← Κύπρος

clr/1982/1982_3_698.pdf

(1982)8η 'Απριλίου, 1982 [ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΟΪ, Δ.] ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ 146 TOT ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΜΙΘΥΛΛΟΣ, Αιτητής, χατά ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ/Η ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Καθ' ων ή Αίτησις. (Ύπόθεσις ύπ' αρ. 174/76)Δημόσιοι 'Υπάλληλοι—Πειθαρχικά 'Αδικήματα—Κατά πόσον άθωωθέντος ύπό Ποινικού Δικαστηρίου τον κατηγορηθέντος δημοσίου υπαλλήλου κωλύεται το Πειθαρχικόν Δικαστήριον να τιμωρήση πειθαρχικώς τον νπάλληλον εις τάς αντάς κατηγορίας. •Αρχή της βεβαιότητος τον δικαίου και της δικαιοσύνης—Άπαραίτητον χαρακτηριστικόν Κράτους δικαίου. 5 Ό αΐτητής, ό όποιος ήτο μέλος της 'Αστυνομικής Δυνάμεως Κύπρου, ευρέθη ένοχος ύπό Ποινικού Δικαστηρίου διαδιάπραξιν διαφόρων αδικημάτων> κατά την έκτέλεσιν των καθηκόντων του. Ό αίτητής έφεσίβαλε την καταδικαστικήν άπόφασιν 10 τοϋ Ποινικού Δικαστηρίου είς τό Άνώτατον Δικαστήριον το όποιον εκρινεν δτι' τό Ποινικόν Δικαστήριον δέν ήδύνατο κατ' ασφαλή τρόπον να βασισθή έπί τοϋ αποδεικτικού ύλικοΰ" επί του οποίου έβασίσθη δια να θεμελίωση τήν καταδικαστικήν έτυμηγορίαν του, επειδή μεταξύ άλλων, οι μάρτυρες κατηγορίας 15 έτυχαν κακής μεταχειρίσεως ύπό αστυνομικών οργάνων προτοϋ προβούν εις καταθέσεις ένοχοποιητικάς δια τους κατηγορουμέ­ νους" και κατέληςεν είς τό συμπέρασμα 6τι θα ήτο προς τό συμφέρον της ορθής απονομής τής δικαιοσύνης έάν ακυρωνόταν ή καταδικαστική άπόφασις. 20 Μετά τήν άπόφασιν τοϋ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου & αίτητής Editor's note: An English translation of this judgment appears at pp. 712725 post. 698 3 C.L.R. ΜΙΘυλλος v. Δημοκρατίας ευρέθη ένοχος ύπό Πειθαρχικού Δικαστηρίου δια διάπραξιν τών αδικημάτων της αμέλειας καθήκοντος καί ανάρμοστου συμπεριφοράς,' τα δέ γεγονότα της ποινικής υποθέσεως ήσαν τα αυτά ώς καί είς τήν πειθαρχικήν ύπόθεσιν. 5 Κατόπιν προσφυγής του αίτητοϋ κατά της αποφάσεως του Πειθαρχικοϋ Δικαστηρίου: ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΚΡΙΝΕΝ ΟΤΙ: 10 15 20 25 30 35 "Οσον άφορα τήν έπίδρασιν ην άσκεΐ έπί της πειθαρχικής δίκης τό δεδικασμένον έκ ποινικών αποφάσεων αί ακόλουθοι άρχαΐ προκύπτουν έκ της νομολογίας: "Οτι ό Ποινικός Δικαστής περιβάλλεται ύπό πλειόνων εγγυ­ ήσεων ή ό πειθαρχικός*
(2)'Εφ' δσον ό Ποινικός Δικαστής δεχθη τήν ΰπαρξιν ή άνυπαρξίαν ώρισμένων πραγματικών περιστατικών, ό Πειθαρχικός Δικαστής οφείλει να δεχθη τήν τοιαύτην κρίσιν δσον άφορα τό αντικειμενικώς ύπόστατον τών περιστατικών τούτων*
(3)Καίτοι ό Πειθαρχικός Δικαστής οφείλει να δεχθη τήν κρίσιν του Ποινικοΰ Δικα­ στού δσον άφορα τό αντικειμενικώς ύπόστατον ώρισμένων πραγματικών περιστατικών δέν δεσμεύεται δπως ύπαγάγη ή μή ύπαγάγη τά αυτά περιστατικά είς τήν έννοιαν του πειθαρχικού αδικήματος*
(4)Ουχί απλώς ή απαλλαγή άλλα καί ή άθώωσις ύπό τοϋ Ποινικοΰ Δικαστοΰ δέν απο­ κλείει τήν πειθαρχικήν δίωξιν διά τό επί τοϋ αύτοϋ πραγμα­ τικού περιστατικού στηριζόμενον αδίκημα"
(5)Ό Πειθαρχικός Δικαστής δίναται να εκτίμηση κατ' ϊδίαν κρίσιν τάς προσκο­ μισθείσας αποδείξεις*
(6)Άθώωσις λόγω αμφιβολιών δέν αποτελεί δεδικασμένον καί δέν θεωρείται νομικόν κώλυμα διά τήν έπιβολήν ποινής. Έφ* δσον δέ εις τήν προκειμένην περίπτωσιν δέν τίθεται θέμα εκτιμήσεως τών προσκομισθεισών αποδείξεων ώς ή αρχή
(5)' καί έφ' δσον ή πειθαρχική καταδίκη έθεμελιώθη έπί τοϋ αύτοϋ αποδεικτικού ύλικοΰ ώς ή ποινική τοιαύτη* καί έφ' δσον τό *Ανωτατον Δικαστήριον, τό όποιον ουχί μόνον περιβάλλεται ύπό πλειόνων εγγυήσεων ή τό Πειθαρχικόν Δικαστήριον, άλλα καί τό όποιον δυνάμει τοϋ Συντάγματος κέκτηται άποκλειστικήν δικαιοδοσίαν νά κρίνη καί νά άποφασίζη τελεσιδίκως έπί πάσης ποινικής εφέσεως οιουδήποτε Ποινικοΰ Δικαστηρίου, έκρινεν ώς ανωτέρω ανεφέρθη, δύναται 699 ΜΙΘυλλος τ. Δημοκρατίας
(1982)κατά τήν γνώμην τοϋ Δικαστηρίου τούτου νά έξαχθή τό ασφαλές συμπέρασμα δτι ή κρίσις αΰτη τοϋ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου ισοδυναμεί μέ τήν άνυπαρξίαν τών πραγματικών περιστατικών έπί τών οποίων έθεμελιώθη καταδικαστική ετυμηγορία τοΰ Ποινικοΰ Δικαστηρίου, καί ούτω ό Πειθαρχικός Δικαστής 5 ώφειλε, συμφώνως της αρχής
(2)ανωτέρω, νάδεχθή τήν τοιαύτην κρίσιν τοϋ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επομένως ή επίδικος άπόφασις τοΰ Πειθαρχικού Δικαστηρίου κρίνεται ώς ούσα αντίθετος προς τόν νόμον εντός της εννοίας τοΰ άρθρου 146.1 τοϋ Συντάγματος καί ώς γενομένη καθ'ύπέρβασιν καί κατάχρησιν 10 εξουσίας, καί ώς έκ τούτου άκυροϋται.
