clr/1989/1989_1E_343.pdf

(1985)1 C.L.R. 746, 343 ΚαΙαμαQά, ν. rενιχο'ίι Εισαγγελέα

(1989)Stra.uss v. Francis [1866] Q. Β. 379, AchiDides v. Micbaelides

(1977)1 C.L.R. 1'12, Wa.ugh 81ld Otbers v. Η.Β. aifford 81ld Sons Ltd 81ld Others [1982] 1 ΑΠ E.R.

1. Έφεση. 5 Έφεση από τον ενάγοντα εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Δημητρίου, Αν. Π.Ε.Δ.) ημερ. 29 ΟκτωβρΙΟυ, 1985 (Αριθμός Αγωγής 5342/80) με την οποία επιδικάστηκε μόνο το ποσό των ί
2. - εναΥι:ΙΟν του εναγόμενου Αρ. 1 και απέρριψε όλες τις απαιτήσεις 10 εναντίον των άλλων εναγόμενων. Εφεσείων εμφανίσθηκε προσωπικά. Μ. Φλωρέvτζoς, Α VΏτερoς Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον εφεσιβλητο
3. Α. Παναγιώτου, για τον εφεσίβλητο
4. 15 Ρ. Σχίζας, για τον εφεσίβλητο
5. ΚΟΥΡΡΗΣ Δ: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα απαγγείλει ο Δικαστής
6. Πογιατζής. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ Δ: Ο εφεσεΙων Ανδρέας Καλαμαράς, ενά- γων στην αγωγή με αριθμό 5342/80 του Επαρχιακού Δικα- 20 στηρίου Λευκωσίας, προχωρεί στιμερα, χωρίς τις υπηρεσίες δικηγόρου, την έφεση αιrι:ή που στρέφεται εναντίον της από­ φασης του πιο πάνω Δικαστηρίου με την οποία επιδικάστηκε ποσό μόνο ί600 εναντίον του 10υ εφεσίβλητου, εναγόμενου αρ. 1 στην αγωγή, βάσει παραδοχής του τελευταίου, και απέρριψε όλες τις περαιτέρω απαιτήσεις του εφεσείοντα εναντίον όλων των εφεσίβλητων-εναγόμενων. 344 . 25 1 Α.Α.Δ. (Ε) KαlαμαQάς ν. rl!VLMOiι ΕιοαΥΥl!lέα ΠΟΥt.α'ft;ής Δ. Με την αγωγή του ο εφεσείων ζητούσε εναντίον όλων των εφεσίβλητων ωτοζημιώσεις για την ωτώλεια της ιδιοκτησίας του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής GM 64 του οποίου ο Άγγλος τότε ιδιοκτήτης του είχε μεταβιβάσει στο όνομα του 5 εφεσείοντα για ασφάλεια ποσού ίl,ΟΟΟ, πλέον τόκους που ήταν υπόλοιπο δανείου ωτό τον εφεσείοντα στον Άγγλο ο οποίος δεν ήταν διάδικος στην αγωγή. Ήταν ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ότι, ο Άγγλος στου οποίου την κατοχή είχε αφήσει το αυτοκίνητό του αρ. GM 64, πλαστογράφησε την 10 υπογραφή του πάνω στο σχετικό έντυπο μεταβίβασης, με αποτέλεσμα να επιτύχει μεταβίβαση του αυτοκινήτου στο όνομά του. Τελικά το αυτοκίνητο πωλήθηκε και μεταβιβάστη­ κε στον 30 εφεσίβλητο ο οποίος όμως το είχε πωλήσει και με­ ταβιβάσει σε άλλο πρόσωπο πριν την καταχώριση της παρού­ 15 σας αγωγής. Η βάση της αγωγής εναντίον του εφεσίβλητου αρ. 1 ήταν η 20 ωτοδιδόμενη σ' αυτόν αμέλεια στη μεταβίβαση του αυτοκινή­ του στο όνομα του Άγγλου βάσει της πλαστογραφημένης δή­ λωσης. Εναντίον δε του εφεσίβλητου αρ. 2, που ήταν ο κοινο­ τάρχης του χωριού Παραλιμνίου και που πιστοποίησε την υπογραφή του εφεσείοντα πάνω