clr/1989/1989_1E_735.pdf

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 1'78. 735 Πωιο.σΘφιονΙο" ν. Πo.xί~η (1,.') Polycarpou and Another v. Adamou

(1988)1 C.L.R.

1. Έφεση. Έφεση από τους εναγόμενους κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Κραμβής, ΕΑ.) που δόθηκε στις 28 Νοεμβρίου, 1986 (Αρ. Αγωγής 1855/86) με την 5 οποία διατάχθηκαν να πληρώσουν στον ενάγοντα το ποσό των ;(240 σαν αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη το αυt())(ί­ νητο του ενάγοντα ενώ ήταν σταθμευμένο στη δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Καντάρας στη Λεvκωσω. Σ. Αιασίδης, για τους ΕφεσεLoντες-εναγόμενους 1 και
2. 10 Χ. Σταυράκης, για τον εφεσ(βλητο-εναγόμενο
3. Ε. Φρovρέντζoς, για τον εφεσίβλητο. ΠΙΚΗΣ Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο αδελφός Δικαστής κ. Xaτζητσαγγάρης. ΧΑΤΖΙΠΣΜΤΑΡΗΣ Δ.: Οι εφεσείοντες 1 και 2 επιδιώκουν με την έφεσή τους την ανατροπή της απόφασης του 15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που δόθηκε στις 28.11.
4. Η αγωγή αφορούσε αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη το αυτοκίνητο του ενάγοντα το βράδυ της 8.7.1985 ενώ ήταν σταθμευμένο στη δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Κα- 20 ντάρας στη Λευκωσtα. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσtας αποφάσισε ότι και οι δύο οδηγοί δηλαδή ο εφεσείων - εναγόμενος 1 και ο εφεσt­ βλητος - εναγόμενος 3 έφεραν ευθύνη για το δυστύχημα. Η ευθύτη μεταξύ τους κατανεμήθηκε σε 75% εναντLoν του εφε- σείοντα 1 και 25% εναντLoν του εφεσ(βλητου - εναγόμενου
5. Ο ευπαίδεuτoς δικηγόρος των εφεσειόντων 1 και 2 υπο­ στηρίζει ότι θα πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση της κατα­ νομής της ευθύνης και να ανατραπούν τα ποσοστά σε βάρος 736 25 Ι λ.Α.Δ. (Ε) Πωισσ_φQOνΙο\! ν. Πσχίτη ΧστςητσσπάΩ'Κ Δ. του εφεσ(βλητΣV - εναγόμενου
