clr/1989/1989_1E_797.pdf

(1982)1 CL.R. 530. Adamis αnd Another v. HerαcIeou.s

(1982)1 CL.R. 746. PαnteIides v. Mιuphy αnd Another

(1985), 1 CL.R.4O, 10 Xρurroδoύλov Υ. Γριτyoρtσυ

(1989)1 ΑΑ..Δ. (Ε)

1. WorsfoId v. Howe [1980] 1 ΑΙΙ E.R. 1028) CΙαr! v. Winchιuch [1969] 1 AlI E.R.
2. "Εφεση. Έφεση από τον δε'ύτερο εναγόμενο κατά της απόφασης 15 του Επαρχιακσύ Δικαστηρίου Λάρνακας (Αρέm;ης. ΕΑ) που δόθ'ηΚε m;ις 28 ΜαΤον. 1986 (Αρ. Αγωγής 2830!8S) με ..ην οποία δι.ατάχθηκε να πληρώσει στον ενάγοντα f200 αποζη­ μιώσεις λόγω οδικού ατuχ1ιματoς ενώ η αγωγή εναντLoν τον πρώτου εναγόμενον απoootqXnpιε. 20 Α Δράκος, γι.α τον Εφεσείοντα-εναγόμενο
3. Μ. Λούκα, γι.α τον Εφεσ{.βλητο-εναγόμενο
4. Α Κλεάνθους, για τον εφεσ(.βλητο-ενάΥοντα. ~BIΔHΣ Δ: Την απόφαση τον Διxαστηρf.O'U θα απαγ- γειλει ο Διχασι:ής Ι. Πογι.ατζής. 798 25 1 Α.Α.Δ.(Ε) 5 ΚιιUιΚ U . . . . ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ Δ: Η ΠOQOOOα έφεση στρέφεται εναvtΙΟν της απόφασης του ΔικασnιρΙOU Λάρνακας σnιν αΥωΥ1ι Αρ. 2830/85 με την οποια η αμέλεια του εφεσεl.ovtα xρWηxε η αποκλειστική αιτια οδικού αW)(ήματoς και ο εφεσεLων xα'tαδικάστηκε να πληρώσει στον ενάyovtα εφεσ{.βλητο αποζη­ μιώσεις ύψους f:200 που εΙχαν προσυμφωνηθει πλέον τόχους και ~ η δε αγωγή του ενάγοντα ενavtΙOv του εφεσ{.βλη­ του εναγόμενου 1, στον οποΙΟ εφείιειων εΙχε επιδώσει την ει­ 10 δοποίηση που προνοει η Διάταξη-ΙΟ, θεσμός 12 των Κανόνων Πολιτικής Δι.κονομ(ας, απορρ{.φθιιχε με το αιτιολογικό ότι δεν ευθύνεται με οποι.οδήποτε τρόπο ΎLα το επίδικο δυστύχη­ μα. Από το περιεχόμενο των λόγων εφέσεως όπως διατυπώνο­ νται στην Ει.δοποΙηση Εφέσεως και από τη δήλωση που ο E'U- 15 παιδευτος συνήγορος του εφεσε(.οντα έκαμε στην αρχή της αγόρευσι1ς τον φαίνεται ότι ο εφεσειων δεν αμφισβητεί το εύ­ ρημα τον πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επέδειξε α~ια και ότι ευθύνέται για την επίδικη σύyκQσυση. Εκείνο που αμψι.