30 NoεμβQI.o\J. 1989 [ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΠΙΚΗΣ, ΠΑΙΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΑ.] ΚRASHIAS SHOE FACΤORY Lτη. ALSO TRADING AS "Κ" SHOES, ν. ADIDAS SPORTSCHUHFABRIΚEN ADI DASSIER KG, Εφεσψ).ητων. (Πολιτική ΕφεσηΑρ. 6810). Διατάyματα-Avυπακσή-AΙτηση εξαναγκασμού ovμμ6ρφωσrις-Κατd πόσον οι διατdξ'εις του θ. 42Α της Πολιτικής Δικονομίας είναι εφαρ μ.οοτΙες, παρά το ότι δεν eπιζητEίται φυλάκιση φvo&κσύ πρoσώπov Kard πόσο η Αίτηση μπορεί να βασισθεί μ6νο στο Άρθρο 42 Περί Δι καστηρΙων Νόμου, 1960 (Ν. 14/60)-Καταφατική η Mdvrrιση στο πρώro ερώτημα και αρνητική στο δεύτερο ερώπιμα. 5 Διατάyματα...,-Avυπακoή-ΠρoQπoθΙσεις εκδόσεως διατάΥματος εξανα γκασμού σε uπακσή ή τιμωρια-Προσωπική eπ(δoση τόσο του οπι.σθο γραφημΙνου διατdγματος όσο και της αιτήσεως για εξαναγκασμό uπακoής ή τιμ.ωρΙας-Η αΙτηση γΙvεrαι δια κλήσεως σύμφωνα με τον 10 θ. 48 της Πολιτικής Δικovoμίας. Επ(δοση στο γρaφεΙO των Δικηγόρων του Καθ' ου η αίτηση δεν εΙvαι αρ κετή, Ιστω και Ιαv πρόκειται για την διεύθυνση eπιδ6σεως-Oι περΙ Πολιτικής Δικονομίας θεσμ.ΟΙ θ. 42Α. Διατάyματα-Avυπακσή-Aίτηση για εξαναγκα0μ6 σε uπακσή ή για τι- 15 μωρΙα-Bdρoς απσδειξεως-Φέρει ο αιτών-Το βdρoς απoσεtεrαιμε απόδειξη πtραν πdσης ευλόγου αμφιβολ(aς.Πολιτική ΔικονομΙα-ΠαρεμπΙΠΤουσες αιτήσεις-Οι ΠερΙ Πολιτικής Δι κοvoμΙας θεσμσΙ, θ. 48 Κ. 4-Σε περΙΠΤωση αμφιofJrιrήσεως yεy0v6- των ο διdδικoς, που φtρει το βdρoς της αJrόδεtξεως, πρtπει XαTd την ακρόαfΠI της αιτήσεως m τα απoδεtξει-Toύτo στιμαΙvει όη πρtπει να προσκομίσει προφορική μαρΤVΡΙα-Τούτο ισχύει, αVΕΞdρτητα aπό το 750 20 1 Α.Α.Δ. (Ε) KrashIas Shoe Faetory v. Adldas άν δεν ty, νι χρήση του δικαιώματος αντεξετάσεως βάση του θεσμού θ. 39 Κ. 1 της Πολιτικής ΔικοvoμΙας-Σε περΙΠΤωση παραλειψεως προσκομΙσεως προφορικής μαρτυρΙας, το Δικαστήριο δεν μπορεΙ να επιλέξει μεταξύ αντιφατικών ενόρκων δηλώσεων. 5 Στηv υπόθεση αντή οι εφεσίβλητοι επέτυχαν την έκδοση προσωρινού Διατάγματος, που απαγόρευε στους εφεσεΙοντες να κατασκευά ζουν, παράγουν, πωλούν, διανέμουν ή προσφέρουν προς πώληση αθλητικά υποδήματα, τα οποία φέρουν τρείς γραμμtς, που αποτελούν το εμπορικό σήμα των εφεσίβλητων. 10 Με αίτησή τους ημερομηνιας 19/5/83 οι εφεσίβλητοι ζήτησαν, ωχυ- ριζόμενοι ότι οι εφεσεΙOVΤες δεν υπάκουσαν στο προσωρινό διάταγμα, την έκδοση διατάγματος εξαναγκασμού των εφεσειόντων σε υπακοή. Ούτε το oπισθoγραφημtνo Διάταγμα ούτε και η αίτηση, που είχε εκδοθεί με κλήση, είχαν επιδοθεί προσωπικά στους εφεσεΙσντες. Και 15 τα δύο είχαν επιδοθεί στους δικηγόρους των εφεσειόντων. Οι εφεσεΙOVΤες καταχώρισαν ένσταση, που υποστηρίχθηκε με ενόρ κους δηλώσεις. Από ανάγνωση των ενόρκων δηλώσεων προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι εφεσεΙοντες αρνήθηκαν ότι δεν είχαν υπακούσει στο διάταγμα. 