν τής δυνάμεως της αστυνομίας καί έφ1 όσον δέχομαι οτι αϊ π ρ ο α γ ω γ α ί ανήκουν είς τήν^σφαΐραν τοΰ δημοσίου^δικαίου, δέν δύνανται νά άκ'υρωθώσι ούτε νά άνακληθώσι έπ' 'αόριστον, δπως συμβαίνει είς τάς παρούσας'αίτήσεις,"' διότι ή έπ* αόριστον άνάκλησις Ισο­ δυναμεί μέ τήν άκύρωσιν τής πράξεως ή καί άνάκλησιν αυτής. Επαναλαμβάνω, αί διοικητικαί άρχαί'οφείλουν νά μή άνσκαλώ­ σι τάς νομίμους αυτών πράξεις, έκ τών οποίων "έδημιούργήθησαν δικαιώματα είς τους ύπηρετοΰντας είς τήν Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Είμαι βέβαιος ότι ή διοίκησις γνωρίζει δτι εϊς τάς παρούσας κρίσιμους στιγμάς π ο ύ αντιμετωπίζει ή Κυπριακή Δημοκρατία, ή νομιμότης τών διοικητικών πράξεων αποτελεί ίδιον πολιτείας ευνομούμενης καί πολιτείας δικαίου δΓ όλους τους πολίτας, καί δημιουργεί αίσθημα ασφαλείας καί εμπιστοσύνης. Όσάκις όμως, ή εκδοθείσα πράξις έγένετο νομίμως, όπως είς τάς παρούσας αίτήσεις είναι υποχρεωτική'διά τήν δημοσίαν αρχήν,' αφού δεσμεύεται έκ τού νόμου νά τήν έκδώση, καί άφοΰ αί π ρ ο α γ ω γ α ί τών αίτητών 441 Χατζηαναστασσίου Δ. 'ΙωάννουχαΐΑλλοςν.Δημοκρατίας

(1979)έγιναν κατόπιν ουσιαστικής κρίσεως τούΥπουργού Εσωτερικών. Περαιτέρω θάήθελα νάπροσθέσω, δτιέφ*δσον έκτης πράξεως τών προαγωγών έχουν άποκτηθή δικαιώματα ή αρχή δέν δύναται νά άνακαλέσητάς προαγωγός. θ ά ήτοόμως σκόπιμον νά προσθέσω δτι αί παράνομοι διοικη- 5 τικαί πράξεις πρίπ» νά ανακαλώνται έκτος έάν έχ« μεσολάβηση πολύ μακρός χρόνος άπότής εκδόσεως τών πράξεων. Έν πάση περιπτώσει υίοθετώ πλήρως τάςαπόψεις τοΰ Καθηγητού Παπαχατζή ύπό τό φώς τώνσυνθηκών τήςπαρούσης υποθέσεως. Διά όλους τούς λόγους τούς οποίους ανέφερα, κατέληξα είς τό 10 συμπέρασμα ότιή άκύρωσις ή καίάνάκλησις τωνπροαγωγών είς τόν βαθμόν τοΰ 'Ανωτέρου 'Αστυνόμου καί 'Αστυνόμου Β' εϊναι αντίθετος τού Συντάγματος, τοΰ νόμου, καί έγένετο καθ'υπέρβασιν ή κατάχρησιν τήςεξουσίας τήςέμπεπιστευμένης είςτό δίοικητικον Οργανον. Κατά συνέπειαν αί δύο προσφυγαί επιτυγχάνουν καί 15 κηρύσσω τήν άπόφασιν ή τήνπράξιν έν δλω άκυρον καί έστερημένην οίουδήποτε αποτελέσματος καί δτι πάν τό παραλειφθέν Ιδεί νάεϊχεν εκτελεσθεί. 'Επειδή οί αίτηταί δέν έζήτησαν έξοδα, δέν προτίθεμαι νάεκδώσω διάταγμα διά έξοδα. 'Ακύρωσις επιδίκων πράξεων. 20 This is an English translation of the judgment in Greek appearing at pp. 423-442ante. Recourse under Article 146of theConstitution—Act ordecision in the sense of Article 146.1—Suspensionofpromotion of Police Officers —Js within thedomain ofpublic lawand can bemadethesubject 25 of a recourse. Administrative Law—Administrative acts—lawful administrative acts —Revocation—General principles applicable—Promotions inthe Police Force—Suspensionpending an inquiry intocertain informa­ tion against the applicants—Promotions have createdrights— 30 They were binding and they couldnot be cancelled nor revoked indefinitely—Because the indefinite revocation is tantamountto the cancellation of the act—If the administration accepted that applicants committedoffences of disciplinary naturethenit ought toapplytheprocedureprovidedfor disciplinary offences to enable 35 the'applicantsto defend themselves in accordance, also,with the principles of naturaljustice. PoliceForce—Promotions—Revocation—Generalprinciples. 442 C.L.R. 10 Ioannou & Another τ. Republic By letter dated the 4th January, 1977,the Director-Generalof the Ministry of Interior informed the first applicant that the Minister of Interior decided to offer him promotion to the post of Chief Superintendentwith effect from the 1st January, 1977; and by letter of the same date he informed the second applicant that the Minister of Interior decided to offer him promotion to the post of Superintendent B. Both applicants accepted the offer of promotion by letters to the Director-General Ministry of Interior. By letter dated 8th February, 1977 the DirectorGeneral Ministry of Interior informed the applicants that the Minister of Interior suspended their promotion pending the inquiry into information which has been received against them in the Ministry. Hence these recourses whereby the two applicants applied, interalia, for a declaration of the Courtthat the suspension of their promotion is null and void and of no effect whatsoever and was made inexcess or abuse of the powers vested in the organ or authority. Counsel for the applicants mainly contended that: 20 25 (a) Oncean offer of promotionwas made to theapplicants by the Minister of Interior, which was accepted by them in writing, the promotion became effective and binding and could not be cancelled or revoked by the Minister except for disciplinary offences in respect of which the applicants should have been charged under the Law; Therefore the Minister was not in law entitled to revoke the operation of thepromotion. (b) The administrative act of promotion is a contract and/or unilateral contract which the Minister had no right to cancel or revoke by unilateral action. 30 35 Held,