­ σβητεί είναι το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου 20 ότι ο εφεσΨλητος-εναγόμενος 2 δεν επέδειξε οποιαδήποτε αμέλεια και δεν κρίθηκε, ως εκ τούτου, συνυπεύθυνος σε οποιοδήποτε βαθμό, στην επίδικη σύγκρουση. Η ζημιά του εφεσLβλητoυ ενάγοντα προκλήθηκε από σύγ­ κρουση τον αυτοκινήτου του αρ. CN 546 με το αυτoκLνητo του 25 εφεσεΙΟντα αρ. PL 546 κάτω από συνθήκες που περιγράφο­ νται πολύ παραστατικά στο απόσπασμα από την απόφαση του πρωrόδικov Δικαστηρίου το οποίο παραθέτουμε αυτού­ σιο. Λέει ο πρωrόδικoς Δικαστής τα εξής: "Στις 25.85 ο ενάγοντας οδηγούσε το πιο πάνω αυτοκί­ 30 νητο του στη Λεωφ. Γρ. Διγενή στη Λάρνακα προς την έξοδο ττις πόλτις. Η Λεωφ. Γρ. Διγενή είναι τι έναρξτι του υπεραστικού δρόμου προς Λεuxωσιa. Πρόθεσή του ήταν να εισέλθει στην οδό Πλoύtωνoς που βρΙσκεται δεξιά σε σχέση με την πορε{.α του. Όταν πλτισιασε την Πλσύτωνος 35 αντιλήφθτιχε ότι κάποιο άλλο αυτοκίνητο μπροστά του 799 ήtαν σταματημένο στο xtνtρo του δQόιιov XOL t6ει.χνε με τον σημ.ατoδόtη 'tOU να στριψεL δeJ;Lά μέσα στην JD.oύτω­ 'VOς χαL σταμάτησε ~ ο ι&ος πισω από το 1CQώτo αvι;ox.f,.. νητο αναμένovtας να στριψεL δεξιιά. Τ" στLγμή εκεΙνη ένα αυτοκΙνητο 't'ύπou βαν με αριθμό 5 εγγραφής ΝΤ 639 ΧΩL οδηγούμενο από τον Μηνά fEmQγιου (Μ.Υ.2.1) XOL προερχόμενο από την χατεόθυνση της ΛΕVXωσLας σταμάτησε στην γωνf.α της Λεωφ. fQ. Δι,γεvfι χαι Πλσύτωνος μέχρις ότου ελευθερωθεΙ η οδός Πλσύτωνος από την τρoχαf.α πou εμπόδιζε κατ' εxεf.νη τη στ:ι,γμή ΙΟ τη διιέλευση χαι προχωρήσει μέσα στην IIλo\rtωνoς. Η ακριβής θέση αυτού του οχήματος νπήρξε το αντι.xεLμ.ενo δι.αφωνLας μεταξύ των μερών και ιδι.αΙτφι μεταξύ των δυο εναγόμενων γΙ.' αυτό και. με αυτό το γεγονός θα ασχο- ληθώ αργότερα στην απόφαση. Ι5 Την Ιδι.α ώρα η κατάσταση στην Πλσύτωνος ήταν " εξής: Στην αρχή της Πλούτωνας και. έtoιμo να εισέλθει στη fQ. Διγενή ήταν το αuτoκΙνητo το" εναγόμενο" 1 με αρ. εγγραφής FC 580 ΧΩι. πLσω από αυτό σταματημένο ήταν ένα λεωφορεΙΟ το οποΙο οδηγεΙτο από τον Ανδρέα Χρ. 20 Κρασιά, (Μ.Υ.Ι.Ι.), πΙσω δε από αυτό ήταν 2-3 άλλα μικρά ιδι.ωτικά αυτοκΙνητα. 'Otav ο εναγόμενος 1 προσπάθησε να προχωρήσει γι.α. να μπει μέσα στη Δι.Υενή και. αφού το μπρoσtι.νό μι{χ>ς του αuτoκι.νή'toυ του κάλυψε απόσταση 6' στη Δι.γενή rQ. rQ. 25 από τη δι.αχωρι.στική γραμμή της διασταύρωσης εμφανΙ­ στηκε το αυτοκΙνητο μεαρ. εγγραφής PL 546 οδηγούμενο από τον εναγόμενο 2 να έρχεται από Λε1JΚO)(J(,α ΧΩΙ αφού πέQασε από το σταματημένο ανt~Ινητo του Μ.Υ 2.
