1 Α.Α.Δ. (Ε) 16 Σεπτε~.1989 [ΠΙΚ.ΗΣ. ΔΙ MARIE THERESE SMITH, Αιτήτρια, ν.
- PAPHOS ΠΟΝΕ C. ΕSIΆΤΕ Lffi.,
- POULLAS TSADIOTIS UMΠED,
- ΟΑΥΜΠΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Μτηση Αρ. 118/89). Προνομιακά Διατάγματα-Certiοrari και PrοhibίtίΟD-Ά.δεια για κατα χώριση αιτήσεως προς tκδoσrί των-'Έκ πρώτης όψεως υπόθεση" 5 Νομικό θtμα-Μπορεί να αποφασισθεί με την ίδια εvχtρεια σε κάθε στάδιο της διαδικασΙας-Η περιπλοκότητα του θtματος, τι αναγκαιό τητα για εκτεταμένη tρευνα, και οι δυσχtρειες των πρoσδιoρwΜΏv της εφαρμοστέας voμικrfς αρχής δεν καθιστούν tvα νομικό θtμα εκ πρώ της σψeως σιJ;ητrfoιμo. Περιφρόνηση ΔικαΣΤWΙoυ-A ννπακοή προς διάταγμα-Αίτηση για ακύ ρωση του διατάγματος-Κατά πόσο το Δικαστήριο στερείται δικαιο 10 δοσίας να ακούσει τον μη υπακΟΟσαντα το διάταΥμα-Αρνητίκή η απάντηση στο ερώτημα. Η oρθrί θtση είναι ότι το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί, ως θtμα διακριτικής εξουσίας, να τον ακούσει Eκτεταμtvη ανάλυση mμολοΥίας. Στην υπόθεση αuτή η αιτήτρια ζητά άδεια για καταχώριση αιτήσε 15 ως certίonari προς ακύρωση εVΔιαμ.έσσιι αποφάσεως Επαρχιακού Δι καστηρι.ou να ακούσει αΙτηση για ακύρωση προσωρινού διατάγματος, προτού ακούσει αίτηση για περιφρόνηση ΔικαστηρΙOU λόγω ανυπα κοής στο f:V λόγω προσωρινό διάταγμα. Tαuτόχρoνα η αίτητρια ζητά άδεια για καταχώριση αιτήσεως για έκδοση prohibition, πον να απα 20 γορεύει την λήψη μέτρων, πον να εδράζονται στην απόφαση, της οποίας η ακύρωση επιζητείται με το διάταγμα certionari. Η Νομική Αρχή, πσιι εφάρμοσε το Δικαστήριο. απορρίπτοντας την αίτηση για άδεια, προκύπτει από τις πιο πάνω περιλτΡττικές σrlμειώσεις. Η αίτηση απορρίπτεται. 499 Smith ν. Paphos Stone Estates
(1989)Α ναφtρoμεvες Απ6φασεις: Mavrom.mali and olhers v. Cyprus flolels Co Ltd
(1967)1 C.L.R. 266; Mouzouris and Another v. Xylophagou Planlalious LId
(1977)1 C.L.R. 287; 5 Hadkinson ν. Hadkinson [1952] Ρ. 285; Ι (HD) ν.Ι (ΑΜ) [1980] 1 Α]] E.R. ]56; In Re Kakos
(1985)1 C.L.R. 250. Αίτηση. Αί τηση για άδεια να αποταθεί για την έκδοση διατάγματος certiorari για τον παραμερισμό και ακύρωση της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου 10 ημερομηνίας 12.8.1989 και για την έκδοση διατάγματος prohibition για την παρεμπόδιση μέτρων, που να εδράζονται στη πιο πάνω απόφαση. 15 Α. Ξενοφώντος, για την αιτήτρια. ΠΙΚΗΣ Δ. ανέγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Η Marie Therese Smith απευθύνεται στο δικαστήριο για να της παραχωρηθεί άδεια να αποταθεί για την έκδοση (α) Ελεγκτικού εντάλματος τύπου Certiorari για τον παραμερισμό και ακύρωση απόφασης του Επαρχιακού 20 Δικαστηρίου Πάφου της 12/8/1989, και (β) Ελεγκτικού εντάλματος τύπου Prohibition για την παρεμπόδιση λήψης οποιωνδήποτε μέτρων που εδράζονται στην απόφαση της οποίας επιδιώκεται η ακύρωση. Η απόφαση της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός αφορά απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της αιτήτριας για αποκλεισμό των καθ" ων η αίτηση από του να ακουστούν ως προς το αίτημά τους για παραμερισμό προσωρινού διατάγματος που 500 25 1 Α.