20 Το πρωτόδικο Δι.καστήριο. παρά το ότι δεν είχε προσαχθεί κατά τη εκδίκαση της αίτησης προφορική μαρτυρία (συδεις έκαμε χρήση του δι καιώματος αντεξετάσεως βάσει του θεσμού θ. 39 Κ. 1), προτίμησε τις ενόρκους δηλώσεις, με τις οποίες είχε υποστηριχθεί η αίτηστι. 25 Το πρωτόδικο Δικαστήριο δtχθηκε ακόμα, αφού δενεπι.ζητείτο η φυλάκιση των εφεσειόντων, ότι θεσμός θ. 42Α δε ετύγχανε εφαρμο γής. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δέχθηκε ότι η αίτηση μπορούσε να κρι θεί με βάση το Άρθρο 42 του Νόμου Ν.14/60. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού τόνισε ότι οι θεσμοί Πολιτικής Δι κονομίας διατηρήθηκαν σε ωχ'ύ βάσει του Άρθρου 188 του Συντάγμα- 30 τος και αφού τόνι.σε ότι το Άρθρο 42 του Νόμου Ν. 14/60 Eίmι δικαιο δοτικό και ο τρόπος της εφαρμογής του καθοριζεται από την Πολιτική Δικονομία, κατέ~ηξε στο συμπερασμα ότι η διαδικασια εφαρμογής του είναι αντή, που πρoβλtπει ο θεσμός 42Α. Έτσ.. και με βάση τις νομικές αρχές, που προκύπτουν α:rcό τα πιο 35 πάνω περιληπτικά σημειώματα, το Aνωtάτo Δικαστήριο δέχθηκε την έφεση, γιατί οι εφεσίβλητοι δεν είχαν προσκομίσει προφορική μαρτυ- 751 Krashlas Shoe Faetory Υ. Adidas
(1919)ρία κα~ επομένως δεν είχαν αποσεwει το βάρος της αποδείξεως, ΠΟ\Ι tO\lC; εβάρννε κα~ γιατΙ σύτε το Omσθo'yραφημένo Διάταγμα ούτε ηαί τηση με κλήση για έκδοση διατάγματος εξαναΥκασμσό σε wτακoή στο πρώτο διάταγμα είχαν επι.δοθεΙ πρoσωπLxά. Η έφεση επιτρέπεται με tξoδα. 5 Α ναφreόμεvες αποφάσεις: Mouzouris αnd Another ν. Xylophαgou Plαntαtious Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, Chίltern DC ν. Keαne [1985] 2 ΑΙΙ E.R. 118, AtIorney-General ν. Leveller [1979] 1 ΑΙΙ E.R. 74, 10 Jelson (Estates LId) ν. Hervey [1984] 1 ΑII E.R. 12, Enfιeld NBC ν. Mαhonεy [1983] 2 ΑΠ E.R. 901, Benabo ν. WilliamJay αΜ Partners Ltd [1941] Ch. 52, lberian Trust Ltd ν. Founders Trust and lnvestm.ent CQmpαny Ltd [1932] 2 15 Κ.Β.87, Beeston Shipping Ltd ν. Babanαft [1985] 1 ΑΙΙ E.R. 923, Lady de Ια Po/e ν. Dick [1885) 29 Ch. D. 351, Bag/ey ν. Μaρ/ε and Co Ltd [1911] 27 L.T .R. 284, Callow ν. Young [1886] 55 L.T.
- Aberdonia Cαrs Ltd ν. Brown, Hughes αnd Strachαm Ltd [1915] 59 SOL.~ ΙΟ 598 in the English and Empire Digest, νοl. 16, page 74 para 722, Singh ν. Atombrook Ltd [1989] 1 ΑΙΙ E.R. 385, 752 20 Krasbias Sboe Faetory Υ. Adidas 1 λ.λ.Δ. (Ε) Constantinides v. Vima Ltd [1983) 1 C.L.R.
