1 Α..Α.Δ. (Ε) 26 ΑπριλΙου. 1989 [ΣABBI.Δm:, ΧΑΤΖΙ:ΙΤΣΜΓΑΡΗΣ, ΠOΓIATZlΩ':. Δ.Δ.] ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΛΥΡΑΤΖΗΣ, Αιτητής-ΕφεσεΙων, ν.
- ΛΟΥΚΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ,
- KYPIAΚOY ΠΕΡΑΤιΚ.ΟΥ ΛΤΔ., Καθ' ωνη αίΤTJOfl-Eφw(βλητοι. (Aίττιmι στην Πολιτική Έφεση 7026). Πολιτική Δικονομία-Έφεση-Ειδοποίηση Εφέσεως-Προθεσμία-Δεν προνοείται Xωριστrί προθεσμία για την καταχώριση "λεπτομερειών των γενικών λόΥων της εφtσεως"-Oι περί Πολιτικής Δικονομίας θε σμοί θ.35, Καν. 2 και 4-Ποιες οι 3 βασικές διατάξεις του Καν. 4- 5 Δεν υπάexει προθεσμία καταχωρίσεως αιτησεως για τροποποίτιση των λόΥων εφtσεως-H διακριτική ευχέρεια ασκείται δικαστικά-Η καθv στέρTJOfl στην υπo(Joλrί της αί πισrις αποτελεί παράγοντα OV'\I71Yoρoύvra υπtρ της απορρίψεώς της. Πoλιτικrί Δικοvoμία-Προθεσμίες-Παράταση-Η σχετική διακριτικrί 10 ευχtρεια ασκείται δικαστικά-Οι Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμοί θ.57Καν.
- Η αγωγή του εφεσεΙOVΤα για αποζημιώσεις για αμέλεια. που οδή γησε σε οδΙ,κή σύγκρουση, απορρίφθηκε, με την αι'τιολ9ΎΙα ότι απο κλε~στικά vπεύ&uνoς για το ατUχτιμα ήταν ο ίδιος ο ενάγων. Ταυτό 15 χρονα καΙ, σ"ύμφιονα με την σχετ..κή πρακτική -το πρωτόδικο &καστήριο καθόρι.σε και το 'ύψος τωv αποζημιώσεων. 20 Στην σχετική Ει.δοποΙηση Εφέσεως, που καταχωρίσθηκε εμπρόθε σμα, ο εφεσεtων ανέφερε ότι επ ..φυλάσσεται να καταθέσεΙ, λεπτομέ ΡUΕς τωv γενικών λI:tyων εφέσεως, όταν τα σχετι.κά πρακτικά θα ήσαν έτοιμα. Σε κάποιο μεταΎΕνέστερο στάδιο ο εφεσείων κατέθεσε ένα έγ γραφο, ΠO\J περ..εΙχε τέτο..ες λεπτομέρειες. 193 Τέλος καΙ. μετά την παρέλευση αρκετού χρόνου ο εφεσεf.ων καταχώ ρισε την παρούσα αιτηση, με την οποια ζητά από το Δι.κασtήρι.o πOQά ταση της ΠQOθεσμf.ας καταχωρf.σεαις λεπτομερειών των Υενι.κών 'λfyyων εφέσεως. Η αΙτηση βασf.σtηxε στους θεσμούς της Πoλιτl.κ~ς Δι.κονομιας, θ.35 Καν. 2 και 4 και θ. 57, Καν.
