(1987)1Δεκεμβρίου 1987 [ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ,Πρ.,ΛΩΡΗΣ,ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,Λ Δ ] Δ Α Ν Ο Σ Λ Α Μ Π Ρ Ο Υ Π1ΤΥΡΗ, Εφεσείων, ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Εφεσίβλητου, (Ποινική Έφεση Αρ. 4949). Ποινική Δικονομία — Παραδοχή ενοχής σε κατηγορίες για βιαιοπραγίες κατά κατωτέρου και αθέμιτης διαταγής κατά παράβαση του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα — Ισχυρισμός προς μετριασμό ποινής ότι επρόκειτο για αστεισμό — Συνιστά στην πραγματικότητα άρνηση ενοχής — Γι' αυτό το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έπρεπε να 5 δεχθή την παραδοχή αλλά νσ διατάξει την εκδίκαση της υποθέσεως για να αποφσσισθή αν ο εφεσείων ήταν ένοχος ή όχι — Διαταγή επανεκδικάσεως της υποθέσεως. Τα γεγονότα της υποθέσεως αυτής προκύπτουν επαρκώς από την ιδίαν τ η ν α π ό φ α σ η . Αναφερόμενες 10 αποφάσεις: Ευσταθίου ν.Αστυνομίας, 22Α.Α.Δ. 191, Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας 152, Πολυκάρπου Λυτρίδηςν. ν. Μαχμούτ, 1962 Α.Α.Δ. ν. Αστυνομίας
(1967)2Α.Α.Δ 152, Δήμου Αμμοχώστου Φυλακτίδης ν. Δημοκρατίας Ιωαννίδης ν. Δημοκρατίας
(1973)2Α.Α.Δ.119,
(1979)2Α.Α.Δ.157,
(1980)2Α.Α.Δ.82, Δημοσθένους ν. Αστυνομίας
(1985)2Α.Α.Δ.1. 282 15 2 C.L.R. Pltlri v. Republic (This isan bnglishtranslation ofthe rubnc olthejudgment delivered m Greek) 5 Criminalprocedure —Plea of guiltytochargesof violenceagainsta subordinate and illegalorder contraryto the Military CriminalCode — Allegationin mitigation thatthewholeaffair wasmeanttobe ajoke —Assuch allegation isinconsistentwith theplea ofguilty, the tnalCourtoughttohaverejectedthe pleaandorderedtnalwithviewtodeterminetheissueofappellant'sguiltor innocence—Retnalordered Έφεσις εναντίον ποινής. Έφεσις εναντίον ποινής α π ότον Δανό Λάμπρου Πιτυρήο 10 οποίος καταδικάστηκε την18.11.1987 α π ό το Στρατιωτικό Δικαστήριο Λευκωσίας {ΥπόθεσιςΑρ. 521/87)σε τέσσερεις κατηγορίες για βιαιοπραγία κατά κατωτέρου κατά παράβαση τουάρθρου 81 του περί Στρατιωτικού Ποινικού Κωδικός και Δικονομίας Νόμου του 1964, και πέντε 15 κατηγορίες γιααδίκημααθέμιτης διαταγήςκατάπαράβαση του άρθρου 79 του πιο π ά ν ω Νόμου καικαταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές εννέα μηνών σεκάθε κατηγορία. Στ. Κιττής, διατονεφεσείοντα. Στ. Ταμάσίος, διατην εφεσίβλητο. 