Α.Δ. (Ε) Smitb v. Papbos Stone Estates Πιχής Δ. εκδόθηκε στην απουσία τους μέχρις ότου ακουστεί και αποφασιστεί αίτηση της αιτήτριας για καταδίκη τους για παρακοή ή ανυπακοή του προσωρινού διατάγματος. Η θέση της αιτήτριας όπως διατυπώθηκε από το συνήγορό 5 της είναι ότι το δικαστήριο εστερείτο δικαιόόοσίας να επιληφθεί των ενστάσεων των αντιδίκων της στο προσωρινό διάταγμα μέχρις ότου αποφασιστεί το αίτημά της για καταδίκη τους για καταφρόνηση του δικαστηρίου. Η εισήγηση της αιτήτριας βασίστηκε κυρίως στην απόφαση 10 του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Theofylαctos Μαν rommαti & 2 Orhers ν. Cyprus Hotels Co. Lrd.
(1967)1 C.L.R. 266. Στην υπόθεση εκείνη το Εφετείο κατέστησε σαφές, με τρόπο κατηγορηματικό, ότι δεν ήταν διατεθειμένο να ακούσει έφεση εναντίον συντηρητικού διατάγματος πριν 15 βεβαιωθεί για τις προθέσεις των εφεσειόντων για την άνευ όρων υπακοή του διατάγματος. Δεν αποφάσισε όμως ότι το δικαστήριο εστερείτο δικαιοδοσίας να ακούσει τους εφεσείοντες. Τουναντίον το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Mαvrommαti τείνεί να υποστηρίξει τη θέση ότι η 20 απόφασή τους στην υπόθεση εκείνη αποτελούσε έκφραση της άσκησης της διακριτικής τους ευχέρειας:- " ... οτ rather one of the sanctions which this Court can use ίn enforcing obedience to a Court order, is Ιο refuse to hear a party who acts ίn disobedience to such order?" (ρ. 271) 25 Η δικαιοδοσία του δικαστηρίου να ακούσει διάδικο σε υπόθεση στην οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι είναι ένοχος παρακοής διαταγής του δικαστηρίου στην ίδια υπόθεση εξετάστηκε στην υπόθεση Antonis Mouzouris & Another ν. ΧΥ lophαgou Plαntαtions Ltd
(1977)1 C.L.R. 287. Το δικαστήριο 30 υιοθέτησε την απόφαση του Δικαστή Denning L.J. όπως ήταν τότε στην υπόθεση Hαdkinson ν. Hαdkinson [1952] Ρ. 285 και αποφάσισε ότι αντανακλά την αρχή δικαίου η οποία προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου στον κρινόμενο τομέα. Η απόφαση του Δικαστή 501 Denning στην υπόθεση Had- Smltb Υ. rapbos StoDe Estates π,χης Δ. (1'.9) kinson αποτελούσε μια απί> τις δυο εκφράσεις των απόψεων του δικαστηρΙΟυ στην υπόθεση εκείνη που οδήγησαν στο ιδιο αποτέλεσμα. Η άλλη απόφαση είχε δοθεί από το Δικαστή Romer, L.J. την οποία υιοθέτησε και το τρίτο μέλος του δικαστηρΙΟυ, ο Δικαστής Somerνel1, L. J. 5 Μετά από σύντομη ιστορική αναδρομή στην προέλευση και ιστορική ανέλιξη του κανόνα σχετικά με το δικαίωμα διαδίκου που βρίσκεται σε παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου ν' ακουστεί από το δικαστήριο, ο Δικαστής Den- ning κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αυστηρός κανόνας αποκλεισμού. Έχει όμως το δικαστήριο διακριτική 10 ευχέρεια να αρνηθεί να ακούσει διάδικο ο οποίος βαρύνεται με παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου, αν η παρακοή του παρακωλύει το έργο του δικαστηρίου για την απονομή της δικαιοσύνης. Οι άλλοι δυο Δικαστές στην υπόθεση Hadkinson διαπίστωσαν την ύπαρξη κανόνα αποκλεισμού από την άσκηση του δικαιώματος να ακουστεί διάδικος ο οποίος ευρίσκεται σε ανυπακοή. Ο κανόνας όμως υπόκειται σε εξαιρέσεις, μια από τις οποίες είναι εκείνη στην οποία ο διάδικος επιδιώκει την ακύρωση του διατάγματος το οποίο 15 20 κατηγορείται ότι παράκουσε. Στη μεταγενέστερη απόφαση] (HD) v. ]. (ΑΜ) [1980] 1 ΑΙΙ Ε.