5. συγ­ κρούστηκε αρχικά με το αυτοκΙνητο του εναγόμενου 1 για να σuγκρoυστεΙ στη συνέχεια με το αuτoκΙvητo που ήταν σταματημένο μπροστά από αυτό του ενάγοντα και τέλος να σuγκρoυστεΙ και. με το αυτoκΙvητo του ενάγοντα. Και τα τέσσερα αυτoκf.νητα επάθαν ζημιές." 800 30 1 Α.ΑΑ. (Β) o.ωn Υ. Σ8Ι8ιι ο.,....ς* .. E\&f.xwtαι. \Q XQOO8έσoυμε O"ro arόδι.o cιιnό όD. θεωQiιθιι­ χε από την αQXfι ML απoxλειmι.xt\ ω:ι;Cα 'nις ~ με­ ταξύ των αυτοκι.νή:Εων του εφεoεf.oνtα~ 2 χαι του εφεσf.βλιιτou-ενάΥονι;α ήταν 'Ι 0'ίryxQ0v0ιι πov ~ 5 1Ο 15 μεταξύ των αuτoxι.νή:Eων του εφεσε(.ovtα *ιι ταυ εφeσφι,l­ ταυ εναyόμενou 1 (την οποια στο εξ1\ς θα ~ "'Ι επΙ­ Διx,l ~") χαι ότL δεν εΙχε ΠQOβλ11θεL πoτt ~ γι.α σuνι:Qέχovσα αμέΛει.α του εφεσιβληrou..ενάyoνι;α. Το μο­ WΔΙXΌ εQόmιμα στην πρωtό&x,l διαδι.xασf.α ήταν ποιός από τους δω οδηΥούς ευ&ύνεtαι ΎΙια Τ'ην mf.δι.x,l 0'ύyxρ0uc:Jη χω σπιν περLπtωση ΠOV *1L οι δυo~, ποιο ποσοστό ευ­ θύνης πρέπει να ωτοδοθεΙ στον χα.θένα απ' α'U'tOύς. Η μεν εκδοχή ταυ εφεσεΙΟντα ήταν ότι αποχλει.στιχΌς vπεύθuνoς για την mι&x,l σύΥκρο'υση ήταν ο εφεσιβλιrroς-εναγόμενoς 1 'Ι δε εκδοχή τοο τελευtαtσυ ήταν ότι αποχΛειστι.χός UΠE'ύθu­ νος ήταν ο εφεσειων. Σχετι.χά με τους αμφLσβ'ητO'ύμενouς ι.σxuρι.σμσύς στις ΕΧ­ δοχές των δυο οδηγών *1L των μαρτύρων τους. το πρωtόδuω Δικαστήριο αποδεχόμενο τη μαρτυρtα των εφεσ(.βλ'ητων. 20 έκαμε τα ευρήματα που περιέχονται στο πιο κάτω απόσπα­ σμα της απόφασής 1:00: ''Ο Μ.Υ.2.
6. οδηγός τοο βαν έστριψε μερικώς το α'UtOXL­ νητο τοο μέσα στην οδό IIλoύtωνoς με μέQoς τοο πLσω μέ­ ρσυς ταυ o"U'tOXLνfιτσυ να βρισχεται σt'η Λεωφ. Τρ. Διγενή 25 και να xαλνπrει 4-S' από την αqι.σr:~ πλευρά της ασφάλ­ ταυ σε σχέση με την πορεια του εναγόμενου
7. εξ ου και ο εναγόμενος 2 πλιισι.άζοντας στο βαν έχαμ.ε ελαφρά στρο­ φή δεξιά γι.α να παραχάμψει το βαν. Αν το βαΥ xραtO'ύσε μόνο 2' από τον Χ'ύρισ δρόμο τότε ο εναγόμενος 2 θα έπQε- 30 πε να δει τον εναγόμενο 1 πριν προσπεράσει 10 βαν πράγ­ μα όμως που δεν έγινε. Ο εναγόμενος 2 πλιισιάζοvtας το βαν και ΠΑΡΑΧΆμπι;οντας το βαν δεν ελάττωσε καθόλου ταχVι;'ητα αλλά ΣUΝΈΧισε να οδηΥεΙ με αυξημένη ταχimιι;α 35 που ΠOQά το yεvoνός ότι δεν εΙναι δwα.tόν να καθορι.σθεΙ η αχρι.βίις του ταχVι;'ητα όμως φαΙνεται ότι ήταν μεγάλη υπό τας περιστάσεις. Αν η ταχύτητά του ήταν όση ο f.δως ο 801 Ooyuι'ltΙ\; Α. οιινι.. •. Ζ-. (1,.') ενcryόμενoς 2 ισxuQUmιxε, δηλ. 20-25 μ..α.ω., θα μπορούσε να κάμει έστω προσπάθεια 'WI σταμιιΠισει στη ΙΙUCΡΉ από­ σταση που αντελίφΘΗΧΕ τον εναΎόμενο
8. Ο εναγόμενος Ι αμέσως πριν τη σύΥχρουση ΠQOXωρoύσε αργά για να μπει στον Χύριο δQόμo εφ' όσον" OQO'Eότιιτα στα δεξιά του εμποδιζόταν από το αvι;OXΙνιιτo του Μ.Υ.2.
