(1989)19 ΣιΠtεμβρΙO\l. 1989 [ΜΑΛΑΧΤΟΣ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. ΝΙΚΗΤλΣ. Δ.Δ.) ΤΑΜΕΙΟΝ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ, Εφεσείων - Καθ' ου η αίπισrι. ν. ΠΑΝΑΙΊΩΤ.ΑΣ ONm:lΦOPOY, Εφεσ(βλητης-Αιτητριας. (Υπόμνημα Αρ. 261). Eταιρεiες-O πtπλoς της νομικής πρωσοπικότητας-Αρστι -Κατά κανόνα δεν επιτρέπεται-Σχέση εργΟΟότη-εργοδοτουμένου-Μεταφορά για αόριστο χρονικό διάστημα υπαλλήλου μιας οικογενειακής εται ρείας σε άλλη εταιρεία, που είχε τους ίδιους μετόχους και τους ίδιους διευθυντές με την πρώτη εταιρεία-Η εργοδότηση aπό την πρώτη εταιρεία θεωρείται ότι έχει διακοπεί--Στην περίπτωσrι αυτή δεν μπο- 5 ρεί να αρθεί ο πtπλoς της νομικής προσωπικότητας της πρώτης εται ρείας, ώστε να λεχθεί ότι σVVΕΧίστηκε η ερΥ0δ6τηση aπό την πρώτη εταιρεία. ΟΙ περί ΤΕ{!ματισμού Απασχολήσεως Νόμοι, Νόμοι 24/67 - 1988, vπoπαράγραφος (ΣΤ) της παραγράφου 7 του Μέρους 11 του ΔευτtρDυ Πίνα- 1Ο κα των εν λό-Υω νόμων-Διευθέτηση-Έννοια. Η εται.ρεια Α εΙχε τους (δl.O\Jς μετόχους και τους (δι.ους διευθυντές με την εταιρεία Β. Οι μέτοχοι και οι διεUΘΝΝΤές amoi. ανήκαν στην (δια οικογένεια. Η εφεσίβλητη προσλήφθηκε αρχικά από την εταιρεία 15 Α. Μετά παρέλε'υση χρονικού διαστήματος και κατόπιν εντολής των δύο αιεUΘΝΝΤών της εταιρείας Α η εφεσίβλητη μεταφέρθηκε Ύια αόριστο χρονικό διάστημα στην εταιρεία Β, όπου εν τέλει παρέμεινε Ύια χρονικό διάστημα 11 μηνών. Κατά το εν λόΎω χρονικό διάστημα, τις κοινωνικές ασφαλίσεις της εφεσίβλητης πλήρωνε η εταιρεία Β. Μετά την παρέλε'Uση των 11 μηνών η εφεσίβλητη επανήλθε στην εταιρεία Α. Μετα παρέλε'Uση χρονικού διαστήματος από της επανόδo'U της εφε σι.βλητης στην εταιρεια Α. η τελε\l'tαία την απέλοοε λόγω πλεονασμού. 504 20 1 Α.Α.Δ. (Ε) .Ταμείον Πλεον. ΠQοσωπιχο" ν. ΟνησιφόQΟV Το ερώτημα, που εγείρεται, είναι κατά πόσο κατά το εν λόγω διάστη μα των 11 μηνών η εργ0δ6τηση της εφεσίβλητης απο την εταιρεία Α είχε διακοπεΙ Εάν ναι, τότε η εφεσίβλητη δεν δικαι.σύται να πληρωθεί απο το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού, γιατί δεν είχε συμπληρώ- 5 σει 104 εβδομάδες O'U'\ιεχούς εργ0δ6τησης απο την Εταιρε(.α. Εάν όχι, η εφεσi.βλητη δικαιούται τέτοιας πληρωμής. Το Ανώτατο Δικαστήρω απεφάσισε:
(1)Είναι θεμελιακή αρχή του δικαίου ότι εταιρεία περωρισμένης ευθύνης έχει. νομική προσωπικότητα εντελώς χωριστή και ανεξάρτητη 1Ο από τα φυσικά πρόσωπα, που την αποτελούν. Η χωρι.στή αυτή οντότη τα διατηρείται όσοσδήποτε εΙ ναι ο έλεγχος, που ένα ή περισσότερα απο τα πρόσωπα αυτά, ασκούν στην εταιρεία.
