clr/1989/1989_1E_581.pdf

(1)Ι\α να υπάρξει αξία πλο(.ου, το πλοι.ο πρέπει να διασωθεΙ A)..)..D. γι.α να συνεχίσει την ύπαρξή της η αξία αυτή, από την οποΙα θα πλη­ ρωθούν οι απαιτήσεις, πρέπει να διατηρηθεί, εάν χρειάζεται. Επομέ­ νως η προσφορά υπηρεσίας γι.α την διατήρησή του προηγείται από την 581 NεoφVιo\) Υ. Πλοίο\) "ΖΕΙΝΑ 1"

(1989)απαίτηση αμοιβής Ύιο. διάσωση. Η τελευταtα ΠQ01T'tdται της απα..τήσε­ ως Ύιο. δfδouΛεuμένoυς μ.wθoiIς.

(2)Στη συΥκεκρι.μένη περLπτωση δεν υπήρξαν έξοδα δlιατηρήσεως τσυ πλοίου μετά την δt.άσωσtι.

(3)ΕνόΨεΙ. των α'Yω'tέρω πρώτα πρέπεlινα πληρωθεί η αμOlιβή Ylια 5 την διιάσωση, μετά 0Ιι αμοιβές το" πλolιάρxoo και των μελών τοο πλη­ ρώματος, pari passu, ΎIια την περίοδο μετά την διάσωση κα.. αχολσι'ι- θως οι απαιτφUΙ; τοο πλοΙιάρχοο καΙ. τοο πληρώματος Ylια την περ(οδο πριν απο την δlιάσωση.

(4)Η πληρωμή των εξόδων της διιαδι.χασίας καθoρwμoό ΠΡOΤEQαIι- 10 οτήτων προηγείται όλων των πω πάνω αlιτήσεων. Διαταγή ως αwπέρω. Αναφερόμενες Αποφάσεις: The Fusilier [1865] Br. ofLush 341; The Henry Ewbank [1883] 11 Fed. Cas. 1166; 15 The Mons, 43 LI. Rep. 151; The Lyrma (Νο. 2) [1978] 2 Lloyd's Rep. 30; The Gustaf, 167 E.R. 230; The Elin [1883] 8 P.D.