Κ 156 (Sheldon J.) ευνοείται η προσέγγιση του Λόρδου Denning στην υπόθεση Hadkinson, θέση η oπotα συνοψιζεται στο σύγγραμμα Boπie and Lowe's Law of Contempt (2nd Edi- 25 ιίοη), ρ. 460, ως εξής: Είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας αν θα επιτρέψει το Δικαστήριο να ακουστεί διάδικος ο οποίος κατηγορείται' για ανυπακοή διαταγής του δικαστηρίου που δόθηκε στη συγκεκριμένη υπόθεση. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου 30 Mouzouds. Επισημαίνεται ότι και βάσει της απόφασης του Δικαστή Romer στην υπόθεση Hαdkinson το δικαστήριο είχε στη συγκεκριμένη υπόθεση διακριτική ευχέρεια να ακούσει τον αντίδικο της αιτήτριας δεδομένου ότι το αίτημά του 502 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) Smitb Υ. Papbos Stone Estates Πιxiις Δ. αφορούσε τον παραμερισμό και ακύρωση του διατάγματος το οποίο κατηγορείται ότι είχε παρακούσει. Το κριτήριο για την παραχώρηση άδειας qε διάδικο να αποταθεί για την έκδοση προν9μιακών ενταλμ(.r:των τύπου 5 Certioraή και Prohibition είναι η θεμελίωση εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Όπως υποδεικνύεται στην απόφαση της ολομέλειας ln Re Kakos
(1985)1 C.L.R. 250 όταν το θέμα είναι καθαρά νομικό, όπως στην παρούσα υπόθεση, αυτό μπορεί να αποφασιστεί με την ίδα ευχέρεια σε κάθε στάδιο 10 15 της διαδικασίας. Το περίπλοκο του θέματος, η αναγκαιότητα για εκτεταμένη έρευνα, καθώς και δυσχέρειες στον προσδιορισμό της νομικής αρχής που τυγχάνει εφαρμογής δεν καθιστούν το θέμα εκ πρώτης όψεως συζητήσιμο. Στην προκειμένη υπόθεση καταδεικνύεται ότι ως θέμα νομικής αρχής το πρωτόδικο δικαστήριο είχε διακριτική ευχέρεια να ακούσει τον αντίδικο της αιτήτριας. Το γεγονός ότι ενδεχομένως θα ασκούσα διαφορετικά τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, αν είχα να αντιμετωπίσω το θέμα 20 που αντιμετώπισε ο πρωτ6δ~κoς Δικαστής, δε μεταβάλλει τα όρια της δικαιοδοσίας του. Ο τρόπος με τον οποίο ασκήθηκε η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο μπορεί να αναθεωρηθεί μόνον στα πλαίσια έφεσης. . Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το πρωτόδικο δικαστήριο 25 είχε δικαιοδοσία να ακούσει τους αντίδικους της αιτήτριας πριν επιληφθεί της αίτησής της για την καταδίκη τους για περιφρόνηση του δικαστηρίου. ,Η απάντηση είναι καταφατική. Συνεπώς δεν τεκμηριώνεται (εκ πρώτης όψεως) υπόθεση για την ανεπίτρεπτη ανάληψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας. 30 Καταλήγω για τους πιο πάνω λόγους ότι η αίτητη πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. ΑΙτηση απορρίπτεται. 503