(2)Ωστόσο σε περιπτώσεις, που η σύσταση εταιρείας χρησιμοποιεί ται σαν μέσον καταδολίευσης ή ακόμα σε ορισμένα θέματα, που άπτο- 15 νται της φορολογικής νομοθεσίας, καθώς και σε άλλες περιπτώσεις, που πραγματεύονται λεπτομερειακά τα διάφορα νομικά συγγράμμα τα, επιτρέπεται η άρση του πέπλου της νομικής προσωπικότητας.
(3)Η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει σε οποιανδήποτε απο τις εξαιρέσεις τους πω πάνω υπο
(1)κανόνα. Γι' αυτό και ή εργ0δ6τηση 20 της εφεσίβλητης απο την εταιρεία Α είχε διακοπεί κατά την πιο πάνω περί.οδο των 11 μηνών.
(4)Εν πάση περιπτώσει στην υπόθεση αυτή δεν μπορεί \α γίνει λόγος για "διευθέτηση" εν τη εννοία της υποπαραγράφου (στ) της πα ραγράφου 7 του Μέρους Π του Δεύτερου Πίνακα των πω πάνω νόμων. 25 ΓVΩΜoδ6τηση ως αvωτΙρω. Αναφερόμενες Αποφάσεις: Bαnk olCyprus Ho/dings v. The Repub/ic
(1983)3 C.L.R. 636; Michαe/ides v. Gαvrie/ides
(1980)1 C.L.R. 244; Sα/omon v. Sα/omon αΜ Co [1897] A.C 22; 30 Spαn/ile Slruclures Lld v. Jαrrett
(1973)I.Τ.R.511; Secrelαry ΟΙ Slαle lor Emρ/oyment v. G/obe E/αstic Lld
(1979)Ι R.L.R. 327. 505 Ταμείο Πί.εον. ΠQOσ(ι)πιχοil Υ. ΟνησιφόQΟ\1
(1919)Υπόμνημα. Υπόμνημα απο τον Δικαστή του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών σχετικά με την απόφασή του που δόθηκε στις 1S Οκτωβρίου 1988 με την οποία επεδίκασε ποσό ;(312.32 προς όφελος της εφεσίβλητης και σε βάρος του Ταμείου 5 Πλεονάζοντος Προσωπικού λόγω απολύσεώς της για λόγους πλεονασμού. Κλ. Α vτωνιάδης, Α νώτερος ΔικηΥ6ρος της Δημοκρατίας, για τον εφεσεΙΟντα - καθ' ου η αίτηση. Α. EvτυχΙOυ, για την εφεσίβλητη. 10 ΜΑΛΑΧΤΟΣ Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου θα δώσει ο δικαστής Σόλων Νικήτας. ΝΙΚΗΤΑ.Σ Δ.: Η παρούσα είναι έφεση δια υπομνήματος από απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών με την οποία επιδίκασε ποσό ;(312.32 προς όφελος της εφεσίβλητης 15 και σε βάρος του Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού (το Ταμείο). Έχει σημασία να λεχθεί από την αρχή ότι το παραπάνω ποσό καλύπτει περίοδο από 3/3/83 μέχρι και την 31/S/
- Το χρονικό αυτό διάστημα θεωρήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο σαν συνεχής περίοδος απασχόλησης 20 παρά την αντίθετη εισήγηση του εκπροσώπου του Tαμείoυ~ Είναι αναγκαίο όμως να ανατρέξουμε πρώτα στα γεγονότα που θεμελιώνουν την προσβαλλόμενη απόφαση. Τα συνοΨίζουμε με βάση και πλαίσιο τα ευρήματα του πρωτόδικου δικαστηρίου διευκρινίζοντας συγχρόνως ότι το πραγματικό υπόβαθρο της