- Έφεση. Έφεση από τους εναγόμενους εναVtίον της απόφασης του 5 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Νικήτας, Π.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 21 Σεπτεμβρί.ου, 1984 (Αριθμός Αγω-{ής 4788/82) με την οποία βρέθηκαν ένοχοι για παρακοή του διατάγματος ημερομηνίας 27 Σεπτεμβρίου, 1982 και διατάχθηκαν να πληρώσουν f:750.= πρόστιμο και Ω2Ι- έξοδα. Κ. ΜιχαηλΙδης, και Στ. ΕρωτοκρΙτου (κα), για τους 10 εφεσείοντες. Μ. Μοντάνιος και Ε. ΙακωβΙδου (Δ νι ς), για τους εφεσίβλητους. ΜΑΛΑΧΤΟΣ Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει Μ. Πικής. ο Δικαστής 15 r. ΠΙΚΗΣ Δ.: Με ενδιάμεσρ διάταγμα που εκδόθηκε στις 27/ 9/82, μετά από αίτηση των εφεσίβλητων, κατασκευαστών των αθλητικών ειδών 'ΆDΙDΑS", είχε απαγορευθεί στους εφεσείοντες να κατασκευάζουν, παράγουν, πωλούν, διανέμουν ή προσφέρουν προς πώληση, ή, με οποιοδήποτε 20 άλλον τρόπο, να συναλλάτονται με αθλητικά υποδήματα τα οποία φέρουν τρείς γραμμtς που αποτελούν το εμπορικό σήμα των εφεσίβλητων. Οι ακριβείς όροι της απαγόρευσης είναι οι εξής: ........ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως οι εναγόμενοι, οι υπηρέται, και 25 /ή αVtιπρόσωποι αυτών εμποδισθούν και δή διά του παρό VtOc; εμποδίζονται από του να κατασκευάζουν, παράγουν, πωλούν, διανέμουν, προσφέρουν προς πώλησιν, ή καθ' οιονδήποτε άλλον τρόπον συναλλάττονται με αθλητικά υποδήματα εις την αγοράν της Κύπρου άπαVtα φέροντα 30 επ' αυτών διαγωνίως επί των ιδίων των τας 3 γραμμάς (the 3 stripes device) και τα οποία δεν είναι κατασκευfις 753 Πικής Δ. Krasbias Sboe Factory Υ. Adidas
(1989)των εναγόντων και αίηνες 3 γραμμαί είναι το εμπορικόν σΥlμα των εναγόντων και ούτω να εμφανίζουν (pass off) τα εν λόγω αθλητικά υποδήματά των ως τα αθλητικά υπο δήματα των εναγόντων, μέχρις ακροάσεως και τελείας ωτοπερατώσεως της παρούσης αγωγής ......... " 5 Με μεταγενέστερη αίτησή τους που υποβλήθηκε στις 19151 83 οι εφεσίβλητοι ζήτησαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την έκδοση διατάγματος το οποίο να εξαναγκάζει τους εφεσείοντες σε υπακοή. Η αίτηση βασίστηκε στις πρόνοιες του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν 141 60) και εκείνες της Δ48 Κ2 των θεσμών Πολιτικής 10 Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στη διατύπωση του αιτήματος ακολουθήθηκε ο τύπος που προβλέπεται από τους Θεσμούς για την υποβολή ενδιάμεσων αιτήσεων με κλήση. Οι παραβιάσεις του διατάγματος δεν εξειδικεύονται στην αίτηση' όμως διαφαίνονται από το περιεχόμενο των δυο ενόρκων δηλώσεων στις οποίες στηρίχθηκε η αίτηση 15 εκείνη του πρώην δικηγόρου των εφεσίβλήτων του κ. r. Μ. Πλατρίτη, ημερομηνίας 12/4/83, και εκείνη του Κώστα Μιλτιάδους, υπαλλήλου της εταιρείας 20 "COSTAS SOLEAS SPORTS LTD." που αντιπροσωπεύει τους εφεσίβλητους στην Κύπρο. Στην ένορκη δήλωσή του ο κ. Πλατρίτης αναφέρει ότι στις 25110/82 πρόσεξε στις βιτρίνες των καταστημάτων των εφεσειόντων στην Οδό Λήδρας (στη Λευκωσία), και στην Οδό 25 Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (στη Λεμεσό), να εκτίθενται προς πώληση "μερικά ζεύγη υποδημάτων φέροντα 3 γραμμές". Στην αρχή επέδειξαν, όπως αναφέρει, ανοχή στην ανυπακοή του διατάγματος με την προσδοκία ότι αυτή θα τερματιζόταν σύντομα. Όμως οι παραβιάσεις συνεχίστηκαν 30 και οι εφεσείοντες εξακολούθησαν να πωλούν υποδήματα φέροντα τις τρεις γραμμές, κατά παράβαση Τ\Jυ διατάγματος. Πρόσθετα, άρχισαν να κατασκευάζουν υποδήματα προσομοιάζονται σε εμφάνιση με εκείνα των εφεσίβλητων με διακεκομμένη τη μεσαία γραμμή και την προσθήκη του ονόματος 'ΆLΙSillΑ". 