(2)'Αλλά υπάρχει καί έτερος λόγος διά τόν όποιον ή επίδικος άπόφασις δέον δπως άκυρωθή. Διά τήν διατήρησιν κράτους δικαίου ό συνταγματικός νομοθέτης ώρισε τό 'Ανωτατον Δικα­ στήριον ώς θεματοφύλακα τών θεμελιωδών δικαιωμάτων καί 15 ελευθεριών τοϋ ατόμου. Καί είναι ώς έκ τούτου τό 'Ανωτατον Δικαστήριον ουχί απλώς έν Ποινικόν Δικαστήριον άλλα ό πλέον πειστικός, αυθεντικός, έγκυρος κα! ταυτοχρόνως τελεσίδικος Δικαστής (Arbiter) άπάσης καταστάσεως άφορώσης είς τά ώς άνω δικαιώματα- καί έφ' δσον έπί τοϋ άποδεικτικοΰ 20 ύλικοΰ έπί τη βάσει τοΰ όποιου ό πολίτης έστερήθη τής ελευθερίας αύτοΰ, ή οποία διασφαλίζεται ύπό τοϋ άρθρου 11 τοΰ Συντάγ­ ματος, τό "Ανωτατον Δικαστήριον απεφάνθη ώς ανωτέρω, τό Δικαστήριον τοΰτο έχει τήν γνώμην δτι, βάσει της αρχής της βεβαιότητος τοΰ δικαίου καί τής δικαιοσύνης (principle 25 of certainty of the Law and Justice) ή οποία είναι άπαραίτητον χαράκτηριστικόν κράτους δικαίου (essential feature of the rule of Law) (ίδε άπόφασιν είς τήν ύπόθεσιν Πανλίδη εναντίον Τής Δημοκρατίας
(1967)3 Α.Α.Δ. 217 είς σελίδα 230), ό πολίτης εδικαιοϋτο νά αναμένη άπό τό πειθαρχικόν δρ- 30 γανον σεβασμόν προς τήν έν προκειμένω έτυμηγορίαν τοΰ 'Α­ νωτάτου Δικαστηρίου τής Πολιτείας. Προσβαλλομένη άπόψασις ήκυρώθη. 'Υποθέσεις παρατεθεΐσαι: 'Εφταψονμης καί άλλοι εναντίον Τής 'Αστυνομίας 2 Α.Α.Δ. 149* Παυλίδης
(1975)εναντίον τής Δημοκρατίας
(1967)3 Α.Α.Δ. 217 είς σελ. 230. 700 35 3 CX-R. Ηίθυλλος τ. Δημοκρατίας Προσφυγή. Προσφυγή κατά της αποφάσεως τών καθ' ών ή αίτησις όπως έπικυρώσωσι τήν είς έξαναγκασμόν παρσίτησιν τοϋ αΐτητοϋ έκ της "Αστυνομικής Δυνάμεως Κύπρου. 5 10 15 20 25 Ε. Ευσταθίου, διά τόν αΐτητήν. Γλ. Χατζηπέτρον, διά τους καθ' ών ή αίτησις. ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Δ.: Ό αίτητής Κωνσταντίνος Γ. Μίθυλλος ήτο μέλος της 'Αστυνομικής Δυνάμεως Κύπρου άπό δεκαεξα-ττίας καί πλέον. Τήν 26 Φεβρουαρίου, 1975, κατεχωρήθη εναντίον τοΰ αίτητοΰ ή πειθαρχική ύπόθεσις 4/75 διά της οποίας ούτος έκατηγορεϊτο διά άμέλειαν καθήκοντος καί άνάρμοστον συμπεριφοράν. ι Η ανωτέρω ύπόθεσις έξεδικάσθη τήν 30 Μαρτίου, 1975, καί επεβλήθη είς τόν κατηγορούμενον ή συνολική ποινή προστίμου έκ£15 διάτάςανωτέρω κατηγορίας. Τήν 7 'Απριλίου, 1975, ά 'Αστυνομικός Διευθυντής επαρχίας Λάρνακος όφοϋ άνεθεώρησε τήν ανωτέρω ύπόθεσιν έπέβαλεν είς τόν αίτητήν ποινήν υποχρεωτικής άφυπηρετήσεως καΐ/ή έξαναγκασμόν προς παραί­ τηση*. Έκ παραλλήλου προς τήν ανωτέρω πειθαρχικήν διαδικασίαν τήν 28 Μαρτίου, 1975, ήρξατο ποινική δίωξις εναντίον τοΰ αίτητοΰ ενώπιον τοϋ 'Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος είςτήν ΰπ' άρ. 1111/75ποινικήνύπόθεσιν,της Οποίαςτά γεγονότα ήσαν ταυτόσημα μέ τήν ανωτέρω πειθαρχικήν ύπόθεσιν. Ό αίτητής αντιμετώπιζε 14 συνολικώς κατηγορίας, ή ΰπόθεσις δέ έξεδικάσθη άπό τις 28 Μαρτίου, 1975, μέχρι τΙς 27 'Ιουνίου, 1975, • επεβλήθη δε είς τόν αίτητήν πο*νή φυλακίσεωςοκτώ μηνών ευρεθέ­ ντος ένοχου είς δύο κατηγορίας, αθωωθείς καί απαλλαγείς είς τάς υπολοίπους κατηγορίας. Δέν χωρεί καμμίανάμφιβολίαν δτι τά γεγονότα της ποινικής ταύτης υποθέσεως ήσαν τά αυτά ώς καί είς τήν πειθαρχικήν ύπόθεσιν εναντίον του. 30 Τήν 28 Ιουνίου, 1975, ό αίτητής έφεσίβαλε τήν άπόφασιν τοΰ "Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος είς τήν ύπ' άρ. 3636 Ποινικήν "Εφεσιν. Τό 'Ανωτατον Δικαστήριον έξεδίκασε τήν ανω­ τέρω εφεσιν (είς ύπόθεσιν Έφταψούμη καί "Αλλου εναντίον Τής 'Αστυνομίας
(1975)2 Α.Α.Δ. 149), αθώωσε τόν αίτητήν 35 £ίς τάς τρεις κατηγορίας και διέταξε έπανεκδίκασιν τών άλλων κατηγοριών δτε καί ήθωώθη ύπό τοΰ 'Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος. Τήν 14 'Απριλίου, 1975, ό αίτητής έφεσίβαλε τήν άπόφασιν τοΰ Πειθαρχικού Δικαστηρίου της 'Αστυνομίας ή Βέ έφεσις άνεβάλλετο μέχρι της άποπερατώσεως τής εκδικάσεως 701 ΧατζηαναστασΙου Δ. ΜΙΘυλλος τ. Δημοκρατίας
(1982)της Ποινικής 'Εφέσεως ύπό τού 'Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τήν 29 'Απριλίου, 1976, έξεδικάσθη ή πειθαρχική Ιφεσις καί έπεκυρώθη ή καταδίκη τού αίτητοΰ είς έξαναγκασμόν είς παραίτησιν. Τήν 13 'Ιουλίου, 1976, ό αίτητής κατεχώρησε τήν παροΰσαν προσφυγήν καί έξαιτεϊτο τήν άκόλουθον Θεραπείαν: (α) Δήλωσιν τοΰ Σεβαστού Δικαστηρίου ότι ή άπόφασιςτών καθ'ών ή αίτησις όπως έπικυρώσωσι τήν είς έξαναγκασμόν καί παραίτησιν τοΰ αίτητοΰ έκ της Αστυνομικής Δυνάμεως Κύπρου γενομένη τήν 29 'Απριλίου, 1976, καί/ή άπόφασις τών καθ'ών ή αίτησις όπως έξαναγκάσωσι καί παραιτήσωσι τόν αίτητήν ύπό ήμερομηνίαν 7 'Απριλίου, 1975, καί/ή άπόφασις όπως ό αίτητής έξαναγκασθή είς παραίτησιν εϊναι άκυρος καί/ή παράνομος καί/ή έστερημένη οίουδήποτε νομικού αποτελέσματος καί/ή ότι ή άπόφασις αϋτη θά έδει όπως μή έλαμβάνετο* (β) "Εξοδα. 5 10 Ή παρούσα προσφυγή βασίζεται έπί τών ακολούθων νομικών 15 σημείων: (α) Ή άπόφασιςτών καθ*ών ή αίτησις είναι παράνομος καί ελήφθη κατά κατάχρησιν καί/ή καθ' ύπέρβασιν εξουσίας. (β) Οι καθ' ών ή αίτησις ενήργησαν τελούντες έν πλάνη περί τά πράγματα καί/ή έστηρίχθησαν έπί πεπλανημένης βάσεως. (γ) Οί καθ' ών ή αίτησις ενήργησαν τελούντες έν νομική καΐ/ή 20 πραγματική πλάνη, (δ) Οι καθ' ών ή αίτησις παρηρμήνευσαν καί/ή εσφαλμένως εφήρμοσαν τάς αρχάς τοΰ δικαίου έπί ανα­ θεωρήσεως αποφάσεως καί/ή κατ' έφεσιν καί/ή έξέτασιν κατ' έκδίκασιν πειθαρχικών υποθέσεων, (ε) Οί καθ' ών ή αίτησις παρεβίασσν τάς παραδεδειγμένας αρχάς Φυσικής Δικαιοσύνης. 25 (στ) Οί καθ' ών ή αίτησις παρέβησαν τους 'Αστυνομικούς κανο­ νισμούς. (ζ) Ή άπόφασις εξεδόθη κατ* αντίθεσιν τών 'Αρχών τοϋ Δεδικασμένου κατ' αντίθεσιν προς τήν άπόφασιντού 'Ανωτέρου Δικαστηρίου είς τήν άπόφασιν
(1975)2 'Αποφάσεις 'Ανωτάτου Δικαστηρίου σελίς 149 (η) Ή άπόφασις ήτο αντίθετος προς τό 30 Σύνταγμα καΐ/ή απετέλεσε προϊόν αυθαιρεσίας καί/ή δέν έδικαιολογεϊτο άπότην ενώπιον τού πειθαρχικούΔικαστηρίου μαρτυρίαν. (θ) Ή άπόφασις δέν έστηρίζετο καί/ή δέν έδικαιολογεϊτο άπό την μαρτυρίαν καί/ή ήτο προτόν αυθαιρέτου καί/ή κακής εκτιμήσεως τής μαρτυρίας, (ι) Γενικώς ή άπόφασις ήτο όλως παράνομος καί 35 τελείως αδικαιολόγητος. 'Αντιθέτως τήν 9 'Οκτωβρίου, 1976, ό συνήγορος της Δημο­ κρατίας κ. Ν Χαραλάμπους ίσχυρίσθη Οτι ή προσβαλλομένη άπόφασις ελήφθη νομίμως κατόπιν επαρκούς έρεύνης καί ορθής εκτιμήσεως απάντων τών σχετικών στοιχείων της υποθέσεως ύπό 702 40 3 C.L.R. Μίθυλλος v. Δημοκρατίας ΧατζηαναοτασΙου Δ. τοΰ καθ'ού ή αίτησις. Τά γεγονότα έπί τών οποίων στηρίζεται ή ένστασις έχουν ως ακολούθως:
(1)Ό αϊτητής ενεγράφη είς τήν Άστυνομίαν τήν 10 Νοεμβρίου, 1959, καί έστάθμευε είς τόν Άστυνομικόν Σταθμόν Λάρνακος.
(2)Μετά τήν Τουρκικήν είσβο5 λήν κατέστη πρόδηλος ή επιθυμία της Τουρκικής ηγεσίας όπως οί Τ/Κ οί παραμεΐναντες είς τόν ελεύθερον χώρον της Δημοκρατίας μετακινηθώσι είς τάς Τουρκοκρατούμενος περιοχάς. Προς παρεμπόδισιν τούτων εδόθησαν όδηγίαι ύπό τοΰ 'Αρχηγού 'Αστυ­ νομίας όπως άνεγφθούν οδοφράγματα τά όποια νά έπανδροΰνται 10 ύπό 'Αστυνομικών καί στρατιωτών προς παρεμπόδισιν τών Τ/Κ νά μετακινηθούν είς τόν βορράν καί προς ϋλεγχον παντός διερχομέ­ νου οχήματος.
(3)Τήν 22 Φεβρουαρίου, 1975, ό αίτητής όμοΰ . μετάτοΰ Άστυφύλακος 'Αρ. 3811 Χ. 'Ανδρέουκαίδύο στρατιωτών ονόματι 'Αναστάσιος Χ" Τοφής καί 'Αντώνης Πάμπουλλος άνέ15 λαβον ϋπηρεσίαν είς τό οδόφραγμα τό όποιον ευρίσκεται έπί τής κυρίας όδοΰ Λάρνακος—Δεκέλείας διά τόν άλλωθι σκοπόν.
