(1989)13 ΑπQιλΙου 1989 [ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥ ΛΟΣ, ΔΔ.] ωΠOΔPOMlAΚ.H ΑΡΧΗ ΚΥΠΡΟΥ, ΑΝΤΠΙΡΟ:ΣΩΠΕΥΟΜΕΝΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΒΆΣΟΥ ΒΆΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ AYTIU: ΚΑΙ ΑΛΛΟI, Εφεσείογιες, ν. ΠΑΣΧΑΛΗ Χ" ΒΑΣΙΛΗ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική Έφεση Αρ. 7755). Διατάγματα-Προσωρινά διατάγματα-Εφαρμοστέες αρχές-Ο Περί Δικαστηρίων Ν6μος, 1960 (Ν. 14/60), άρθρο 32-Προϋποθέσεις εκδ6σεως-Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ύπαρξη ορατής πι θαv6τητας επι τυχίας, και πιθαv6τητα να υποστεί ο ενάγων ανεπαv6ρ θωτη ζημιά-Πρ6σθετα το Δικαστήριο πρfπει να σταθμίσει κατά π6σο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει διάταγμα-Πειθαρχική ποινή 5 προστίμου Β,ΟΟΟ-Πληρωμή του δεν ουνεπαγ6ταν ανεπαν6ρθωτη ζημιά. Η παρούσα έφεσTl στρέφεται εναντίον του προσωρινού διατάγμα τος, με το οποίο αναστάλTJΚε ΤΙ υποχρέωσTl του εφεσίβλTlτου να πληρώ 10 σει 5,000, ποσό που του επιβλήθηκε ως πρόστιμο για πειθαρχικό πα ράπτωμα ωτό ΤTlν εφεσείουσα. Οι νομικές αρχές, που εφάρμοσε το Ανώτατο Δικαιη;ήριο, επιτρέποντας την έφεση, προκύπτουν από το πιο πάνω περιληπτικό σημείωμα. Η Ιφεση γίνεται δεκτή με έξοδα. Α ναφερ6μενες αποφάσεις: Odys.~eos v. Pieris Estαtes αnd Others
(1982)1 C.L.R. 557. 152 15 1 Α.Α.Δ. (Ε) lπποδQOμια.)tή Αοχή Υ. Χ" Βα.σίλη Έφεση. Έφεση από τους εναγόμενους εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Δημητρίου Α.Ε.Δ.) ημερομηνίας 26 Οκτωβρίου, 1988 (Αριθμός Αγωγής 6373/88) 5 με την οποία εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα για αναστολή της πληρωμής του ποσού των ;(S,αx> στο ,?ποίο ο ενάγων κα ταδικάστηκε να πληρώσει στην Ανώτατη Ιπποδρομιακή Αρχή μετά από πειθαρχική καταδίκη του. Ρ. Σταυράκης, για τους εφεσείοντες. 10 Σ. Μαμαvr6πουλος, για τον εφεσίβλητο. ΜΑΛΑΧΤΟΣ Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο αδελφός Δικαστής κ. Παπαδόπουλος. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥ ΛΟΣ Δ.: Η έφεση στρέφεται εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την 1S οποία εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα για αναστολή της πλη ρωμής του ποσού των ;(5,000 στο οποίο ο εφεσίβλητος κατα δικάστηκε από την Ανωτάτη Ιπποδρομιακή Αρχή να πληρώ σει μετά από πειθαρχική καταδίκη του για την παροχή 20 απαγορευμένου φαρμάκου σε άλογο που είχε υπό τον έλεγχό του. Το ποσό αιπό είχε επιβληθεί από την Ανωτάτη Ιπποδρο μιακή Αρχή ως πρόστιμο στον εφεσίβλητο, σύμφωνα με τους Κανονισμούς της Αρχής για ισχυριζόμενο πειθαρχικό αδίκη μα. Ο εφεσίβλητος είναι προπονητής δρομώνων ίππων βάσει 25 ειδικής άδειας που έχει εκδοθεί από την Ανωτάτη Ιπποδρο μιακή Αρχή. Μετά τη διεξαγωγή μιας κούρσας ανακαλύφθη κε, μετά από ανάλυση, πως το άλογο "ΣΤΕΦΑΝΟΣ" που προπονούσε ο εφεσίβλητος είχε απαγορευμένη ουσία στο 30 αίμα ή τα ούρα, πράγμα που καταμαρτυρούσε τη διάπραξη του πειθαρχικού αδικήματος. Παρόλο που παραδέχθηκε ενοχή του ΠΕιθαρχικού αδικήματος, προσέφυγε στο Επαρχια κό Δικαστήριο για ακύρωση της καταδίκης με τον ισχυρισμό 153 Παπαδόποιιλος; Δ. Ιπποδ4l0μιαχή Α4lχή ν. Χ" Βασίλη