(1)that the revocation by the Minister of Interior is a matter falling within the domain of public law; and that, accordingly, a recourse, under Article 146 of theConstitution, could be made against the revocation.

(2)That theMinistercould only revoke the promotions before their acceptance by the applicants and the completion of the administrative act because only then the agreement between the administration and the applicants could have been revoked (see section 44

(6)of the Public Service Law, 1967, section 13

(1)of the Police Law, Cap. 285, Panayides v. Republic

(1972)3 443 Ioannou & Another τ.Republic 0979) C.L.R. ,467 and Tzavelas and Another v. Republic

(1975)3 C.L.R. 490).

(3)That the administration should in principle have in its possession sufficient material against the applicants in order to revoke the administrative act and in order to be able to invoke 5 the public interest; that theadministration should have had such information as would have warranted adecision, and notto have revoked the decision taken by it for the purpose of making inquiries in order to find out whether there is sufficient informa­ tion for its revocation subsequently; thatthis stand is consonant 10 with the English Authorities; and that if the administration accepted that the applicantscommitted offences of a disciplinary nature, then the procedure laid down for disciplinary offences ought to have been put into effect to enable the applicants to defend themselves in accordance,also, with the rules of natural 15 justice.

(4)That whenever an administrative act was made lawfully, as in the present cases, it is obligatory onthe public authority,once it is bound by law to issue it and becauce the promotions of the applicants have been made after the Minister of Interior has taken into consideration the merits of each candidate. 20

(5)That the administrative authorities ought not to revoke their lawful acts which have created rights for those serving in the Republic; that since the administrative acts of promotion have created rights in the police hierarchy and since the promo- 25 tionsfall within thedomain of public law, they cannotbecancel­ led nor be revoked indefinitely, because the indefinite revocation is tantamountto the cancellation and/or revocation of the act.

(6)That,therefore, this Courthas cometo theconclusion that the cancellation and/or revocation of the said promotions is contrary to the provisions of the Constitution, and the Law, and was made in excess or abuse of the power vested in theadmini­ strative organ; and that, accordingly, the two recourses succeed and the act or decision is declared null and void and of no effect and whatever has been omitted should have been performed. 30 35 Subjudice decisions annulled. Cases referred to: Pantelidou v. Republic, 4 R.S.C.C. 100 at pp. 104, 105; Stamatiou v. TheElectricityAuthority, 3 R.S.C.C.44 at p. 46; 444 3 GLJL loannoa & Another τ. Republic .__ Paschalides v. Republic

(1969)3 C.L.R. 297; Panayides v. Republic

(1972)3 C.L.R. 467; Tzavelas and Another v. Republic

(1975)3 C.L.R. 490; Jtefee v. Az/Artn an/ 0/Ae« [1963] 2 W.L.R. 935; 5 Georghiadesv. Republic