- Το Ανώτατο την αΙτηση. Δικαστ~ριo. 5 απορριπτοντας απεφάσισε: 1) Ο θεσμός 57 Καν. 2 αφορά παράταση προθεσμι.ών, που ΠQOβλέ πουν
- θεσμοι Πoλι.τικ~ς Δικονομιας. Η σχετικ~ εξουσΙα του Δι.καστηρΙOV ασκεLται δ ..καστι.κά. Στην περΙΠτωση amiI δεν μπορεΙ να εφαρμοσθεί. γωτΙ δεν 'υΠάρχει καθορισμένη προθε 10 σμια στους θεσμούς σχετικά με "λεπτομέρειες γενικών λόγων εφtσεως". 2) Ο Καν. 4 του θεσμσό 3S περιέχει 3 βασικές διατάξεις: Ότι ιι νλο ποΙηση εφέσεως πρέπει να καθoρl.ζει αν ιι έφεση στρέφεταΙ. ενα ντίον ολόκληρης ή εναντίον μέρους μόνο της πρωτόδικης από φασης. ότι η ΈιδοπΟΙηοη εφέσεως πρέπεΙ. να αναφέρεΙ. τονς 15 λόγους της έφεσιις και πλήρη αιτι.oλoyf.α πάνω στην οποω στη ρ(.ζονται οι 'λfyyOL που προβάλλοντα... και ότι το Ανώτατο Δ..κα στήρι.ο μπορεΙ να επιτρέψει σε oπOLOδήπoτε στάδι.ο την τροπο 20 ποίηση της ELδoπoL'ήσεως εφέσεως. 3) Είναι φανερό ότι στην συγκεκριμένη περtπτωση ο μόνος τρόπος να mLtενχOει το εm.&ωκόμενo αποτέλεσμα εΙναι η καταχώριση αιτήσεως YLα τροπΟΠΟΙηοη των λόγων της EιδωtOL'ήσεως Εφέσε ως. Δεν uπΆΡXει πρoθεσμf.α, αλλά προς αποφυγή αοκόπων εξό 25 δων. τoνtζ.εται. ότι, σε περίπfωση καταχωρίσεως στην παρο'ύσα νπόθεοη τέΤ04ιC1ς αLτήσεως, η ΠLθανότητα να γίνε.. δεκτή είναι πολύ περι.ορι.σμένη λόγω μεγάλης καθνστερ'ήσεως στην νπoβoλ~ ~ Η αΙπιmι απoρρtπτεrαι με tξoδα σε βάρος τον εφεσεioνrα. Λvαφeρόμενες Αποφάσεις: Kvρwκιδης Υ. Κυριακίδη
(1969)1 Α.Α.Δ.
- Αίτηση. Αιτηση για παράταmι της πρoθεσμ.ίqς εντός της οπο(ας να 194 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) καταχωρισθούν λεπτομέρειες των γενικών λόγων Εφέσεως. Μ. Κέκκου (Δνις) για Α. Tεωργιάδov (κα), για τον αιτητή. Α MVΡΙΆνθης, για τους καθ' ων η αίτηση. ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δ.; Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου 5 θα απαγγείλει ο αδελφός Δικαστής Ι. Πογιατζής. ποΓΙΑΤΖΗΣ Δ: Με την παρούσα αίτησή του ο αιτητής υποβάλλει το πιο κάτω αίτημα: 10 15 "Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να παρατείνει την προθεσμία εντός της οποίας να καταχωρισθούν λεπτο μέρειες των γενικών λόγων της εφέσεως η οποία καταχω ρίσθηκε την 26Π/85 διά περίοδον 15 ημερών από της ημε ρομηνίας της χορηγήσεως του αιτουμένου διατάγματος." Η αίτηση αναφέρει ότι βασίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ. 57, θ.1-4 και Δ.35, θ.2 και 4, υποστηρίζεται δε από γεγονότα που περιέχονται στην ένορκη δήλωση της δικη γόρου του αιτητή Μαρίας Κέκκου, ημερομηνίας 10 Μαρτίου,
- ΟΙ καθ' ων η αίτηση-εφεσLβλητoι ενίστανται στην αίτηση. 20 Η ένστασή τους βασίζεται σε γεγονότα που περιέχονται στον φάκελο της έφεσης. Τα αδιαφιλονίκητα ουσιώδη γεγονότα είναι σε συντομία τα εξής: 25 Με την υπό έφεση απόφασή του ημερομηνίας 29 Ιουνίου 1985, το πρωτόδικο Δικαστήριο απόρριψε την απαίτηση του, εφεσείοντα. ενάγοντα στην αγωγή, για αποζημιώσεις για οδικό ατύχημα για το λόγο ότι δεν αποδείχτηκε αμέλεια ενα ντίον των εφεσιβλήτων-εναγομένων στην αγωγή. Σύμφωνα με την πάγια τακτική που ακολουθείται σε παρόμοιες περι πτώσεις, το πρωτόδικο Δικαστήριο επιλήφθηκε και του θέμα- 195 ΠΟΥια-rζής Δ. τος του ύψους των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων πάνω σε βάσrι πλήρους ευθύνης και τις καθόρισε στο σννολικό ποσό 5,