(1989)ότι παραβιάστηκαν οι Κανόνες της φυσικής δικαιοσ'ίΜ)ς ή οι σχετικοί Κανονισμοί της Ιπποδρομιακής Αρχής. Το Επαρχια κό Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινό διάταγμα για την αναστο λή πληρωμής του προστίμου το οποίο βεβαίωσε και μετά που ακούστηκε η άλλη πλευρά. 5 Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 σε υποθέσεις που το Δι καστήριο θεωρεί πως είναι δίκαιο και ευχερές όπως εκδώσει. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos v. Pieris 10 Estαtes αnd Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτι κά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δι καστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι: 15
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ~~. W Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρό σθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκ δώσει τέτοιο διάταγμα. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εφεσειόντων περιόρισε την επιχειρηματολογία του στο ότι ο αιτητής δεν ήτο δυνατόν να πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά εάν πλήρωνε τις ;(5,000.- και 25 επομένως, το Πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα άσκησε τη διακριτική του εξουσία. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου εισηγήθηκε πως θα ήτο ανεπανόρθωτη ζημία του πελάτου του εάν δεν εκδίδετο το διά- 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) ΊπποδιοΡ.ιttlcή Αιχή ,. Χ" Βασί).η ΟαπαΟΟπο,,10ς Δ. ταγμα γιατί, παρόλο που σύμφωνα με του Κανονισμούς θα μπορούσε να πληρώσει σε διάστημα ενός μηνός από την επι 5 βολή του προστίμου και αν δεν μπορούσε να το πληρώσει θα είχε ακόμα τρεις μήνες μετά, εντούτοις, τελικά εάν δεν πλή ρωνε το πρόστιμο θα εστερείτο και της άδειας του προπονη τού, πράγμα που θα προκαλούσε στον εφεσίβλητο ανεπανόρ θωτη ζημιά. Δεν συμφωνούμε με τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εφεσί 10 βλητου πως ο πελάτης του θα υπόκειτο σε ανεπανόρθωτη ζημιά εάν πλήρωνε τις fS,OOO.-. Βασικός σκοπός των διαταγ μάτων κάτω από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 είναι η διατή ρηση της επικρατούσας κατάστασης, δηλαδή, του status quo, προς αποφυγή πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στον ενά γοντα. Στην προκειμένη περίπτωση, με το διάταγμα που εκ 15 20 δόθηκε δεν διετάσσετο η διατήρηση μιας επικρατούσης κατά στασης αλλά αναστελλόταν η πληρωμή ενός προστίμου που είχε επιβληθεί με βάση πειθαρχικούς κανονισμούς μιας Λέ σχης. Σε τελευταία ανάλυση, το βασικό στοιχείο της όλης υπόθεσης περιστρέφετο γύρω από την πληρωμή ενός ποσού χρημάτων, έστω και μεγάλου. Δεν τέθηκε οποιοδήποτε στοι χείο ούτε ουσιαστικά υποστηρίκτηκε ότι με την πληρωμή του ποσού των f5,OOO.- θα υφίστατο ο εφεσείων ανεπανόρθωτη ζημιά. Ούτε τέθηκε θέμα για την ικανότητά του να ανεύρει το ποσό ή εκείνη των εφεσειόντων να το επιστρέψουν, αν πετύγ 25 χαινε στην αγωγή του. Καταλήγουμε πως το διάταγμα εκδόθηκε λανθασμένα και ακυρώνεται. Η έφεση γίνεται δεκττι με έξοδα. Έφεση γίνεται αποδεχτή με έξοδα. 155