1. Αίτηση. 20 ΑΙτηση από τους ενάγοντες για τον καθορισμό προτεραιο­ τητων των διαφόρων απαιτησεων εναντίον του εναγόμενου πλoΙOU. Α. ΑοφΙτου για Κ. Ερωτακρίτου, για τους αιτητές. Α. Σ. Στυλιανίδου, για r. Κακογιάννη, για τους ενάγοντες . 25 στην υπόθεση Αρ.
2. Α. Χαβιαράς, γω. τους ενάγοντες στην υπόθεση 147/
3. 582 1 Α.Α.Δ. (Ε) Νεοφ"του Υ. ΠλοΙου "ΖΕΙΝΑ Ι" Ο Δικαστής κ. Στυλιαν(.δης ανέγνωσε την ακόλουθη από­ φαση. Το ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα αίτηση είναι η προτεραιότητα των διαφόρων απαιτήσεων εναντίον του ενα­ γόμενου πλοίου. 5 Το "πλοίο "ΖΕΙΝΑ 1" βρισκόταν για επισκευή στη μηχανή του στο αγκυρoβό~ίo του λιμανιού Λεμεσού χωρίς φορτίο. Στις 29 Ιουνίου, 1987, το απόγευμα θεάθηκε καπνός στο πίσω μέρος των διαμερισμάτων. Το πλήρωμα δεν κατάβαλε καμιά προσπάθεια για κατάσβεση της πυρκαγιάς. Οι πυρο- 10 σβέστες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, το πλήρωμα ρυμουλ­ κού, τα πρόσωπα που επισκεύαζαν το πλοίο και άλλο βοηθη­ τικό σκάφος, πλοηγίδα και το προσωπικό της, κατάβαλαν προσπάθειες και πρόσφεραν υπηρεσίες για διάσωση του φλε­ γόμενου πλοίου. 15 Το αποτέλεσμα της πυρκαγιάς ήταν η καταστροφή της υπερκατασκευής στην οποία βρίσκονταν τα διαμερίσματα του πληρώματος. Την 1η Ιουλίου, 1987,27 μέλη της Πυροσβεστικής Υπηρε­ σίας Λεμεσού καταχώρισαν την παρούσα Αγωγή Ναυτοδι- 20 κείου - 146/87, με την οποία απαιτούν από το εναγόμενο πλοίο αμοιβή για υπηρεσίες διάσωσης που πρόσφεραν κατά ή περί τις 29 και 30 Ιούνίου,
4. Την (.δια ημέρα, με αίτηση των εναγόντων, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης, το οποίο εκτε­ λέστηκε, και το πλοίο ήταν στην κατοχή του Αξιωματικού 25 Ναυτοδικείου. Την 1η Ιουλίου, 1987, τα μέλη του πληρώμ~τoς του ρυ­ μουλκού και της πλοηγίας καταχώρισαν την Αγωγή Νυτοδι­ κείου Αρ. 147/87, με την οποία αξιούν αμοιβή για υπηρεσίες διάσωσης του (.διου πλοίου. 30 Σύμφωνα με την έκθεση του Λιμενικού Λειτουργού και Πλοηγού ΑΙ - Χρίστου Ασημένου, ημερομηνίας 30 Ιουνίου, 1987, η Πυροσβεστική Υπηρεσία, το ρυμουλκό 'Όθέλλος", η 583 Nεo,ilτo" v. ΟlοΙο" "ΖΕΙΝΑ Ι" (1,.') πλοηγιδα και η βάρκα τοο Χάρη Α'ίβαλιώτη πρόσφεραν 'UΠη­ ρεσίες και έλαβαν μέρος στην κατάσβεση της φωτιιάς. Την Ιη Ιουλίου, 1987, ο Αξιωματικός Ναυτοδικείου, επειδή η παραμονή και ενδιαίτηση του πληρώματος στο πλοίο ήταν αδύνατη, εγκατέστησε το πλήρωμα στο ξεΥΡδοχείο "PALLAS HOTEL". Επειδή όμως τα έξοδα θεωρήθηκαν υπερβολικά, στις 14 Ιουλίου, 1987, το πλήρωμα μεταφέρθηκε σε ξενώνα. 5 Ο πλοίαρχος και τα μέλη τοο πληρώματος καταχώρισαν τις Αγωγές Ναυτοδικείου Αρ. 149/87 - 158/87, με τις οποίες 10 αξιούσαν δεδουλευμένους μισθούς μέχρι τις 29 Ιουνίου, 1987, ενός μηνός μισθούς ως αποζημίωση, έξοδα επαναπα­ τρισμού και έξοδα διαμονής μέχρι την "lμέρα που μπορούσε να γίνει δυνατή η ασφαλής έξοδός τους από την Κύπρο. Ο πλοίαρχος αξιούσε επίσης $460.