clr/1989/1989_1E_607.pdf

(1989)Η αιτούσα 2 είναι σύζιryoς του μεγαλύτερου μετόχου (99.5%) της αιτούσας 1 (εναγομένης στην εν λ(ΥΥω αγϋ1'{ή). Η απαίτηση των εναγόvtων στην αγωγή (καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα αγωγή) ΤΙταν για παροΧΤΙ υπηρεσιών στο πλοίο της εναγομένης. rΑΛΑΞΙΑΣ 5 πριν από την παροχή των υπηρεσιών η εναγόμενη είχε συμφωνt'ι- σει να πωλήσει 50% του μερι.δίου της επί του πλοίου στον Μ. Προς τούτο θα εσχηματιζετο νέα εταιρεία με μετόχους 50-50% την εναγόμενη και τον Μ. Η εν λόγω εταιρεία θα ανελάμβανε την ι.διοκτησία του πλοίου. Ο Μ. θα εκναύλωνε το πλοίο γυμνό (bare boat charter) στην 10 εναγομένη. Πληρωμές από τον Μ. tvavtt τιμήματος πωλΤΙσεως κατα­ τέθηκε στο λογαριασμό της αιτούσας

1. Η νέα εταιρεία ουδέποτε έγινε. Η ναύλωση δεν πραγματοποιήθη­ κε. Το πλοίο r ΑΛΑΞΙΑΣ συλλtiφθηκε στο λιμάνι Λεμεσού. Η αξίωση των εναγόντων (καθ' ων η Αίτηση) ΤΙταν για f41,
2. Ο λογαριασμός 15 της αιτούσας 2 είχε 80,000 δολλάρια Η.Π.Α. Δικαστής, που εξέδωσε το διάταγμα MAREV Α, ικανοποιήθηκε ότι τα χρήματα στον εν λόγω λογαριασμό είναι περιουσία της εναγόμέ­ νης. Η εναγόμενη στην αγωγή και η αιτούσα 2 υπέβαλαν τις παρούσες 20 αιτήσεις για Αναθεώρηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοvtας τις αιτήσεις για Αναθεώ­ ρηση, απεφάσισε: 'Ή δι.καωδοσία για χορήγηση δι.ατάγματος MAREV Α πρέπει να παραμείνει ελαστική έτσι ώστε το δικαστήριο να μπορεΙ να πράττει 25 αυτό που είναι δίκαιο ή πρόσφορο Gust or convenient) στην κάθε πε­ ρίπτωση" (S.C.F. Finαnce Co. Ltd. ν. Mαsri [1985] 2 ΑΙΙ E.R. 747). Δεν υφίσταται εμπόδιο για επίλυση διαφοράς μεταξύ ενάγοvtος και τρίτου προσώπου σχετικά με την κυριότητα επί του αvtικειμένου του διατάγματος MAREV Α. Δεν υφίσταται δικαιολογία ακυρώσεως ..;)σ· διατάγματος απλώς και μόνο λόγω διεκδικήσεως τρίτου προσώπου (S.C.F. Finance κλ. ορ. ςίΙ υιoθετ1lθηκε). Εάν εγερθεί τέτοιο θtμα το Δι­ καστήριο μπορεί να το εκδικάσει προδικαστικά τι μπορεί να αναβάλει μtχρι απoτελtσματoς της κυρίας αγωγής, ανάλογα με το τι είναι δί- καιο και πρόσφορο (S.C.F. Finance κλπ. ορ. cit). 608 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Cruises Υ. Metro ShippinII

(2)Η χορήγηση διατάγματος MAREV Α δεν προϋποθέτει μόνο την πλ'ήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων αλλά και αναφορά σε τυχόν υπεράσπιση που ο αιτών έχει λόγο να πιστεύει ότΙ, μπορεί να προβάλεΙ, η άλλη πλευρά. Η παράλειψή του να τηρήσει τl,ς ΠΡOUπoθέ- 5 σεις αυτές. που υπαγορεύει η καλή πίστη. οδηγεί σε ακύρωση. Χωρίς το δικαστηρω να υπεισέρχεται στην ουσία. Είναι άσχετο αν η παρά­ λειψη είναι εσκεμμένη 'ή όχι. Αυτ'ή είναι η πάγια γραμμ'ή της νομολογίας, αγγλικής και κυπρια­ κής. 10 Στην υπόθεση αυτή η ενάγουσα δεν απεκάλ Uψε την εν λόγω συμ- φωνία πωλήσεως του πλοίου. Έπρεπε μήπως να την είχε αποκαλύψει; Η απάντηση, υπό τις περιπτώσεις, είναι αρνητική, γιατί. η συμφωνία δεν είχε σχέση με την βάση της αγωγής. Οι ενάγοντες έφεραν σε γνώση του δικαστηρίου το ουσιώδες γεγο- 15 νός κράτησης του πλοίου στο λιμάνι της Λεμεσού και από την άλλη το εξίσου ουσιώδες ότι εκκρεμούσαν απαιτήσεις εναντίον του. Είναι σωστό ότι οι απαιτήσεις αυτές δεν συγκεκριμενοποιήθηκαν πράγμα που έγι νεν σε μεγάλο βαθμό κατά την ακροαματική διαδικασία. Πρέ­ πει όμως να υπομνησθεί ο τύπος και η φύση της αγωγής των εναγό- 20 ντων ότι δηλαδή πρόκειται περί διαδικασίας ίη personam. Γι' αυτό ο ισχυρισμός για μη αποκάλυψη ουσιώδους γεγονότος ούτε στο σημείο αυτό ευσταθεί.