(4)Κατά τήν διάρκειαν τής υπηρεσίας τοΰ αίτητοΰ καί μεταξύ της 0230-0245 ώρ. τής 22 Φεβρουαρίου, 1975, είς τό έν λόγω οδόφραγμα ούτος επέτρεψε είς τό όχημα BQ 146 άδηγούμενον 20 ύπό τού 'Ανδρέα Παντελή Σιεμπή καί μεταφέρων Τ/Κ νά διέλθη τοΰ οδοφράγματος άνευ τού νενομισμένου έλεγχου. Ή πραξις αύτη τοΰ αίτητοΰ έδωσε αφορμή είς τους δύο προαναφερθέντος στρατιώτας νά αντιδράσουν ώς αποτέλεσμα δέ τής αντιδράσεως αυτής ή απόπειρα δύο άλλων οχημάτων οδηγούμενα ύπό δύο 25 Τ/Κ νά διέλθουν τήν Ιδίαν στιγμήν τοΰ οδοφράγματος απέτυχε. Οί οδηγοί τών έν λόγω οχημάτων ήσαν οί Κιαμήλ Χουσείν έκ Πύλας καί Όσμάν Μεχμέτ έκ Λάρνακος. 'Αμφότερα τά οχήματα ώδηγήθησαν είς τόν Άστυνομικόν Σταθμόν δι' έρευναν.
(5)Ό 'Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος άφοΰ έλαβε γνώσιν τών 30 γεγονότων έδωσε οδηγίας όπως διερευνηθή πειθαρχική -ύπόθεσις εναντίον τοΰ αίτητοΰ είς τήν παροΰσαν ύπόθεσιν. Ή διερεύνησις τής υποθέσεως άνότέθη είς τόν Ύπαστυνόμον Ι. Φράγκον. Ούτος διηρεύνησε ταύτην καί τήν 25 Φεβρουαρίου, 1975, προέβη είς άναφοράν προς τόν Άστυνομικόν Διευθυντήν Λάρνακος. Ό 35 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος δυνάμει τοΰ' Κανονισμοΰ 10 τών περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών ήτοίμασε τό Πειθαρχικόν "Εντυπονκαί διώρισε τόν Άνώτερον Ύπαστυνόμον Ξ. Ρόπαλην νά εκδίκαση τήν πειθαρχικήν ύπόθεσιν δυνάμει τοΰ Κανονισμοΰ 14
(2)τών περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανο40 νισμών. Ό Ανώτερος 'Υπαστυνόμος Ξ. Ρόπαλης ώρισε τήν ύπόθεσιν διά τήν 26 Φεβρουαρίου, 1975, καί ήκουσε μαρτυρίαν τήν 1 Μαρτίου, 1975, 20 Μαρτίου, 1975, 21 Μαρτίου, 1975, 703 Χατζηαναστασίου Δ. Μίθυλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)καί 27 Μαρτίου, 1975. Τήν 31 Μαρτίου, 1975, ό Προεδρεύων 'Αξιωματικός εξέδωσε τήν άπόφασίν του καί επέβαλε πρόστιμον £10 διά τήν πρώτην κατηγορίαν καί £5 πρόστιμον διά τήν δευτέραν κατηγορίαν.
(6)Ό Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνσκος ένασκών τάς εξουσίας του δυνάμει τοΰ Κανονισμού 18
(4)τών 5 περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών αναθεώρησε τήν ύπόθεσιν καί άφοΰ ήκουσε τόν αίτητήν μετέτρεψε τήν ποινήν είς "έξαναγκασμόν ττρός παραίτησιν".
(7)Ό αίτητής τήν 14 'Απριλίου, 1975, έφεσίβαλε τήν πειθαρχικήν ύπόθεσιν είς τήν οποίαν κατεδικάσθη είς "έξαναγκασμόν προς παραίτησιν" ένώ- 10 πιον τού Αρχηγού Αστυνομίας. Ή έφεσις ήκούσθη μεταξύ τής 13 Νοεμβρίου, 1975, και29 'Απριλίου, 1976, ύπό τού Ύπαρχηγοΰ τής Αστυνομίας ό όποΤος έπεκύρωσε τήν άπόφασιν περ'ι "εξανα­ γκασμού προς παραίτησιν" τοϋ αίτητοΰ. Τήν 13 Δεκεμβρίου, 1976, όσυνήγορος τοΰ αίτητοΰ κ. Ε. Εύστα- 15 θίου περαιτέρω παρέθεσε τους έξης νομικούς λόγους: (α, δ, ζ) Τό πειθαρχικόν Έφετεΐον της Αστυνομίας, θά έδει βάσει της ενώπιον του μαρτυρίας, νά άθωώση τόν αίτητήν, ώς απεφάνθη έπί τών ίδίων γεγονότων τό Ανωτατον Δικαστήριον είς τήν ύπόθεσιν Έφταψούμη καί Άλλου εναντίον Τής Αστυνομίας 20
(1975)2 Α.Α.Δ. σελίς 149 καταπάτησαν τοιουτοτρόπως τήν αρχήν τοΰ δεδικασμένου, (β,γ, θ,στ) Ή άπόφασις τού Πειθαρ­ χικού Εφετείου δέν έδικαιολογεϊτο έν όψει της προσαχθείσης μαρτυρίας και τών περιστάσεων της υποθέσεως, καθ' ότι ή έπ' αυτού άποδ^χθεΐσα μαρτυρία, έθεωρήθη ώς αναξιόπιστος καί 25 ανασφαλής ύπό τού Ανωτάτου Δικαστηρίου είς τήν ύπόθεσιν Έφταψούμη καί Άλλου εναντίον Τής Αστυνομίας
(1975)2 Α.Α.Δ. σελίς
  1. (ε, η) Διά τους άνωθι εκτεθέντος έν παραγράφοις 1 καί 2 λόγους, ή άπόφασις τών καθ* ών ή αίτησις νά έπικυρώσωσι τήν είς έξαναγκασμόν καί παραίτησιν τοϋ αίτητοΰ, 30 αποτελεί παράβασιν τής Αρχής τής Φυσικής Δικαιοσύνης καί τοϋ Συντάγματος καθ' ότι τό Πειθαρχικόν Δικαστήριον παρα­ βίασε τήν αρχήν ότι έν τή διαγνώσει υποθέσεως τίνος δέον όπως εξετάζεται ουχί μόνον ή μαρτυρία ήτις προσεκομίσθη ύπό τής κατηγορούσης αρχής, άλλα, καί ή μαρτυρία καί κατάθεσις τού 35 αίτητοΰ και τών μαρτύρων του. Τό πειθαρχικόν Έφετεΐον παρα­ νόμως εξέλαβε καί/ή έλαβε ύπ' όψιν ότι συντρέχουν προϋποθέσεις καί/ή στοιχεία θεμελιοϋντα πειθαρχικόν αδίκημα εναντίον τού αίτητοΰ, καθ' Οτι απεδέχθη τήν ύπαρξιν γεγονότων ώς άποδειχθέντων καί/ή υπαρχόντων όπου τούτο δέν συνέβαινε, ώς άπο- 40 704 3 C.L-R. ΜΙΘυλλος τ. Δημοκρατίας Χατζηαναστασίου Δ. τέλεσμα^ δέ τούτου, ήτο νά έκδοθή καταδικαστική άπόφασις εναντίον τοϋ αίτητοΰ. Τήν 10 Ιανουαρίου, 1977, ό κ. Κούτρας υπέβαλε παράκλησιν διά τόν όρισμόν τής ακροάσεως τής υποθέσεως καί ή ϋπόθεσις 5 ώρίσθη διά τήν 6 Απριλίου,
  2. Τήν 2 Απριλίου, 1977, καί οί δύο συνήγοροι υπέβαλαν γραπτήν κοινήν παράκλησιν διά τήν άναβολήν τής ακροάσεως τής υποθέσεως ή οποία ώρίσθη διά τήν 6 Απριλίου, 1977, λόγω διαβημάτων τοΰ αίτητοΰ προς έπαναπρόσληψίν του, τό αποτέλεσμα τών οποίων δέν ήτο μέχρι τότε 10 γνωστόν. Ή ύπόθεσις ώρίσθη διά μνείαν διά τήν 4 Ιουνίου, 1977 καί έν συνεχεία ώρίσθη τήν 20 Ιανουαρίου, 1978, διά άκρόασιν. Τήν 20 Ιανουαρίου, 1978, λόγω δυσκολιών τοΰ συνηγόρου τής Δημοκρατίας ή ύπόθεσις άνεβλήθη καί πάλιν καί ώρίσθη διά τήν 5 Ιουνίου,
  3. 15 20 25 30 35 40 Ό συνήγορος τής Πολιτείας κ. Χατζηπέτρου ίσχυρίσθη ότι ουδεμία παραβίασις έγένετο τών αστυνομικών κανονισμών καί ουδείς ενήργησε καθ' ύπέρβασιν εξουσίας, άλλα αντιθέτως (α) έτηρήθησαν αϊ παραδεδειγμέναι άρχαί της φυσικής δικαιοσύνης. Περαιτέρω ίσχυρίσθη (β) ότι τά γεγονότα τής ππθαρχικής υποθέσεως είναι τά ίδια μέ της ποινικής καί ώς έκ τούτου τό πειθαρχικόν όργανον δέν έδεσμευετο έκ τής αποφάσεως τοΰ Ποι­ νικούΔικαστηρίου* (γ) ότι όσον άφορατήν έπίδραστ,ντήν οποίαν άσκεϊ έπί τής πειθαρχικής δίκης τό δεδικασμένο έκ ποινικών απο­ φάσεων, τό Συμβούλιον Επικρατείας έκρινεν ότι έφ*όσον όποινικός Δικαστής περιβαλλόμενος ύπό πλειόνων εγγυήσεων ή ό Πειθαρ­ χικός εδέχθη τήν ύπαρξιν ή άνυπαρξίανώρισμένων πραγματικών περιστατικών ό Πειθαρχικός Δικαστής οφείλει νά δεχθή τήν τοιαύτην ύπαρξιν όσον άφορα τό αντικειμενικώς ύπόστατον τών περι­ στατικών τούτων χωρίς όμως νά δεσμεύεται όπως ύπαγάγη ή μή ύπαγάγη τά αυτά περιστατικά είς τήν Ιννοιαν του πειθαρ­ χικού αδικήματος. Ίδε επίσης τά Πορίσματα Νομολογίας 19291959 σελίδα 364* καί είς τό "Διοικητικόν Έλληνικόν Δίκαιον" ύπό Η. Κυριακοπούλου Τόμος Γ Έκδοσις 4 σελίδα 281 όπου αναφέρονται τά έξης: " Ό κανών τοΰ ποινικοΰ δικαίου non bis in idem— καθ' δν ουδείς επιτρέπεται νά διωχθή έκ νέου διά τήν αυτήν άξιόποινον πραξιν, δι* ήν εξεδόθη ήδη τελεσίδικος άπόφασις ή άπαλλακτικόν βούλευμα—δεν Ισχύει, τουλάχιστον απο­ λύτως, έν τω πειθαρχικώ δικαίω. Ούτως, άνεγνωρίσθη Ρέν, ότι διά τό αυτό πειθαρχ*κόν αδίκημα δέν επιτρέπεται 705 Χατζηαναστασίου Δ. Μίθυλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)ούτε έκ δευτέρου δίωξις, ούτε ή επιβολή παρά τοΰ αύτοΰ οργάνου καί δευτέρας ποινής*. Άλλα, έάν ό ίεραρχικώς προϊστάμενος κρίνη ανεπαρκή τήν έπιβληθεϊσαν ποινήν, δικαιούται νά έπιβάλη καί έτέραν πειθαρχικήν ποινήν**. Ή έκκρεμότης τής ποινικής κατηγορίας δέν κωλύει τήν πειθαρχικήν δίωξιν, ήτις είναι ανεξάρτητος εκείνης***: "ή πειθαρχική δίκη είναι αυτοτελής καί ανεξάρτητος πάσης άλλης δίκης* (άρθ. 138 παράγραφος 1)· εννοείται δέ κυρίως τής ποινικής, ούχ ήττον όμως καί τής αστικής. Ή ποινική καταδίκη άρα δέν κωλύει τήν ύστέραν έπιβολήν πειθαρχικής ποινής διά τήν αυτήν πραξιν****. Άλλ' έάν προηγήθη τελεσίδικος άπόφασις τοΰ ποινικού δικαστηρίου περί της αυτής πράξεως, δι' ήν ενεργείται πειθαρχική δίωξις, τά 'πραγματικά γεγονότα', ών τυχόν ή ΰπαρξις ή ή ανυπαρξία διεπιστωθη διά τής ποινικής αποφάσεως,οφείλειή πειθαρχική αρχή νά δεχθη ώς ταύτα έβεβαιώθησαν έν τη ποινική δίκη (άρθ. 138 παράγραφος 3 έδ.