στην καθιερωμένη έντυπη δήλωση μεταβίβασης, η βάση της αγωγής ήταν ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ότι κακώς πιστοποίησε υπογραφή που ο εφε­ 25 σείων ουδέποτε έθεσε πάνω στη δήλωση. Η ωτοζημίωση που ζητούσε ήταν ίση με το υπόλοιπο του χρέους του Άγγλου, δη­ λαδή, fl,OOO πλέον τόκους. Στις 22 Οκτωβρίου 1985, που ήταν η δεύτερη μέρα της ακρόασης, ακριβώς πρι ν ο εφεσείων κληθεί να καταθέσει σαν 30 μάρτυρας, ο τότε δικηγόρος του κ. Μάγος έκαμε την πιο κάτω δήλωση στο Δικαστήριο: "κ. Μάγος: Κατόπιν διαβουλεύσεων μετά των συναδέλ­ 35 φων μου υποβάλλω ότι το μοναδικό θέμα που παραμένει προς εκδίκαση ενώπιον του σεβαστού σας Δικαστηρίου είναι η αξία του οχήματος αρ. GM 64 κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής δηλ. 24.3.78 οπότε ο ενάγων έχασε την 345 ΠΟΥι.αιζής; Δ. Καλαμαιάς; v. fnLxov Ει.σαΥΥελέα (1'.') ιδιοκτησία του οχήματος. Αυτό είναι το μοναδικό θέμα προς εκδίκαση. !Ι Ακολούθησε η πιο κάτω δήλωση του δικηγόρου του 10υ εφεσίβλητου: "κ. Φλωρέντζος: Συμφωνώ και το ποσό που θα βρει το 5 Δικαστήριο θα δεχθώ απόφαση. Σχετικά θα ήθελα να ανα­ φέρω στο Δικαστήριο ότι έχω ήδη καταθέσει στο Δικαστή­ ριο 1:600 για να καλύψω οιονδήποτε ποσό μέχρι του ποσού αυτού σε περίπτωση που θα αποφασίσει το Δικαστήριο την αξία του αυτοκινήτου." 10 Επειδή με σχετική δήλωσή τους οι δικηγόροι των εφεσι­ βλήτων αρ. 2 και 3 δεν αποδέχτηκαν οποιαδήποτε ευθύνη για την αξία του αυτοκινήτου, και ο εφεσείων αρνήθηκε να εγκαταλείψει την απαίτησή του εναντίον τους, η δΙΚη προχώ­ ρησε με την κατάθεση του εφεσεΙΟντα στο πέρας της οποίας ο κ. Μάγος έκλεισε την υπόθεση του εφεσείοντα. Στη μαρτυρία του ο εφεσεtων περιορίστηκε στο μόνο επίδικο θέμα όπως είχε συμφωνηθεί, δηλαδή την αξία του αυτοκινήτου την 24η 15 Μαρτίου,
7. Ο μοναδικός άλλος μάρτυρας που κατάθεσε στην υπόθεση 20 ήταν ο Χαράλαμπος Λούκα, αρχιεπιστάτης στο τμήμα ηλεκ­ τρομηχανολογικών υπηρεσιών του Υπουργείου Συγκo~νω­ νιών και Έργων, που κλήθηκε από τον 10 εφεσίβλητο, και που κατάθεσε αναφορικά με το ίδιο επίδικο θέμα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχτηκε την εκτίμηση του 25 μάρτυρα Χαράλαμπου Λούκα και εξέδωσε την υπό έφεση απόφαση εναντίον του 1ου εφεσίβλητου, απόρριψε δε την απαίτηση του εφεσείοντα εναντίον των εφεσιβλήτων αρ. 2 και 3 για το λόγο ότι ο εφεσεΙων δεν απόδειξε ότι ευθύνονται για τη ζημιά που είχε υποστεΙ Στην Ειδοποίηση Εφέσεώς του ο εφεσείων μέσω του τότε δικηγόρου του Π. Παπαγεωργίου αναφέρει οκτώ συνολικά 346 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) κ'αΙαιιαρς v. rnuιoiι ΕισαΥΥε),έα Πο.,ιατζής Δ. λόγους εφέσεως οι οποίοι ταξινομούνται σε δυο βασικές κα­ τηγορίες. Η πρώτη κατηγορία αφορά επιχειρήματα εναντίον των ευρημάτων που έκαμε το πρωτόδικο Δικαστήρω πάνω σε επί­ 5 δικα γεγονότα. Η δεύτερη κατηγορία αφορά επιχειρήματα εναντίον της δέσμευσης του εφεσείοντα από τη δήλωση του δικηγόρου του ημερομην(.