(3)Σε αντιδιαστολή προς το ένδικο μέσο της έφεσης στην περίπτω­ ση αναθεώρησης (review) το δικαστήριο έχει ευρεία ευχέρεια επανεκτί- 25 μησης των γεγονότων και εξαγωγής συμπερασμάτων. Ούτε δεσμεύεtαι από την πρωτόδικη απόφαση και το διατακτικό της.

(4)Προς στήριξη της εισηγήσεώς των ότι δεν υπ'ήρχε τι προϋπόθεση εκδόσεως διατάγματος σχετικά με κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης ότι οι αιτούντες υπεστήριξαν ότι οι ενάγοντες είχαν την ευχέρεια πρoσφu- 30 γής και σε διαδικασία ίη rem έτσι ώστε να υπάρχει η δυνqτότης χορή­ γησης του MAREVΑ εναντίον του πλοίου. Υπήρχε όμως μαρτυρία ότι το ύψος των απαιτησεων που αντιμε­ τωπίζει το πλοίο θα έθετε σε πραγματικό κίνδυνο τη δυνατότητα των εναγόντων να εκτελέσουν απόφαση που τυχόν θα έδινε τελικά το δι- 35 καστήρω προς όφελός τους.

(5)Κατά την κρίση του δικαστηρίου η παρούσα είναι περίπτωση που ήταν δΙκαιο ή πρόσφορο κατά τη λεκτική διατύπωση του άρθ. 32 609 Global Cruises Υ. Metro Shippinl

(1), να χoρτryηθεt το δι.άταγμα. Οι Αιτήσεις Αναθεωρήσεως aπoρρΙΠτovται με έξοδα ενα­ ντΙOV των αιτούντων. Α ναφeρόμενες Αποφάσεις: 5 S.C.F. Finαnce Co. Ltd. ν. Μωτί [1985] 2 ΑΙΙ E.R. 747; Siporex Trade S.A.v. Comdel Commodities Ltd. [1986] 2 Lloyd's Law . Rep.428; R.Y. Kensington Income Ταχ Comrs, Εχ ρ. Princess Edmond De Polignac [1917] 1 κ.Β.486; Thermax Ltd. ν. Schott Industrial Glass Ltd.

(1981)F.S.R. 289; 10 Bank ΜεΙΙαι Υ. Nikpur

(1985)F.S.R. 87; Nαιίonαl Line v. Ship "Sunset"

(1986)3 C.L.R. 393;. Borghol and Co. ν. Ship 'ΆΚΑΚ" Progress

(1985)1 C.L.R. 672; Behbehanί Υ. Salem [1989] 2 ΑΙΙ E.R. 143; 15 Bhobokshi Group Ltd. ν. Moneim [1989] 2 ΑΙΙ E.R. 404; Williams and Glyn' s Bank P.L.C. ν. KouloumbΊS

(1984)1 C.L.R. 674; Odysseos ν. PierΊS Estates and Others

(1982)1 C.L.R.

1. Αιτήσεις Υια αναθεώ@ηση Αιτήσεις για αναθεώρηση του διατάγματος τύπου 20 "MAREVΑΙ! που εκδόθηκε στις 6.12.1988 πρωτόδικα από Δι­ καστή του Ανώτατου ΔικαστηρΙου (Δημητριάδη Δ.) και το οποΙο κατέστη οριστικό στις 27.3.
2. Κ. Βελάρης, για τους εναγόμενους αιτητές. Χρ. ΠOVΡyoVΡlδης, για την αιτήτρια Λ. Πέλλερ. ίι Παπαφιλf:ιrπoυ κάι Α. Κλεάνθους, για τους ενάγοντες καθ' ων η αΙτηση. 610 25 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Cruises Υ. Metro ShIppIDg Α. ΛΟIZQΥ Π: Την απόφαση του δικασrηρίoυ θα εκδώσει ο δικασr'ής Σόλων Νικ'ήτας. ΝΙΚΗΤΑΙ Δ: Εκκρεμούν ενώπιόν μας δύο αιτ'ήσεις με κοινό αντικείμενο την αναθεώρηση διατάγματος τύπου 5 "MAREVΑ" που εκδόθηκε πρωτόδικα σrις 6/12/88 και κατέ­ σrη οριστικό στις 27.3.
3. Το διάταγμα, που στρέφεται ενα­ ντίον της εναγόμενης εταιρείας και τρίτου προσώπου, της κας Λόρνα Πέλλερ, παγοποίησε, μέχρι την περάτωση της 10 αγωγ'ής, τον τρεχούμενο λογιαριασμό της τελευταίας σε Τρά­ πεζα της Λεμεσού. Το διάταγμα .επηρεάζει ολόκληρο το ποσό του λογαριασμού που ανέρχετάι σε $Η.Πλ. 80,
4. Η αναφορά από την αρχ'ή στο ισroρικό μέρος της διαφο­ ράς, σ' όση έκταση είναι αναγκαία, θα διευκολύνει την πλη­ 15 ρέστερη κατανόηση των νομικών εισηγ'ήσεων που προβάλλει η κάθε πλευρά. Η εναγόμενη είναι αλλοδαπ'ή εταιρεία με έδρα τον Παναμά' ενώ η κα Πέλλερ είναι σύζυγος του μεγα­ λύτερου μετόχου της κου Femando Inigo. Ο κος Inigo κατέχει το 99,5% του κεφαλαίου της. Η ενάγουσα, που είναι ημεδαπ'ή 20 εταιρεία, εδρεύει στη Λάρνακα και ασχολείται εκτός άλλων με ναυτιλιακές εργασίες. Μέτοχοί της είναι οι κ.κ. Δ. Τακού­ σης και Γ. Σκορδέλλης. Η απαίτηση των εναγόντων, όπως διαγράφεται στο κλητή­ ριο ένταλμα ημερομηνίας 6/12/88, είναι για ποσό ίΚ 41,878.34 για προμήθεια εμπορευμάτων και υπηρεσιών που, 25 όπως ισχυρίζονται, παρέσχαν στο πλοίο "Γαλαξίας" ιδιοκτη­ σία των εναγομένων, κατόπιν εντολής ή για λογαριασμό τους. Η αξίωση αναλύεται λεπτομερειακά στην παράγραφο 4 30 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Δ. Τακούση, διευθuvtή των ενα­ γόντων, που συνόδευε την αρχική τους αίτηση. Το πλοίο είχε κατασχεθεί δυνάμει εντάλματος συλλ'ήψεως που δόθηκε σε άλλη αγωγή και είναι ακόμη αγκυροβολημένο στο λιμάνι Λε­ μεσού. Μετά την επίδοση του διατάγματος τόσο οι εναγόμενοι όσο και η κα Πέλλερ αποτάθηκαν στο δικαστήριο για την 611 Nιxήτα~ Δ. Glohal Crulses Υ. Metro Shipping