20 Τί ΝΤΑΦΥΛΜΔΗΙ Ι Ιρ. ανέγνωοε την α π ό φ α σ η τ ο υ Δικαστηρίου. Ο εφεσείων καταδικάστηκε στις 18 Νοεμβρίου 1987 α π ό το Στρατιωτικό Δικαστήριο στην Λευκωσία σε εννέα μήνες φυλάκιση α φ ο ύ παραδέχτηκε ενοχή σχετικά με τέσσερις κατηγορίες για βιαιοπραγία 25 κατά κατωτέρου και πέντε κατηγορίες για αδικήματα αθέμιτης διαταγής. Ό τ α ν εμφανίστηκε ενώπιον του Στρατιωτικού Δικαστηρίου στις 12 Οκτωβρίου 1987 ο εφεσείων αντιμετώπιζε δώδεκα κατηγορίες και απάντησε ότι δεν 30 παραδέχεται καμιά α π ' αυτές. Αλλά αργότερα, στις 26 Οκτωβρίου 1987, ο εφεσείων ζήτησε να αλλάξει την απάντηση του σε εννέα α π ότις δώδεκα κατηγορίες τις οποίες και παραδέχτηκε. Ο εφεσείων είναι δόκιμος αξιωματικός στην Εθνική 35 Φρουρά και τααδικήματα,σύμφωνα μετην κατηγορούσα αρχή, διεπράχθησαν στις 11 Μαΐου 1987 εναντίον στρατιώτη τηςμονάδας του. 283 Triantafylllde» P. P l t W v. Republic
(1987)Την ίδια μέρα π ο υ τ ο υ επιβλήθηκε ποινή ο εφεσείων καταχώρησε έφεση κ α τ ' αυτής μέσω του συνηγόρου τ ο υ και ενόψειτης φύσεωςτ η ς υποθέσεως η έφεση ακούστηκε σήμερα. Αγορεύοντας ο συνήγορος τ ο υ εφεσείοντα, υιοθέτησε και πάλιν, όπως και ενώπιον τ ο υ Στρατιωτικού Δικαστηρίου, την επιχειρηματολογία ότι οι πράξεις τ ο υ εφεσείοντα αποτελούσαν αστεϊσμούς και ως εκ τ ο ύ τ ο υ έπρεπε να τύχει επιεικούς μεταχειρίσεως. 5 Εάν όμως οι πράξεις που στοιχειοθετούν τ α αδικήματα, 10 τ α οποία παραδέχτηκε και γ ι α τ α οποία καταδικάστηκε ο εφεσείων,αποτελούσαν αστεϊσμούς μεταξύδύο εθνοφρου ρών και δεν ήσαν πράξεις ανωτέρου πpos υφιστάμενο τότε γεννάται τ ο ερώτημα κ α τ ά πόσον ο εφεσείων πράγματι διέπραξε τ α αδικήματα, τ α οποία παραδέχτηκε, διότι φαί- 15 νεται να προϋποθέτουν ενέργειαανωτέρου προς υφιστά μενο. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η οποία χρονολογείται από μακρού, εάν μετάαπό μια παραδοχή ο συνήγορος τ ο υ κατηγορουμένου προβάλλει λόγους για μετριασμό της ποι- 20 νής που στην π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α συνιστούν άρνηση της ενο χής τότε το Δικαστήριο, τ ο οποίο εκδικάζειτην υπόθεση δεν πρέπει να δεχθεί την παραδοχή τ ο υ κατηγορούμενου και πρέπει να διεξαχθεί δίκη για να αποφασιστεί αν ο κατηγο ρούμενος είναι ένοχος (βλ. σχετικά, μεταξύ άλλων, Ευστα- 2ο θίου εναντίον Αστυνομίας, ΣΙ ΑΑΔ. 191, ο Γενικός Εισαγγε λέας της Δημοκρατίας εναντίον Μαχμούτ, 1962 ΑΑΔ. 18!, Πολυκάρπου εναντίον Αστυνομίας,
(1967)2 ΑΑΔ. ί52, Λυτρίδης εναντίον ι\ήμου Αμμοχώστου,
(1973)2 ΑΑΔ 111 Φυλακτίδης εναντίον Δημοκρατίας,
(1979)2ΑΑΔ: 157, Ιωαν- 30 νίδης εναντίον Δημοκρατίας
(1980)2ΑΑΔ. 82, Δημοσθένους εναντίον Αστυνομίας,
(1985)2ΑΑΔ. 1). Υπό τ ο φ ω ς της ανωτέρω νομολογίας και των περιστατι κών της παρούσης υποθέσεως αποφασίσαμε ότι cmβάλ λεται προς τ ο συμφέρον της απονομής τηςΔικαιοσύνης να 35 ακυρώσουμε τις καταδίκες τ ο υ εφεσείοντα εν σχέοει με τις κατηγορίες γ:α τις οποίες παραδέχτηκε ενοχή και να διεξα χθεί επανεκδίκαση τ ο υ από τ ο Στρατιωτικό Δικαστήριο τ ο οποίο βέβαια θα πρέπει να έχει διαφορετικήσύνθεση. Διαταγή για επανεκδίκαση τηςυπόθεοης. 284 40