9. χοι σταμά­ τησε σε δύο περιπtώσεις ΎLα να ελtyξει το δρόμο στα ~ιά, 0't1\ δεύτερη δε περf.πtωστι που ήταν σταματημένος X'tUJt'ήθηxε από το όχημα του εναyόμενou 2." 5 Με βάσιι τα ΥεΥονότα χοι ευρήματα που έχσuμ.ε ΠOQOθέσει το ΠQω'tόδιxo δι.χαστήριο εξέτασε το θέμα της ευθύνης των δυο οδηγών xαθoδηyoύμεvo από τις a.ρxtς παν έχouν εxτεθεt στις 'UΠOθέσεις Bακα\d, Υ. θωμά και ά.Uov

(1982)1 Α.ΑΔ. 530, χοι Aδαμrlς και άλλος Υ. Hρακλtovς

(1982)1 Α.ΑΔ. 746. ΑναφοριΧά με τον εφεσί.βλιιτο-εναγόμενο 1 είπε τα 1Ο 1S εξής: "Ο εναγόμενος 1 εΙναι γεγονός ότι βρέθηκε αντιμέτω­ πος με μια αρχετά δύσκολ" χατάστασιι. Δύο αυτοκίνητα στ' αριστερά του μέσα στον χ,;ριο δρόμο ήταν σταματημέ- να στο xέvtρo του δρόμou αναμένοντας την πάροδο στην QΠOLα ο tδιoc;_ oδηy~ε να χαθαρίσει για να εισέλθουν σ' αυτή. Το tδιo σuνέβα.ινε με το βαν στα δεξιά το oπoto του εμπόδLtε χοι την ορατότητα στον χ,;ριο δρόμο. ΠLσω δε από αυτόν ήταν το λεωφορεto που &η~ε το κλείσιμο της παQόδo'υ. 'Βπρεπε αυtός να xιVΗΘΕί πρώτα χαι να 20 25 μπει στον Χύριο δρόμο για να μπορέσουν χαι οι UJtόλoutoι να xιvηθoύν. Ο εναγόμενος προχώριισε πέραν της νoηtής γραμμής της παQόδo'υ με ελαχίστη ~α χοι σταμάτη- σε δύο φορές ΠΡΟΤΟ'ύ καλύψει απόστασιι 6' μέσα στον Χ'όριο δQόμo. Στο σιιμεto παν σταμάτησε τη δεύτερη φορά 30 ΌΠΣU έγινε χαι η σUyx.ρoooη δεν ήταν αχόμη σε θέση να δει τι σuνέβα.ινε πίσω από το βαν. Eίνw γεγονός ότι το άκρον μπρocnινόν μέρος του αυτοκινήτου του προχώρησε 1...2' πέραν του ύψους του σταματημένοιι avtOXLνήtoυ όμωι; ο tδιoς από τη θtση του οδηΥο'ύ δεν ήταν βεβαίως σε θtση να ελέγχει αχόμη το δρόμο στα δεξιά 't01J. ΠQCiγματικά αδυ­ νατώ ν' αντιληφθώ τι έπραξε ο εναγόμενος το oπoto δεν 802 35 1 Α.λΑ. (Β) D«61R 1'. ~ Oeyιaις~ Α. btQεπε να ~ει. δεδoμtνov ότι. χι.