(1967)3 C.L.R. 653 at p. 669; loannides v. Republic

(1972)3 C.L.R. 318 at p. 326; Zinieris v. Republic

(1975)3 C.L.R. 224; Peristeronopighi Transport Co. v. Republic

(1967)3 C.L.R. 451; HadjiPetris v. Republic

(1968)3 C.L.R. 702; 10 Psoitis v. Jk/M<Wic

(1971)3 C L . R ! . ,372 at p. 278; Decisions of the Greek Council of State in Case Nos. 3030/66, 801/69, 2879/69 and 1716/70. Recourses. 15 Recourses against the decision of the respondent to suspend the promotions of the applicants to the rank of Chief Superinten­ dent and Superintendent B', respectively, in the Police Force. G. Cacoyiannis, for the applicants. 20 25 30 35 V. Aristodemou, Counsel of the Republic, for the respon­ dent. Cur, adv. vult. HADJIANASTASSIOU J. rea 1 the following judgment. The Supreme Court has exclusive urisdiction to adjudicate finally on a recourse made to it on a complaint that a decision, an act or omission of any organ, authority or person, exccrcising any executive or administrative authority is contrary to any of the provisions of the-Constitution or of any law, or was made in excess or in abuse of powers vested in such organ or authority or person. By these two, cases which have been heard together both applicants Theocharis Ioannou and Demos Ioannou Zenios in their applications seek a declaration of the Court that: (a) The suspension of their promotion to the rank of Chief Superintendent and Superintendent B', respectively, is nuil and void and of no effect whatsoever, and was made in excess or abuse of the power vested in the organ or the authority; and (b) a declaration that the omission of the respondent to publish in the official Gazette of the Republic the promotion of the 445 Hadjianastassiou J. Ioannou & Another v. Republic

(1979)applicants and to take all necessary steps to give a full effect to the promotion, ought not have been made and whatever has been - , omitted should have been performed. The facts of the case are as follows: On the 4th of January 1977, the Director-General of the Ministry of Interior sent a letter to the first applicant which reads as follows: 5 ** I have been directed to inform you that the Minister of Interior decided to offer you promotion to the post of Chief Superintendent in the Police Force as from 1st January,

1. Your salary will be £2,674 per annum on the salary JQ scale £2,518 χ 98 - £2,812 and £2,714 from 1st June,
2. Furthermore cost of living allowance is payable according to the rate approved by the Government from time to time.
3. Your new incremental date will be the 1st of June.
4. Please let me know as soon as possiblewhether you accept this offer." JJ On the 4th of January 1977, the first applicant, sent a letter to the Director-General of the Ministry of Interior through the Chief of Police which reads verbatim: " I refer to your letter No. P.(P) 30 of the 4.1.77 in relation 20 to the offer of promotion made to me by the Honourable Minister of Interior to the post of Chief Superintendent as from 1.1.77 and I have the honour to inform you that I accept it. I also wish to warmly thank you for the honour made to me". 25 On the 8th February, 1977, the Director-General of the same Ministry sent a letter in which he expresses the new views of the Minister of Interior and says: " I have been instructed by the Minister of Interior to refer to the offer of promotion made to you under Ref. No. 30 P.(P) 30 dated 4th January, 1977, to the post of Chief Superintendent and to inform you that the Minister of Interior has suspended your promotion until the examina­ tion of certain information against you which has been received by this Ministry". 35 As soon as this letter was received, the first applicant, rightly 446 / 3 GL.R. 5 10 15 20 25 Ioannou & Another τ. Republic Hadjianastassiou J. inmy opinion,sentalettertotheMinisterof Interior expressing his anxiety and stating: " Allow me to refer to you and request a meeting with his Beatitude the President of the Republic Archbishop Makarios in order to have the opportunity to prove the immaculate of my name and that of my fiunity. As I had explained to you on many occasions in the recent past I was expecting that any whispers and rumours against me, would have been thecause of my being called by his Beatitude through you and the Chief of Police,to give my own explanation, or even interrogation, something which has not happened,andthis inspitemy expressed wish and effort through you, that if such matter existed, you would have been able to arrange a meeting with his Beatitude. I felt confident, therefore, that unitl the offer of promo­ tionon4.1.77noreasonhasarisenfor themeetingrequested for. Nevertheless,however, having inmymindthesuspen­ sion of my promotion and the various publications which offend myself directly and indirectly, 1 have repeatedly protested toyou, having also submitted a writtencomplaint on 9.1.77 further to my telegram to you on 12.1.
5. I was expecting that in the meantime the' officially announced examination of the information which was given to you through his Beatitude, would have been completed when the opportunity would have been given to me to (a) rebut the allegations against me, dishonest and slanderous inmy opinionand (b)tobe able toexcercise my inalienable right in order to re-establish my honour and dignity by means of all legal process at my disposal. 30 Nevertheless untiltoday—morethan30days have already elapsed—I cametoknow of no process of investigation, nor have I been called to defend myself, something which according to me is unjust and contrary to any moral order and the rules of Administrative Law. 35 Inviewof the foregoing and inspite my desire notto find myself in litigation with the respectable Government I am obliged, on account of the events, to request through you the following, as a final appeal:

(1)Arrangement ofameetingwith his Beatitudeinorder 447 Hadjianastassion J. Ioannou & Another v. Republic