υπόθεσης δεν υπήρξε σε κανένα στάδιο αντικείμενο αμφισβητήσεων. Η εταιρεία Γιαννάκης 25 Χριστοδούλου και ΥιοΙ Λτδ. (η πρώτη εταιρεία), που συστάθηκε το 1972, εδρεύει στη λεωφόρο ΜακαρΙΟυ 206 στη Λεμεσό. Εμπορεύεται είδη υγιεινής. Πρόκειται καθαρά για οικογενειακή επιχείρηση στην οποία μετέχουν ο κ. Γιαννάκης Χριστοδούλου με το γιό και τις δύο θυγατέρες του. Οι δύο 506 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Ταιιείο Π1εον. Π~αeιmιxoiι Υ. Ονησ,φόιο" ΝΙΧήτας Δ. πρώτοι έχουν και την ιδιότητα του συμβούλου. Για τους σκοπούς των ευρύτερων οικονομικών δραστηριοτήτων τους τα ίδια πρόσωπα ίδρυσαν και αριθμό άλλων εταιρειών ή συνεταιρισμών. Μεταξύ αυτών είναι και 5 εταιρεία περιωρισμένης ευθύνης με την επωνυμία Γιαννάκης Χριστοδούλου Κάρπετς Λτδ. (η δεύτερη εταιρεία) με κύριο σκοπό την εμπορία χαλιών. Κατά τον κρίσιμο χρόνο η εταιρεία αυτή διατηρούσε κατάστημα πώλησης χαλιών στον 10 ίδιο εμπορικό δρόμο, αλλά σε διαφορετικό υποστατικό. Σε χρόνο μεταγενέστερο από την απόλυση της εφεσίβλητης οι δύο επιχειρήσεις συστεγάστηκαν στα υποστατικά της πρώτης εταιρείας που στο μεταξύ κατέστησαν ιδιόκτητα . .Ενδιαφέρει ιδιαίτερα το ιστορικό εργοδότησης της εφεσίβλητης που παίρνουμε πάλιν από την έκθεση γεγονότων 15 που περιλαμβάνεται στο υπόμνημα. Είχε προσληφθεί στις 3/ 3/83 από την πρώτη εταιρεία στην οποία εργάστηκε αδιαλείπτως σαν πωλήτρια μέχρι την 30/11/
- Όμως στις 2/ 12/85 με απόφαση των δύο συμβούλων που προαναφέραμε της ανατέθηκαν καθήκοντα πωλήτριας χαλιών στην δεύτερη 20 εταιρεία. Η νέα υπηρεσία της δεν προσδιορίστηκε χρονικά, αλλά ύστερα από απασχόληση 11 μηνών επανήλθε στα παλιά της καθήκοντα με οδηγίες των ιδίων συμβούλων. Αυτό συνέβη την 1/1/
- Δεν θα ήταν περιττό να υπομνησθεί ότι 25 κατά την περίοδο αυτή η δεύτερη εταιρεία κατάβαλλε και τις εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων της εφεσίβλητης σαν εργοδότριά της. Αναφέρει στο προκείμενο η τρίτη παράγραφος του υπομνήματος σελ. 2: "Επειδή η μετάθεσή της ήταν για απροσδιόριστη χρονι 30 κή διάρκεια, για λογιστικούς σκοπούς και μόνο, άλλαξε και ο εργοδότης της και έτσι από 2/12/85 έως 1/11/86 ως εργοδότης της φέρεται η εταιρεία Γιαννάκης Χριστοδού λου Κάρπετς Λτδ., η οποία ανέλαβε και τις υποχρεώσεις για καταβολή εισφορών για τα κοινωνικά ωφελήματα της αιτήτριας, όπως επιβάλλεται από τη σχετική νομοθεσία". 507 Ν&χητάς Δ. Ταμεί.ο Πλεον. ΠQοσωΠLΧΟ" Υ. Ονησ&φόQΟ"