(1989)ακύρωσή του. Οι αιτήσεις τους συνεκδικάσθηκαν. Κεντρικό γεγονός στην ακροαματική διαδικασία, βασικής σημασίας, γύρω από το οποίο διαμορφώνονται οι πλείστοι νομικοί ωχυρισμοί των αιτητών, υπήρξε έγγραφος συμφωνία ημερομηνίας 15/9/

1. Θα σταθούμε στο κύριο περιεχόμενό της. 5 Η συμφωνία προβλέπει για την πώληση 50% των μερι­ δίων του πλοίου "Γαλαξίας" από τους εναγόμενους στον πλοίαρχο Μ. Μούρτζινο από την Ελλάδα για $ Η.Π.Α. 716,
2. Ο αγοραστής θα κατέβαλλε το τίμημα με δόσεις σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της παραγράφου
3. Αντι.κείμε- 10 νο της συμφωνίας, όπως αναφέρει η πρώτη παράγραφος, ήταν η σύσταση εταιρείας ως νέας ιδιοκτητριας του σκάφους. Οι συμβαλλόμενοι θα κατείχαν το μετοχικό της κεφάλαιο σε ίσα μερίδια ανά 50%. Πρέπει πάντως να παρατηρηθεί ότι η νέα εταιρεία δεν έχει ακόμη εγγραφεί. 15 Επί του παρόντος θα αναφερθούμε σε δfu άλλους όρους. Η παράγραφος 11 ορίζει ότι για την τριετία που λήγει στις 31/10/1991 ο αγοραστής θα εκναυλώσει (will charter) γυμνό το πλοίο και θα ακολουθήσει νέα ναύλωσή του προς όφελος των εναγομένων για την επόμενη τριετία πάνω στην ίδια βάση. (Bare boat charter). Η πρόνοια αυτή συναρτάται από τους αι­ τητές με την παράγραφο 16(α) που διαλαμβάνει ότι η ναύλω- 20 ση της περιόδου 1988-89 από τον αγοραστή θα άρχιζε από 15/ 9/89, ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας. Η ευθύνη για οποιαδήποτε αξίωση κατά του πλοίου στη διάρκεια της ναύ- 25 λωσης θα βαρύνει αποκλειστικά τον εκάστοτε ναυλωτή (πα­ ράγραφος 14(α)). Πρέπει να σημειωθεί ότι τη συμφωνία υπέ­ γραψε ο κ. Inigo για τους εναγόμενους και για τον αγοραστή ο κ. Τακούσης σαν αντιπρόσωπός του. Ο αγοραστής προέβη σε διάφορες πληρωμές έναντι του τι­ 30 μήματος πώλησης των μεριδίων του πλοίου όπως διαλάμβανε η συμφωνία. Συμποσούνται σε $Η.Π.Α. 221,442.
4. Οι ακριβείς λεπτομέρειες φαίνονται στις αποδείξεις καταθέσεων της Τράπεζας (τεκ. 2). Όλα τα εμβάσματα έγιναν υπό ή εκ μέρους του αγ?ραστή στον επίδικο λογαριασμό της κας 612 35 Ι Λ.Λ.Δ. (Ε) Global Cruises Υ. Metro ShippiD8 Nιxή'Cα.ς Δ. Πέλλερ. Το γεγονός είναι αμοιβαία αποδεκτό. Όμως στην ένορκη δ~λωσή της, που καταχώρισε για να υποστηρίξει την ακύρωση του διατάγματος, η κα Πέλλερ ισχυρισtηκε ότι τα χρήματα ήταν αποκλειστικά δικά της. 5 Στο προκείμενο το εύρημα του δικαστηρίου είναι ότι τα χρήματα του λογαριασμού ανήκουν στους εναγόμενους η δε κα Πέλλερ ενεργεί 'σαν καταπιστευματοδόχος (trustee) για λο­ γαριασμό τους. Και εφόσον, όπως αποφάνθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο, υπήρξε συνδρομή όλων των πρoUπoθέσεων για 10 την παραχώρηση του διατάγματος απέρριψε τις αιτήσεις για ακύρωση, που είναι τώρα το αντικείμενο αναθεώρησης, ΕΠι­ κυρώνοντας το διάταγμα. Είναι, συνοπτικά, μέσα"'σ' αυτό το πλέγμα που τοποθετείται η υπόθεση. 15 Εν πρώτοις οι δικηγόροι των αι τητών υποστήριξαν την άποψη ότι το δικαστήριο δεν είχε εξουσία να εξετάσει και αποφασίσει κατά πόσον τα χρήματα του λογαριασμού είναι περιουσία τρίτου. Σε περίπτωση μάλιστα, όπως εδώ, που ο τρίτος δεν είναι διάδικος. Το ίδιο ακριβώς ΕΠιχείρημα απέτυ­ 20 χε στην υπόθεση S.C.F. Finance Co. Ltd. ν. Masri [1985] 2 ΑΙΙ E.R. 747, πάλιν αναφορικά με τραπεζικό λογαριασμό της συζύγου του εναγόμενου. Όπως ΕΠιγραμματικά παρατήρησε το δικαστήριο "η δικαιοδοσία για χορήγηση διατάγματος MAREV Α πρέπει να παραμείνει ελαστική έτσι ώστε το δικα­ 25 στήριο να μπορεί να πράττει αυτό που είναι δίκαιο ή πρό­ σφορο (just or convenient) στην κάθε περίπτωση". Ακολουθεί η αιτία της απόφασης σι:η σελ. 30 750: "So Ι see ηο difficulty ίη the court's resolving.any dispute which may arise between a plaintiff and a third party as 10 the ownership of assets 10 which the mareva injunciion has been app1ied. If that is so, then Ι can see ηο reason whatever why the court should be obliged ιο discharge the injunction οη the mere say-so of the third party. If the court were so ob1iged then the Mareva juήsdίcttοη would be ίη daηger of being nullified at the whim of the unscrupulous." 613 Νιχήται; Δ. Global Cruises v. Metro SbippiDg