α'). Πρόκειται περί έπενεργείας βεβαιώσεως (βλ. άνωτ παράγραφος 20, 4, β)*****. Κατ* άκολουθίαν, ό ύπό τού ποινικού δικαστηρίου καταδικασθείς υπάλληλος δεν δύναται νά Θεωρηθή παρά τού πειθαρχικού δικαστού, ότι δέν διέπραξε τήν αυτήν πραξιν άλλα καί έν τη αντιθέτω περιπτώσει, ό αθωωθείς υπάλληλος παρά τού ποινικού δικαστηρίου διά τήν άποδοθεΐσαν αύτφ πραξιν, δέν δύναται νά χαρακτηρισθή ένοχος ταύτης ύπό τού πειθαρ­ χικού δικαστού******. Ούτω διασφαλίζεται ή ένότης έν τη απονομή της δικαιοσύνης". 5 10 15 20 25 θ ά ήτο χρήσιμον νά προσθέσω ότι είς τήνέφεσιντήςπειθαρχικής υποθέσεως ό Υπαρχηγός τής Αστυνομίας Παύλος Ζ. Στόκκος βίς τήν άπόφασίν του αναφέρει τά έξης: "Ευρίσκω ότι οί λόγοι απαλλαγής τών κατηγορουμένων υπό τού Ανωτάτου Δικαστηρίου διά τά ποινικά αδικήματα δέν συντρέχουν διά τήν παρούσαν Ύπόθεσιν. * Σ.Ε. 600/1932, 501, 576/1933, 431/
  1. ** Σ.Ε. 802/1933, 262, 320/
  2. Βλ. καί κατ. ύττά 10, α. *** Σ.Ε. 173, 975/1936, 862/1938,
  3. 261/1939 κ.ά.π. Α.Π. 104/1905, θέμι 5 ΙΓ, σ. 490, 161/1915, αύτ. ΚΓ, σ.
  4. * · * * Σ.Ε. 295/1933, 705/
  5. Α.Π. 39/1905, θέμι 5 ΙΓ, σ.
  6. ***** Πρβλ. Σ.Ε. 125/1929, 1/1937, 2388/1953, 1554/
  7. • * · · * * βλ. παραδείγματα Σ.Ε. 381/1939, 497/1940, 789/
  8. 706 30 3 C.L.Ri 5 10 15 20 25 ΜΙΘυλλος τ. Δημοκρατίας ΧατζηαναστασΙου Δ. ν 01 Ισχυρισμοί τών μαρτύρων κατηγορίας τής ποινικής 'Υποθέσεως περί σωματικών βασάνων, ψυχικόν πειθαναγκασμόν, απειλών διαπομπεύσεως κλπ. δέν Ισχύουν διά τήν παρούσαν ύπόθεσιν, διότι ουδείς τών μαρτύρων κατηγορίας τής παρούσης πειθαρχικής Υποθέσεως ίσχυρίσθη τοιούτον τι, πλην τού 'Οσμάν Μεχμέτ έξ Άγγλισίδων όστις ίσχυρίσθη ότι έκακοποιήθη, χωρίς όμως νά άποδειχθή Οτι πράγματι ούτος έκακοποιήθη. Έν πάση όμως περιπτώσει ό μάρτυς ούτος έκηρύχθη εχθρικός ύπό της κατηγορούσης αρχής καί είς τήν άπόφασιν μου δέν θά λάβω ύπ' Οψιν τήν μαρτυρίαν του. Ευρίσκω ότι ουδείς λόγος υπάρχει διά νά επέμβω είς τήν άπόφασιν τού Κατωτέρου Πειθαρχικού Δικαστηρίου όσον άφορα τά ευρήματα του διά τήν άξιοπιοτίαν τών μαρτύρων κατηγορίας. Είς τήν άπόφασίν του τό Κατώτερον Πειθαρ­ χικόν Δικαστήριον αναφέρει ότι επίστεψε τούς μάρτυρας κατηγορίας. Είναι φυσικόν ότι διά νά καταδικάση τους κατηγορουμένους σημαίνει Οτι δέν επίστεψε τούτους. Έγινεν είσήγησις ύπό τής υπερασπίσεως Οτι τό Ανωτατον Δικαστήριον δέν απεδέχθη τήν μαρτυρίαν τών μαρτύρων κατηγορίας στρατιωτών Αντώνη Πάμπουλου καί Αναστα­ σίου Χ" Τοφή. Ούδαμού όμως είς τήν άπόφασιν τοΰ Ανω­ τάτου Δικαστηρίου φαίνεται, τοιούτον τι. Τουναντίον οί μάρτυρες τοΰτοι έγιναν πιστευτοί καί ύπό τοΰ εκδικάζοντας τήν Ποινικήν ύπόθεσιν Ποινικού Δικαστηρίου. Ευρίσκω ότι ή άπόφασις τοΰ Κατωτέρου Πειθαρχικού Δικαστηρίου ήτο καθ* όλα εύλογος καί δικαιολογημένη, έν όψει τής ενώπιον του μαρτυρίας. 30 35 Οί λόγοιτής εφέσεως δέν ευσταθούν και διά τούτο ή Έ φεσις απορρίπτεται καί δυνάμει τών εξουσιών δι' ών περιβέβλημαι συμφώνως τοϋ κανονισμού 21(ε) τών περί Αστυ­ νομίας Πειθαρχικών Κανονισμών επικυρώνω τήν κσταδίκην καί ποινήν ώς αύτη άναθεωρήθη ύπό τού ΕπαρχιακούΔικα­ στηρίου Λάρνακος". Δέν χωρεϊ καμμίαν άμφιβολίαν ότι κατά τήν άκροαματικήν διαδικασίαν τά αρμόδια Δικαστήρια τά επιληφθέντα τών υποθέ­ σεων απήλλαξανκαιαθώωσαντούςδύοκατηγορουμένους, (ατυχώς ό είς έξ αυτών ονόματι Ανδρέας Στυλιανού Έφταψούμη έν τώ 707 ΧατζηαναστασΙου Δ. ΜΙΘυλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)μεταξύ απεβίωσε). Παρ'όλον, επαναλαμβάνω, ότι είς τήνπειθαρ­ χικήν ύπόθεσιν εναντίον τοΰ αίτητοΰ Μίθυλλου ή ύπεράσπισις παραπονείται ότι ή αστυνομική αρχή τής Δημοκρατίας ενήργησε παρανόμως καί κατά τρόπον ίσοδυναμοΰντα μέ ύπέρβασιν ή κατάχρησιν εξουσίας, καί ένώ τά γεγονότα τών πειθαρχικών 5 υποθέσεων εναντίον τοΰ αίτητοΰ είναι τά ίδια καί αποτελούν τήν έκθεσιν τών γεγονότων είς πειθαρχικός υποθέσεις εναντίον του διά τάς οποίας ό αίτητής έδικάσθη ύπό τού αρμοδίου Δικα­ στηρίου καί ήθωώθη, έν τούτοις ένώ τό τοιούτον θά έπρεπε νά άποτελέση δεδικασμένον διά τάς υποθέσεις αύτάς δέν ελήφθη 10 καθόλουύπ' όψιν καί όκατ'έφεσινενεργών Υπαρχηγός τής Αστυ­ νομίας έπεκύρωσε τάς αποφάσεις τού πρωτοδίκου Δικαστηρίου καί απέλυσε τόν αίτητήν άπό τήν έργασίαν του. Θά ήτο χρήσιμον επίσης νά προσθέσω ότι κατ*έφεσιν ενώπιον τοΰ Ανωτάτου Δικαστηρίου τό Ανωτατον Δικαστήριον ήθώωσε 15 τόν αίτητήν είς δλας τάς κατηγορίας πλην μίας διά τήν οποίαν διέταξε έπανεξέτασιν. Περαιτέρω έδικάσθησαν επίσης ύπό τού κ. Πική,Προέδρου 'ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λάρνακος, καίάθωώθησαν χωρίς νά έφεσιβληθή ή άπόφασις. θ ά ήτο όμως παράλειψις νά μήν αναφέρω ότι ώς αποτέλεσμα, είς όλας τάς εναντίον 20 του κατηγορίας αϊ όπαϊαι έβασίζοντο έπί τών αυτών πραγμα­ τικών γεγονότων, τά ίδια γεγονότα αφορούσαν καί τάς πειθαρ­ χικός υποθέσεις εναντίον του. Ό Πρόεδρος τού Ανωτάτου Δικα­ στηρίου κ. Τριανταφυλλίδης εκδίδων τήν άπόφασιν τού 'Εφετείου εϊς τήν ύπόθεσιν Ανδρέα Στυλιανού Έφταψούμη καί Κώστα 25 Γαβριήλ Μίθυλλου εναντίον Τής Αστυνομίας