754 35 Ι Α.λ..Δ. (Ε) Ση.ω •• Shoe F.etory Υ. Ad1du ΠΙ,"" Δ. Στην ένορκη δήλωση ταυ κ. Μιλτιάδouς προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι στις 13/12/82 αγόρασε δυο ζεύγη υποδημάτων 5 από το πρατήριο των εφεσειόντων στην οδό Στασίνο" στη Λεμεσό πο" έφεραν τις τρείς γραμμές (the three stripes device) ενώ σε μεταγενέστερο' στάδιο. στις 7/3/83. αγόρασε ακόμα ένα ζεύγος υποδημάτων με τις τρεις γραμμές αλλά με διακεκομμένη τη μεσαία γραμμή και την αναγραφή το" ονόματος 'ΆLISillΑ". Σε κατοπινή ένορκη δήλωσή ταυ, στις 7/9/83, προσήγαγε ως Τεκμήρια ένα παπο'ύτσι από το κάθε 10 είδος υποδημάτων πο" είχε αγοράσει. Στην πρώτη ένορκη ομολογία ο κ. Μιλτιάδσυς κατέθεσε ότι ζεύγη υποδημάτων με τις χαρακτηριστικές τρεις γραμμές ήταν εκτεθειμένα προς πώληση στο ~ατάσττιμα των εφεσειόντων στην Οδό Κωνσταντίνο" Παλαιολόγου στη Λεμεσό. 15 Οι εφεσείοντες έφεραΥ ένσταση στην αίτηση των εφεσίβλητων βασιζόμενοι - 1) Στις πρόνοιες της Δ48 κ2 και εκείνες της Δ42Α 1,2 και 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και 20 2) στα γεγονότα τα οποία εκτίθενται στις ένορκες δηλώσεις το" κ. Μιχαλάκη Κρασιά, ενός των διευθυντών της εφεσείovσας εταιρείας, και εκείνων των υπευθύνων των δυο καταστημάτων των αιτητών στη Λεμεσό, των κ. Χαράλαμπου Πέτρο" και της κ. Οοοο"λιβάν Παρασκευή (κατάστημα της 25 οδού Κωνσταντίνο" Παλαιολόγο,,), και της Ανδρούλας Iγνατίov (κατάστημα της οδού Στασί"ου). Οι πιο πάνω ένορκες δηλώσεις υποστηρίζουν ότι:- (α) Όλα τα ζεύγη vπoδτιμάτων με τις τρεις γραμμές αποσύρθηκαν, μετά την έκδοση το" διατάγματος, από τα καταστήματα των εφεσειόντων καιαποθηκε'ύτηκαν σε 30 καθορισμένο χώρο. (β) Δεν πωλήθηκαν σε οποιονδήποτε υποδήματα με τις τρεις γραμμές στο κατάστημα της οδού Στασίνov στη Λεμεσό, 755 Πιχής Δ. Krashias Shoe Factory Υ. Adidas
(1989)μετά το διάταγμα. (γ) Δεν εκτέθηκαν προς πώληση υποδήματα με τις τρεις γραμμές, μετά το διάταγμα. Παρόλο που τις ένορκες δηλώσεις των μαρτύρων των εφεσειόντων τις χαρακτηρίζει κάποια ασάφεια, από τη 5 συνεκτίμηση του περιεχομένου τους προκύπτει άρνηση των εφεσειόντων ότι είχαν παραβεί το διάταγμα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβη σε ευρτιματα και κατέληξε σε συμπεράσματα ως προς τα ουσιώση γεγονότα με βάση τις ένορκες δηλώσεις. Ας σημειωθεί ότι δεν υποβλήθηκε 10 αίτηση για αντεξέταση των μαρτύρων από οποιανδήποτε από τις δυο πλευρές. Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι ο κ. Μιλτιάδου πράγματι αγόρασε από το πρατήριο στην Οδό Στασίνου τα υποδήματα, δείγμα των οποίων κατέθεσε, παρά τον ισχυρισμό των εφεσειόντων ότι σε καμιά περίπτωση δεν 15 πωλήθηκαν υποδτιματα εκείνης της περιγραφής στο πρατήριο κατά τον κρίσιμο χρόνο. Η επίδοση οπισθογραφημένου αντιγράφου του διατάγματος στο Γραφείο των Δικηγόρων των εφεσειόντων, κρίθηκε ότι ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις που θέτει η 20 Δ42Α, καθώς επίσης και η επίδοση της αίτησης για παρακοή στον ίδιο τόπο. Η παράλειψη συμμόρφωσης με τι σχετικές διατάξεις της Δ42Α, όπως συμπεραίνεται στην απόφαση, άφησε την εγκυρότητα της διαδικασίας ανεπηρέαστη επειδή δεν επιδιωκόταν η έκδοση εντάλματος δέσμευσης (WΉt of at- tachment) για τη φυλάκιση οποιουδήποοτε φυσικού 25 προσώπου. Η αίτηση απέβλεπε, όπως διαπιστώνει το Δικαστήριο, στην εφαρμογή του διατάγματος, και οι κυρώσεις περιορίζονταν στην επιβολή χρηματικής ποινής. Οι λόγοι για τους οποίους εφεσιβάλλεται η απόφαση και επιδιώκεται η ανατροπή της, και ακολούθως η απόρριψη της αίτησης για καταφρόνηση του Δικαστηρίου, είναι οι εξής:- 756 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) 5 Πιχής Δ. Krashias Shoe Factory Υ. Adidas