(1989)Επομένως από το προεκτεθέν σκεπτικό, που υιοθετούμε, προκύπτει ότι η δικαιοδοσία επίλυσης διαφορών αυτής της υφής μεταξύ εναγόντων και τρίτων έχει πλήρως αναγνωρι­ σθεί. Και όπως φαίνεται από τις παλιότερες αυθεντίες που μνημονεύει η απόφαση ακολουθείται απαρέγκλιτα. 5 Στην κρινόμενη υπόθεση το θέμα των χρημάτων ερευνήθη­ κε εξονυχιστικα κατα την ακροαματική διαδικασία πριν το δικαστήριο καταλήξει στο τελικό του συμπέρασμα που παρα­ θέσαμε ενωρίτερα. Παρατηρούμε εδώ ότι δεν τέθηκε ουσια­ στικ(ι θέμα αναθεώρησης τέτοιου ευρήματος. Υποστηρίχθηκε μόνο ότι δεν υπαρχει συνδετικό στοιχείο μεταξύ χρημάτων στο λογαριασμό της κας Πέλλερ και ενδεχόμενης απαίτησης 10 των εναγόντων. Ωστόσο, έχοντας υπόψη την προφορική και έγγραφη μαρτυρία που αφορα στο θέμα, ευρίσκουμε ότι όλα τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δείχνουν προς την αντίθετη 15 κατεύθυνση και ότι η κατc:1ληξη του δικαστηρίου δεν είναι ανατρέψιμη. Πριν αφήσουμε το θέμα θα ήταν χρήσιμο να τονίσουμε για μελλοντική καθοδήγηση ότι ο ορθότερος τρόπος αντιμε­ τώπισης αξίωσης τρίτων σε περιοοοιακα στοιχεία που καλύ­ 20 πτει το δώταγμα MAREVA είναι η εκδίκασή της σαν προκα­ ταρκτικού θέματος. Αυτό έχει ήδη καθιερωθεί από την αγγλική δικαστηριακή πρακτική. Στις κατευθυντήριες γρρμμές που έδωσε η απόφαση Μasή, ανωτέρω, αναφέρεται σχετικα στη σελ. 753: Η(ί) Where the defendant asserts that the assets OOlong to a third pany, the court is ηοΙ obliged to accept that assertion without inquiry, but may do 50 depending οη the circumstances. The same applies where ίι is the third party who makes the assertion, οη an application ιο intervene. (iί) Where the court decides ηοι Ιο accept the assertation without further inquiry, ίι may order an issue ιο 00 ιp.ed 00tween the plaintiff and the third P.arty ίη advance of the main 614 25 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Crutses Υ. Metro Shtpptng Ν,χήτα, Δ. action, of it may order that the issue await the outcome of the main action, again depending ίη each case οη what is just and convenient. " Η επόμενη εισήγηση έχει βάση τον κανόνα ότι ο εξαιτού­ 5 μενος διάταγμα ΜΜΕνΑ έχει υποχρέωση να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων που λογικά είναι δυνατό να ασκήσουν επίδραση στην λήψη της απόφα­ σης του δικαστηρίου. Συγκεκριμένα έχει λεχθεί ότι σημειώθη­ κε κατάφωρη παραβίαση του κανόνα για τρεις λόγους: 10