- ΕναντLoν της πιο πάνω απόφασης ο εφεσείων καταχώρισε την παρούσα έφεσrι στις 16 ΙουλΙΟυ
- Στην "Eι.δoπoίησrι Εφέσεως" αναφέρεται ότι η έφεση στρέφεται εναντίον ολό κληρης της πρωτόδικης απόφασrις. Σχετικά με τους λόγους της έφεσrις η Eιδoπoίησrι αναφέρει τα εξής: 5 "Περαιτέρω δε έστω εις γνώσιν υμών ότι οι λόγοι της εφέσεώς του και τα αιτιολογικά τούτων εtναι: 10 Ο ενάγων εφεσιβάλλει ολόκληρον την απόφασιντου Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.6.85 τόσον επί του θέματος ευθύνης όσον και επί του θέματος των αποζημιώσεων. Ο ενάγων ισχυρ{,ζεται ότι το Δικαστήριον έσφαλε εις τα ευρήματά του ότι ο ενάγων είχε αποκλειστική ευθύνην διά το επίδικον δυστύχημα. 15 Λεπτομερείς λόγοι της εφέσεως θα δοθούν ευθύς ως τα πρακτικά της ητιολογημένης αποφάσεως είναι διαθέσι μα." Όπως φαίνεται από το φάκελο της έφεσης τα πρακτικά 20 της δίκης ενώπιον του πρωτόδικου ΔικαστηρΙΟυ ετοιμάστη- καν και βρίσκovι:αν στη διάθεση των δικηγόρων των διαδίκων στις 5 ΜαρτΙΟυ
- Στις 21 Οκτωβρίου 1987 το Δικα στήριο ειδοποίησε τους δικηγόρους των διαδίκων ότι η έφεση ορίστηκε για ακρ6ασrι στις 29 Ιανουαρίου
- Την ημέρα εκείνη, στην παρουσω των δικηγόρων των διαδίκων, η ακρό- 25 αση της έφεσης αναβλήθηκε για τις 5 ΑπριλLoυ 1988 λόγω έλ λειψης χρόνου. Στις 15 Μαρτίου 1988 οι δικηγόροι των δια δίκων υπόβαλαν κοινή γραπτή αίτηση για αναβολή της ημερομηνως ακρόασης; σαν αποτέλεσμα της οπο(.ας η ακρόασrι αναβλήθηκε για τις 12 ΔεκεμβρΙΟυ
- Κατά την ημέρα εκείνη ο δικηγόρος των εφεσίβλητων ήγειρε ένσταση αναφο- 196 30 1 ΛλΔ. (Ε) ρικό με την Ειδοποίηση Εφέσεως η οποία, όπως εισηγήθηκε, δεν ήταν σύμφωνη με τις πρόνοιες των σχετικών δικονομι κών διατόξεων. Ενόψει της ένστασης που υποβλήθηκε, ο δι κηγόρος του εφεσείοντα ζήτησε και πέτυχε νέα αναβολή της 5 ακρόασης της έφεσης για να εξετόσει τη θέση του και να υπο βόλει, όπως είπε, αίτηση για παρόταση του χρόνου για την καταχώριση πρόσθετων λόγων εφέσεων. θα πρέπει να πούμε στο σημείο αυτό ότι στις 26 Ιανουαρίου 1988, τρεις δη λαδή μέρες πριν τη μέρα που για πρώτη φορό είχε οριστεί η 10 15 έφεση για ακρόαση, οεφεσείων είχε καταχωρίσει στο Πρωτο κολλητείο του Δικαστηρίου, χωρίς οποιαδήποτε όδεια, ένα "έγγραφο" στο οποίο αναφέρονται τα εξής: "Έστω εις γνώσιν υμών ότι οι λόγοι της ως άνω εφέσε ως, καταχωρηθείσης την 26.7.1985, και τα αιτιολογικό τούτων, πλην των λόγων και αιτιολογικών τα οποία ανα φέρονται εις την Ειδοποίησιν Εφέσεως είναι λεπτομερέ στερον: 20
- Η aπόφασις του εκδικάσαντος δικαστηρίου δεν συ νόδει προς την προσαχθείσαν μαρτυρίαν και/ή είναι αντί θετος ταύτης.
- Το εκδικόσαν δικαστήριον δεν έλαβεν δεόντως υπ' όψιν και/ή δεν αξιολόγησε δεόντως την ενώπιόν του μαρ τυρίαν. 25
- Το εκδικόσαν δικαστήριον εσφαλμένως αξιολόγησεν την προσαχθείσαν πραγματικήν μαρτυρίαν και/ή κατέλη ξεν εις εσφαλμένα συμπεράσματα εκ ταύτης.