- Παράλειψη των εφεσιβλήτων να συμμορφωθούν με τις πρόνοιες των κ2 και κ3 της Δ42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προβλέπουν προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος (ΚΙ), καθώς ~αι της αίτησης που ακολούθησε για επίτευξη συμμόρφωσης (κ3). Η θέση των εφεσειόντων, όπως αναπτυχθηκε ωτό το δικηγόρο τους, είναι ότι οι διατάξεις των Θεσμών που μνημονεύονται πιο πάνω έχουν επιτακτικό χαρακτήρα και η τήρησή τους ωτοτελεί 10 προϋπόθεση για την καταδίκη κάθε φυσικού ή νομικού προσώπου για ανυπακοή σε διάταγμα πολΙΤΙΚΟύ δικαστηρίου. Η ωτάντηση που δόθηκε από τους εφεσίβλητους στην είσηγηση αυτή είναι η εξής: 15 Πρώτον: Οι πρόνοιες της Δ42Α δεν τυγχάνουν εφαρμογής σε αιτήσεις, όπως και η αίτηση των εφεσίβλητων στις οποίες δεν επιδιώκεται η φυλάκιση φυσικού προσώπου. Η αίτησή τους βασίστηκε ωτοκλειστικά στις διατάξεις του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νρμου, 1960 (Ν 14/60). Ελλείψει διαδικαστικού κανονισμού που να καθορίζει τη διαδικασία 20 για την παροχή θεραπείας βάσει του άρθρου 42, το θέμα αφέθηκε δικονομικά χωρίς ρύθμιση. Το κενό προέκυψε·ωτό την παράλειψη του Ανωτάτου Δικαστηρίου να εκδώσει διαδικαστικό κανονισμό βάσει των προνοιών του άρθρου 69 25 του Ν 14/
- Συνεπώς η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται ανάγεται στις γενικές αρχές των δικονομικών κανόνων' σύμφωνα με τις οποίες η &ιαδικασία είναι έγκυρη οποτεδήποτε το θέμα προσδιορίζεται επαρκώς ενώπιον αρμοδίου δικαστηρίου και παρέχεται η ευκαιρία υπεράσπισης στους καθ' ων η αίτηση . 30 Διαζευκτικά, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ό1;Ι επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος και αργότερα της αίτησης στη διεύθυνση επίδοσης των εφεσιβλήτων (στο γραφείο του δικηγόρου τους) ικανοποιεί τις πρόνοιες των κ2 και κ3 της Δ42Α. 757 Πυιής Δ. ••lιla. Slιoe F.ctor,. .... Adld•• :κr
(1989)Σύμφωνα με τα ευρήματα του πρωτόδικου ΔικαστηρΙΟυ, τόσο το απαγορευτικό διαταγμα όσο και η αίτηση για ανυπακοή, περιήλθαν σε γνώση των εφεσειόντων καθιστώντας τους υπόλογους για οποιαδήποτε ανυπακοή ή παράβαση. 5
- Τα εσφαλμένα ευρήματα του Δικαστηρίου για πα ραβαση του διαταγματος: Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς και προέβη σε ευρήματα γεγονότων βασει των ενόρκων δηλώσεω~ που είχαν προσαχθεί. Η σύγκρουση μεταξύ των δυο εκδοχών ως προς τα πραγματικα γεγονότα, υπέβαλε ο κ. Μιχαηλίδης, άφηνε ερωτηματικά και δημιουργούσε πολλές αμφιβολίες για το βασιμο των ισχυρισμών των εφεσίβλητων. Ο αμφιβολίες αυτές επέβαλλαν την απαλλαγή των εφεσειόντων ενόψει του αποδεικτικού βάρους που πρέπει να αποσείσει ο διάδικος ο οποίος επιδιώκει την τιμωρία του αντίδικου για παρακοή διαταγματος δικαστηρίου: Απόδειξη πέραν πασης λογικής 10 15 αμφιβολίας. ο κ. Μοντανιος υποστήριξε ότι η ασαφεια που περιέχεται 20 στους ισχυρισμούς των μαρτύρων των εφεσειόντων (που προβλήθηκαν στις ένορκες δηλώσεις τους) καθιστούσε εύλογη την υιοθέτηση των ισχυρισμών των μαρτύρων των εφεσίβλητων (που περιέχονται στις ένορκες δήλωσεις τους), και δικαιολογούσε τα ευρήματα του Δικαστηρi.oυ. 25 Καμιό: aπό τις δυο πλευρές δεν έκαμε αναφορα ούτε στο πρωτόδικο Δικαστήριο ούτε ενώπιόν μας στις πρόνοιες της Δ48 κ4 που επιβάλλουν, στο μέρος που φέρει το αποδεικτικό βάρος, την απόδειξη των γεγονότων που αμφισβητούνται.