(1)Οι ενάγοντες απέκρυψαν από το δικαστήριο τη συμφω­ νία της 1519 που περιέχει τον όρο για εκχώρηση 'W" πλοίου από την παραπάνω ημερομηνία στον κ. Μούρτζινο. Και επο­ μένως μετατοπιζόταν σ' αυτόν η ευθύνη για οποιεσδήποτε δαπάνες του πλοίου. Παρεμπιπτόντως, η συμφωνία αναφέ­ 15 ρεται στα έγγραφα που αρχικά κατέθεσαν οι ενάγοντες αλλά δεν υπάρχει οτιδήποτε στην ένορκη δήλωσή τους ή ακόμη στα ίδια τα συνημμένα έγγραφα σχετικά με το πεΡΙΕχόμενό της και φυσικά αν η συμφωνία είναι όντως ουσιώδες γεγονός η ωtλή μνεω στα συνοδεύοντα την αίτηση έγγραφα δεν θεω­ 20 ρείται ικανοποιητι)'ή γνωστοποίηση του περιεχομένου της. Siporex Trade S.A.v. Comdel Commodities Ltd. [1986] 2 Lloyd's Law Rep. 428. Το κείμενο της συμφωνίας τελικά επι­ συνάφθηκε στην ένορκη δήλωση του κ. Inigo όταν ζήτησε την ακύρωση του διατάγματος. 25

(2)Ο κ. Τακούσης ισχυρίστηκε κατηγορηματικά (στην ένορκη δήλωσή του) ότι τα χρήματα του λογαριασμού ανή­ κουν στους εναγόμενους πράγμα που οι ενάγοντε.> δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν' και

(3)Δεν ήταν αρκετό να λεχθεί ότι το πλοίο είχε κατασχε­ 30 θεί με ένταλμα. Έπρεπε να δώσουν και λεπτομέρειες των απαιτήσεων για να είναι σε θέση το δικαστήριο να διαπιστώ­ σει κατά πόσο το πλοίο θα μπορούσε να καλύψει και την απαίτηση των εναγόντων. 615 Νικήτας Δ. Global Cruises Υ. Metro Sbipping

(1989)Το αντεπιχείρημα είναι ότι η συμφωνία δεν θα μετέβαλλε τη νομική βάση της απαιτήσεως εν όψει και της παραγράq:oυ 5 που προβλέπει ότι οποιαδήποτε απαίτηση για τα έξοδα του πλοίου θα λαμβάνονταν από τα συμβαλλόμενα μέρη από κοι νού μέχρις εγγραφής της νέας εταιρείας. Ολόκληρος ο όρος έχει ως εξής: "Party 'Ά" shall mak:e the necessary aπangements so that the first and second instalments shall be paid 10wards cuπent arrest andlor any other claims andlor debts of the ship plus whatever expenses υρ 10 the date of signature". 5 1Ο Και συνεχίζει χειρογράφως 'ΆnΥ decision about expenses of the ship wil1 be taken jointly untίl the date of formatίon of the company" Σύμφωνα με την εισήγηση των εναγόντων η συμφωνία της 1519 ήταν res inter alios και οι διαφορές που ανεφύησαν απ' 15 αυτή αποτελούν αντικείμενο άλλης αγωγής. Επομένως δεν θα ήταν θεμιτό να επιλυθούν στην παρούσα διαδικασία. Δε­ δομένου ότι το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων τέθηκε πάνω σε άλλrt βάση. Γεγονός παραμένει ότι η ναύλωση προς όφελος του κ. Μούρτζινου δεν έγινε ή άρχισε ποτέ. Μάλιστα οι ενάγοντες αρνήθηκαν να του επιτρέψΟυν να διαχειρίζεται 20 το πλοίο. Δεν υπέγραψαν σχετική πρόταση (τεκ. 18). Εν πάση περιπτώσει το μόνο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει η παρουσίαση της σύμβασης ήταν η ισχυροποίηση της βάσης της αγΟΥΥής. 25 Οι αρχές που ισχύουν στο προκείμενο συνοψίζονται ως εξής: Η χορήγηση διατάγματος ΜλλΕνΑ δεν προϋποθέτει μόνο την πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων αλλά και αναφορά σε τυχόν υπεράσπιση που ο αιτών έχει λόγο να πιστεύει ότι μπορεί να προβάλει η άλλη πλευρά. Η παράλειψή του να τηρήσει τις προϋποθέσεις αυτές, που υπα­ γορεύει η καλή πίστη, οδηγεί σε ακύρωση. Χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία. Είναι άσχετο αν η παράλει- 616 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Cruises v. Metro Shipping Νιχφας; Δ. ψη είναι εσκεμμένη ή όχι. Αυτή είναι η πάγια γραμμή της νο­ 5 μολογίας, αγγλικής και κυπριακής. R. ν. Kensington lncome Ta.x Comrs, Εχ ρ. Princess Edmond De Polignac [1917] 1 ΚΒ. 486, Thermax Ltd. ν. Schott lndustrial Glass Ltd.