(1979)to be given the opportunity to explain to Him any doubts he has in relation to my loyalty and place particulars before Him, which I humbly consider, does not have in mind, or, apparently, have not been placed before Him in so far as myself is concerned. 5

(2)Speedy completion of the process of investigation in relation to the matters put before you against me, and in any case before theend of thismonth, so as to have the opportunity toattack by recourse any unjust treatment of myself, within the time limit provided for by the Constitution. (I remind you also of my right to be called before any Investigating Committee according to the Constitution (Articles 29 & 30) and the Police Discipline Regulations). 10 1 attach as Appendix to my present letter copy of my 15 letter to the newspaper ΝΕΑ dated 27.1.77 which contains a statement of mine regarding my views and beliefs for the information of His Beatitude. Finally, I would like to say that for dignity reasons and professional prestige—reasons sacred to me—I shall be on leave (from that accumulated to my credit) until my honour and my professional dignity as well as my rights are restored". 20 The second applicant Demos IoannouZenios, who also serves in the ranks of the Police Force, received a letter from the 25 Director-General of the Ministry of Interior on the 4th of January, 1977 by which he was informed that the Minister of Interior decided to offer him promotion to the post of Super­ intendent B' (see letter exh. 2). As was natural the second applicant accepted the promotion offered to him to the post of 30 Spperintendent B' by his letter addressed to the Director-General of the Ministry of Interior dated the 6th of January,

1. On the 25th January, 1977, the second applicant, rightly so, sent another letter to the Minister of Interior emphasizing his anxiety, because as he writes: 35 " With great sorrow I observed that my name was not included in the list of the officers promoted which has been published in the ΕΔ/Ι1/2 of the Police Force of Cyprus dated 10.1.77, inspite of the fact that according to your 448 3 C.L.R. 5 10 15 Ioannou&Another τ.Republic Hadjlanastassiou J. letter reference P(P)191dated 4.1.77you informed me about . your decision, and offered me promotion to.the post, of Superintendent B' which I accepted with thanks byletter t dated 6.1.
2. In that connection, I was informed through' the press that my promotion has,been suspended,as a result of certain publications which appeared in the press and that new information, which has been transmitted to the Ministry against me is being examined. • In this connection I wish to protest to you for'the unjust' treatment to which I have been and I am still subjected to," and I'submit my present protest simply in order to defend' my honour, dignity and rights, and not because'! intend to find myself in litigation, with Your Honour or the Chief of Police, persons whom I deeply respect and think highly of. For the time being I want to make only this statement Honourable Mr. Minister, that I have never been and I am' not now a 'coupist' ". ' ι 'Γ I • On the 8th • February, 1977, the Director-General of the Ministry of Interior in reply to the second applicant says: > to 20 25 " I have been directed by the Minister*of Interior to refer, to the offer of promotion made to you under Ref. Npl·, P(P)191 of the 4th January, 1977 to the post· of Super­ intendent B' and to inform you that the Minister of Interior has suspended your promotion until the examination, of certain information against you which has been received by this Ministry".' '• The second applicant feeeling aggrieved, as it was expected, filed a recourse before the Supreme Court on the 21st· April, 1977, and the contents'of his application and theilegaltgiounds 30 are the same as those submitted^ by 'his brotherr the first applicant, in his recourse No. 111/
3. As it appears from the facts of the two recourses the first "'applicant'joineci the Police Force on the 1st February, 1944/and the second'applicant on the 1st October, 1949; both were promoted after serving in'the Force 35 for a long time. On the 7th of May 1977, counsel for the Re­ public, Mr.Aristodemou, alleged that the decision to suspend the promotions of the two applicants Has been taken'-by the Mi­ nister of Interior and Defence under the provisions^of section 13 of the PoliceLaw, Cap.285,and iinder the legal principles gover449"·- - ^ ^ ' ·. Hadjianastassiou J. Ioannou & Another τ. Republic

(1979)ning the suspension and/orannulmentof administrative acts on grounds ofpublic interestandwhichwas takenwithin reasonable time limits from the date of the offer of promotion. The facts that led the Minister of Interior and Defence to suspend the promotion of both theapplicants are included intheopposition 5 to therecourses which suggestthat the Miaister of Interiorand , Defence received substantive information and/or facts which * , * areconnectedwith mattersofloyalty anddevotiontothelegality and order, and thelawful authorities of the state and duringthe coup d'Etat in July