(1989)Η εφεσίβλητη συνέχισε την εργασία της σαν πωλήτρια με τον αρχικό εργοδότη της μέχρι 31/5/87 που την απέλυσε για λόγους πλεονασμού. Από το γεγονός κυρίως ότι τα ιδια φυσικά πρόσωπα ήταν μέτοχοι ως και αξιωματούχοι των δύο εταιρειών το δικαστηρίο συμπέρανε ότι η υπηρεσία της εφεσf.βλητης στην. πρώτη εταιρεία δεν διακόπηκε εξαιτίας της 5 ΙΙμηνης απασχόλησής της στην δεύτερη εταιρεία, πράγμα που ισχυρίστηκε ο εκπρόσωπος του Ταμείου. Το δικαστήριο έκρινε, αντίθετα, ότι η εργοδότηση στην πρώτη εταιρεία 10 υπήρξε συνεχής. Και εφόσον είχε συμπληρωθεί αδιάλειπτη υπηρεσία τουλάχιστον 104 εβδομάδων στον ίδιο εργοδότη εκπληρώθηκε η προϋπόθεση του άρθρου 16
(1)του νόμου περί Τερματισμού Απασχολήσεως 24/67 - 1988 για πληρωμή του επιδικασθέντος ποσού από τους πόρους του Ταμείου. 15 Δικαιολογητική βάση της απόφασης αποτέλεσε η αρχή που στην κρατούσα Αγγλική ορολογία καλείται 'Ίίftίng the corpo- rate veil". Αυτό είναι πρόδηλο από την παράγραφο 8 του υπομνήματος που περιέχει τους δικανικούς συλλογισμούς 20 στους οποίους έχει βασισθεί η προσβαλλόμενη απόφαση σε συνδυασμό με την παράθεση της απόφασης Bank ο/ Cyprus (Holdings) Ltd ν. The Republic
(1983)3 C.L.R.
- "8.
- Η αιτήτρια δικαιούται στην απόλαυση του συΥε χούς της απασχόλησής της από την ημέρα που την προσέ λαβε η εταιρεία Γιαννάκης Χριστοδούλου και Υιοί Λτδ., μέχρι την ημέρα που την απέλυσε' και τούτο γιατί καθόλο το διάστημα της υπηρεσίας της ήταν πωλήτρια, εΙτε για τα 25 είδη υγιεινής εΙτε για τα χαλιά, υπηρετώντας τα οικονομι κά συμφέροντα των ιδιων φυσικών προσώπων υποκείμενη σι:ις οδηγίες τους. 30
- Ποτέ δεν άλλαξε ο φυσικός προΊ:σι:άμενός της. Παρέ μειναν για όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας της τα ιδια πρό σωπα". 508 1 Α.Α.Δ. (Ε) Τιιl&είο Π).εον. ΠQοοωπ&ΧΟ'; Υ. Ονηο&,όQΟ" ΝΙΧήτιις Δ. Ακόμη, στο σκεπτικό, γίνεται επίκληση στην κοινωνική διάσταση του Νόμου Περί Τερματισμού Απασχολήσεων που, όπως επισημαίνεται, αποσκοπεί κυρίως στην εξασφάλιση των συμφερόντων των εργαζομένων. 5 Το υπόμνημα θέτει νομικό ερώτημα σε δύο σκέλη για γνωμοδότηση. Το συνΟψίζουμε στην ουσία. "
- Κατά πόσο η πρωτόδικη απόφαση ορθά έκρινε ότι η διακεκομμένη απασχόληση της εφεσιβλητης (όπως ανα πτύχθηκε παραπάνω) δεν επηρέασε καθόλου το αδιάσπα 10 στο της υπηρεσίας της στην πρώτη εταιρεία κατά την έν νοια της υποπαραγράφου (στ) της παραγράφου 7, Μέρος 11, του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου 24/67-88 αποκλειομέ νης εφαρμογής της παραγράφου 3, Μέρος Ι, του ίδιου Πί νακα. Εντεύθεν ανακύπτει το δεύτερο σκέλος του ερωτή 15 ματος.