- Η ποινή που είχε επιβληθεί, ;(750.- πρόστιμο, προσβαλλεται ως έκδηλα υπερβολική ή αδικαιολόγητα αυστηρή. Η υπακοή στα διαταγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κρατους δικαίου. Όταν δε η 758 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) ανυπακοή Krashias Shoe Factory Υ. Adidas αποβλέπει στην προσκόμιση ΠιΧής Δ. οικονομικών ωφελημάτων η τιμωρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη αλλά ταυτόχρονα να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι δε συμφέρει. Κρίνουμε ότι η ποινή 5 των ί750.- δεν ήταν με οποιοδήποτε τρόπο ;υπερβολική ενόψει των ευρημάτων του Δίκαστηρίου. Συνέπώς ο λόγος αυτός της έφεσης δε θα μας απασχολήσει. Θα στρέψΟυμε την προσοχή μας στην καταδίκη και τους λόγους που έχουν προβληθεί για την ακύρωσή της. 10 Το Άρθρο 42 του ΠερΙ Δικασπιρίων Νόμου 1960 - Ν 14/60: Το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη 'δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την 15 παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ούτε ο τρόπος επίκλησης ούτε το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας 20 για τιμωρία για ανυπακοή ρυθμίζονται από το άρθρο
- Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται "τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού ............ ". Όπως και 25 στην περίπτωση του άρθρου 25 του ίδιου νόμου που προβλέπει για την άσκηση έφεσης εναντίον απόφασης πρωτόδικου δικαστηρίου, έτσι και, στην περίπτωση του άρθρου 42 η άσκηση της δικαιοδοσίας αφήνεται να ρυθμιστεί με διαδικαστικό κανονισμό από την Εξουσία που έχει αρμοδιότητα στο θέμα - τη Δικαστική Εξουσία (Άρθρο 163 30 του Συντάγματος). Η εισήγηση των εφεσίβλητων ότι δεν ισχύει οποιοσδήποτε διαδικαστικός κανονισμός για την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42, παραγνωρίζει τις διατάξεις του 35 Άρθρου 188 του Συντάγματος βάσει των οποίων διατηρήθηκαν σε ισχύ πρoUπάρχοντες νόμοι και κανονισμοί 759 ΠΙΧής Δ. Krashias Shoe Faetory Υ. Adidas (19.9) που δε συγκρούονται με tQ Σύνταγμα. Οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας διατηρήθηκαν σε ισχύ βάσει του Άρθρου 188 και συνεχίζουν να αποτελούν, εκτός στο βαθμό και έκταση που έχουν τροποποιηθεί, τους διαδικαστικούς θεσμούς βάσει των οποίων ασκείται η πολιτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων. Άλλωστε οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι τους έχουν επικαλεσθεί, βασίζοντας την αίτησή τους για ανυπακοή στις πρόνοιες της 5 Δ48κ
- Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσίβλητων ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου .δε διέπεται από τους θεσμούς Πολιτικής 10 Δικονομίας, τότε το θέμα της παρακοής διατάγματος θα μπορούσε να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μόνο με κλητήριο ένταλμα που αποτελεί τον καθιερωμένο τρόπο για την έναρξη αστικής διαδικασίας ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου (βλέπε άρθρο 2 - Ν 14/60). Πρόβλεψη για την 15 έγερση θέματος ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με αίτηση γίνεται στους θεσμούς, στο μέρος εκείνο που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι στη Δ
- Καταλήγουμε ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας 20 τυγχάνουν εφαρμογής. Το επόμενο θέμα που πρέπει να αποφασιστεί είναι αν οι πρόνοιες της Δ42Α ρυθμίζουν τη διαδικασία σε όλες τις αιτήσεις για ανυπακοή διατάγματος. ΔΙΑΤΑΞΗ 42Α ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ 25 Η Δ42Α πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο δικαστήριο. Είναι η μόνη Διάταξη η οποία κάμνει πρόβλεψη γι' αυτό το θέμα. Οι πρόνοιές της συνιστούν τις' δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν 14/
- Παρά την ταύτιση των προνοιών της Δ42Α με αντίστοιχες δικονομικές διατάξεις των παλαιών Αγγλικών Θεσμών η αντιστοιχία δεν είναι απόλυτη όπως υποδείχθηκε από το Ανώτατο 760 30 1 λ.λ-Δ. (Ε) Κrasba.. Sboe Factor,. Υ. Adidas Π,ιcιΚ Δ. Δικαστήριο στην Antonis MOU2XJuris and Another v. Xylophaghou Plantations Ud
(1977)1 C.L.R.