1. In paragraph 8 of the opposition 10 counsel Mr. Aristodemou states that on the basis of the above information the Minister of Interior decided to suspend the promotions of the applicants and informed themby letter dated 8th February,
2. As it was expected onthe30th May, 1977, counsel for both applicants,Mr. George Cacoyiannis, put in an 15 application whereby he was asking to be supplied with parti­ culars of the matters or the events referred to in paragraph 7 of the facts upon which the opposition was based and particu­ larly the information and/or facts reflecting on the applicants for lack of faith and devotion to thelaw andlegal orderandthe 20 lawful Authorities of the Stateboth before and during thecoup d'etat of July
3. On the 14th November 1977, counsel of therespondentput intheparticulars of themattersand informa­ tion referred to in paragraph 7 of the opposition which are as follows: 25 " 1 . On the 25.7.1974 he was posted as Divisional Police Commander Paphos on the strength of a circular of the 'Chief of Police appointed by the coupists having been promoted to the rank of deputy Superintendent B', in substitution of the Divisional Police Commander of 30 Paphos Mr. Galazi who resisted the coupists.
4. On 29.7.74, the applicant by a circular proceeded to radical transfers of loyal members of theForcehaving as a target thefilling of vital posts by the coupists.
5. On 1.8.74he submitted FormsP.202, recommendingfor 35 acting appointments members of the Force known for their active subversive action against the State, amongst whem 8 have been dismissed by the lawful Government on grounds of public interest. In recommendingthem, the applicant was writing (regarding some of them). 40 450 3 C.L.R. Ioannou & Another v. Republic Hadjianastassiou J. Reasons for recommendations: 5 He was dismissed from the Police Force for political reasons .... He is recommended for promotion to the rank of ....: as a special case and during his service in that Department. Appendixes 1-13 are hereby attached". The grounds of law raised in both recourses were. 10 15 20

(1)Once an offer of promotion was made to-the two applicants by the Minister of Interior to the post of Chief Superintendent and Superintendent B,which was accepted by applicants in'writing, the promotion became effective and binding and could not be cancelled or revoked by the Minister of Interior except for disciplinary offences in respect of which the applicants should have been charged] tried and convicted in accordance with the provisions of the law. Therefore the Minister of Interior was not in law entitled to revoke the operation of the promotion.

(2)The administrative act of promotion is a contract and/or unilateral contract which the Minister of Interior had no right to cancel or revoke by unilateral action. As 1have already mentioned both applications are based on the same grounds of law. On.the 14th of April 1978, Mr. Cacoyiannis submitted that the promotions of police officers are governed by the Police Law Cap. 285, as amended by various 25 laws and especially by laws 19/60, 21/64 and 29/66. Section 13

(1)as amended reads: "Officers shall be appointed, promoted and dismissed by the Minister of Interior". There is no doubt that both applicants came within the provisions of section 13

(1)of Cap. 285. It was further stressed that 30 Regulations, governing promotions, have been made in accordance with s. 10of the Law, as well as general Regulations which provide for disciplinary offences and conduct of the members of the Police Force. 'The Regulations for disciplinary offences are in force and if in fact disciplinary offences have been 35 committed by both applicants, then the procedure laid down by the Law and the Regulationsought to have been followed by the administration. Mr. Cacoyiannis in addressing the Court argued that the 451 Hadjianastassiou J. Ioannou&Another τ. Republic

(1979)suspension of the promotions effected by the Minister of Interior is a matter falling within the domain of public law. Because, there is no provision in the Police Law as to the relationship between the administration and the two applicants and what kind of an administrative act or contract was made by the offer 5 of promotion by the Minister of Interior to the posts of Chief Superintendent and Superintendent B' and the acceptance of it by the applicants, I think it is useful to refer to the case of Pantelidouv. Republic, 4 R.S.C.C. 100, 104 and 105, where the Court held that the termination of the services of the applicant was a 10 matter falling within the domain of public law and not of private law (see John Stamatiou v. The Electricity Authority of Cyprus, 3 R.S.C.C. 44 at p. 46) and therefore a recourse under Article 146 of the Constitution could be made before the Court against the termination of the services of the applicant. Also in the case 15 of Paschalides v. Republic

(1969)3 C.L.R. 297 the Court in exercising its revisional jurisdiction held that the contractual appointment of the appellant to a post in the Elementary Educa­ tion was a matter falling within the domain of public law and therefore the Court hadjurisdiction to try therecourse inaccord- 20 ance with Article 146 of the Constitution. The fact that the appointment was made on contract could not alter its essential nature. Therefore 1 am of the view, relying on the aforemen­ tioned authorities as well,that such suspension is a matter falling within the realm of public law. 25 As it has been stated on police matters the Legislation follows by analogy the provisions of section 44

(6)of the Public Service Law 33/67 which reads: "The promotions shall be published in the official Gazette of the Republic". It is also useful to add that s. 13