νι\θιιχε 2tQOς τον ~ δQόμo με χάθε ΠQOψύλαξ-η ή τι. παQάλειψε να ΠQCiξει. που υπό mς πφmάσει.c; ~ να πράξει.. Δεν μπορώ υπό ται; περι.στάσει.ς ν' αποδώσω οποιανδήποτε εuθίM1 για το 5 δvσrύxιμα στον εναγόμενο 1." Ο εuπώδεuτoς σuνtιyoρoς του εφεσει.oνtα ι.σxυρf.σπιxε ότι. αν το πQOΠόδι.xo ~ι.o εφάρμοζε ορθά πάνω στα ΥεΥο­ νότα της ΠCIQO'ύσας; 'UΠόθεσης ΤLς αQXές που xαθoρLσι;ηxαν qτLς ~ι.ς; Bαxα..W (ιrνωτtQω) και. λδαμής (ανωτφ.σ) 1Ο που πα(!CIθέτει. σnιν απόφαaή του και. σε άU.ες; 'UΠOθέσει.ς;σu­ μπεριλαμβανoμtνωV των 1) Χριοτάκ" ΠανrEλίδ" Υ. Α,ννας MΈΡφV χαι. cW.ov

(1985)1 ΑΑΔ. 40, και. 2) Xρwι'oδσύλov Υ. rρrιrορ(.ov* θα κατάλτryε στο συμπέρασμα ότΙ. ήταν αμd:ής; 15 καΙ. σwuπεύθuνoς; για την επιδικη σύΥκροοοη αφού ΠQOXώρ'ησε από την πάροδο .στον κυρι.ο δQό~ σε βάθος; 6' χωρίι; προη­ Υουμ.ένως; να βεβαι.ωθεί όπως είχε UΙΤOXΡέωση ότΙ. ήταν ασφα­ λές; και για τον ι&ο και για εχείνους; που XΡΗΣιμoπoιoUσαν τον κ'ύρι.ο δρόμο και ότΙ. τι αδνναμία του να ελέγξει αν ο κύ­ ριος; δρόμος; ήταν καθαρός; ή όχι xωρf.ς; τη βαιJ)εια τρίτου προ- 20 25 σώπου δεν τον απαλλάσσεΙ. από το καθήκον που είχε να π«­ ~ίψει. να εισέλθει μέσα t!toν κ'ύρι.ο δρόμο πριν βεβαιω9εί ότι μ.πορσύσε να εισέΛθει. κατά τρόπο ακίνδuνo καΙ. χωρίς; να OU"fX.QO'UOθεί με σx;fιμm;α πou ήταν πολύ πιθανόν να χρησιμ.ο­ ποισύσαν τον τόσο πoλUΣΎΧVΑστo κύρι.ο δρόμο.,Αναφορικά με τον καuιμερι.σμό της εuθiMις; μεταξύ των δω οδηγών, ο κ. Δράκος; εισηyfιθηκε ότι τι εu&ύνη τοο εφεσίβλτιτοο­ εναγόμενου 1 είναΙ. τοολάχι.στον (.ση με εχείνη τοο εφεσείο­ vta. Ο ευπαίδεu'toς; σuνηyoρoc; τοο εφεσί.βλητOU-EVf1Υόμενou 1 30 UJt()(J't'ήQι.ξε τ:ην ~η aπόφαση και ει.σηyiιθrικε ότι 0Qθά το Δι.καO'L"ttQι.ο απάλλαξε τον πελάτη τοο από- οποιαδήποτε εuθUνη για την επf.δι.κη σύΥκροοοη. ...