- Αν έτυχε ορθής ερμηνείας και εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 16
(1)του νόμου που στηρίχθηκε στο νόημα το οποίο η πρωτόδικη απόφαση απέδωσε στις προμνησθείσες 20 διατάξεις του Δεύτερου Πίνακα και που οδήγησαν το δι καστήριο στην διαπίστωση ότι η εφεσίβλητη είχε, υπό τις περιστάσεις, δικαίωμα πληρωμής από το Ταμείο λόγω πλεονασμού" . Η υποπαράγραφος (στ) απαριθμεί τις περιπτώσεις απουσίας από την εργασία που αφήνουν ανεπηρέαστο το 25 συνεχές της απασχόλησης. Μια τέτοια περίπτωση είναι η προβλεπόμενη από την υποπαράγραφο (στ). Συγκεκριμένα η διάταξη ορίζει ότι δεν σημειώνεται διακοπή σε περίπτωση απουσίας που το δικαστήριο κρίνει σαν συνεχιζόμενη υπηρεσία με βάση διευθέτηση, έθιμο ή νόμο. Η ίδια ακριβώς 30 διάταξη απαντάται στην παράγραφο
(1)
(2)(β) (ιιι) του Μέρους Ι του Δεύτερου Πίνακα που καθορίζει ποίες ακριβώς εβδομάδες εργασίας λαμβάνοται υπόψη για να υπολογισθεί η ολική περίοδος απασχόλησης. 509 (19.9) Στην παράγραφο 3 του ίδιου Πίνακα αναφέρεται ότι οι ρυθμιστικές διατάξεις της παραγράφου
(1)
(1)
(2)εφαρμόζονται μόνο σε απασχόληση από τον ίδιο εργοδότη. Με τη ρητή επιφύλαξη ότι ο χρόνος υπηρεσίας στον αρχικό εργοδότη συνυπολογίζεται για σκοπούς πληρωμής λόγω πλεονασμού με το χρόνο απασχόλησης σε άλλο εργοδότη 5 στον οποίο μεταβιβάστηκε η επιχείρηση ή μέρος της. Είναι η θέση του Ταμείου, όπως τη διατύπωσε και ανέπτυξε εκτεταμένα ο κ. Αντωνιάδης, ότι η προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι καταρχή νομικά σφαλερή. Σύμφωνα με την εισήγησή του η ανέθεση καθηκόντων στην εφεσίβλητη στην δεύτερη εταιρεία και μάλιστα για 10 απροσδιόριστη χρονική διάρκεια είχε διακόψει το σύνολο του χρόνου απασχόλησής της με τον πρώτο εργοδότη. Αποτέλεσμα, η εφεσίβλητη δεν συμπλήρωσε, όταν απολύθηκε, το όριο των 104 εβδομάδων που θέτει το 16
(1)σαν απαραίτητη ΠΡOiJπόθεση για πληρωμή από το Ταμείο. 15 Οι νομικοί ισχυρισμοί που στηρίζουν τις παραπάνω απόψεις έχουν σε σύνΟψη, ως εξής: Η αρχή για την άρση του εταιρικού πέπλου δεν βρίσκει πεδίο εφαρμογής στην 20 παρούσα κατάσταση πραγμάτων. Δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα σε περιπτώσεις που απαριθμεί ο PALMER «Company Law» 10ς τόμος παράγραφοι 18-22, 18-23 κ.λ.Π. Μια από τις εξαιρέσεις που επισημαίνει ο PALMER είνqι η περίπτωση που η σχέση μεταξύ εταιρειών παίρνει τη μορφή μητρικής εταιρείας (holding company) και θυγατρικής (subsidiary). Ωστόσο, έχοντας υπόψη τις διατάξεις του άρθρου 148 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, δεν υπάρχει εδώ 25 μαρτυρία ή εύρημα, όπως ορθά υπέδειξε ο συνήγορος, για τέτοια συγκρότηση ή σχέση ανάμεσα στις εταιρείες. 30 Επίσης, προς την ίδια κατεύθυνση, ο κ. Αντωνιάδης επέσυρε την προσοχή μας, εκτός άλλων, και στις υποθέσεις Michaelides Υ. Gavrielides
(1980)1 C.L.R. 244, σ. 250, Bank ο! Cyprus (Holdings) Ltd. v. The Republic