(1)of Cap. 285, as amended, is of a general nature; 30 with regard to promotions in the police force it only says that: "Policemen shall be appointed, promoted and dismissed by the Minister". I am, therefore, of the opinion that, when the Minister of Interior, decided to offer promotion to both applicants, and before acceptance of the promotion by the two 35 applicants for the completion of the administrative act, only then the agreement between the administration and the applicants could have been revoked. If any other authority is needed the case of Panayides v. The Republic

(1972)3 C.L.R. 467 in my opinion supports the above stand at p. 483, that even 40 the omission to publish in the official Gazette is not an obstacle 452 3 CX.R. Ioannou &Another τ.Republic Hadjtanastassloa J. to the promotion once the legal effect of the promotion11begins as from the date of its offer and its acceptance, and therefore it cannot be freely revoked. See also Tzavelas and another v. The Republic

(1975)3 C.L.R. 490. In the case of Tzavelas the 5 Court having taken into account regulation 11 of· the Police (General) Regulations, 1958 on disciplinary matters,decided that once the Chief of Police did not order a proper inquiry to be carried out in order to ascertain the truth of the 'allegations against theapplicant and togivehim theopportunity to be heard IQ and defend himself, it is a fundamental principle of administra­ tive law that when an inquiry against a public officer has been carried out,but on advice no disciplinary or othermeasures have been taken against him, or when such measures have been taken but the officer was acquitted, such facts cannot be taken into j5 account for promotion purposes. Furthermore it was stated that the fact that disciplinary proceedings against a public officer are pending without any substantive criteria as regards the basis of the imputed accusa­ tions against him, they cannot also be taken into account for 2Q promotion purposes. It was further emphasized that once the accusations against the applicants insinuated that there was a breach of duty emanating from the aforementioned acts or omissions, and once no disciplinary proceedings against them have been instituted, the Chief of Police who decided on the 25 promotion could not have taken into account that fact because it was irrelevant under the circumstances. It was further .stated that when an administrative decision is based upon irrelevant facts, as in the present case, such decision should be considered as being null and void and of no legal effect whatsoever. See 3Q also on the question of suspension Supplement of the Case Law 1969-1970 at page 191 paragraph 441 which emphasizes that: :J 35 40 " Stay of execution of an act without time limit is tantamount to revocation of the same,.decisions of Council .of State 1113/1970 No. B. 19, 104,-2879/1969 Νο.-,Β. 18, 491 "· Professor Kyriacopoulos in his textbook on Greek Admini­ strative Law Part B' (General), 4th Edition, 1961, deals with the revocation of administrative acts and at page 403 he states: " T h e administrative act, as it is known, Uefines/ilike a judicial decision, what should prevail as law in theparticular 453 Hadjianastassiou J. Ioannou & Another v. Republic .

(1979)case. But has the administrative act the same force as that possessed by the judicial decision? Has the administrative act the force of res judicata? The notion of res judicata -known in the law of procedure lies in the nature of the judicial decision, that the presumption of truth emanating 5 therefrom is irrebuttable and can no longer be disputed. There is no serious reason, in spite of the objections raised, why this notion whould not be applied on administrative acts as well. We, can, therefore, distinguish, in so far as they are concerned, between formal and substantive res 10 judicata. a. Formal res judicata is recognized in that act which cannot be attacked by any legal process on behalf of the interested person who can no longer oppose the execution of the act. On principle an act of the administration 15 can be attacked by the interested person within a set time limit either before the higher administrative authority, or before an administrative Court. After the lapse of the specified time limit a recourse cannot be made. Thereafter the act is binding on the citizen, so long as the 20 authority issuing it or the authority hierarchically superior to it does not revoke or cancel it. The fact that such act cannot be attacked and is executory, is expressed by the maxim res judicata jus facit inter partes. b. But has the administrative act also the force of sub- 25 stantive res judicata? The substantive res judicata of the judicial decision is an intentional creation of the law of procedure and it presupposes the formal one. The notion of the formal res judicata lies in this; the contents of the decision binds not only the citizen but also the Court, and 30 this is expressed in the maxim res judicata jus facit inter omnes. Such restriction can be explained in two ways; either as a prohibition to the Courts for their own prestige— ne varia judicetur—to deal twice with the examination of a case on which they have already adjudicated (absolute 35 resjudicata); or as a consequence of the right of the litigant to preserve the beneficial for him decision (relative res judicata). Has then the administrative act the force of substantive res judicata in the sense that it binds both the citizen and the administrative authority? And conse- 4Q 454 3 C.L.R. Ioannou&Anotherτ. Republic Haujianastassion J. quently no revocation or amendment of the act in force can . be effected? „ 5 The mattershould be dealt with firstly on the basis of the existing legislation and then theoretically. Because the principles governing the revocation of an act which have been formulated by theory and case-law can only be put into effect, if and to the extent that there is no provision expressly permitting or prohibiting the administration from revoking its own act 1 ". 10 .There is no doubt that the administrative authorities generally cannot revoke their lawful acts from which there emanated vested rights of civil servants or members of the police force. Furthermore it is equally right to emphasize that an act of the administration cannot be revoked indefinitely if this amounts to 15 the annulment of the act. The grounds of public interest invoked by the Minister of the Inte'rior cannot stand, once the promotions were lawful ' according, also, to certain authorities cited by counsel. It is also unthinkable to say that the administration could revert 20 after the promotions,because new information has been received and to justify itself by saying: "Our decision to promote you to the'post which you are holding today was wrong and we take ' this stand because it is.in the public interest that you should not have been in the"post,that you are holding'1. 25 It is also indicative that the acts of retrospective revocation of lawful administrative acts show that they are only acts which continue from day to day and in my opinion then the admini­ stration can interfere. Particularly with regard to promotions it is implied and the authorities support this principle, that the 30 holder of the post will continue to hold it until he is promoted again or leaves the service or is dismissed from the service or for other reasons. On this subject see Supplement of Case Law 1969-1971, paragraph 421 at p. 190.' And for misconception of fact see paragraphs 433, 434, 435, 437, 498 and 39. See also 35 manual of Administrative Law, 1977 edition at p. 168, paragraph • 174, under the heading "Repeal and revocation of the admini­ strative act". See also page 170, para. 176. '