(1989)1 Α.λΔ. (Β)

1. ~ 803 Ooyuιτf;. Α. Ο.'6ιη •. ΣάΝσ (UΙ,) Ο εφεσ(βλιrroς-ενά'yuιν δεν Δαβe ενrqy6 μ6Qoς στην χα­ QOύσα &αδι.xαoιcι αφού, όπως δ$ιoot ο εvιaιf&vι:oς σννιΠο- ρός ταυ. 'ι οποιαδήποτε bcβασιι 'nις εqεσης δεν ήtαν δU'νmόν, ~ω από.τις ~.ΩQ~, να tχει. oicoιoδtιπoτέ δ1).. ~ αvtΙκ't'U!W στο δι~ιωμ.ά να ει.σπρQξει από τC?ν :'?". iφεσεf.oνtα ολόκλιιρο το ποσό 'nις απόcpασης ωιόμα χσι στην 5 ~ΙΠΤωση πΟυ ο εφεσείων ήθέλε πετύχει στην έφεσή τον. 'On:ως πολύ 0Qθά ο ΠQ<Otόδι.xoς ΔιxαOt'fις παgα'Π1(JεΙ στην απόφασή τ~, «ΧιΠά πόσο ~νας ~μέ\'Oς οδηγός υπήρξε 1ι όχι αμελfις θα εξαQτηθεΙ από το σόνολο των σύΥχεχρψένων γεγονότων στην κάθε 'UΠόθεσιι», 'ι μόνιι ομοι.ότητα των 10 γεγoν(yr.ων στην παρούσα uπΌΘΕΣΗ με εχεΙνα τιις 'UΠόθεσης Baκανά (ανωτέρω) που αναφέQει ο πρωτόδικος Δι.χαστ1ις στην απόφασή τον ειναι ότι 'ι σύyκρOuση tyι.νε σiτι διασταύ­ ρωση παρ6δou με κύριο δρόμο. Εχεινό πού ΤOνU;ΕΤαι στην 15 απόφασιι τον EφετεΙOU στην 'UΠόθεστι εχεΙνιι εΙναι 'ι Υενικ1ι 0QXrί σύμφωνα με τιιν oπow εχεΙνος που χριιοιμοποιεΙ το δρόμο έχει κα&ήχον να σέβεται και να λαμβάνει υπόψη τα δι.χαιώματα και την ασφάλεια όλων των άλλων προσώπων που χριισιμοποι.σύν το δρόμο και ότι 'ι φύστι και 'ι έχτασιι αυτού τον καθήκοντος στην κάθε περΙΠΤωση εξαρτάται από τα ιδιαΙτερα περιστατι.χά τιις περΙΠΤωσης εχεινιις. Toνf.ζεται αχόμα ότι το καθfpwν περι.oρf.ζεται στην απoφυyfι πράξεων 1ι παραλεf.ψεων που εxθέτouν άλλα πρόσωπα σε κινδύνους που ειναι λογικά προβλεπτΟΙ. Πιο εξειδιxεuμ.ένo xαθrιxoν εΙναι εχεινο που καθορ(.ζεται στην-uπΌΘΕΣΗ AδαμιJ (ανωτέρω) που επf.σιις αναφέρεται στην πρωτόδι.χιι απόφασιι χαι της oπof.ας τα γεγονότα oμoιάζouν μερι.xώc; μόνο με εχεΙνα τιις παρσ'ύσας uπΌΘΕΣΗς. ToνU;εται εχεΙ ότι χατά πόσο εΙναι ασφαλfις 1ι .όχι 'ι εf.σoδoς κάποιον σχ1ιματος στο δρόμο εξαρτάται από 'ΩJV τροχαια κΙνιισrι πάνω στο δQόμo χατά το 1Jlόνo της εισό- 20 25 30 δου και αν 'ι χινιισιι ειναι τέτοω. ώστ~ να χαθιστά την εισοδο επΙXΙνδuV'Q, ο οδτιΥός ταυ σχΤιματος οφειλει να μιιν εισέλθει μέχρις ότον 'ι εΙΟοδός ταυ μπορεΙ να ΥΙνει. με τιιν αναΥχαια ασqHhει.ά. Αν 'ι' ει.ιfoδoς εΙναι 1ι δεν εf.ναι λογι.χά ασφαλ1ις σnι δεδομένιι περ(.πtωση εΙναι θέμα πραyματ~ που ~~­ φασιmει vn:ό το qxqς των mρισmτι.xών της δεδομένιις εχεΙνιις 804 35 5 Πολ'ύ βoηθη'fι.xή για τον καταλογισμό και. καταμ.φ.σμό της εuθiMις των οδηΥών των οχημάτων που ενεχλάχησαν στην επ(.δι.χη σUyxQouση ει,ναι. η πρoσέyywιη τou ΑΥΥ'λι.χσύ Eφετει.ov στην uπόθεmι WοrsjΌld Υ. Howe [1980] 1 ΑΠ E.R. 1028 της oπoWς τα γεγονότα ήταν σε cnmoμLα τα εξής: Το 10 αυτοκίνητο του -εναγόμενόυ είχε εισέλθεΙ. πολ'ύ σΙ.