- Αποφασίστηκε σ' εκεΙνη την υπόθεση ότι η πρόνοια για προσωπική επtδoση του 5 οπισθογραφημένου διατάγματος εΙναι επιτακτική (εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά). Για τους tδιoυς λόγους δεν εΙναι επιτρεπτή η παρέκκλιση ωτό τις διατάξεις για προσωπική επΙδοση της αΙτησης για παρακοή η οποΙα επιβάλλεται από τον κ3 της Δ42Α. Η φύση της διαδικασtας και οι κυρώσεις που μπορεΙ να 10 προκύψουν, επιβάλλουν, όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεΙ, τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσΙας που παρέχει το άρθρο
- Στις αγγλικές ωτοφά.σεις Chiltem DC 15 v.,Keane [1985] 2 ΑΠ E.R. 118 και Attomey-Genera1 v. LeveHer[1979] 1 ΑΠ E.R. 74 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορΙζονται με την Ιδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο, στις ποινικές υποθέσεις. Η έκταση της εξομοΙωσης καταφαΙνεται 20 και ωτό την αγγλική ωτόφαση Jelson (Estates) Ltd. v. Har- vey [1984] 1 ΑΠ E.R. 12 (CA) στην oπotα επεξηγεΙται ότι η αρχή του δεδικασμένου στις ποινικές υποθέσεις (autrefois aquit και autrefoΊS coηVΊά) ισχύει με τον Ιδιο τρόπο και στον 25 Ιδιο βαθμό στην πολιτική διαδικασtα για καταφρόνηση του δικαστηρΙου. Η πολιτική διαδικασια για ανυπακοή διατάγματος έχει δυο σκοπούς, όπως υποδεΙχθηκε στην Enfield NVC v. Mahoney [1983] 2 ΑΠ E.R. 901 (CA). (a) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (β) την τιμωρtα του παραβάτη. 30 ΕΙναι γεγονός ότι η Δ42Α προβλέπει μόνο δυο διαδικαστικά μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος:-
(1)Την έκδοση εντάλματος δtσμευσης (WΉt of attacbment) και 761 Πιχής Δ. Krashias Shoe Factory Υ. Adidas
(1919)
(2)την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων (WΉt of sequestration). Το ένταλμα δέσμευσης αποβλέπει κυρίως στον περιορισμό του ατόμου. Διασαφηνίζεται όμως στον κ. 6 της Δ42Α ότι αυτή δεν είναι η μόνη κύρωση που μπορεί να επιβάλει το δικαστήριο. Παρέχεται διακριτική ευχέρεια για την τιμωρία του παραβάτη με πρόστιμο αντί της καταδίκης του σε φυλάκιση. Συνεπώς η εκτίμηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η διαδικασία για την έκδοση εντάλματος δέσμευσης συναρτάται κυρίως με τις περιπτώσεις εκείνες που επιδιώκεται η φυλάκιση φυσικού προσώπου, είναι 5 10 εσφαλμένη. Το ένταλμα δέσμευσης αποτελεί το διαδικαστικό μέσο για την τιμωρία φυσικών και νομικών προσώπων που παραβαίνουν διατάγματα του δικαστηρίου με την επιβολή προστίμου ή φυλάκισης. Και όταν επιδιώκεται η φυλάκιση 15 των διευθυντών της εταιρείας η επίδοση της αίτησης για την έκδοση εντάλματος δέσμευσης στην εταιρεία αποτελεί προϋπόθεση για την τιμωρία τους. (Βλέπε, Benabo v. WjJJjam 1ay and Partners Ltd. [1941] Ch. 52. Βλέπε, επίσης Iberian Trust Ltd. Υ. Founders Trust and Investment Company Ltd. [1932] 2 Κ.Β. 87. Στην ίδια απόφαση (Benabo) 20 υποδεικνύεται ότι επίδοση σε εταιρεία επιτυγχάνεται με τον τρόπο που καθορίζει ο σχετικός νόμος στην περίπτωση της Κύπρου, το άρθρο 3'Π του Περί Εταιρειών Νόμου - Κεφ. 113. Η εισήγηση. (Βασίστηκε στις αποφάσεις Lady De La Pole v. Dick [1885] 29 Ch. D. 351, BagJey v. Maple and Co. (Limited) [1911] 27 T.L.R. 284, CaJ10w Υ. Young [1886] 55 L.T. 543, Aberdonia Cars Ltd. v. Brown, Hughes & 5tracham Ltd