(1)Cf. CouncilofState661/1940,57, 281/1944,1189/1949,124,1529/

1. : Cf. also Council of-State 543/
2. "l'' O?Sir^m' i:i. Hadjianastassiou J. Ioannou & Another v. Republic

(1979)Professor Papahatzis in his textbook "Studies on the Law of Administrative Disputes" 4th Ed. 1961, emphasizes at p. 406 paragraph D that: " Administrative authorities'generally are not allowed to revoke their lawful acts wherefrom there emanated vested 5 rights of private individuals. The revocability of administrative acts is the general rule. Butwhenever the lawfully issued act is obligatory on the public authority (i.e. it was bound by law to issue

1. it)or whenever the law describes it as 'irrevocable' or whenever the act has for certain private 10 individuals or group of persons a 'recommendatory* character (as for instance the acts of appointment, or approvals given after a substantive consideration etc.) and generally whenever rights have been acquired by the citizens from the act, the authority issuing the act cannot 15 revoke it—nor afortiori can any other public authority. On the contrary unlawful administrative acts should be revoked, unless a long time has elapsed since they were issued. But such lapse of long time does not impede the revocation of an illegal act if reasons of public order or 20 public interest (not related in any case with the narrowly concealed financial interest of the public administration) made such revocation imperative or if the issuing of the act has been caused bya deceitful act of theprivate individuals concerned e.g. by knowingly placing inaccurate facts to the 25 relevant public authority". Professor Stassinopoulos in his "Lessons on Administrative Law" 1957, in dealing with the subject "The Revocation of Administrative Acts" emphasized at p. 256 that: " The abstention by the citizen for a long time from using 30 . the act, interpreted as a tacit abandonment of the right given by the act and therefore as consent to the revocation constitutes in certain circumstances a ground supporting the revocation oftheact. Butbefore the issueoftheactof revocation by which the administration expresses its wish 35 that the act shall ceaseto have any effct, this act remainsin force. Thus the omission by the person appointed in a public post to assume service constitutes a tacit but clear consent to the revocation of the appointment, but it is not in itself sufficient to invalidate theact of appointment1. 40 (
2. l)Council of State

(1933). See, also, section 31 of the Civil Service Code para. 42, VII. 456 J 3 C.L.R. - η •«Μ.·κΛ* Ioannou & Another τ. Republic ,.\: t T-,·;.*.,,..·.:'^ r ' · . (• HadjianastasslouJ. * ' '.•) ' ; There-js arijexception in-the.case where the act contains Λ ;jCin· itself, a resolutive .condition setting a time limit,.within i whichrit should come into effect. In this case the running out of this,time limit without the act having been put into 5 effect automatically sets the act not put into effect at naught". • ., · j > It was further stated that the administration should in prin­ ciple have in its possession sufficient material against the applicants in order to revoke the administrative act and in order 10 ' to be able to invoke the public interest. I have no doubt in this connection that the'administration should have.had such in·.formation as would have warranted a decision, and not to have revoked the decision taken· by it for the purpose of making inquiries, in order to find out whether there is sufficient informa15 tion for its-revocation subsequently. This stand in consonant . with the English authorities. . It was, ajso, said earlier that if they accepted that the applicants committed offences of a disci­ plinary nature, then the procedure laid down for disciplinary ι· Ζ offences ought to have been put into effect, so that the applicants 20 would have been able to defend themselves. t ; The question remains whether the administration acted properly in accordance, also, with the principles of natural justice. • .. In the case of Ridgev. Baldwinand Others[1963] 2W.L.R. 935, 25 } the.question arose whether the dismissal of a police constable was madecontrary totheprinciples of naturaljustice i.e. without - giving him the opportunity of answering the charges preferred against him. Lord'Reid in delivering his judgment held that ,.the rules of natural justice have been violated. 30 '.'" The position of the applicants was, and stilly is, that the Ministry failed to carry put a due inquiry earlier"and before the revocation of the promotion.of the applicants with a view of collecting all the material in'relation to the two cases. Counsel for. the Republic Mr. Aristodemou in addressing the Court on 35 - this issue, rightly in my opinion argued that if the Court,was v.persuaded;that no.due inquiry has been carried out then admitr tedly.the^administration has exercised its discretionary powers • i j upon,wrong legal criteria and the decision has been,taken in excess of power. See Athos Georghiades v. The Republic