ας 22 Οκτωβρίου 1985 στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί. Παρά το γεγονός ότι στη σύντομη αγόρευσή του ενώπιόν 10 μας ο εφεσεΙων δεν αναφέρθηκε καθόλου στα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου που προσβάλλει με την έφεσή του, εξετάσαμε το σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου και είμαστε ικανοποιημένοι ότι τα ευρτιματα του πρωτόδικου Δικαστη­ 15 ρίου δικαωλογούνται πλήρως από την ενώπιόν του μαρτυρία και επομένως, σύμφωνα με τις νομολογιακά* καθιερωμένες αρχές που εφαρμόζουμε, δεν είναι δυνατό να επέμβουμε στα ευρήματα αυτά τα οποία είναι και επαρκώς αιτιολογημένα. 20 Αναφορικά με την εξουσία του δικηγόρου του να δεσμεύ­ σει τον εφεσείοντα με τη δήλωση που έκαμε στο Δικαστήριο στις 22 Οκτωβρίου 1985, στην παρουσία και στη γλώσσα του εφεσείοντα, η νομική αρχή είναι ότι ο διάδικος δεσμεύεται έναντι των αντιδίκων του ακόμα και από δηλώσεις ή συμβι­ βασμούς με πολύ σοβαρότερες συνέπειες γι' αυτόν, που ο δω­ ρισμένος δικηγόρος κάμνει για λογαριασμό του στη διαδικα­ 25 σία που τον αντιπροσωπεύει, ακόμα και στην απουσία του πελάτη του, υπό τον όρο, βέβαια, ότι τέτοιες δηλώσεις ή συμ­ βιβασμοί αναφέρονται στο επίδικο θέμα της δΙάδικασίας και όχι σε "παράλληλα" (col1areral) θέματα. Η αρχή αυτή υποστη­ 30 ρίζεται από σειρά Αγγλικών αποφάσεων οι οποίες έχουν υιο­ θετηθεί από το Δικαστή Στυλιανίδη στην υπόθεση Ιn Re Chαrαlαmbous

(1985)1 Α.Α.Δ. 746. Στην υπόθεση Strαuss v. Frαncis [1866] Q.B. 379, χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του ενά- .. Bλέπe Π.χ. Zfrιαyν AXιUίδης 'Υ. BiιQων Μιχαηλιδης

(1977)1 Α.Α.Δ. 172. 347 Kα).αμσQάς Υ. rεvucov ΕισαΥΥελέα (19.9) γοντα, ο δικηγόρος του συμβίβασε την απαίτηση στην αγωγη του για δυσφήμηση. Ο ενάγων δεν αναγνώρισε το συμβιβα­ σμό αλλά απότυχε στην προσπάθειά του να προχωρήσει πε­ ραιτέρω την αγωγή του. :Στην απόφασή του ο Δικαστής Blackburn τόνισε ότι όταν, όπως γίνεται συνήθως, ο δικηγό- ρος δωρίζεται χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό να διεξάγει μια νομική διαδικασία, έχει προφανή πληρεξουσιότητα να κάμει οτιδήποτε που κατά την κρίση του θεωρεί ότι εξυπηρετεί το συμφέρον του πελάτη του' και αν, μέσα στα πλαίσια αυτής της πληρεξουσιότητας, συνάψει οποιαδήποτε συμφω­ νία με τον αντίδικο δικηγόρο αναφορικά με το επίδικο θέμα, η συμφωνία αυτή μόνο δεσμευτική μπορεί να κριθεί. Αναφορικά με την έκταση της σιωπηράς πληρεξουσιότητας (ostensible authοήtΥ) του δικηγόρου να δωμεύσει τον πε­ λάτη του αναφορικά με κάποιο συμβιβασμό που κάμνει, πολύ βοηθητική είναι η ανάλυση που γίνεται στην υπόθεση 5 10 15 Waugh and Others v. Η.