- Το εκδικόσαν δικαστήριον εσφαλμένως έκρινε ότι υπό τας περισΤόσεις δεν εδημιουργήθη STΑ ΤΕ ΟΡ EMERGENCY διό τον Ενόγοντα. 30
- Το εκδικάσαν δικαστήριον εσφαλμένως δεν έλαβεν υπ' όψιν την νομολογίαν και τας αυθεντίας επί του θέμα τος του" AGONY ΟΡ ΊΉΕ COlLISION". 197
(1989)Η παρούσα αίτηση καταχωρίσθηκε στις 10 Μαρτίου 1989 και εκδικc'σrηκε στις 14 Απριλίου
- Η μόνη δικαιολογία για την παράλειψη του εφεσείοντα να περιλάβει στην ΕιδοποΙηση Εφέσεως που καταχώρισε στις 26 Ιουλίου 1985 όλους τους λόγους εφέσεως και τα αιτιολογικά τους είναι εκείνη που προβάλλεται στην παράγραφο 3 της 5 ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα αίτηση και η οποία λέγει τα εξής: "Λόγω της καθυστερήσεο:ς της αποστενογραφήσεως των πρακτικών και της ητιολογημένης αποφάσεως του Επαρ 10 χιακού Δικαστηρίου Λεμεσού για να μην παρέλθει η προ βλεπόμενη υπό των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προθε σμία διά καταχώρισιν Εφέσεως οι Δικηγόροι του ενάγοντος κατεχώρισαν στις 26Π/85 έφεσιν περιλαμβά νουσαν μόνον τους Γενικούς λόγους της Εφέσεως. If 15 Μια πρώτη και βασική παρατήρηση που κάμνουμε αναφο ρικά με την παρούσα αίτηση είναι ότι, ενώ η αίτηση αναφέ ρει ότι στηρίζεται, μεταξύ άλλων διατάξεων, και στη Δ.35, θ.2 και 4 η οποία παρέχει στο Ανώτατο Δικαστήριο εξουσία να επιτρέψει την τροποποίηση της Ειδοποίησης Εφέσεως, η μόνη θεραπεία την οποία ο παρών αιτητής αιτείται είναι η παράταση του χρόνου για την καταχώριση "λεπτομερειών των γενικών λόγων της εφέσεως", όπως λέγει, χωρίς να αιτεί 20 ται την παραχώρηση σΙ αυτόν της αναγκαίας άδειας για την τροποποίηση διά της προσθήκης πρόσθετων λόγων ή άλλως πως, της Ειδοποίησης Εφέσεως που έχει ήδη καταχωρισθεί, και χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ή καθόλου είτε στην ίδια την αίτηση είτε στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, τους πρόσθετους και/ή λεπτομερείς λόγους που θεωρεί αναγ καίο να προσθέσει. Αναφορά στο θέμα αυτό έγινε για πρώτη φορά στη διάρκεια της αγόρευσης της δικηγόρου του εφεσείο 25 30 ντα, η οποία είπε ότι εκείνο που επιδιώκουν με την παρούσα αίτηση είναι να καταστήσουν δυνατή την καταχώριση των λε πτομερών λόγων εφέσεως που αναφέρονται στο έγγραφο ημερομηνίας 26 Ιανουαρίου 1988 που παραθέτουμε πιο 198 - 35 Ι Α.Α.Δ.. (Ε) πάνω, αντίγραφο του οποίου, όπως είπε, είχαν δώσει την (δια μέρα <πο δικηγόρο των εφεσιβλήτων. 5 ΕΙ ναι φανερό ότι οι 4ικαστικοΙ θεσμοί πάνω στους οποίους ο εφεσείων στηρίζει την παρούσα αίτηση του προνο ούν για δυο διαφορετικά πράγματα. Η Διάταξη 57, θεσμός 2* των θεσμών Πολιτικής Δικονο μίας παρέχει εξοΟΟία <πο Δικαστήριο. μεταξύ άλλων, να πα ρατείνει τις χρονικές προθεσμί.