- έξοδα για διατροφή και αναγκαίες αγορές για τη μηχανή του πλοίου πριν την πυρκαγιά. Όλα τα μέλη του πληρώματος ήταν αλλοδαποί. Το πλοίο έφερε τη Λιβανική σημαία. Σε αίτηση του Αξιωματικού Ναυτοδικείου και με τη συ­ γκατάθεση των δικηγόρων του πλοίου και των εναγόντων σε όλες τις πιο πάνω αγαιγές το Δικα<πήριο, επειδή η αξία όπως 15 20 είχε δεν ήταν μεγάλη και τα έξοδα για την κράτησή του ήταν δυσανάλογα, διιάταξε την εκτίμηση και πώλησή του με δΥlμόσιο πλει<πηριασμό. Το πλοίο πωλήθηκε για $20,000 -, ποσό που κατατέθηκε 25 <πο Δικαστήριο. Στις 15 Σεπτεμβρίου, 1987, το Δικαστήριο, με την έγκριση όλων των ενδιαφερομένων, εξουσιοδότησε πληρωμή εξόδων για τη σύλληψη, κράτηση και πώληση του πλοίου, συμπερι­ λαμβανομένων των εξόδων για ενδιαίτηση και τροφοδοσία των οκτώ μελών του πληρώματος όπως πιο πάνω αναφέρε- ται, και προκαταβολή σε επτά μέλη τοο πληρώματος για έξοδα επαναπατρισ.μού - συνολικά.ί5,
6. 584 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Νεοφντο" Υ. Πl.οΙΟ" "ΖΕΙΝΑ Ι" Στ"λιCI"Ι6η; Δ. Δεν καταχωρίσθηκε εμφάνιση στις αγωγές του πληρώμα­ τος και το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση υπέρ των μελών του πληρώματος και εναντίον του πλοίου. 5 Τα μέλη του πληρώματος καταχώρισαν την παρούσα αίτη­ ση με την οποΙα ζητονν τον καθορισμό των ΠΡΟτεΡΙ:ΙΙΟΤyttων, επειδή το υπόλοιπο ποσό δεν είναι αρκετό για να καλύψει τις οφειλές του πλοίου - τα ποσά των αποφάσεων στις αγωγές του πλήρώματος και την αμοιβή διάσωσης που δικαιοννται οι ενάγοντες στις Αγωγές 146/87 και 147/
7. 10 Την 1η Φεβρουαρίου, 1989, οι δικηγόροι των μερών συμ­ φώνησαν και το Δικαστήριο ενέκρινε και εξουσιοδότησε την 15 πληρωμή με προτεραιότητα από το υπόλοιπο ποσό κατατε­ θειμένο στο Δικαστήριο f137.80 έξοδα εντάλματος συλλήψε­ ως του πλοίου, ί652.50 δικαιώματα της Αρχής Λιμένων και ί600.- αξΙα φαρμάκων που προμήθευσε η Δημοκρατία. Και έτσι το ποσό που παραμένει κατατεθειμένο στο Δικαστήριο για πληρωμή είναι f..2;l57.
8. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στον καθορισμό προτε­ ραιοτήτων ασκείται με βάση το φυσικό δίκαιο. Το δικαίωμα 20 απαιτήσεως των ναυαγοσωστών (salvors) στηρίζεται στο ότι η περιουσία έχει διασωθεί, ο ιδιοκτήτης της περιουσίας η οποία διασώθηκε έχει το πλεονέκτημα της διάσωσης και πρέ­ 25 πει να δοθεί αμοιβή σε εκείνους οι οποίοι με την προσπάθεια και την εργασία τους έδωσαν αυτό το όφελος, παρόλο ότι δεν υπάρχει καμιά συμβαΤLκή υποχρέωση. Η αμοιβή όμως δεν είναι αποζημίωση pro opera et labore. Ο Δρ. Lushington στην υπόθεση The FusΠier