(1975)2 Α.Α.Δ. 149 παρετήρησε τά ακόλουθαείς τάς σελίδας 156, 157 καί 158: "As the trial Judge has wrongly treated what he found to be false testimony of the appellants as amounting to corroboration of the evidence against them of the 30 accomplice Siempis (see Vounhtis v. The Republic, reported in this Part at p. 34, at p. 50 et seq.) and as the evidence of Siempis and of the afoiesaid other prosecution witness, even if technically in law admissible in evidence, could not be safely relied on, because they had been illtreated 35 by the police before making to them statements implicating the appellants, we have reached the conclusion that, in the interests of the proper administration of justice, we have to set aside the convictions on counts 4 and 14 We might not have been piepared to interfere, on appeal, 708 40 3 C.L.R. 5 10 15 20 25 30 35 ΜΙΘυλλος v. Δημοκρατίας Χατζηαναστασίου Δ. with the decision of the trialjudge to act on the uncorrobo­ rated evidence of this accomplice, had it not bucn for the fact that, in evaluating his evidence, the judge was obviously influenced in believing him—(as can be derived from his judgment)—by the consideration that the credi­ bility of the appellants had, inhis opinion, been demolished, for reasons which, as he put it, were to be stated by him later on in hisjudgment; and the main such reasons appear to be the reasons for which he disbelieved the appellants when comparing their evidence with that of the afore­ mentioned prosecution witness Siempis; in this connection the trial judge observed that the credibility of the appellants was inextricably related to the credibility of Siempis. Having already held that it was not safe for the trial judge to treat the evidence of witness Siempis as reliable, we are bound to reach the conclusion that a fundamental consideration which did influence the trial judge in deciding to act on the uncorroborated evidence of the accomplice Mikis, and convict the appellants on count 3, was an erroneous one. As wc cannot and should not speculate as to whether or not, had he not b a n influenced as above, the trial judge would still have treated the uncorroborated evidence of the accomplice Mikis as reliable—and we express no opinion at all in this respect as to what he could or should have done—we do not think that we can uphold the conviction of the appellants on count 3". Ως έκ τών ανωτέρω καθίσταταισαφές ότι τό μοναδικόννομικόν σημεϊον έπί τού οποίου καλείται τό Δικαστήριον νάάποφασίση είναι κατά πόσον άθωωθέντος ύπό Ποινικού Δικαστηρίου τού κατηγορηθέντος δημοσίου υπαλλήλου κωλύεται τό Πειθαρχικόν Δικαστήριον νά τιμωρήθη πειθαρχικώς τόν ύπάλληλον είς τάς αύτάς κατηγορίας. Περίληψιν τής σχετικής έπί τού σημείου τούτου νομολογίας τοΰ Συμβουλίου 'Επικρατείας τής Ελλάδος εύρίσκομεν είς τήν σελίδα 364 τών Πορισμάτων Νομολογίας τού συμβουλίου 'Επι­ κρατείας 1959 ή οποία έχει ώς ακολούθως: Όσον άφορςί τήν επίδραση*ήν άσκεϊ έπί τήςπειθαρχικής δίκης τά δεδικασμένονέκποινικών αποφάσεων, τόΣυμβούλιον τής Επικρατείας έκρινεν, ότι έφ' όσον ό ποινικός δικαστής, 709 Χατζηαναστασίου Δ. Μίθυλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)περιβαλλόμενος ύπό πλειόνων εγγυήσεων, ή ό πειθαρχικός, εδέχθη τήν ύπαρξιν ή άνυπαρξίαν ώρισμένων πραγματικών περιστατικών, ό πειθαρχικός δικαστής οφείλει νά δεχθη τήν τοιαύτην κρίσιν δσον άφορφ τά αντικειμενικώς ύπόστατον τών περιστατικών τούτων, χωρίς Ομως νά δεσμεύηται 5 όπως ύπαγάγη ή μή ύπαγάγη τά αυτά περιστατικά είς τήν έννοιαν τού πειθαρχικού αδικήματος: 125
(29), 1066
(37), 2388
(53), 1654
(57). (Ταύτα αποτελούν πλέον καί Θετικόν δίκαιον δυνάμει τοΰ άρθρου 138 παράγραφος 3 τοΰ Ύπαλ. Κωδικός). Κατ' άκολουθίαν τούτων ουχί 10 απλώς ή απαλλαγή, άλλα και ή άθώωσις ύπό τού ποινικού δικαστού δέν αποκλείει τήν πειθαρχικήν δίωξιν διά τό έπί τοϋ αύτοϋ πραγματικού περιστατικού στηριζόμενον πειθαρ­ χικόν αδίκημα, τού πειθαρχικοΰ δικαστού έκτιμώντος κατ' ίδίαν κρίσιν τάς προσκομισθείσας αποδείξεις: 876
(37)15 1337
(54), 1381
(54). Κατά μείζονα δέ λόγον άθώωσις υπαλλήλου ύπό τοΰ ποινικοΰ δικαστηρίου, χωρήσασα λόγω αμφιβολιών, δέν αποτελεί δεδικασμένον, ουδέ θεωρείται οπωσδήποτε νομικόν κώλυμα διά τήν έπιβολήν πειθαρχικής ποινής: 488
(31), 876
(37), 2046
(1950). "Οπωσδήποτε 20 δέ δέν παραβιάζεται ύπό πειθαρχικής καταδικαστικής απο­ φάσεως τό έξ αθωωτικού βουλεύματος δεδικασμένον, έφ' όσον τούτο δέναποφαίνεταικατηγορηματικώςπερί τήςυπάρ­ ξεως ή μή ώρισμένων πραγματικών περιστατικών: 2462
(52)ουδέ παρακωλύεται έκ τοιούτου βουλεύματος ή έκ 25 μέρους τοΰ πειθαρχικού δικαστού διάφορος έκτίμησις τού αποδεικτικού υλικού: 1642
(53)". Έκ τοΰ ώς άνω αποσπάσματος σαφώς προκύπτουν, μεταξύ άλλων, αί ακόλουθοι άρχαί:
(1)"Οτι ό Ποινικός Δικαστής περιβάλλεται ύπό πλειόνων εγγυήσεων ή ό πειθαρχικός-
(2)30 Έφ' όσον ό Ποινικός Δικαστής δεχθη τήν ύπαρξιν ή άνυπαρξίαν ώρισμένων πραγματικών περιστατικών, ό Πειθαρχικός Δικαστής οφείλει νά δεχθή τήν τοιαύτην κρίσιν δσον άφορατό αντικειμενικώς ύττόστατον τών περιστατικών τούτων
(3)Καίτοι ό Πειθαρχικός Δικαστής οφείλει νά δεχθή τήν κρίσιν τοΰ Ποινικού Δικαστού όσον 35 άφορα τό αντικειμενικώς ύπόστατον ώρισμένων πραγματικών περι­ στατικών δέν δεσμεύεται δπως ύπαγάγη ή μήύπαγάγητά αυτά περιστατικά είς τήν έννοιαν τοΰ πειθαρχικού αδικήματος·
(4)Ουχί απλώς ή απαλλαγή αλλά καί ή άθώωσις ύπό τοΰ Ποινικού Δικαστού δέν αποκλείει τήν πειθαρχικήν δίωξιν διά τό έπί τού 40 αύτοϋ πραγματικού περιστατικού στηριζόμενον αδίκημα*
(5)710 3 CX.R. Μίθυλλος τ. Δημοκρατίας Χατζηανασταοίου Δ. Ό Πειθαρχικός Δικαστής δύναται νά εκτίμηση κατ' Ιδίαν κρίσιν τάς προσκομισθείσας αποδείξεις*
(6)ΆΘώωσις λόγω αμφιβολιών δέν αποτελεί δεδικασμένον καί δέν θεωρείται νομικόν κώλυμα διά τήν έπιβολήν ποινής. 5 Επομένως, έπί τή βάσει τών ανωτέρω άρχων δύναται νά λεχθή ότι ή έπίδρασις, τήν οποίαν άσκεΐ έπί τής πειθαρχικής δίκης τό δεδικασμένον έκ ποινικής αποφάσεως, εξαρτάται κατά μέγα μέρος έπί τών λόγων έπί τών οποίων έθεμελιώθη ή αθωωτική άπόφασις τού Ποινικού Δικαστηρίου. 10 Ώ$ προκύπτει έκ τού ανωτέρου αποσπάσματος τής αποφάσεως τοΰ 'Ανωτάτου Δικαστηρίου, τά 'Ανωτατον Δικαστήριον Ικρινεν ότι τό Ποινικόν Δικαστήριον δέν ήδύνατο κατ' ασφαλή τρόπον νά βασισθή έπί τού αποδεικτικού υλικού έπί τού οποίου έβασίσθη διά νά θεμελίωση τήν καταδικαστικήν έτυμηγορίαν του, επειδή j5 μεταξύάλλων, οί μάρτυρεςκατηγορίας έτυχανκακής μεταχειρίσεως ύπό αστυνομικών οργάνων προτοΰ προβούν είς καταθέσεις ενο­ χοποιητικός διά τους κατηγορουμένους· και τό 'Ανωτατον Δικα­ στήριον κατέληξεν εϊςτό συμπέρασμα ότι θάήτο προς τό συμφέρον της όρθης απονομής τής δικαιοσύνης έάν ακυρωνόταν ή κατα20 δικαστική άπόφασις, 25 30 35 40 Έφ 1 όσον δέ είς τήν προκειμένην περίπτωσιν δέν τίθεται θέμα εκτιμήσεως τών προσκομισθεισών αποδείξεων ώς ή αρχή
(5)* καί έφ' Οσον ή πειθαρχική καταδίκη έθεμελιώθη έπί τού αύτοΰ αποδεικτικού ύλικοΰ ώς ή ποινική τοιαύτη* καί έφ' όσον τό Άνώτατον Δικαστήριον, τό όποιον ουχί μόνον περιβάλλεται ύπό πλειόνων εγγυήσεων ή τό Πειθαρχικόν Δικαστήριον, άλλα καί τό οποίον δυνάμει τοΰ Συντάγματοςκέκτηνται άποκλειστικην δικαιοδοσίαν νά κρίνη καί νά άποφασίζη τελεσιδίκως έπί πάσης ποινικής εφέσεως οίουδήποτε Ποινικού Δικαστηρίου, έκρινεν ώς ανωτέρω ανεφέρθη, δύναται κατά τήν γνώμην μου νά έξαχθη τό ασφαλές συμπέρασμα ότι ή κρίσις αύτη τού 'Ανωτάτου Δικαστηρίου Ισοδυναμεί μέ τήν άνυπαρξίαν τών πραγματικών περιστατικών έπί τών οποίων έθεμελιώθη καταδικαστική ετυμηγορία τοΰ Ποινικού Δικαστηρίου, καί ούτω ό Πειθαρχικός Δικαστής ώφειλε, συμφώνως τής αρχής