(1981)F.S.R. 289, Bank Mellat ν. Nikpur

(1985)F.S.R. 87, National Line ν. Ship 'Sunset'

(1986)3 C.L.R. 393. Borghol & Co. ν. Ship 'Άkαk Progress"

(1985)1 C.L.R.

1. Οι πιο πρόσφατες απο­ φάσεις που αφορούν το εξεταζόμενο θέμα στις οποίες επίσης παραπέμπουμε είναι οι Behbehani ν. Salem [1989] 2 ΑΙΙ E.R. 10 143, Shobosklli Group Ltd. ν. Moneim [198912 ΑΠ E.R.
2. Θα αναφερθούμε μόνο σε ένα απόσπασμα από την από­ φαση DENNING στην υπόθεση Bank Mellat, ανωτέρω, που έχει κάποια άμεση σχέση με την υπόθεση: 15 20 "When an ex parte application is made for a mareva injuncιίοη, ίι is of the first importance that the plaintiff should make full and frank disclosure of all mateήaΙ facts. He ought to state the nature of the case and his cause of action. Equally ίη fairness to the defendant, the plaintiff ought to disclose, so far as he is able, any defence which the defendant has indicated ίη cοπeSΡοndence οτ elsewhere. It is only if such infonnation is ρυι fairly before the Court that a mareva injunction can properly be granted ... " Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντι­ κειμενικό. Ο δικαστής Bingham έθεσε το ζήτημα ως εξής στην 25 Siporex, ανωτέρω: ''He (the plaintiff) must disclose all facts which reasonably could οτ would be taken ίηto accout by the judge ίη deciding whether to grant an application." Το ίδιο σημείο πραγματεύονται οι 30 Gee & Andrews "Mareva Injunctions: Law and Practice". ''Even if a plaintiff acts with the utmost good faith, if he has omitted ιο disclose mateήaΙ which objectively would οτ rea- 617 Νιχήιας Δ. Global Crulses Υ. Metro Shlppma

(1919)sonably could be regarded as relevant, it is ηο excuse for him to say that he was geηuinely unaware, or did not believe, that the facts were relevant or imponanlo" Παίρνουμε το πρώτο θέμα. Λέχθηκε ότι το δικαστήριο θα επηρεαζόταν οπωσδήποτε αν είχε γνώση της συμφωνίας και 5 δεν θα έδινε το διάταγμα. Κατά την άποψή μας η συμφωνία είναι άσχετη προς αυτή την κατεύθυνση. Βασικά διότι η αιτία της αγωγής, όπως είναι διατυπωμένη, δεν απορρέει ούτε στη­ ρίζεται στη συμφωνία. Οι ενάγοντες διατείνονται ότι ενερ­ γούσαν σαν αντιπρόσωποι των εναγομένων που τους έδωσαν και την εντολή μέσω του κ. Inigo. Περαιτέρω την 1/10/88 ο κ. 1Ο Τακούσης έγραψε στους εναγόμενους για την ευθύνη τους έναντι των εναγόντων ως εξής: "We would also like to have your confirmation that al1 your present or future liabilίties to Metro Shipping. And Travel Ltd. should be deducted from future payments of the purchase price as Ι have taken perSonal responsibility." 15 Εν τούτοις οι εναγόμενοι στην αλληλογραφία τους ή σε άλλη περίπτωση δεν επικαλέσθηκαν τη συμφωνία για να αντικρούσουν την αξίωση έτσι ώστε να μπορούμε τώρα να 20 πούμε ότι το γεγονός της συμφωνίας έπρεπε να είχε αποκα­ λυφθεί. Επίσης το δεύτερο παράπονο δεν ευσταθεί. Οι ενάγοντες προσκόμισαν μαζί με την αίτησή τους επιστολή του κ. Iηigo ημερομηνίας 2/11/88 με την οποία γνώριζε λήψη των χρηματικών εμβασμάτων του κ. Μούρτζινου για την αγορά 50% των μεριδίων του πλοίου. Η επιστολή σε συνδυασμό με την τραπεζική κατάσταση λογαριασμού και την βεβαίωση της τράπεζας (τεκ. 2 και 3 αντίστοιχα) ότι τα εμβάσματα έγιναν απευθείας στον επίδικο λογαριασμό οδηγούσαν εύλογα στη~ υπόθεση, που διατύπωσαν οι ενάγον:τες στην ένορκη δήλωσή τους, ότι επρόκειτο για χρήματα των εναγομένω.ν. Τίποτε, επομένως, το παραπλανητικό στη μαρτυρία των εναγόντων. 618 25 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Crulses v. Metro Shipping Nιxήτα~ Δ. Κατά την κρίση του δικαστηρίου ούτε το τρίτο παράπονο δικαιολογείται. Από τη μια γιατί οι ενάγοντες έφεραν σε γνώση του δικαστηρίου το ουσιώδες γεγονός κράτησης του 5 πλοίου στο λιμάνι της Λεμεσού και από την άλλη το εξίσου ουσιώδες ότι εκκρεμούσαν απαιτήσεις εναντίον του. Είναι σωστό ότι οι απαιτήσεις αυτές δεν συγκεκριμενοποιήθηκαν πράγμα που έγινε σε μεγάλο βαθμό κατά την ακροαματική διαδικασία. Πρέπει όμως να υπομνησθεί ο τύπος και η φύση της αγωγής των εναγόντων ότι δηλαδή πρόκειται περί διαδι­ 10 κασίας ίη personam. Οι συνήγοροι των αιτητών υποστήριξαν ότι στο σημείο αυτό η πρωτόδικη απόφαση πάσχει. Και τούτο διότι δεν πραγματεύεται ούτε απαντά το ζήτημα της μη αποκάλυψης στοιχείων ως και μερικά άλλα θέματα που έθιξαν από την 15 αρχή. Η έκταση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου τούτου στα πλαίσια του Καν. 165 των περί Δικαιοδοσίας Ναυτοδικείου Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου

(1893)αποσαφηνίστηκε από την Ολομέλεια στην απόφαση Williams & Glyn's Bank P.L.C. ν. Ρ. Kouloumbis 20

(1984)1 C.L.R. 674. . Σε αντιδιαστολή προς το ένδικο μέσο της έφεσης στην πε­ ρίπτωση αναθεώρησης (review) το δικαστήριο έχει ευρεία ευ­ χέρεια επανεκτίμησης των γεγονότων και εξαγωγής συμπε­ ρασμάτων. Ούτε δεσμεύεται από την πρωτόδικη απόφαση 25 και το διατακτικό της. Οι αιτητές προβάλλουν δύο ακόμη λόγους:

(1)ότι δεν αποδείχθηκε καλή βάση αγωγής με πιθανότητα επιτυχίας, και

(2)ότι το πλοίο παρέχει ικανοποιητική εξασφάλιση του 30 λαβεΙ ν των εναγόντων. Με άλλα λόγια δύο από τις απαραΙτητες προϋποθέσεις, που θέτει ;;0 άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και που παρέχει την εξουσία για χορήγηση διαταγμάτων "MAREVA", ελ- 619 .... NΙKήτα~ Δ. Global Cruises Υ. Metro Shίpping

(1989)λεΙΠουν. Συγκεκριμένα οι αιτητές υποστηρίζουν ότι οι ενάγοντες δεν ικανοποίησαν την πρώτη προϋπόθεση για τους εξής, κυ­ ρίως, λόγους: Εφόσον από 15/9, όπως ρητά προβίb..ει η σύμ­ βαση, το πλοίο θα ναύλωνε ο κ. Μούρτζινος οη a bare board chaner, η πληρωμή οποιωνδήποτε εξόδων ήταν αποκλειστικά 5 δική του υποχρέωση. Ανοίγουμε σύντομη παρένθεση εδώ για να πούμε ότι όντως τα έξοδα έγιναν μεταγενέστερα της συμ­ φωνίας. Η πρωτόδικη απόφαση, συνεχίζει η εισήγηση, δεν προέβη σε ad hoc εύρημα ότι οι εναγόμενοι διόρισαν τους ενάγοντες σαν αντιπροσώπους τους όπως ισχυρίζονται' ενώ 10 αποδεδειγμένα ο κ. Τακούσης ενεργούσε εκ μέρους του κ. Μούρτζινου κατά την υπογραφή της συμφωνίας. Έτσι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά συμβατική σχέση μεταξύ των διαδίκων. Ας σημειωθεί ότι μερικά επιχειρήματα (και 15 από τις δύο πλευρές) είχαν σαν επίκεντρο την ορθή ερμηνεία όρων της συμφωνίας. Ο δικηγόρος των αιτητών αντιτάσσει ότι ο κ. Τακούσης ενήργησε σαν πληρεξούσιος του κ. Μούρτζινου βάσει πληρε­ ξούσιου εγγράφου που παρουσιάστηκε σαν τεκμήριο. Το γε­ γονός δεν επηρεάζει το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων 20 που έχουν χωριστή και ανεξάρτητη νομική οντότητα. Είναι φανερό ότι το πλοίο ουδέποτε περιήλθε στην κατοχή και δια­ χείριση του κ. Μούρτζινου ούτε ιδρύθηκε η νέα εταιρεία στην οποία αναφέρεται η συμφωνία. Αντίθετα, ο όρος 5 δείχνει 25 ότι την ευθύνη φέρουν οι εναγόμενοι. Όπως και νάχει το θέμα, γεγονός είναι ότι οι πελάτες του προέβησαν στις δαπάνες για τις οποίες άσκησαν την αγωγή τους κατόπιν εντολών των εναγομένων που έδωσε ο κ. Inigo. Και προς την κατεύ­ θυνση αυτή επεστιμανε ορισμένα στοιχεία που προκύπτουν 30 από το υλικό της ακροαματικής διαδικασίας. Έχουμε διεξέλθει τις μαρτυριες εκτιμώντας τις σε συνάρτηση με όλες τις εισηγήσεις. Εν πρώτοις πρέπει να παρατηρηθεί ότι οι δαπάνες - αντικείμενο της αγωγής αφεαυτών δεν αμφισβητήθηκαν. Ότι αμφισβητήθηκε είναι η νομική ευθύνη 620 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) Global Cruises Υ. Metro Sbipping Νι)Cήτας; Δ. ωτοπληρωμής. Όμως προκύπτει αναντίρρητα ωτό το τεκ. 1, παρά την αντίθετη θέση που τήρησαν οι εναγόμενοι στην πα­ ρούσα διαδικασία, ότι ανέλαβαν ευθύνη πληρωμής των αερο­ πορικών ναύλων για επανωτατρισμό του πληρώματος του 5 πλοίου. Πρόκειται για 15 αιτήσεις προς τις Κυπριακές Αερο­ γραμμές που υπέγραψε ο κ. Inigo στις 29/9/88 (μετά τη συμ­ φωνία) σαν διευθυντής των εναγόμενων και για λογαριασμό τους. Είναι για f:K 6,986.50 που πλήρωσαν, εκτός άλλων, οι ενάγοντες. Είναι ακόμη και η 6η παράγραφος της συμφω­ 10 νίας με την οποία οι εναγόμενοι αναλάμβαναν υποχρέωση καταβολής της αμοιβής του τότε πληρώματος και των εξόδων επαναπατρισμού του. Οι μισθοί είναι f:7,748.76 και πάλιν έχουν πληρωθεί ωτό τους ενάγοντες. Δεν είναι έργο του δικαστηρίου σ' αυτό το στάδιο να ωτο­ 15 φανθεί για τα νομικά θέματα που περιστοιχίζουν την συμ­ φωνία. Δεδομένου ότι οι όροι της εκ πρώτης όψεως τουλάχι­ στον δεν ωτοκλείουν ευθύνη των εναγομένων. Το θέμα αυτό ως και η πλήρης έκταση του πραγματικού καθεστώτος εναπό­ 20 κειται πρωταΡΧΙΚά στην κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου κατά τη δίκη. Το καθήκο μας περιορίζεται στην διαπίστωση κατά πόσον υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση (όπως ορίζει η επιφύλαξη του άρθρο 32(1». Και κατά πόσον η υπό­ θεση έχει ορατή προοπτική επιτυχίας (βλέπε Odysseos ν. Pieris Estαtes αnd Others