(1865)Br. of Lush. 341, στη σελ. 347 είπε:30 "But direct benefit is not the sole ΡήηcίΡΙe υροη which salvage reward is-required 10 be paid. Ι am of ορίηίοη that the payment of salvage depends υροη more genera1 principles; and, ίη saying this, Ι think Ι am supponed both· by Lord Stowell and Story J. Salvage is ηοΙ govemed by the ordinary rules which prevail ίη mercantitle transactions οη shore. Sal585 Σ..:"λιανί.6ης Δ. Nεoφtί..:o" 'ν. Πλοίο" "ΖΕΙΝΑ Ι"

(1919)νage is goνerned by a due regard 10 benefit receiνed, com- bined with a just regard for the general interests of ships and marine commerce. ΑΙΙ owners of ships and cargoes and all underwriters are interested ίn the great ΡήηcίΡΙe of adequate remuneration OOing paid for salνage serνices; and none are more interested than the underwήters of the cargo". 5 Ο Δικαστής Story στην υπόθεση The Henry Ewbαnk

(1883)11 Fed. Cas., 1166, στη σελ. 1170 είπε:"Salνage, ίι is true, is ηοι a question of compensation pro opera et labore. Ιι raises ιο a higher dignity. Ιι takes its source ίπ a deeper policy. lι combines with Ρήνate meήt and individual sacήfices larger considerations of the public good, of commercialliberality, and of international justice. Ιι offers a premium by way of honorary reward, for prompt and ready assistance ιο human suffeήηgs; for a bold and fearless intreρίαιιΥ; and for that affecting chiνalry, which forgets itself ίη an anxienty 10 saνe property, as well as life. Treated as a mere question of compensation for labor and serνices, measured by any common standard οη land or at sea, the salvage of one moiety is far 100 high. Βυι treated, as ίι should 00, as a mixed question of public policy and Ρήνate ήght, equally important ιο all commercial nations, and equally encouraged by all, a moiety is ηοΙ more than may justly be rewarded". 10 15 20 Συνήθως στον καθορισμό της αμοιβής εφαρμόζεται η αρχή του ημίσεως, δηλαδή οι ναυαγοσώστες δικαιούνται στο τιμισυ της αξίας του πλοίου που διασώθηκε. Η αρχή αυτή όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί όταν η αξία του πλοίου μετά 25 τη διάσωση είναι μεγάλη, ή είναι πολύ μικρή. Τα ζητήματα που εγείρονται, (Ιναφορικά με το δικαίωμα σε αμοιβή για τη διάσωση και το ύψος αυτής, θα αποφασι- 30 στούν στις αντίστοιχες αγωΥές και ως εκ τούτου δεν θα ασχο­ ληθώ περισσότερο με αυτά. Ήταν όμως αναγκαίο να γίνουν οι πιο πάνω παρατηρήσεις για να καταφανεί ότι το υπόλοιπο ποσό που παραμένει από την πώληση του πλοίου - :Ε2,257.26 586 , 1 Α.Α.Δ. (Ε) NeoCf..rrov Υ. Π1οιο., "ΖΕΙΝΑ Ι" ΕτvΙ,βνΙδης Δ. δεν εΙναι αρκετό να καλύψει τις εξ αποφάσεως οφειλές του πλoΙOU οτouς αιτητές, είτε προ είτε μετά τις 29 Ιowίου, 1987, και την αμοιβή διάσωσης. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να αποφασιστεί και καθοριστεί η προτεραιότητα των ενδιαφε­ 5 ρομένων. Ο δικηγόρος των αιτητών ισχυρίστηκε ότι η αμοιβή των ναυαγοσωοτών προηγείται των μισθών του πληρώματος προ της πυρκαγιάς, αλλά όμως τα δικαιώματα των μελών του 10 πληρώματος για μισθούς κλπ. μετά τη διάσωση tx.oυν πρώτη προτεραιότητα. Βάσισε την εισήγηση, του στην υπόθεση The ''Mons'', 43 U. L. Rep. 151. Η δικηγόρος για τους ενάγοντες στην Αγωγή 146/87 άφησε το θέμα στο Δικαστήριο, γιατί τούτο είναι ζήτημα δι­ 15 καιοσύνης και η δικαιοκρισία του Δικαστηρίου στις δοσμένες συνθήκες είναι αποφασιστικός παράγοντας του καθορισμού των προτεραιοτήτων. Ο δικηγόρος για τους ενάγοντες στην Αγωγή Αρ. 147/87 υποστήριξε ότι η αμοιβή για τη διάσωση ακολουθεί μόνο' μι­ 20 25 σθούς του πληρώματος για εργασία που προσφέρθηκε για τη διατήρηση του πλοίου μετά τη διάσωση. Στην παρούσα περί­ πτωση το πλήρωμα εγκατέλειψε το πλοίο την ώρα της πυρκα­ γιάς, δεν επανήλθε και δεν πρόσφερε καμμιά υπηρεσία. Η σύμβαση-ναυτολόγησης λύθηκε με βάση το Άρθρο 13

(1)(γ) του περί Εμπορικής Ναυτιλίας (Πλοίαρχοι και Ναυτικοί) Νόμου του 1963, (Αρ. 46/63), το οποίο προβλέπει:- "13. -

(1)Η σύμβασις μετά του πληρώματος λύεται .........................."......................................... ~ .................................. r. ............ . (γ) επί τω νcιυαγίω αυτού ή τη απωλεία της Κυπριακής σημαίας." 30 Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι η πρόνοια αυτή αφορά και ρυθμίζει τις σχέσεις πληρώματος και πλοίου υπό Κυπριακή 587 Στυλιανίδηι; Δ. 'Νεοφύτου Υ. Πλοίου "ΖΕΙΝΑ Ι"

(1989)Σημαία. Το πλοίο "ΖΕΙΝΑ Ι" είχε Λιβανική σημαία και ως εκ τούτου το Άρθρο 13