6. Το Πρωτόδικο Δι.κασι;ήριο στην ωτόψασή του έκαμε τα ευ­ ρήματά του που δεν έχονν αμφισβητηθεΙ ωτό τον εφεσεΙOvι:α. Το μόνο θέμα που έχει τεθεί υπό συζήτηση είναι ο καταμερι- 5 σμός της ευθι'Μις. Με βάση τη ΜΑΡΤUΡ(α. 'Σο Πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι ο εφεσεΙων - εναγόμενος Ι στις 8.7.85 οδηγούσε το αυtoκίνητό του με αριθμό εγγραφής QG 390 ωτό τη δεξιά 1Ο πλευρά της λεωqχ)ΡΣU Καντάρας, όπου ήταν σταθμευμένο, με διαγώνια κλίση προς την αριστερή πλευρά της λεωφόρου. Ο εφεσείων-εναγόμενος 1 όμως όπως έχει καταλήξει ο Πρωτόδικος Δικαστής χωρίς να έχει καλή ορατότητα της λεωφόρου προς την κατεύθυνση του γυμνασίου Στροβόλου και χωρίς να ελέγξει την τροχαία έστριψε προς τα αριστερά 15 και βιαστικά με διαγώνια κλίση έσπευσε να καταλάβει την αριστερή πλευρά της λεωφόρου για να συνεχίσει με κατεύθυνση προς το γυμνάσιο Στροβόλου. Με άλλα λόγια ο εναγόμενος 1 χωρίς να ελέ'Υξει καλά και να διασφαλίσει ότι 20 ήταν ασφαλές να διασταυρώσει επεχείρησε τη διασταύρωση του δρόμου με αΠοτέλεσμα να ωτοκόψει την ελεύθερη και κανονική πορεία 'Σου εφεσίβλητου-εναγόμενου 3 δη­ μιουργώντας άμεσο ΚΙνδuνo σύγκρουσης. Αναφορικά με τον εφεσείοντα - εναγόμενο 3 ο Πρωτόδι­ .κος Δικαστής βρήκε ότι οδηγούσε το αυtoκίνητό του με αριθ- 25 μό εγγραφής ιν 26 κατά μήκος της λεωφόρου Καντάρας με μεγάλη ταχύτητα. Χρησιμοποίησε τα φρένα του μπροστά στον άμεσο κΙνδννο που δημιούργησε ο εναγόμενος 1 και έκαμε ελιγμό για να αποφύγει τη σύγκρουση μεταξύ τους. Η προσπάθειά του πέτυχε αλλά τελικά σvyκρo'ύσtηκε με το αυ- 30 τοκίνητο του ενάγοντα που ήταν σταθμευμένο στον δρόμο. Το κύριο εύρημα για αμtλεια του εφεσf.βλητoυ - εναγόμενου 3 ήταν ότι αν η ταχ'ύtητά του ήταν χαμηλότερη θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τον κίνδυνο που δη­ μιούργησε κατά κύριο ).J)γo ο εφεσεLων - εναγόμενος
7. 35 Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης μπορούν να εξισω- 737 ΠαπαοφφQOVΙΟ1J Υ. ΠαχΙιη (1,.') θσύν με τις uπoθέσεις οδηγών που εισέρχονται στον κύριο δρόμο από πάροδο ελεΥχόμενη με σημείο αλτ. Είναι ο ισχυ­ ρισμός του δικηγόρου των εφεσειόντων ότι η μεγάλη ταχύτη- τα του εφεσίβλητου - εναγόμενου 3 αποτελεί πλέον uπαίτιο συμπεριφορά σε σύγκριση με την παράλειψη του εφεσείοντα - εναγόμενου 1 και να προσεγγίσει τον κύριο δρόμο με προ­ 5 σοχή και να δώσει προτεραιότητα στον οδηγό που χρησιμο­ ποισύσε τον κύριο δρόμο. Στην υπόθεση Κυριάκος Xetoτoδovλov v. Γρηγόρης Γρη­ ΥορΙου