(1983)3 C.L.R. 646, σ. 646-
- Στην τελευταία ιδιαίτερα περίπτωση ο 510 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) Ταμείο Πλεον. n"oatιJΠucov 'Υ. Ονηaιφό"ον Νucήτιις Δ. Δικαστής Πικής προβαίνει σε μια χρήσιμα εκτεταμένη ανάλυση της πιο πάνω αρχής του εταιρικού δικαίου και τις επιπτώσεις της σε άλλες σφαίρες του δικαίου. Η υποπαράγραφος (στ), συνέχισε ο συνήγορος, δεν είναι 5 δυνατό να εφαρμοσθεί στο προκείμενο. Γιατί δεν υπάρχει τέτοιο συμπέρασμα του δικαστηρίου. Αντίθετα το σχετικό εύρημα είναι ότι η εφεσίβλητη άλλαξε εργοδότη για ακαθόριστο διάστημα. Και σαφώς δεν προκύπτει θέμα ισχύοντος εθίμου ή νομοθετική ρύθμιση. 10 Ο συνήγορος υπέβαλε ότι οι θέσεις του ισχυροποιούνται έντονα από την πρόσφατη τροποποίηση του νόμου που περιορίζεται ωτοκλειστικά σε μια τάξη εργαζομένων και που ορίζει ότι η απασχόληση λιμενεργάτη από περισσότερους εργοδότες λογίζεται σαν ωτασχόληση ωτό ένα και τον αυτόν 15 20 εργοδότη (άρθ. 2 του Νόμου 167/87). ο κ. Ευτυχίου στην ουσία υιοθέτησε και πρόβαλε τους δικαιολογητικούς λόγους στους οποίους βασΙστηκε η πρωτόδικη ωτόφαση. Πρόσθεσε όμως ότι από τις περιστάσεις συνάγεται ότι στην προκειμένη υπόθεση προηγήθηκε διευθέτηση για την αλλαγή εργοδότη της εφεσίβλητης. Με άλλα λόγια η περίπτωση καλύπτεται ωτό το βεληνεκές της υποπαραγράφου (στ). Επομένως η νομική βάση ως και το ωτοτέλεσμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο είναι νομικά αδιάβλητη. 25 30 Είναι θεμελιακή αρχή δικαίου ότι. η εταιρεία περωρρισμένης ευθύνης έχει νομική προσωπικότητα εντελώς χωριστή και ανεξάρτητη από τα φυσικά πρόσωπα που την ωτοτελούν. Η χωριστή της οντότητα διατηρείται οσοσδήποτε είναι ο έλεγχος που ένα ή περισσότερα ωτό τα πρόσωπα αυτά ασκούν στην εταιρεία. SaJomon Υ. SaJomon & Co. [1897] A.C.
- Ωστόσο σε περιπτώσεις που η σύσταση εταιρειών χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο παρανομίας ή καταδολίευσης - 511
(1919)που δεν είναι η περίπτωση εδώ - τα δικαστήρια ανέπτυξαν και εφαρμόζουν τη σχετικά νέα θεωρtα της άρσης του πέπλου της εταιρικής ιδιότητας. Η ακόμη σε ορισμένα θέματα που άπτονται της φορολογικής νομοθεσίας, στη σχέση μητρικών και θυγατρικών εταιρειών υπό ορισμένες πρoUπoθέσεις και σε άλλες περιπτώσεις που πραγματεύονται λεπτομερειακά 5 νομικά συγγράμματα όπως του PALMER, ανωτέρω. Και τούτο για να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα και ο νομικά επιλήψιμος ρόλος των φυσικών προσώπων που ελt:rι.oυν μια ή περισσότερες εταιρείες. 