ες που καθορίζονται από τους 10 15 20 πιο πάνω θεσμούς. Το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέ ρεια είτε να παρατείνει με όρους ή χωρίς όρους είτε να αρνη θεί να παρατείνει τέτοια προθεσμία. Την εξουσια αυτή πρέ πει να ασκήσει δικα<πικά (jud1CΊally) αφού λάβει υπόψη όλα τα ουσιώδη ιδιαίτερα περιστατικά κάθε αίτησης ανάμεσα <πα οποία πρωtεOOooα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητι κής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει. θεωρητικά, τουλάχιστο, η προσθεσμία είναι δυνα τό να παραταθεί ανεξάρτητα αν ο αιτητής καταχώρισε την αίτησή του πριν ή μετά τη λήξη της συγκεκριμένης χρονικής προθεσμιας την οποία επιδιώκει να παρατείνει. Με την εξαί ρεση μιας μόνο περίπτωσης που είναι άσχετη με την παρού σα, η αίτηση πρέπει απαραίτητα να γίνεται διά κλήσεως και όχι ex-parte. ·"
- Α Court οτ Judge shall have power to eώarge οτ abridge the time appointed by these rules. or fιxed by any order enlarging ιime. for doing any act οτ taJdng any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case m1ιΥ require, and any such enlargement may be ordered although the application for the sarne is not made until after the expiraιion or the rime appointed or allowed: provided that wben the tίme for delivering any pJeading ΟΤ document or Γιling any affidavit, answer οτ document, οτ doing any act is οτ has been fixed οτ limited by any of these ru]es ΟΤ by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shaJl be bome by the party making such a:pplication un]ess the Court οτ Judge shaJ] otherwise order." 199 ΠΟΥια'l.'ζήr; ~.• ΛVQα,l,ζης v. ΧαQαλάμπους & άλλου
(1989)Η Διάταξη 35, θεσμός 2 *, μεταξύ άλλων καθορίζει με τρόπο διcτακτικό χρονική προθεσμία έξι βδομάδων για την καταχώριση έφεσης εναντίον απόφασης σε αγωγή, όπως είναι η π:χρούσα έφεση, εκτός στις περιπτώσεις που το Δικα στήριο, κατά το χρόνο που εκδίδει την απόφαση ή σε οποιο δήποτε μεταγενέστερο χρόνο, ή το Ανώτατο Δικαστήριο, πα 5 ρατείνει την πιο πάνω χρονική προθεσμία ασκώντας τη διακριτική εξουσία που του παρέχει η διάταξη αυτή της οποίας οι πρόνοιες υπόκεινται στις πρόνοιες της Δ. 57, θ.
- Είναι την παράταση αυτής της χρονικής προθεσμίας που έληξε στις 10 Αυγούστου 1985 που θα πρέπει να είχε ο αιτη 10 τής υπόψη του όταν καταχιί)ρισε την παρούσα αίτηση, αφού δεν προνοείται στους θεσμούς προθεσμία για την καταχώρι ση Ειδοποίησης Εφέσεως που να περιλαμβάνει Γενικούς Λό γους Εφέσεως και ξεχωριστή προθεσμία για μεταγενέστερη 15 καταχώριση λεπτομερειών των Γενικών Λόγων Εφέσεως. Σχετικά με τις πρόνοιες της Δ.35, θ.2 θα μπορούσε, τέλος, να λεχθεΙ ότι όπως και στην περίπτωση της Δ.57, θ.2, η χρονική διάρκεια της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης για πα ράταση της χρονικής προθεσμίας για την καταχώριση της Ει 20 δοποίησης Εφέσεως και η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δι καιολογίας για την καθυστέρηση σε κάθε περίπτωση, συγκα ταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες που επηρεάζουν αποφασιστικά την άσκηση από το Ανώτατο Δικαστήριο της διακριτικής του εξουσίας είτε υπέρ είτε κατά της παράτασης της χρονικής προθεσμίας σε κάθε περίπτωση . ... "