(2)ανωτέρω, νά δεχθή τήν τοιαύτην κρίσιν τού 'Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επομένως ή επίδικος άπόφασις τού Πειθαρχικοΰ Δικαστηρίου κρίνεται ώς ούσα αντίθετος προς τόν νόμον εντός τής εννοίας τοϋ άρθρου 146.1 τοϋ Συντάγματος καί ώς γενομένη καθ' ύπέρβασιν καί κατάχρησιν εξουσίας, καί ώς έκ τούτου άκυρούται. 711 Χατζηαναστασίου Δ. Μίθυλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)'Αλλά υπάρχει καί έτερος λόγος διά τόν όποΤον ή επίδικος άπόφασις δέον όπως άκυρωθη. Διά την διατήρησιν κράτους δικαίου ό συνταγματικός νομοθέτης ώρισε τά 'Ανωτατον Δικαστή­ ριον ώς θεματοφύλο-κα τών Θεμελιωδών δικαιωμάτων καί ελευ­ θεριών τοΰ άτομου. Καί είναι ως έκ τούτου τό Ανωτατον Δικά- 5 στήριον ουχί απλώς ενΠοινικάνΔικαστήριον άλλα ό πλέον πειστι­ κός, αυθεντικός, έγκυρος καί ταυτοχρόνως τελεσίδικος Δικαστής (Arbiter) άπάσης καταστάσεως άφορώσης είς τά ώς άνω δικαι­ ώματα* καί έφ* όσον έπί τοϋ αποδεικτικού υλικού έπί τή βάσει τού οποίου ό πολίτης έστερήθη τής ελευθερίας αυτού, ή οποία 10 διασφαλίζεται ύπό τού άρθρου 11 τού Συντάγματος, τό 'Ανω­ τατον Δικαστήριον απεφάνθη ώς ανωτέρω, έχω τήν γνώμην ότι, βάσει τής αρχής τής βεβαιότητος τού δικαίουκαί τής δικαιοσύνης (principle of certainty of the Law and Justice) ή οποία είναι άπαρσίτητον χαράκτηριστικόν κράτους δικαίου (essential feature 15 of the rule of Law) (ϊδε άπόφασινμου είς τήν ύπόθεσιν Παυλίδη εναντίον τής Δημοκρατίας
(1967)3 Α.Α.Δ. 217 είς σζλίδα 230), ό πολίτης εδικαιοϋτο νά αναμένη άπό τό πειθαρχικόν Οργανον σεβασμόν προς τήν έν προκειμένω έτυμηγορίαν τού 'Ανωτάτου Δικαστηρίου τής Πολιτείας. 20 Διά όλους τούς λόγους τούς οποίους έχω αναφέρει, καί ύπό τό φως τών αυθεντιών τάς οποίας §χω παραθέσει, κηρύττω τήν προσβαλλομένην άπόφασιν ή τήν πραξιν έν όλω άκυρον καί έστερημένην οίουδήποτε αποτελέσματος. Προσβαλλομένη άπόφασις ήκυρώθη. 25 This is an English translation of thejudgment in Greek appearing at pp. 698-712 ante. Public Officers—Disciplinary offences—Acquittal of Public Officer by Criminal Court—Whether Disciplinary Court prevented from punishing him disciplinarily in respectof the samecharges. 30 Certainty of the Law of Justice—Principle of—An essentialfeature of the rule of law. The applicant, who was a member of the Police Force, was tried by a Criminal Court andfound guiltyof offences committed in the course of his duty as a policeman. He appealed against 35 his conviction to the SupremeCourtwhich held thattheCriminal Court could not safely rely on the evidence on which it based the conviction because, inter alia, the prosecution witnesses were ill-treated by police organs before making statements 712 3 C.L.R. Mithillos τ. RepubUc implicating the accused; and arrived at the conclusion that it would have been in the interest of the proper administration of justice if the conviction were set aside. 5 Following the decision of the Supreme Court the applicant was convicted by a Disciplinary Court of the offences of neglect of duty and unbecoming conduct. The facts of the Criminal Case were similar to those of the disciplinary one. Upon arecourse against thedecision of theDisciplinary Court: 10 15 20 25 30 35 Held, that with regard to theinfluence exercised on the disciplinary trialby theresjudicata of criminaldecisions the following principles emanate from case-law: That the criminal judge is vested with more safeguards than the disciplinary judge;
(2)that when thecriminaljudge accepts the existence or non-existence of certain facts, the disciplinary judge hastoacceptsuchdecisionregarding theobjective existence of these facts;
(3)that though the disciplinary judge has to accept thedecision of thecriminaljudge regarding the objective existence of certainfacts heis notbound toclassify or notthese facts within the notion of the disciplinary offence;
(4)that not merely the discharge but the acquittal by the criminal judge does not exclude the disciplinary prosecution in respect of the offence based on the same facts;
(5)that the disciplinary judge can make his own assessment of theevidence;
(6)thatacquittal due to doubts does not constitute a les judicata and is not considered as a legal impediment for the imposition of punish­ ment.
(2)Thatsinceintheinstantcasetheredoes notariseaquestion of assessment of the evidence adduced according to principle 5 above; that since the disciplinary conviction was founded onthesameevidence asthecriminal;andthatsince the Supreme Courtwhich is vested with moresafeguards than thedisciplinary court andwhichalso undertheConstitution is vested with exclu­ sive jurisdiction to decide finally and conclusively on every criminal appeal from any criminal court, has decided as abovementioned, in the opinion of this Court, the safe conclusion can be drawn that the decision of the Supreme Courtamounts to a non-existence of the facts on which the conviction of the Criminal Court was founded and so the Disciplinary Judge 713 MithiUos τ. Republic
(1982)ought, in accordance with principle 2 above, to accept the decision of the Supreme Court. Therefore, the sub judice decision of the disciplinary court is contrary to law within the meaning of Article 146.1 of the Constitution and as made in excess and abuse of power and is declared null and void accord- 5 ingly. Held, further, that there is another reason for which the sub judice decision must be annulled. For sustaining the rule of law the constitutional draftsman has appointed theSupreme Court as the trustee of the fundamental rights and freedoms 10 of the subject. And the Supreme Court is, therefore, not simply a criminal court, but the most credible authentic and valid, and at the same timefinalarbiter of all situations relating to these rights; and since on theevidence on the basis of which the citizen was deprived of his liberty, which is safeguarded by 15 Article 11 of the Constitution, the Supreme Court has decided as above, I am of opinion, on the basis of the principle of certainty of the law and justice which is an essential feature of the rule of law (see thejudgment of this Court in the case Pavlidesv. TheRepublic
(1967)3C.L.R. 217 at p.230) that the 20 citizen was entitled to expect from thedisciplinary organ respect for the decision of the Supreme Couit of the State. Sub judice decision annulled. Cases referred to: Eftapsoumis and Another v. Police
(1975)2 C.L.R. 149; Pavlides v. Republic
(1967)3 C.L.R. 217 at p.