10 Όμως η βασική θέση που καθιέρωσε η υπόθεση Sa./omon. ανωτέρω, παραμένει κατά κανόνα αναλλοίωτη. Όπως παρατηρεί εύστοχα ο GOWER "Pήnciples οΙ Modern Company Law" 4η έκδοση κι υιοθετεί η απόφαση Bank of Cyprus (Holdirigs) Ltd: 15 "In general, the Couns regard themselves as precluded by Sαlomon's case from treating a company as the alias, agent or trustee of its members and this is so, whether they are interpreting a statute or dealing with judgemade law." Η περίπτωση Mιχαηλtδη, ανωτέρω, αφορούσε αγωγή για ανάληψη κατοχής υποστατικού με βάση την παλιά νομοθεσία 20 για το ενοικιοστάσιο (Ν. 36/75). Το Ανώτατο Δικαστήριο απέριψε την αξίωση παρόλο που έγινε δεκτό ότι ο ιδιοκτήτης χρειαζόταν λογικά το μίσθιο για χρήση από το γιό του. Η αιτιολογία βασίστηκε στο γεγονός ότι το υποστατικό θα χρησιμοποιούσε εταιρεΙα, που όπως διακήρυξε το δικαστήριο έχει ανεξάρτητη νομική οντότητα από τους μετόχους της 25 έστω και αν αυτοί είχαν το απόλυτο έλεγχο διαχείρισης της εταιρείας. Μέτοχοι ήταν ο γιός του ιδιοκτήτη και η σύζυγός του. Ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση το δικαστήριο παρατήρησε: "This is one of the cases where the lifting of' the veil is not enumerated ίη cases connected with the rent acts". 512 30 Πιο αποφαστικής σημασίας είναι η υπόθεση Spanlite Structures Ltd. Υ. Jarrett
(1973)ITR 511, που, πρέπει να λεχθεί, δεν τέθηκε υπόψη του πρωτόδικου δικαστηρίου. 5 Αξίζει να σημειώσουμε τα γεγονότα. Από 1/2/1970 μέχρι 1/9/ 72 ο εφεσ(βλητος ήταν υπάλληλος εταιρείας με την επωνυμία Spanlite Ltd, οπόταν μετατέθηκε στην εφεσείουσα Spanlite Structures Ltd Η εφεσείουσα τον απέλυσε στις 28/12m. Οι εταιρείες αυτές ήταν ιδιοκτησία των ιδtων δύο μετόχων που ήταν ανδρόγυνο. Το επίδικο θέμα ήταν κατά πόσον ο 10 υπάλληλος είχε συμπληρώσει "συνεχή απασχόληση" 104 εβδομάδων όπως επιτάσσει το άρθ. 28 της Industήal Relations Act 1971 που επικαλέστηκε για διεκδίκηση αποζημιώσεων. Το δικαστήριο, παρά τη συμπάθεl,ά του προς 15 τον υπάλληλο, αφού ανέλυσε τις σχετικές νομοθετικές πρόνοιες αποφάνθηκε ότι η υπηρεσία του στις δύο εταιρείες δεν μπορούσε να θεωρηθεί ενιαία. Αυτή είναι η πάγια γραμμή της αγγλικής νομολογίας. 20 Άλλο παράδειγμα, που είναι ίσως ακόμη πιο κοντά στην πραγματικότητα της κρινόμενης υπόθεσης είναι η Secretary ο! State for Employment v. Globe Elastic Ltd.
(1979)I.R.L.R. 27, απόφαση το:υ δικαστηρίου της Βουλής των Λόρδων. Παραθέτουμε τα γεγονότα. Ο υπάλληλος προσλήφθηκε από την εταιρεία Α το 1948. Το 1962, η εταιρεία δημιούργησε και δεύτερο εργοστάσιο στην άλλη πλευρά του δρόμου. Αλλά 25 ίδρυσε και δεύτερη εταιρεία τη Β που ανέλαβε την λειτουργία . του, συνεισφέροντας συνάμα το ήμισυ του μετοχικού της κεφαλαίου. Το υπόλοιπο κεφάλαιο δόθηκε σε τρίτη εταιρεία. Το 1970 ο αρχικός εργοδότης (εταιρεία Α) σύστησε στον υπάλληλό της να αναλάβει καθήκοντα στη Β ~ράγμα που 30 έκαμε, αφού απέσπασε τη διαβεβαtωσή της ότι δεν θα έχανε τα ωφελήματά του από την απασχόληση του στην Α. Το 1975 απολύθηκε σαν πλεονάζων και το πρωτόδικο δικαστήριο εφαρμόζοντας την αρχή του estoppel έκρινε ότι η πληρωμή 35 για πλεονασμό έπρεπε να υπολογισθεί από το 1948 και όχι μόνο για περίοδο των 5 ετών που απασχολήθηκε στη Β. Η απόφαση αυτή ανατράπηκε. Η Βουλή των Λόρδων 513 ΝιΧήτας Λ.