- Subject and without prejudice to the power of the Court of Appea1 under Order 57, ru!e 2, ηο appea! from aπy inter!ocutory order, or from aπ order, whether fmal or inιer!ocutory, in aπy matter ηοΙ being an action, shall be brought afιer the expiration οί fourιeen days, aπd ηο other appeal shall be broughr afrer the expiration of six weeks, un!ess the Courr or Judge, at the rime of making the order or at any time subsequent!y, or the Court of appeal shall en!arge the time. The said respectiνe peήοds sha1! be calcu!ated from the time that the judgment or order becomes binding ση the inιending appellaπt, or in the case οί the refusa1 of aπ app!ication. from the date οί such refusaI. Such deposir or other secuήιΥ for the cosιs to bc occasioned by any appea! shall be made or giνen as may be directed under specia! circumstaπces by the Court οί AppeaI." 200 25 Ι Α.Α.Λ. (Ε) Η Διάταξη 35, θ.4*, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τρεις βα σικές πρόνοιες. Οι δυο πρώτες πρόνοιες αφορούν το περιεχό μενο της Ειδοποίησης Εφέσεως με την καταχώριση της οποίας ο διάδικος ασκεί το δικαίωμα έφεσης που του παρέ 5 χει ο Νόμος και το Σύνταγμα και με τρόπο επιτακτικό προ νοούν, η μεν πρώτη, ότι η Ειδοποίηση Εφέσεως πρέπει να κα θορίζει αν η έφεση στρέφεται εναντίον ολόκληρης ή εναντίον μέρους μόνο της πρωτόδικης απόφασης, η δε δεύτερη ότι η Ειδοποίηση Εφέσεως πρέπει να αναφέρει τους λόγους της 10 15 έφεσης και πλήρη αιτιολογία πάνω στην οποία στηρίζονται οι λόγοι που προβάλλονται. Η τρίτη πρόνοια παρέχει εξου σία στο Ανώτατο Δικαστήριο να επιτρέψει σε οποιοδήποτε στάδιο την τροποποίηση της Ειδοποίησης Εφέσεως. Η εξουσία που παρέχεται επί του προκειμένου έχει τη μορφή διακριτικής ευχέρειας την οποία το Δικαστήριο πρέπει επίσης να ασκεί δι καστικά πράγμα που σημαίνει ότι θα δεχθεί ή θα απορρίψει την αιτούμενη τροποποίηση αφού λάβει υπόψη και εκτιμήσει 20 ορθά όλα τα ουσιώδη περιστατικά της κάθε υπόθεσης υπό το φως των σχετικών δικονομικών διατάξεων και των νομικών αρχών που καθορίστηκαν από τη νομολογία. Η αίτηση γιι.χ την παροχή της σχετικής άδειας γίνεται διά κλήσεως και όχι ex parte εκτός στις περιπτόχιεις που εμπίπτουν στη Δ.48, 8.
(1)(cc), εκεί, δηλαδή, που η Ειδοποίηση Εφέσεως δεν έχει ακόμα επι δοθεί στον εφεσίβλητο. 25 Στις περιπτώσεις στις οποίες ο εφεσείων καταχωρίζει έγκαιρα την Ειδοποίηση Εφέσεως αλλά μεταγενέστερα επιθυ μεί να την τροποποιήσει για οποιοδήποτε λόγο, είτε με την προσθήκη νέων λόγων εφέσεων είτε άλλως πως, επικαλούμενος τη διακριτική ευχέρεια που παρέχει στο Ανώτατο Δικασι:ήριο *"4. The appeIlant may. by his notice, appeal from the whole or any part of any judgment or order, and the notice sha11 state whether the whole οτ ΡΜΙ only of the judgmenr or order is complained of, and ίn the latter case sha11 specify such part. The notice shall a180 state ώΙ the grounds of appeal and set fonh fully the reas.ons relied upon for the grounάs stated. Arιy notice of appea1 may be amended at any time as the Court of Appea1 may think fiι" 201 Πoyια,;~ής; Δ.