  1. 25 Recourse. Recourse against the decision of the respondents confirming applicant's requirement to resign from the Police Force of Cyprus. E. Efstathiou, for the applicant. Gl. HadjiPetrou, for the respondents. Cur. adv. vult. HADJIANASTASSIOU J. read the following judgment. The applicant, Constantinos G. MithiUos, has been a member 35 of the Police Force of Cyprus for the last 16 years past. On the 26th February, 1975, there was filed against the applicant, disciplinary case No. 4/75 by means of which he was charged for neglect of duty and unbecoming conduct. The above case 714 30 3 CX.R. MithiUos τ. Republic Hadjiaoastassiou J. was tried on 30th March, 1975, and there was imposed on the accused a totalfineof £15in respect of boththeabove charges. On the 7th April, 1975, the Divisional Police Commander of Lamaca, having reviewed the above case, imposed on the 5 applicant the punishment of compulsory retirement and/or requirement to resign. Parallel to the above disciplinary proceedings, on the 28th March, 1975, there started a criminal prosecution against the applicant before the District Court of Larnaca inCriminalCaseNo.1111/75thefacts of which were 10 identical to the above disciplinary case. Applicant was facing a total of 14 counts, the case was heard from the 28th March, 1975 to the 27th June, 1975, and there was imposed on the applicant a sentence of 8 months' imprisonment having been found guilty on two counts and acquitted and discharged on 15 the remaining counts. Thereis no doubt that the facts of this criminal case were the same as those of the disciplinary case against him. On June28, 1975,the applicant appealed against the decision of the District Court of Lamaca by means of Criminal Appeal 20 No
  2. The Supreme Court heard the above appeal (see Eftapsoumis andAnotherv. ThePolice,
(1975)2 C.L.R. 149), and acquitted the applicant of the three counts and ordered a re-hearing of the remaining counts when applicant was acquitted by the District Court of Larnaca. 25 On the 14th April, 1975, applicant ap-ftealed against the deci­ sion of the Police Disciplinary Tribunal and the appeal was adjourned until the completion of the hearing of the Criminal Appeal by the Supreme Court. On the 26th April, 1976, the disciplinary appeal was heard and the conviction and sentence 30 of the applicant requiring him to retire was confirmed. On the 13th July, 1976, applicant filed the present recourse praying for the following relief: (
  1. a)A declaration of the Honourable Court that the decision of the respondents to confirm his requirement to resign from the Police Force of 35 Cyprus madeon the29th April, 1976 and/or thedecision of the respondents to require applicant to resign and to retire him, dated 7th April, 1975 and/or the decision that applicant be required to resign is null and void and/or illegal and/or devoid of any legal effect and/or the decision ought not to have been 40 taken; (
  2. b)costs. 715 Hadjianastassiou J. Mitfaillos v. Republic
(1982)This recourse is based on the following grounds of law; (
  1. a)the decision of the respondents is illegal and was taken in abuse and/or excess of powers; (b)the respondents acted under a misconception of fact and/or they relied on a misconceived basis; (
  2. c)the respondents acted under a misconception of law 5 and/or fact; (
  3. d)the respondents misinterpreted and/or wrongly applied the principles of law relating to a review of a decision and/or on appeal and/or review of disciplinary cases; (
  4. e)the respondentsinfringed the accepted principles of naturaljustice; (
  5. f)the respondents contravened the Police Regulations; (
  6. g)10 the subjudice decision wastaken in a manne»*contrary to the principles of res judicata and contrary to the decision of the Supreme Court, which is reported in
(1975)2 C.L.R. p. 149; (
  1. h)the sub judice decision was contrary to the Constitution and/orwastheproductofarbitrarinessand/orwasnotwarranted 15 having regard to the evidence before the disciplinary tribunal; (
  2. i)the sub judice decision was not based and/or was not warrantedhavingregard totheevidenceand/or wastheproduct of arbitrariness and/or wrong assessment of evidence; (
  3. j)generally, the sub judice decision was illegal and entirely unwar- 20 ranted. On the contrary, on the 9th October, 1976, counsel of the Republic, Mr. N. Charalambous contended that the subjudice decision was lawfully taken after a due inquiry and a proper evaluation of all the relevant material relating to the case of 25 the respondent. The facts relied upon in opposition are the following:-
(1)Theapplicantwas registered in the police force on the 10th November, 1959 and was stationed at Lamaca Police Station;
(2)after the Turkish invasion there became apparent the desire of the Turkish leadership that the Turkish 30 CypriotewhoremainedinthefreeareaoftheRepublic,domove in the Turkish occupied areas. In order to prevent them there were given instructions by the Chief of Police for the construction of road blocks to be manned by policemen and soldiers so as to prevent the Turkish Cypriots from moving 35 to the north and for the control of every vehicle;
(3)on the 22nd February, 1975, applicant together with P.C. No. 3811 Ch. Andreou and two soldiers named Anastassios HjiTofis andAntoniosPamboulos,wereondutyontheroad blockwhich is found on the main Lamaca Dhekelia road for the above 40 purpose;
(4)in the course of the exercise of his duties by the 716 3 C.L.R. 5 10 15 20 25 30 35 MithiUos τ. Republic Hadjianastassiou J. appHcant and between 0230-0245 hrs of the 22nd February, 1975, and whilst at the said road block, applicant permitted vehicle No.BQ 146, which was driven by one Andreas Panteli Siembi and carrying Turkish-Cypriots, to pass through the roadblock without thedueinspection. Thisactof theapplicant made the two abovemcntioned soldiers to react and as a result of this reaction the attempt of two other vehicles which were driven by two Turkish Cypriote to pass through the road block at the same moment was unsuccessful. The drivers of the two othervehicles were Kiamil Houssein of PylaandOsmanMehmet of Lamaca. Both the vehicles were taken to thepolice station for inquiries;
(5)theDivisional PoliceCommander of Lamaca, after being informed of these facts, gave instructions for a disciplinary investigation to becommenced against theapplicant in this case. The investigation of the case was undertaken by Inspector I. Frangos. He investigated the case and on the 25th February, 1975, he reported to thePolice Divisional Com­ mander Lamaca. The Divisional Police Commander Larnaca, acting under regulation 10 of the Police (Discipline) Regulations prepared the disciplinary file and appointed Chief Super­ intendentX. Robalis totry thedisciplinary case under regulation 14
(2)of the Police (Discipline) Regulations. Chief Super­ intendent X. Robalis fixed the case for hearing on the 26th February, 1975,andheardevidence onthe 1st March, 1975,20th March, 1975, 21st March, 1975, and 27th March, 1975. On the 31st March, 1975, the Presiding Officer delivered his judg­ ment and imposed a fine of £10 in respect of thefirst count and£5inrespect of thesecondcount;
(6)theDivisional Police Commander, Larnaca, exercising his powers under regulation 18
(4)of the Police (Discipline) Regulations, reviewed the case, and having heard theapplicant,altered thesentence to "require­ ment to resign";
(7)applicant, on the 14th April, 1975, appealed against the disciplinary case, by virtue of which he was sentenced to "requirement to resign", before the Chief of Police. The appeal was heard between the 13th November, 1975, and 29th April, 1976 by the Deputy Chief of Police who confirmed the decision of "requirement to resign". On the 13th December, 1976, counsel for the applicant, Mr. E. Efstathiou, submitted further the following grounds of law. 40 (a, d, f). The Disciplinary Appeal Court of the Police, ought, on the basis of the evidence before it, to have acquitted the 717 Hadjianastassiou J. MithiUos v. Republic
(1982)applicant as was decided onthesamefacts by theSupremeCourt in the case of Eftapsoumis and Another v. The Police,
(1975)2 C.L.R. 149, having thus infringed theprinciple of resjudicata (b, c, β, στ). The decision of the Disciplinary Appeal Court was not warranted having regard to the evidence adduced 5 and thecircumstances of the case because theevidence accepted by it was considered as unreliable and unsafe by the Supreme Court in the case of Eftapsoumis and Anotherv. The Police,
(1975)2 C.L.R. p. 149 (e, n). For the reasons stated in the above paragraphs 1 & 2, the deoision of the respondents to 10 confirm the requirement of applicant to resign constitutes a contravention of the principles of natural justice and of the Constitution, because the Disciplinary Court acted contrary to the principle that in considering a case there should be examined not only the evidence adduced by the prosecution, 15 but also the evidence and statement of the applicant and his witnesses. The Disciplinary Court of Appeal illegally consi­ dered and/or took into consideration that there exiit theprtrequisites and/or material establishing a disciplinary offence against the applicant, because it accepted the existence of facts 20 as proved and/or existing, where this did not exist, and as a result thereof applicant was convicted. On the 10th January, 1977, Mr. Koutras applied to fix a date for the hearing of thecase, and thecase wasfixedfor the 6thApril, 1977. Onthe2ndApril, 1977,bothcounselsubmitted 25 a commonwritten applicationfor theadjournment ofthehearing of the case which was fixed for the 6th April due to certain steps taken by the applicant for re-appointment and the result of which was not known until then. The case was fixed for mention on the 4th June, 1977, and it was later fixed for the 30 20th January, 1978 for hearing. On the 20th January, 1978, due to difficulties encountered by counsel for the Republic, the case was adjourned again and wasfixedfor the 5thJune, 1978. Counsel for the Republic, Mr. HjiPetrou alleged that there was no contravention of the Police Regulations and nobody 35 acted in excess of power, but on thecontrary, (a)all accepted principles of naturaljustice werecomplied with. Furthermore, he contended (
  1. b)that thefacts of the disciplinary case werethe same with those of the criminal case, and in view of this, the disciplinary organ was not bound by thedecision of thecriminal 40 718 3 C.L.R. MithiUos v. Republic Hadjianastassiou J. Court; (
  2. c)with regard to the influence that the resjudicata of a criminal case can exercise on a disciplinary trial, the Council of State decided that since the criminal judge who is vested with more safeguards than the disciplinary judge, accepted the 5 existence or non-existence of certain facts, the disciplinary judge has to accept such existence regarding the objective existence of these facts without being bound to classify or not classify such facts within the meaning of the disciplinary offence. Sec also Conclusions from the Jurisprudence of the 10 Greek Councilof State, 1929-59p.364 and GreekAdministrative Law by Kyriakopoullos, Vol. C,4th edn. p. 281where the following are stated:- ]5 20 25 30 35 40 "The rule of criminal law non bis in idem—according to which no-one is allowed to be prosecuted afresh for the same criminal act in respect of which there had already been issued afinaljudgment or a judgment of.acquittal— does not apply at least, absolutely, in disciplinary law. So,though it wasrecognized, that for thesame disciplinary offence it is neither permissible to prosecute one for the second time, nor to impose a punishment for the second time by the same organ, but if the hierarchically superior organ considers that the sentence imposed is insufficient, it is entitled to impose another disciplinary punishment. The pendency of the criminal charge does not prevent the disciplinary prosecution which*is an independent one; the disciplinary trial is self-contained, and independent of any other trial (Art. 138 paragraph 1);and it ismainly meant the criminal and not the civil. The criminal conviction therefore does not prevent the subsequent imposition of disciplinary punishment for the same act. But if there had preceded afinaljudgment of the criminal court concerning the same act for which there is taking place a disciplinary prosecution, the facts whose existence or non-existence has been ascertained bythecriminalcase, havetobeacceptedbytheDisciplinaryOrganasascertained in the criminal trial. (Art. 138 para. 3(a)). This is an actofascertainment(seeaboveparagraph20,4,b). Consequently,the officer who has beenconvicted bythecriminal Court cannot be considered by the disciplinaiy judge that hehasnotcommitted thesameact; buteveninthecontrary case, the officer who has been acquitted by the criminal 719 Hadjianastassiou J. MithiUos v. Republic