(1967)457 Hadjlanastassioo J. Ioannou & Another τ. Republic

(1979)3 C.L.R. 653 at p. 669, Ioannides Constantinosv. The Republic "

(1972)3 C.L.R. 318 at p. 326 and Michael Zenieris v. The "Republic

(1975)3 C.L.R. 224. It was further emphasized by counsel that the revocation of the promotionswas made without setting any time limit and consequently the administration was 5 wrong, because theadministrative act is equivalent tothe revoca­ tion of the promotions. In support of this view see Decisions of the Council of State Nos. 3030/66, 801/69, 2879/69, 1716/70, which' support the stand and the legal view of counsel for the Republic. J . 1 Furthermore both counsel of the applicants and counsel of the Republic'argued that, even if the administration possessed material warranting disciplinary proceedings against the two applicants—which the first applicant had requested from the " ! Minister of the Interior—then again theadministrationhas failed 15 j 'according to-the principles of natural justice, to put before the 'applicants the-information which it had in order to give them the opportunity of answering and duly face the charges against them. See Peristeronopighi Transport Co. Ltd. v. TheRepublic

(1967)3 C.L.R. p. 451, HadjiPetris v. The Republic

(1968)3 20 C.L.R.702, Psoitis v. Republic

(1971)3 C.L.R.372 at p. 378 as well as dec sions of the English Courts which I have mentioned c'arliei\" " " ' Before I come to my legal conclusions I feel it is necessary to thank counsel for the applicants for the assistance he has 25 'rendered to the' Court and for the mass of the legal authorities ^'rie'cited, which clearly present and expound the principles of law '"in 1 the present recourses. I am positive that Mr. Cacoyiannis "supported with'zeal and without fear or bias both applicants and T ' has'made every effort to assist the Court to do real justice. It 30 would have been an omission, however, not to express thanks to Mr. Aristodemou, also, for supporting the principles of justice \ and for'the.attittde he maintained during his address for the ^ real administration of justice which is consonantwith the office , of the Attorney-General an independent officer of justice. 35 14 5 'I ! am of the'opinioj" that there is no doubt that the principles 'governing the legal position that once the administrative acts have created rights in he hierarchy of the PoliceForce and once Ί 'accept that promotionsare within the realm of public law they cannot be cancelled nor revoked indefinitely, as was done in the 40 £ 458 0 3 C.L.R. Ioannou& Another τ. Republic Hadjianastassiou J present recourses, because the indefinite revocation is tant­ amount to the cancellation of the act and/or its revocation. I repeat that the administrative authorities, should not revoke their lawful acts by which rights have been created in favour of 5 persons serving in the Republic of Cyprus. I am positive that 'the administration is aware that,during the present critical times the Republic of Cyprus is facing, the legality of administrative acts is consistent with a state which supports the rule of law and a state which does justice to all its citizens and creates a 10 feeling of security and confidence. But whenever the act issued was issued lawfully, as in the present applications, it is obligatory on the public authority, once it is bound by the law to issue it, and because the promotions.of the applicants have been made after the Minister of Interior has taken into consideration the 15 merits of each candidate. I would further like to add that once rights have emanated by the act of promotions the authority cannot revoke the promotions. 20 It is useful to add that illega1 administrative acts should be revoked unless a long time has elapsed from their issue. ' In any case I fully adopt the views of Professor Papahatzis in the light of the circumstances of the present case. For all the aforementioned reasons 1 came to the conclusion that thecancellation or revocation of the promotions to the rank of Chief Superintendentand Superintendent B' is contrary to the 25 provisions of the Constitution and the law, and was made in excess or abuse of the power vested in the administrative organ. Therefore both recourses succeed, and I declare the decision or .theact void as a whole and of no legal effect whatsoever and that whatever has been omitted should have been performed. Be30 "Cause applicants did not ask for costs, I do no intend to make an order as to costs. Subjudice decisions annulled. No order as to costs. 459