(1989)η Δ.35, θ.4, για την εξέταση της ουσίας της αίτησης χρειάζε- ται από δικονομικής άποψης μόνο η υποβολή της αίτηση~ με τρόπο που να συνάδει με τις πρόνοιες της Δ.48. Ασφαλώς δε χρειάζεται προηγούμενη ή ταυτόχρονη υποβολή αίτησης είτε κάτω από τη Δ.57, θ.2 είτε κάτω από οποιαδήποτε άλλη Διάταξη, για παράταση της χρονικής προθεσμως για την υποβο- 5 λή της, αφού καμιά Διάταξη των Δικαστικών θεσμών δεν προνοεί οποιαδήποτε προθεσμία για την υποβολή αίτησης για τροποποίηση της Ειδοποίησης Εφέσεως η οποω επομένως μπορεί να καταχωρισθεί οποτεδήποτε. Χρονική προθεσμία καθορίζεται μόνο, όπως έχουμε ήδη ,πει, για την κατα χώριση της Ειδοποίησης Εφέσεως με την οποω και ασκείται 10 το παρεχόμενο δικαίωμα εφέσεως. Συνάγεται απ' όσα έχουμε ήδη αναφέρει ότι η παρούσα 15 αίτηση πρέπει να απορριφθεί εφόσο (α) η εξουσία που παρέ χουν οι θεσμοί, στο Ανώτατο Δικαστήριο είναι να παρατείνει εκεί που ενδείκνυται, χρονικές προθεσμίες που προνοούνται από τους ίδιους τους θεσμούς και (β) εφόσον κανένας θεσμός δεν περιέχει oπoιαδή~τoτε χρονική προθεσμια για την κατα χώριση είτε αίτησης για τροποποίηση υφισταμένης Ειδοποίη 20 σης Εφέσεως, είτε Λεπτομερειών των Γενικών Λόγων Εφέσεως επιπρόσθετων προς εκείνες που αναφέρονται'στην ήδη καταχωρισμένη Ειδοποίηση Εφέσεως. Μόνο αν αποδεχθούμε τον ισχυρισμό του δικηγόρου των εφεσιβλήτων ότι η δήθεν Ειδοποίηση Εφέσεως που ο εφεσείων καταχώρισε στις 26 25 Ιουλίου 1985 δεν είναι έγκυρη Ειδοποίηση Εφέσεως αφού δε συνάδει με τις υποχρεωτικές προUποθέσεις της Δ.~5, θ.4, είναι δυνατό να εξετάσουμε αίτηση για παράταση του χρόνου για την καταχώριση έγκυρης ειδοποίησης Εφέσεως και όχι για την καταχώριση τροποποιημένης Ειδοποίησης Εφέσε- 30 ως ή αίτησης για την τροποποίηση της Ειδοποίησης Εφέσεως. Τον ισχυρισμόν αυτό ο δικηγ6ρος,των εφεσιβλήτων πρόβαλε για να υποστηρίξει εισήγησή του ότι η αίτηση, ως έχει, πρέπtι να απορριφθεί εφόσο δεν υποβλήθηκε πριν τη λήξη της προ θεσμως των έξι βδομάδων όπως αποφασίστηκε στ:ην υπόθεση λεωνίδα Κυριακίδη v. Αντώνη Κυριακίδη
(1969)1 Α.Α.Δ. 373. Σε αντίθεση όμως με τον εφεσεΙΟντα στην υπόθεση Κυ- 202 ~~ Ι Α.Α.Δ. (Ε) Λiι"α1ζης ,. Χαt«).άιιχο"ς & ά11ο" DΟΥ&α1ζής Δ. ριακίδη (ανωτέρω), ο παρών εφεσείων δεν αποδέχεται ότι η ειδοποίηση Εφέσεως ημερομηνίας 26 Ιουλίου 1985 είναι άκυρη ή νομικά ανύπαρκτη. Κανένα χρήσιμο σκοπό δε θα εξυπηρετήσει τέτοια προσέγ 5 γιση με βάση περιστατικά τα οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν έχουν ομοιότητα με ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης Κv- ριακίδη (ανωτέρω). Θα θέλαμε εντούτοις να τονίσουμε, κυ ρίως για αποφυγή πιθανών πρόσθετων μελλοντικών εξόδων 10 ή πρόσθετης καθυστέρησης στην εκδίκαση της έφεσης, ότι το μέγεθος της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης στην παρούσα υπόθεση που διάρκεσε τρία και μισό περίπου χρό νια και η έλλειψη οποιωνδήποτε λόγων που να δικαιολογούν την καθυστέρηση περιορίζουν πολύ αν δεν εξανεμίζουν ολό τελα την πιθανότητα άσκησης της διακριτικής μας εξουσίας 15 κάτω από τη Δ.35, θ.2 και/ή θ.4 υπέρ του αιτητή. Οτιδήποτε περιέχεται στο έγγραφο rιμερομηνίας 26 Ιανουαρίου 1988 που μπορεί λογικά να λεχθεί ότι καλύπτεται από την Ειδο ποίηση Εφέσεως ημερομηνίας 16 Ιουλίου 1985, μπορεί να εγερθεί και συζητηθεί στην ακρόαση της έφεσης στο βαβμό, 20 βέβαια, που καλύπτεται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του εφεσείοντα και προς όφελος των εφεσιβλήτων. Αίτηση απορρ(πτεται με έξοδα. 203