(1915)59 501. 10.598 in The EngJish & Empire Digest, Υοl. 16, ρ. 74, para. 722, 5ingh Υ. Atombrook Ltd [1989] 1 All E.R. 385) των εφεσιβλήτων ότι η επίδοση του οπισθογραφημένου 25 30 διατάγματος και της αίτησης, στη διεύθυνση επίδοσης για τους σκοπούς της διαδικασίας (το γραφείο του δικηγόρου τους) εξισO'ύvι:αι με προσωπική επίδοση στους εφεσίβλητους, έρχεται σε αντίθεση με την ερμηνεία και τον τρόπο εφαρμογής των προνοιών της Δ42Α, όπως κρίθηκε στην 762 35 1 Α.Α.Δ. (Ε) Ira.IιIa. ΙlΙοι "actory .,. Adida. ΠΙΜι5 Δ. υπόθεση Mouzouris (ανωτέρω) (Βλέπε. επίσης. Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348). Η Δ42Α καθιστά την 5 προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου δια τάγματος όσο και της αίτησης. απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος. Διευκρινίζεται ότι η γνωστοποίηση διατάγματος του Δικαστηρίου στο δικηγόρο του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. δεν αποτελεί υποκατάστατο ούτε απαλλάττει 10 το πρόσωπο το οποίο επιδιώκει την εφαρμογή του από την υποχρέωση να γνωστοποιήσει το περιεχόμενό του με τον καθορισμένο τρόπο στον ίδιο το διάδικο - Beeston ShippJng Ltd. v. Bab811aft [1985] 1 All E.R. 923 (CA). :Στην προκειμένη υπόθεση δεν υπήρξε συμμόρφωση με τις διατάξεις του κι και κ3. και της Δ42Α και συνεπώς δεν τέθηκε το θεμέλιο για την 15 καταδίκη των εφεσειόντων. Αυτός όμως δεν είναι ο μόνος λόγος για την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης. Ο δεύτερος λόγος συνίσταται στην αποτυχία τους να αποδείξουν τους ισχυρισμούς για ανυπακοή του διατάγματος. 20 ΔΙΑΤΑΞΗ 48 Κ.4 ΤΗ:Σ ΠΟΛΠΙΚΗ:Σ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ:Σ: Ο κ,4 της Δ48 καθορίζει ότι οποτεδήποτε υπάρχει αμφισβήτηση γεγονότων στη διαδικασία αίτησης με κλήση. τα αμφισβητούμενα γεγονότα αποδεικνύονται από το 25 30 διάδικο που φέρει το αποδεικτικό βάρος. Το σχετικό μέρος του κ.4 προβλέπει:- ................. ιι there is a conflict between the applicant and any person giving notice of Opposition ίη regard ιο the facts the applicant or such person must. at the hearing of the applί cation. be prepared ιο prove the facts he relies upon ίη so far as the burden of proof lies upon him". Μετάφραση στα Ελληνικά: "Εάν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ του αιτητή και του 763 Duc'" Δ. Krashias Shoe Factory Υ. Adidas
(1919)προσώπου το οποίο ενίσταται σττιν έκδοση του διατάγμα τος αναφορικά με τα γεγονότα, ο αιττιτής ή το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται τι αίττιστι, κατά την ακρόαστι ττις αίττιστις, πρέπει να είναι έτοιμος να αποδείξει τα γε γονότα πάνω στα οποία βασίζεται σε όποια έκταστι το βάρος ττις απόδειξτις έγκειται σε αυτόν". 5 Συνάγεται από το κείμενο του κανόνα αυτού, και συγκεκριμένα από ττιν υποχρέωστι για απόδειξτι κατά ττιν ακρόαστι, ότι απαιτείται προφορική μαρτυρία για ττιν απόδειξτι των αμφισβτιτούμενων γεγονότων. Η παράλειΨTI των διαδίκων να υποβάλουν σε αντεξέταση τα πρόσωπα τα οποία είχαν προβεί σε ένορκες δηλώσεις, σύμφωνα με τη Δ39 κ1, δεν απαλλάττει το διάδικο, που φέρει το βάρος ττις απόδειξτις, από ττιν υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα τα οποία αμφισβτιτούνται σττιν ένσταστι και τις ένορκες δτιλώσεις που ττι σττιρίζουν. Συνεκτίμτιστι του περιεχομένου των ενόρκων δτιλώσεων που κατατέθηκαν εκ μέρους των 10 15 εφεσειόντων συνιστούσε άρντιστι των ισχυρισμών για παρακοή του διατάγματος. Το βάρος για ττιν απόδειξτι. ττις παρακοής έφεραν οι εφεσίβλτιτοι. Το βάρος αυτό αποσείεται, όπως και στις ποινικές υποθέσεις με απόδειξτι πέραν πάσης 20 λογικής αμφιβολίας. (In Re Bramblevale Ltd. [1970] 1 Ch. 129 (CA) και Κιllght Υ. Qifton [1971] 2 ΑΠ E.R. 378). Η έλλειψτι μαρτυρίας που να αποδεικνύει τα αμφισβτιτούμενα γεγονότα καθιστά ττιν ετυμτιγορΙα του 25 Δικασττιρίου ακροσφαλή και ττιν απόφαστι υποκείμεντιΌε ακύρc:ooη. Και για τους δυο λόγους που έχουν επεξτιγτιθεί πιο πάνω τι έφεστι επιτυγχάνει. Η έφεστι επιτρέπεται με έξοδα (περιλαμβανόμενων και των εξόδων ττις πρωτόδικτις διαδικασίας). 30 Η απόφαση του πρωτόδικου Δικασττιρίου ακυρώνεται και τι αίττιση για την παρακοή του διατάγματος απορρίπτεται. Έφεση επιτρέπεται μεtξoδα. 764 35