(1982)chargefortheactattributedtohim,hecannotbeconsidered as guilty of it by the disciplinary judge. So there is safeguarded unity in the administration of justice". itwouldhavebeenusefultoaddthatinthedisciplinaryappeal the Deputy Chief of Police, Pavlos Z. Stokkos in hisjudgment states the following:- 5 "I find that the reasons of acquittal of the accused by the Supreme Court in respect of the criminal offences do not exist in the present case. The allegations of the witnesses for the prosecution in 10 the criminal case about ill-treatment and psychological pressure and threats of exposure etc. do not exist in the present case because noneofthe witnessesfor the prosecution of the present disciplinary case has made such an allegation, besides Osman Mehmet of Anglisides, who 15 alleged that he was ill-treated, but there was no proof that he was in fact ill-treated. In any case, this witness was declared as hostile by the prosecution and in my judgment I will not take into consideration his evidence. Ifindthat thereisnoreasontointerfere withthedecision 20 of the Disciplinary Court below regarding itsfindingsas to the credibility of the witnesses for ths prosecution. in its decision, the Disciplinary Court below states that it believed the witnesses for the prosecution. It is natural that as it has convicted the accused, this means that it 25 did not believe their evidence. The defence submitted that the Supreme Court has not accepted the evidence of prosecution witnesses, soldiers AntonisPamboulouandAnastassiosHjiTofi. Butnowhere in the decision of the Supreme Court there appears such 30 a thing. On the contrary, these witnesses were believed also by the Criminal Court which tried the case in the first instance. I find that the decision of the Disciplinary Court below was in all respects reasonable and warranted in view of 35 the evidence adduced. Thegrounds ofappealdonot stand andfor thesereasons 720 3 C.L.R. MithiUos τ. Republic Hadjianastassiou J. the appeal is dismissed andby virtue of the powers vested in mebyregulation 21(c)ofthe Police (Discipline) Regula­ tions, I confirm theconviction andsentence as same was reviewed by the District Court of Larnaca". 5 There is no doubt that in the course of the hearing, the competent Courtswhich tookcognizance ofthecases, acquitted and discharged the two accused (unfortunately one of them named Andreas Stylianou Eftapsoumis has in the meantime passed away). Though,Irepeat,inthedisciplinary case against 10 MithiUos the defence complains that the Police Authority of the Republic actedunlawfully andinawayamounting to abuse or excessofpower, andwhilst thefacts ofthe disciplinary cases against the applicant arethe same and constitute thestatement of facts in disciplinary cases against himin respect of which 15 applicant was tried by thecompetent court andwasacquitted, nevertheless, though such a course should have constituted a resjudicata itwasnot taken into consideration atallinrespect of these cases, and the Deputy Chief of Police acting onappeal confirmed the decisions of the Disciplinary Court below and 20 dismissed the applicant from his work. It would have been useful toaddthat onappeal before the Supreme Court, the Supreme Court acquitted the applicant in respect of all counts except one for which heordered aietrial. Further they were tried also by Mr. Pikis, President 25 District Court, Larnaca, and they were* acquitted and there was no appeal against the acquittal. It would have been an omission nottostatethatasaresult, inallthecharges against him which were based onthe same facts the same facts related to the disciplinary cases against him. The President of the 30 Supreme Court, Mr. Justice Triantafyllides, delivering the Judgment of the Supreme Court inthe case Andreas Stylianou Eftapsoumi andCostasGavriel MithiUos v. ThePolice,
(1975)2 C.L.R. 149, observed the following at pp. 156, 157,158:35 40 "As the trial Judge has wrongly treated what he found lo be false testimony of the appellants as amounting to corroboration of the evidence against them of the accomplice Siempis (see Vouniotisv. The Republic, reported in this Part at p.34,atp. 50etseq.)andas theevidence of Siempis andof the aforesaid other prosecution witness, even if technically in law admissible in evidence, could 721 Hadjianastassiou J. MithiUos v. Republic
(1982)not be safely relied on, because they had been illtreated bythepolicebefore makingto themstatementsimplicating the appellants, wc have reached the conclusion that, in the interests of the proper administration of justice, we have to set aside the convictions on counts 4 and 14 5 Wemightnot havebeenprepared to interfere, onappeal, withthedecision ofthetrialjudgeto act ontheuncorroborated evidence of this accomplice, had it not been for the fact that, inevaluatinghisevidence,thejudgewasobviously influenced in believing him—(as can be derived from his 10 judgment)—by the consideration that the credibility of the appellants had, inhisopinion, beendemolished,for reasons which, as he put it, were to be stated by him later on in his judgment; and the main such reasons appear to be the reasons for which he disbelieved the appellants when 15 comparing their evidence with that of the aforementioned prosecution witness Siempis; in this connection the trial judge observed that the credibility of the appellants was inextricably related to the credibility of Siempis. Having already held that it was not safe for the trial 20 judge to treat the evidence of witness Siempis as reliable, we are bound to reach the conclusion that a fundamental considerationwhich didinfluence thetrialjudgeindeciding to act on the uncorroborated evidence of the accomplice Mikis, and convict theappellants on count 3, wasan erro- 25 neous one. As wc cannot and should not speculate as to whether or not, had he not been influenced as above, the trialjudge would still have treated the uncorroborated evidence of the accomplice Mikis as reliable—and we expressno opinion atallinthisrespect asto what hecould 30 or should havedone—wedo not think that wecan uphold the conviction of the appellants on count 3". In view of the above, it isclear that the sole question of law on which the Court is called upon to decide is whether upon the acquittal by the Criminal Court of the PubHc Officer, the 35 Disciplinary Court is prevented from punishing him disciplinarily in respect of the same charges. A summary of the case law of the Greek Council of State on this subject may befound at p. 364of the Conclusions from 722 3 C.L.R. Mithillos v. Republic Hadjianastassiou J. the Jurisprudence of the Greek Council of State, 1959 which runs as follows: 5 10 15 20 25 30 35 40 "Regarding the influence exercised on the disciplinary trial by the res judicata of criminal decisions, the Council of State has decided that since the criminal Judge who is vested with more safeguards than the disciplinary judge accepted the existence or non-existence of certain facts, a disciplinary judge has to accept such decision regarding the objective existence of these facts without however being bound to classify or not such facts within thenotion of the disciplinary offence: 125
(29), 1066
(37), 2388
(53), 1654
(57). (These constitute by now positive law as well under s.138 paragraph 3 οΐ the Officers Code). As a result of this,not simply thedischarge buttheacquittal by the criminal judge does not exclude the disciplinary prosecution in respect of the disciplinary offence based on the same facts, the disciplinary judge making his own assessment of the evidence: 876
(37), 1337
(54), 1381
(54). And the acquittal of an officer by a criminal court. due to doubts, does not constitute res judicata nor is it deemed a legal impediment for the imposition of a di­ sciplinary punishment: 488
(31), 876
(37), 2046
(1950). And in any case, it is not contravened by a disciplinary conviction the res judicata emanating fiom an acquittal since it docs not decide categorically about the existence or non-existence of certain facts: 2642
(54)nor is thcie impeded from such a decision the different assessment by the disciplinary judge of the evidence adduced: 1642
(53)." From the above extract there emerge clearly, amongst others, the following principles: that the criminal judge is vested with more safeguards than the disciplinary judge;
(2)when the criminal judge accepts the existence or non-existence of certain facts, the disciplinary judge lias to accept such decision regarding the objective existence of these facts;
(3)though the disciplinary judge has to accept the decision of thecriminal judge regarding the objective existence of certain facts he is not bound to classify or not these facts within the notion of the disciplinary offence;
(4)not merely the discharge but the acquittal by the criminaljudge does not exclude the disciplinary prosecution in respect of the offence based on the same facts; 723 Hadjianastasslou J. MithiUos v. Republic
(1982)
(5)the disciplinary judge can make his own assessment of the evidence;
(6)acquittal due to doubts does not constitute a res judicata and is not considered as a legal impediment for the imposition of punishment. Therefore, on the basis ofthe above principles, it can besaid 5 that the influence which is exercised on the disciplinary trial by the resjudicata of a criminal casedependsto a great extent on the reasons on which the judgment of acquittal of the criminal court was founded. As it emerges from theabove extract of thejudgment of the 10 Supreme Court, the Supreme Court decided that the criminal court could not safely rely on the evidence on which it based the conviction because, inter alia, the prosecution witnesses were ill-treated by police organs before making statements implicating the accused; and the Supreme Court arrived at 15 the conclusion that it would have been in the interest of the proper administration ofjustice if the conviction was set aside. And since in the instant case there does not arise a question of assessment of the evidence adduced according to principle 5 ubove; and since the disciplinary conviction was founded on 20 the same evidence as the criminal; and since the Supreme Courtwhich isvested withmoresafeguards thanthedisciplinary court and which also under the Constitution is vested with exclusive jurisdiction to decide finally and conclusively on evciy criminal appeal fiotn any criminal court, has decided as 25 ubove mentioned, in my opinion, the safe conclusion can be drawn that the decision of the Supreme Court amounts to a non-existence of the facts on which the conviction of the Criminal Court was founded and so the Disciplinary Judge ought, in accordance with principle 2 above, to accept the decision 30 of the Supreme Court. Therefore, the sub judice decision of the disciplinary court is contrary to law within the meaning of Article 146.1 of the Constitution and as made in excess and abuse of power and is declared null and void accordingly. But there is another reason for which the subjudice decision 35 must be annulled. For sustaining the rule of law the constitutional draftsman has appointed the Supreme Court as the trustee of the fundamental rights and freedoms of the subject. 724 3 C.L.R. MithiUos v. Republic Hadjianastasslou J. And the Supreme Court is, therefore, not simply a criminal court, but the most credible authentic and valid, and at the same timefinal arbiter of all situations relating to theserights; and since onthe evidence onthe basis of whichthe citizen was 5 deprived of his liberty, which is safeguarded by Article 11 of the Constitution, the Supreme Court has decided as above, I am of opinion, onthebasis oftheprinciple ofcertainty ofthe law and justice which is an essential feature of the rule of law (see myjudgment in the case Pavlides v. The Republic
(1967)10 3 C.L.R. 217at p. 230) that the citizen was entitled to expect from the disciplinary organ respect for the decision of the Supreme Court of the State. For all the reasons Ihave mentioned, and m the light of the authorities I have stated, I declare the sub judice decision or 15 act null and void and devoid of any effect. Subjudice decision annulled 725

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.