(1982)1 C.L.R. 557). 25 Η πρωτόδικη ωτόφαση καταλήγει (και δεν είναι ορθό ότι δεν υπάρχει ρητή αναφορά) ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Υπάρχει επίσης και το περαιτέρω στοιχείο της προοπτικής επιτυχίας. Προσθέτουμε μόνο ότι η κατάληξη τ~κμηριώνεται ευρύτερα και ωτό άλλους όρους της συμφω­ 30 νtαι;: πλην του 110υ που αναφέρει η απόφαση. Κ«ι από το άλλο 'ι!λικό της διαδικασίας. Όμως δεν θα ήταν ΕΠιθυμητό να πούμε ~~ρισσότε..ρα ωτ' όσα ήδη έχουν λεχθεί. 35 Το βασικι.' επιχείρημα των αιτητών αναφορικά με τη δεύ­ τερη πρoυπόθ~ση είναι ότι οι ενάγοντες είχαν την ευχέρεια προσφυγής και fi~ διαδικασία ίη rem έτσι ώστε να vπάρχει η 621 ΝιΧήτας Δ. Global Crulses Υ. Metro ShippiDIif δυνατότης χορήγησης του MAREV Α εναντίον του πλοίου. Είναι εδραιωμένη η άποψη στη νομολογία ότι παραχωρείται τέτοιο διάταγμα σε σχέση με πλοίο ακόμα και υπό περιστά­ σεις, όπως εδώ, που δεν επιτρέπουν τη σύλληψή του. Ούτε η πολιτική του δικαίου στο πεδίο αυτό ούτε η Σύμβαση για τη Σύλληψη Πλοίων του 1952 ή άλλη νομοθετική πρόνοια παρε­ μποδίζουν ένα τέτοιο διάβημα (βλέπε Rena Κ. [1978] 1 5 L1oyd's Law Rep. 565). Υπήρχε όμως μαρτυρία ότι το ύψος των απαιτήσεων που αντιμετωπίζει το πλοίο θα έθετε σε πραγματικό κίνδυνο τη δυνατότητα των εναγόντων να εκτελέσουν απόφαση που 10 τυχόν θα έδινε τελικά το δικαστήριο προς όφελός τους. Σαν πολύ χαρακτηριστική αναφέρουμε την περίπτωση απαιτήσε­ ως της Ν.Α.Τ. για εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια και την αγωγή 96/88 Μούρτζινου κατά εναγομένων που ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια δολλάρια. Υπάρχουν επίστις και άλλες εκ­ κρεμότητες. Ανεξάρτητα απ' όλα αυτά γεννιέται και θέμα 15 προτεραιότητας απαιτήσεων, την συνεπαγόμενη καθυστέρηση από την εκδίκασή τους, όπως και άλλες δυσχέρειες. Κατά την κρίση του δικαστηρίου η παρούσα είναι περί- 20 πτωση που ήταν δίκαιο ή πρόσφορο, για να χρησιμοποιήσουμε τη λεκτική διατύπωση του άρθρο 32

(1), να χορηγηθεί το διάταγμα. Κατά συνέπειαν το δικαστήριο απορρίπτει τις αι­ τήσεις και επικυρώνει το διάταγμα ως έχει. Έξοδα αναθεώ- ρησης εναντίον των αιτητών. 25 Αι Τ1jσεις απορρίπτονται με tξoδα εναντίον των αιτητών. 622