Β. Clifford & Sons Ltd. and Others [1982] 1 ΑΙΙ Ε.Κ 1095, στην οποία ο Λόρδος Δικαστής Βήghtman είπε ότι ένα θέμα θα πρέπει να κριθεί σαν "παράλ­ ληλο" (collateral) στην αγωγή και, επομένως, πέραν της σιω- 20 πηράς πληρεξουσιότητας του δικηγόρου, μόνο στην περίπτωση που καθαρά περιλαμβάνει θέμα ξένο xαL άσχετο προς την αγωγή. Η αρχή που διέπει το υπό κρίση θέμα διατυπώθηκε ως εξής από το Δικαστή :Στυλιανίδη στην υπόθεση In Re 25 Charαlambous (ανωτέρω) στη σελίδα 761: "The law thus became well established that the solicitor or counsel retained ίη an action has an implied authοήtΥ as between himself and his client Ιο compromise the suit without reference Ιο the client, provided that the compromise does ηοΙ involve matter 'collateral Ιο the action'; and ostensible authοή­ ty, as between himself and the opposing litigant. to compromίse the suit without actual proof of authοήtΥ, subject ιο the same limίtation; and that a compromise does ηο! involve 'collateral matter' merely because ίι contaίns teπns which the court 348 30 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) KαΙΙΙιιαQάς ,.. rεvικοiι ΕισαΥΥελέα DΟΥιατζής Δ. not have ordered by way of judgment ίΩ the action. ιι Στην παρούσα περίπτωση η υπό κρίση δήλωση και/ή συμ­ βιβασμός υπό μορφή περιορισμού των επιδικων θεμάτων που έκαμε ο δικηγόρος του εφεσείοντα στο πρωτόδικο Δικαστή- 5 ριο, εμπίπτει απόλυτα μtσα στα πλαίσια της συνήθους πλη­ ρεξουσιότητας του δικηγόρου, για την οποία δε χρειαζόταν η ρητή εξουσιοδότηση του εφεσείοντα ο οποίος δεσμεύεται από αυτή έναντι των αντιδίκων του στην αγωγή. Διερωτόμαστε γιατί, αν ο εφεσείων πράγματι διαφωνούσε 10 με τη δήλωση του δικηγόρου του, δεν εκδήλωσε εκεί και τότε τη διαφωνία του και προτίμησε να σιωπήσει και να εγεLρει το θέμα μετά την έκδοση της απόφασης του πρωτόδικου Δι­ καστηρίου, ισχυριζόμενος ότι εξ ιδίων του το Δικαστήριο όφειλε, πρι ν ενεργήσει σύμφωνα με την επίδικη δήλωση, να 15 τον ρωτήσει αν και ο ίδιος συμφωνεί με τη δήλωση του δικη­ γόρου του ή όχι. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε υποχρέω­ ση να υποβάλει τέτοια ερώτηση στον εφεσείοντα. Για τους πιο πάνω λόγους, η έφεση απορρίπτεται και η 20 πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται. Δε γίνεται οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα της έφεσης εφόσο οι δικηγό­ ροι των εφεσίβλητων δεν ζητούν έξοδα από τον εφεσείοντα. Έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 349