(1)(γ) δεν εφαρμόζεται. Ο δικηγόρος των εναγόντων στην Αγωγή 147/87 βάσισε την εισήγησή του στην υπόθεση The "Lyπna" (Νο. 2) [1978] 2 Lloyd's Rep. 30. 5 Είναι αναντίλεκτο ότι οι εξ αποφάσεως οφειλές του πλοίου στους αιτητές χωρ(ζονται σε τρία μέρη:(α) Μισθοί πριν την ημέρα της πυρκαγιάς και διάσωσης. (β) Μισθοί. από την ημερομηνία της πυρκαγιάς μέχρι τον επαναπατρισμό και έξοδα επαναπατρισμού. 10 (γ) $460.- πληρωμές του πλοιάρχου για τροφοδοσία του πληρώματος και έξοδα για τη μηχανή του πλοί.ου, που προη­ γήθηκαν της πυρκαγιάς. Οι αιτητές μετά τη διάσωση δεν πρόσφεραν καμμιά πραγ­ ματική υπηρεσία στο πλοίο για τη διατήρησή του ή για οποιο­ 15 δήποτε σκοπό. Δεν ήταν δυνατή η προσφορά τέτοιας υπηρε­ σίας λόγω της ζημιάς που υπέστη το πλοίο από την πυρκαγιά. Δεν υπάρχει προηγούμενη καθοδηγητική απόφαση στην Κυπριακή Νομολογία. Στην υπόθεση The "Mons" (ανωτέρω) το επίδικο θέμα που 20 αποφασίστηκε από το Δικαστήριο ήταν οι προτεραιότήτες με­ ταξύ των μιθσών του πληρώματος και του πλοιάρχου, των εξόδων του πλοιάρχου και των μισθών του. Αναφορικά με τις άλλες προτεραιότητες τα μέρη. συμφώνησαν και δεν χρειάστηκε δικαστική κρίση. Στις σελ. 152-153 ο Δικαστής Langton είπε:'Ί think we agτeed last time as to the order of the claims, namely: the costs of aπest υρ to the date of the order for sale, the crew's wages subsequent Ιο salvage; the salvage and costs; 588 25 1 Α.Α.Δ. (Ε) Νεοφντου v. Πλοίου "ΖΕΙΝΑ Ι.. Στυλιανί.δης Δ. the crew's wages before salvage; and the master's wages and disbursements before salvage. Ι think that exhausts the claims as well as the fund". 5 '. Ι Στην υπόθεση The "Gustaf", 167 E.R. 230 Dr. Lushington κατάταξε ως πρώτη προτεραιότητα την απαίτηση για διάσω­ ση, την οποία ακολουθούσαν οι μισθοί των ναυτικών. Στη σελ. 231 είπε:- 10 15 20 "The fιrst of these obligations Ι hold ιο be the claim for salvage; for, beyond all doubt, from the earliest times, salvage has been deemed a lien οη the ship. Without the exertions of the salvors, indeed, the ship itself might never have entered into the shipwright's yard. Ι therefore shall hold the salvors to be entitled Ιο ρήοήΙΥ of payment. The next claim for which there was an undoubted lien οη the ship when taken ίηιο the yard was the mariners' wages, that is ιο say, the wages up Ιο that time, with the ordinary allowance for the mariners retum to their own country. But.I am ηοΙ prepared to say that, as against the claim of the shipwright, there was a continuing lien of further wages whilst the ship was ίη theyard, and therefore the shipwright 's claim will take precedence of aI1 such wages". Στην' υπόθεση The "Lyπna" (Νο. 2) (ανωτέρω) ο Δικα­ στής Brandon, αφού αναφέρθηκε στις προηγούμενες αποφά­ 25 σεις, είπε ότι έχει καθ~ερωθεί η αρχή ότι η αμοιβή για διάσω­ ση έχει προτεραιότητα όλων των άλλων επιβαρύνσεων που προηγήθηκαν της παροχής υπηρεσιών για τη διάσωση. Ανα­ φερόμενος στην υπόθεση The "Mons" είπε ότι αυτή βασίστη­ κε αποκλειστικά στη συμφωνία των διαδίκων. Στις-υποθέσεις 30 The "Gustaf" (ανωτέρω) και The Elin [1883] 8 P.D. 39, δόθη­ κε πρoτεραιότη:tα στις απαιτήσεις για διάσωση έναντι των απαιτήσεων για μισθούς πληρώματος, τόσο εκείνων που κερ­ δίθηκαν πριν όσο και μετά τη διάσωση. Η :απόφαση του Δι­ καστή ήταν ότι δεν πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ μι­ σθών πριν και μετά τη διάσωση και ότι η απαίτηση για 589 .;ι ". ~ Στ\l1Lcινl.δης Δ. Νεοφντο" Υ. 010(0\1 "ΖΕΙΝΑ Ι"

