clr/1989/1989_1E_355.pdf

(1979)1 C.L.R. 267, Evαgorou v. Christodoulou αnd Another

(1982)1 C.L.R.

1. Έφεση. 15 Έφεση από τους εναγόμένους εναντΙΟν της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρί.ου Πάφου (Παπάς, Ε.Δ.) ήμερο 9 Ιου­ λίου, 1986 (Αριθμός Αγωγής 718/82) με την οποία απορρί­ φθηκε η αίτησή της για παραμερισμό του τροποποιτlμένου κλητηρί.ου δυνάμει διατάγματος ημερ. 5 Φεβρουαρί.ου.
2. 20 θ. Μ6νεης, για τους εφεσεΙΟντες - εναγόμενους. Καμιά εμφάνιση για την εφεσίβλητη - ενάγουσα. 355 Σαxxoiιlα χα, ά11ο" Υ. ΑιέΜη

(1989)ΚΟΥΡΡΗΣ: Δ: Την απόφαση του Δικαστηρωυ θα εκδώσει ο Χρ. Αρτεμιδης. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ Δ: Στην παρούσα έφεση μας απασχόλησε η ερμηνεία του Κανονισμού 2 της Διάταξης 25 που έχει ως εξής, σε μετάφραση: 5 "Αν διάδικος ο οποίος έχει πάρει διάταγμα για άδεια τροποποίησης δεν προβεί στην τροποποίηστl βάσει του δια­ τάγματος αυτού μέσα στο χρονικό διάστημα που περιορί­ ζεται γι' αυτό το σκοπό στο διάταγμα, ή αν δεν περιορίζε­ ται σ' αυτό το χρονικό διάστημα, μέσα σε 15 μέρες από την ημερομηνία του διατάγματος, το διάταγμα που αφορά στην τροποποίηση, εφόσο εκπνεύσει το χρονικό διάστημα 10 που περιορίζεται ως ανωτέρω, ή αυτό των 15 ημερών, ανά­ λογα με την περίπτωση, θα καθί.σταται αφεαυτού άκυρο. εκτός αν ο χρόνος παραταθεί από το Δικαστήριο ή Δικα­ στή," 15 Στα γεγονότα τώρα. Στις 17.7.82 η ενάγουσα - εφεσίβλητη καταχώρισε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφou αγωγή, σε ει­ δικώς οπισθογραφημένο κλητήριο, εναντων των εναγόμενων εφεσίβλητων. Στις 25.6.83 το δικαστήριο έδωσε άδεια, μετά 20 από αίτησή της, για την τροποποίηση του οπισθογραφημένου κλητηρίου. Δεν καθορίστηκε ο χρόνος μέσα στον οποω θα γι­ νόταν η τροποποίηση και επομένως ίσχυε το χρονικό διάστημα των 15 ημερών που προβλέπει ο Κανονισμός 2 της Διάταξης

1. Το τροποποιημένο όμως κλητήριο "δεν καταχωρίστηκε 25 μέσα στο πιο πάνω χρονικό διάστημα. Μετά από 20 σχεδόν μήνες, στις 2.2.85, ο δικηγόρος της ενάγουσας - εφεσίβλητης καταχώρισε αίτηση, χωρίς κλήση στους εναγόμενους - εφε­ σεωντες, στην οποία ζητούσε παράταση χρόνου 15 ημερών για να καταχωρίσει το τρoπoπoιημtνo κλητήριο ένταλμα. Το 30 Δικαστήριο εξέδωσε το διάταγμα αυτό στις 5.2.85 ως αποτέ­ λεσμα του οποωυ ήταν η καταχώριση από το δικηγόρο της ενάγουσας - εφεσίβλητης του τρoπoπoιημtνoυ ειδικά οπισθο­ γραφημένου κλητηρωυ. Όταν αυτό επιδόθηκε στους εναγό­ μενους-εφεσεΙοντες, ο δικηγόρος τους υπέβαλε στις 23.2.85, την υπό κρίση αίτηση για τον παραμερισμό του τροποποιημέ- 356 35 ΣαΜΜο..,1α Μαι ά110\1 'Υ. ΑοέΟ'Jη 1 Α.Α.Δ. (Ε) ΑΟ'JεμΙ6ης Δ. νου κλητηρίου γιατί, κατά την άποψή μου, το διάταγμα της 25.6.83, βάσει του οποίου δόθηκε η άδεια τροποποίησης, είχε ήδη καταστεί άκυρο μετά την πάροδο του χρονικού διαστή­ ματος των 5 15 ημερών. Το Δικαστήριο επομένως δεν είχε εξουσία να εκδώσει διάταγμα για παράταση της 5.2.
2. Το Δικαστήριο προχώρησε στην ακρόαση της αίτησης αυτής, αντικείμενο της παρούσας έφεσης, και αποφάσισε πως είχε τέτοια εξουσία και επομένως απέρριψε την αίτηση του δικη­ γόρου των εναγόμενων - εφεσειόντων στις 9.7.
3. 10 Στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν γίνεται αναφορά στις δύο σχετικές πάνω στο θέμα αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προφανώς γιατί δεν τέθηκαν υπόψη του, που είναι: Αυσάνδρου v. Σχίζα και Άλλου

(1979)1 15 Α.Α.Δ. 267 και ΕυαΥ6ρου v. Χριστοδούλου και Άλλου

(1982)1 Α.Α.Δ.