(1989)1 ΑΑΔ. (Ε)178 ο Δικαστής κ. Πικής είπε τα ακόλουθα στις σελ. 182-183: 10 "Καμιά από τις δύο αποφάσεις δεν διαφοροποιεί την γενική αρχή ότι οι οδηγοί επί της κυρίας οδού έχο'νν προ­ τεραιότητα γι.α την χρήση του δρόμου η οποί.α πρέπει να γίνεται σεβαστή από τους οδηγούς που προσεγγίζουν τον 15 κύριο δρόμο από πόροδο. Τα καθήκοντα και υποχρεώσεις των δύο αυτών κατηγοριών οδηγών αναλύονται και στην πρόσφατη απόφαση του εφετείου Chήstoforou ν. Asproftas & Another

(1988)1 C.L.R. 441. Το απόσπασμα που ακο­ λουθεί χαρακτηρίζει την προσέγγιση του δικαστηρίου στον 20 προσδιορισμό των εκατέρωθεν καθηκόντων και τον κατα­ μερισμό της ευθύνη~: (Βλ. σελίδες 444-445): 'Although η01 specifically cited. the ΡήncίΡΙes espoused ίη the above cases find expression ίη the judgment of the αιal Court. particularly the absence of a duty of the trίal Court, partίcular1y the absence of a duty οη the pan of the user of a major road ιο anticipate. ίη the absence of forewarning, the emergence of a mοtοήst from a side road without stopping and when unsafe so ιο do; secondly. the pressure with aπ unexpected and unforeseen, ήsk οη the road. Ιη those circumstances, as explained ίη Adamis, supra, he does ηοι have the coolness of the breathing space necessary ιο ponder ήνaΙ courses'" . 738 25 30 1 λ-Α.Δ. (Ε) ΠaπασcoφιoνΙoν ν. ΠαχΙ'Ι1Ι Xa'ltιrτoayyatIΚ Δ. Υιοθετώντας τις πιο πάνω αρχές απορρΙΠτουμε τον ισχυρισμό του δικηγόρου των εφεσειόντων ότι η μεγάλη ταχύτητα του εφεσιβλητου - εναγόμενου 3 αποτελεί την πλεόν υπαίτιο συμπεριφορά και συμφωνούμε με τον 5 Πρωτόδικο Δικαστή ότι η παράλειψη του εφεσείοντq _. εναγόμενου 1 να προσεγγίσει τον κύριο δρόμο με προσοχή και να δώσει προτεραιότητα στον οδηγό που τον χρτισιμοποιούσε αποτελεί την κύρια αιτία του δuσroχήματoς. Στην ν.πόθεση κυρι.άκος Χρι.στοδούλου v. ΓρηΥ6ρης Γρη- 10 yoριov (ανωτέρω) ο Δικαστής κ. Πικής ανέφερε τα ακόλουθα: ''Ο καταμεριμός της ευθύνης είναι πρωτίστως'έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου. Οι καθοριστικοί παράγοντες για τον καθορισμό της ευθύνης είναι δύο: (α) Η υπαιτιότητα (blameworthiness) που συναρτάται με 15 την εκπλήρωση των καθηκόντων του κάθε οδηγού για την ασφάλεια του άλλου, και, (β) Η αιτιώδης συνάφεια (causative potency) μεταξύ της αμέλειας των δύο· οδηγών και της ζημιάς που πρoκ~:ήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της δίκης. 20 Η ευθύνη επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας. Οι εκατέρωθεν παραλείψεις συνεκτιμo'ύvται όχι μικροσκοπικά αλλά από την πλατιά γωνία του μέσου συνετού πολίτη, όπως επεξη­ γείται στις υποθέσεις Charalambous ν. Kassapis

(1988)1 25 - C.L.R. 25 και Polycarpou ν. Adamou

(1988)1 C.LR. 727" Στην υπόθεση Πηνελόπη Πoλvκάρπoυ καΙ. ΆλλΟς Υ. Παν(,­ κος Αδάμου,

(1988)C.L.R. 727 ο ίδιος Δικαστής ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ. 735: 739 Χα'tζητσαΥΥάQ'Κ Δ. Παιτασc:ιιφQOνίo" Υ. fiaXίo't" (19.9) "Ultimately apJX>nionment of liability is a maner of impression and ηο doubt ίη this, as ίη other areas of conflict, the impressions, of the αιώ Court are more vivid: This coupled with our disinclination ιο interfere with the findings of the Court, makes us reluctant ιο interfere with the apJX>nionment made by the αιώ Court:" 5 Στην παρούσα υπόθεση δεν βρίσκουμε κανένα λόγο που να δικαιολογεί την ανατροπή των ευρημάτων του Δικαστη­ ρίου και τον καταμερισμό της ευθύνης όπως έχει αποφασι- σθεί από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Ο καταμερισμός της ευ- 10 θύνης ήταν εύλογος διότι ο εφεσείων - εναγόμενος 1 ήταν ο κύριος υπαίτιος για το δυστ'ύχημα διότι παρέλειψε να δώσει προτεραιότητα στον οδηγό που χρησιμοποιούσε τον κύριο δρόμο' ασφαλώς και η μεγάλη ταχύτητα με την οποία οδη­ γούσε υπό τις περιστάσεις ο εφεσίβλητος - εναγόμενος 3 mJ- νέβαλε στην πρόκληση του ΔΥΣΤVXΉματoς και ορθά του κατα-. νεμήθηκε μέρος της ευθύνης. Υπό τις περιστάσεις η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Έφεση απορρΙΠτεται με tξoδα. 740 15