(1989)έκρινε ότι το συνεχές απασχόλησης διακόπηκε όταν ο υπάλληλος μεταφέρθηκε από την Α στη Β εταιρεία. Το δικαστήριο παρατήρησε ότι η αθέτηση της συμφωνίας που έκαμε θα μπορούσε, βάσει της αρχής του estoppel, να θεμελιώσει αγώγιμο δικαίωμα του υπαλλήλου εναντίον του εργοδότη, αλλά δεν ήταν δυνατό να εξουδετερώσει τις 5 νομοθετικές διατάξεις. ΕΙ ναι εμφανείς οι ομοιότητες και αναλογίες της Spanlite και Globe Elastic με τη συζητούμενη υπόθεση. Η προσέγγιση μας είναι η ίδια. 10 Αναφορικά με τον ισχυρισμό για "διευθέτηση" η άποψή μας είναι ότι δεν ευσταθεΙ Η ουσιαστική αιτία της απόφασης είναι η συνταύτιση των εταιρειών μας με τους μετόχους και διευθυντές της. Ακόμα το εύρημα για απασχόληση ακαθόριστου χρόνου στην δεύτερη εταιρεία, που είχε αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στην 15 εφεσίβλητη σαν εργοδότης της, συγκρούεται και αναιρεί την έννοια της διευθέτησης. Μια ενδεχόμενη διευθέτηση - που δεν συμβαίνει εδώ - θα ήταν ο δανεισμός υπαλλήλου για τακτή περίοδο. Το θέμα σχολιάζει ο GRUNFELD "The Law of Redundancy", 3rd ed., ρ. 252, παραθέτοντας και σχετικές 20 αποφάσεις στις υποσημειώσεις: 'ΈquaΙΙΥ, where an employee is loaned by his general employer to a temporary employer for a limited period of time, the understanding and intention being that he would later return ίηιο the employment of his general employer, his absence from work at his general employer's pl'emises might be said 10 be 'by aπangement' within the meaning of paragraph 9
(1)(c)" Σημειωτέον ότι η παραπάνω πρόνοια είναι ουσιαστικά ταυτόσημη με την υποπαράγραφο (στ). Βάσει των αναλύσεων που προηγήθηκαν οι απαντήσεις στο ερώτημα που έθεσε το υπόμνημα έχει ως έξης: 514 25 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Tαιu.Ιo Πλεον. ΠQOσωπucοv Υ. ΟνησιφόQO\t ΝΙΧήιας Δ. Η κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι η απασχόληση της εφεσίβλητης στην εταιρεία Γιαννάκης Χριστοδούλου και Υιοί Λτδ. και η μετέπειτα υπηρεσία της στην εταιρεία 5 Γιαννάκης Χρισ'tοδούλου Κάρπετς Λτδ., δεν διέκοψε το συνεχές της απασχόλησης σύμφωνα με την υποπαράγραφο (στ) είναι λανθασμένη. Γιατί αφενός οι δύο εταιρείες δεν ταυτίζονται με τα φυσικά πρόσωπα που είναι οι μέτοχοί τους, αλλά ήταν διαφορετικοί εργοδότες. Εδώ πρέπει να υπομνησθεί ότι πέρα από τη διάταξη της παραγράφου 3 του 10 Δεύτερου Πίνακα, Μέρος Ι, το άρθρο 16
(1)αναφέρει ρητά ότι το ελάχιστο όριο των 104 εβδομάδων αφορά υπηρεσία στον αυτόν εργοδότη. Αφετέρου δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την επίκληση της αρχής που επιτρέπει άρση του εταιρικού 15 πέπλου. Επομένως δεν δικαιολογούνται τα συνακόλουθα συμπεράσματα της πρωτόδικης απόφασης. Περαιτέρω, για τους λόγους που προεκθέσαμε, η εισήγηση για ύπαρξη διευθέτησης με την έννοια που αποδίδει στη λέξη η υποπαράγραφος (στ) είναι απορριπτέα. 20 Η έφεση επιτυγχάνει, αλλά δεν επιδικάζονται έξοδα. Η υπόθεση επιστρέφεται στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου που εξεδίκασε την υπόθεση με τη γνωμοδότηση του δικαστηρίου που οδηγεί αναπόφευκτα στην απόρριψη της αξίωσης της εφεσίβλητης κατά του Ταμείου. Έφεση επι τυγχάνει 25 χωρίς έξοδα. 515