1. Στην πρώτη η απόφαση είναι σύντομη αλλά διαυγής. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε πως όταν καθορίζεται χρόνος για την εφαρμογή μιας διαταγής από το ίδιο το Δικα­ στήριο, τότε στη λήξη του χρόνου αυτού η διαταγή καθίστα­ ται αφ εαυτής άκυρη. Παραθέτουμε το ουσιώδες απόσπασμα 20 25 30 35 της απόφασης. "Substitution pf panies is peπnitted andlor regulated by Order 9, r. 11, which sets ουΙ ηο time limit for giving effect 10 an order thereunder. But, as the learned President who made the order appea1ed from pointed ουΙ, ίι is specifically stated ίη the White Book that under Order 16, r. 13, of the Rules of the Supreme Court, which is the source and οήgίη of ουτ Order 9, r. 11 such substitution must be made ίη compliance with the ρτο­ visions οί the English Order 28, r 7, corresponding ιο ουτ Order 25, r.
2. Accordingly οη the expiry of the time limited by the President's order this lasped and all proceedings taken thereunder were void." Η απόφαση αυτή υιοθετείται στην υπόθεση ΕυαΥ6ρου όπου γίνεται ειδική μνεία των προνοιών του Κανονισμού 2 της Διάταξης 25, σαν παράδειγμα περίπτωσης στην οποία το Δικαστήριο δεν μπορεί να αναβιώσει διάταγμα που κατέστη 357 ΣαχχοίιΙα & ά110" Υ. ΑQέcr..:η

(1989)αφεαvτoίl άκυρο, μετά τη λήξη της χρονικής περιόδου που τέ­ θηκε για ":ην τροποποίηση, αντικείμενο του διατάγματος. Παραθέτο 'με αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 775: "An example of a fundamental defect that cannot be waίved οτ excused ί:) furnished by the provisions of Ord. 25, r. 2, laying down that aπ order for amendment of pleadings not effected within the time specified by the Court or withing 15 days, ίη the absence of such indicatίon, becomes ipso facto void. (See, Lysαndrou ν. Schizα αnd Another

(1979)1 C.L.R. 267)." Το ερώττιμα που πρόσθετα προβάλλεται στην υπό κρίση έφεση είναι κατά πόσο το Δι'καστήριο δικαιούται να παρα­ τείνει το χρόνο που προβλέπεται στον Κανονισμό 2 της Διά­ ταξης 25, ή του χρόνου που το ίδιο το Δικαστήριο έχει καθο­ ρίσει, μετά τη λήξη του, όπως έγινε στην παρούσα υπόθεση. Κατά τη γνώμη μας το Δικαστήριο δεν έχει τέτοια εξουσία και αυτό φαίνεται καθαρά από τη σχετική φράση του Κανονισμού "θα ................................. καθίσταται αφεαυτού (ipso jαcto) άκυρο, εκτ6ς εάν ο χρ6νος παραταθεί ............. κλπ." Μετά τη λήξη του χρονικού διαστήματος των 15 ημερών, ή αυτού που ορίζει το Δικαστήριο, το διάταγμα καθίσταται άκυρο, αν δεν γίνει η τροποποίηση. Η εξουσία του Δικαστη­ ρίου να παρατείνει το χρόνο υφίσταται μόνο πριν την λήξη των 15 ημερών, ή του χρόνου που το ίδιο ορίζει, και όχι μετά που το Δικαστήριο καθίσταται ανενεργό, όταν το διάταγμα καταστεί άκυρο. 5 ]Ο 15 20 25 Η έφεση επομένως γίνετάι αποδεκτή. Η απόφαση του Δι­ καστηρίου της 9.7.86 ακυρώνεται. Το τροποποιημένο κλητή­ ριο ένταλμα παραμερίζεται. Η ενάγουσα - εφεσίβλητη θα κα­ ταβάλει τα έξοδα που έγιναν τόσο στο κάτω Δικαστήριο όσο και στο Ανώτατο Δικαστήριο. Έφεση γί vεται αποδεχτή με έξοδα. 358 30