(1989)διάσωση προηγείται των μισθών. Στ σελ. 34 είπε:- "The basis of the ΡήηcίΡΙe that a lίen for later salvage takes ρήοήtΥ Qver earlier liens, including those for wages, iS, as Ι stated earlίer, that the salvage serνices have preserνed the property to which the earlier liens have attached, and out of whίch alone, apart from personal remedies against the shipowners, the claims to which such liens relate can be satisfied. 1t is obvious that this ΡήηcίΡΙe cannot be applied ίη relation to claims for wages earned after the salvage serνices, the lien for which attaches, ex hypothesi, after the termination of such services. There is, however, another equitable ground υροη which the ρήοήtΥ of a salvage lien over a lien for later wages can be justified. That is that, but for the preserνation of the salved property by the earlier serνices, the wages claimants would not have had the opportunity of eaming the later wages ίη respect of which they have a personal remedy against the shipowners as welI as a maritime lien οη the ship, at alI". 5 10 15 Το Δικασrήριo είναι της γνώμης ότι η αρχή που πρέπει να διέπει το θέμα των προτεραιοτήτων σε περίπτωση διάσωσης είναι ότι προηγείται η απαίτηση για υπηρεσίες διάσωσης και για υπηρεσίες διατήρησης του πλοίου. Η τελευταία προηγεί­ 20 ται της απαίτησης διάσωσης. Για να υπάρξει αξία του πλοίου, το πλοίο πρέπει να διασωθεί. Αλλά για να συνεχίσει την ύπαρξή της η αξία αυτή, από την οποία θα πληρωθούν οι απαιτήσεις, πρέπει το πλοίο να διατηρηθεί, εάν χρειάζεται 25 βεβαίως, για να μπορεί από αυτό να προέλθει το ποσό πλη­ ρωμής τόσο των ναυαγοσωσrών(salvοrs) όσο και των ναυτι­ κών που το διατήρησαν. Η τελευταία προσφορά υπηρεσίας για τη διατήρηση προηγείται και η απαίτηση για διάσωση 30 ακολουθεί. Στην παρούσα υπόθεση όμως, εκτός από τις υπηρεσίες διά-. σωσης, καμιά πράξη διατήρησης δε.ΧQειάστηκε, ούτε έγινε ωτό τους ναυτικούς. Με βάση όλα τα πιο πάνω το Δικαστήριο καθορίζει τις 590 1 Α.Α.Δ. (Ε) Νεοφ"ιο\! Υ. Πλοίο\! "ΖΕΙΝΑ Ι" Σι\!λιανίδης Δ. προτεραιότητες ως εξής:(α) Αμοιβή για τις διάσωση όπως θα καθοριστεΙ από το Δικαστήριο στις Αγωγές Αρ. 146/87, 147/87 PARI PASSU. 5 (β) Στους ναυτικούς, πλοίαρχο και μέλη του πληρώματος, πάλι ΡARI PASSU για τα ποσά των αποφάσεων μετά τη διάσωση. (γ) Στον πλοΙαρχο και το πλήρωμα για το ποσό των αποφάσεων για τις απαιτήσεις πριν από τη διάσω- 10 ση. ,ι Στις αποφάσεις του Δικαστηρίου υπέρ του πληρώματος γίνεται ευκρινής διαχωρισμός των ποσών για κάθε απαίτηση. Η αίτηση αυτή ήταν αναγκαία για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων ενόψει και του γεγονότος ότι δεν υπήρχε στη 15 Δημοκρατία καθοδηγητική δικαστική απόφαση. Για τους πιο πάνω λόγους το Δικαστήριο διατάττει όπως το ποσό f2257.26 να διατεθεί για τις πιο κάτω πληρωμές:(α) Τα έξοδα των τριών πλευρών στην παρούσα αίτηση, τα 20 οποία το Δικαστήριο καθορΙζει f150.- για τουςαιτητές και f130.- για την κάθε άλλη πλευρά. (β) Η αμοιβή των εναγόντων στις Αγωγές Αρ. 146/87 και 147/87 σύμφωνα με τις αποφάσεις που θα εκδώσει το Δικαστήριο με Ιση προτεραιότητα και Ρ ARI ΡASSU. (γ) Στον πλοίαρχο και το πλήρωμα για τις αποφάσεις 149/ 25 87-158187 με Ιση προτεραιότητα - PARI PASSU. Διάταγμα ως ανωτέρω. 591