γα καΙ. Προ­ σεχτι.χά από την πάροδο moν χ'ύριο δρόμο ~ χ6φ μιας των λωριδων του xVΡι.ov δρόμου πσυ εtxε αφεθεί ελε'ύθερο απtνa.ντι. στο άνοι.γμα της παρόδου από ένα πετρε­ λαι.οφόρο όχημα που ει,χε σταματήσεΙ. π(σω από σειρά άλλων 15 20 25 οχτιμάτων που είχαν επ{.σης σταματήσει' xά'Wl) στην tδι.α λω­ ρίδα του δρόμου μέχρι.ς ότou μπορέοουν να πρoxωρfισouν. Ο εναγόμενος ήθελε να στρίψεΙ. δεξιά. Μόλι.ς το μπροστι.νό μέρος του αυτοκι.νήτου του προχώρησε 1-2 πόδι.α πέραν του Πετρελαιοφόρου σuyxρoVστηxε με τη μotoσuκλέττα που οδηγούσε ο ενά:tων κατά μ'ipwς της διπλανής λωρίδας μtσα στην οποι.ο ο εναγόμενος δεν είχε καθόλου ορατότητα γιατί τον εμπόδιζε το σταματημένο πετρελαι.οφόρο. Στην πριιπόδι.χη διαδι.χασια το Δι.χαστήρι.ο βρήχε ότΙ. ένεχα της μεγάλης ταxV­ τητας του ο ενάγων δεν μποροΟΟε να σταματήσει' ή να QΠOφύγει' τη σiJyxρouση καΙ. για το 'λόγο αυτό βρtΘΗxΕ ένοχος αμέλειας. Παρόλο, πσυ ο Δι.χαστής εtπε ότΙ. θα χατα'λόγιζε ίση ευ&ύνη <J'tO'Uς; δοο οδηΥο'ύς αφσό ο εναγόμενος ει,χε προ.­ χωρήσει πέραν του σημεLou στο οποίο έφθανε η ορατότητά του, απόρρι.ψε την ayωyή του ενάγοντα γιατί θειΟρησε- τόν 30 εαυτό του δεσμεuμtνo από την απόφαση στην ~ Clαrkε Υ. Winchurch [1969] 1 All E.R. 275, να α.πα1λάξει. τον ενα:Υό­ μενο oπoιασδtpι:oτε εuθiMις με το αιτι.ολοΥι.χό ότι ο οδηγός οχήματος που επιθυμεΙ να οδηΥήσει. το όχ'ημα του μπροστά από ουρά σταματημένων οχημάτων πou έχουν κατεύθυνση 35 αντWετη με εxεf,νη που σχοπεύει. να αχολοοθήσει εχπληρώνει το καθήχον που έχει' έναντΙ. άU.ων οδηΥών αν ΠQOXωqiισει. πολ'ύ σι.γά Ιντtα με Ιντt~ πέραν των σταματημένων οχτιμά- 805 ΟοΥιας* Α. O d . Υ. Σ8Νσ (u.,) των. Το ΕφετεΙΟ ομόφωνα αποφάσισε ότι. δεν ~Eι αρxfι που να xαθoQU;ει. ότΙ. ο οδηΥ6ς δι.xαι.oinαι. να ει.σΟ.θει. otα τυφΜ, έσtω χαι. πάQα πo1v cnyt& (by "inching") από π4Qoδo σε XVQLO δQόμo πtQαν της αχτ'νας ορατότητας τou· oVτε uπάQxει. αqm σύμφωνα με την oπoι.a αν ο οδηΥ6ς αvtόc; προxωQ1Ίσει. μέσα σtoν X'ύQι.o δQόι.ιo OLyt& χαι. ΠQOOIEX'tucά, LXα'YO­ 5 ποι.ε'ται. το χαθήχον xou txει. έναντΙ. εxεLνων xou XΡΗΣLμo­ πoι.oVν 'WV XVQLO δρόμο. Το EφE'tεΙO χατα1όΥι.σε ιση ΕvΘΎΝΗ σtO'Uς; δω oδηyoύc; για τη 0'ύyxQ0υ<nι των οχημάτων tO'Uς;. Ο Λόρδος Browne με τη σύμφomι γνώμη των ΆUΩΝ δυο εφετών, ειπε τα εξής σtι.ς oε1ι&c; 1032-1033: "It seems to me clear that the judge would have come, to a different conclusion but for that decision, and that he did regard that decision as laying down some pήnciple οί law which bound him 10 fmd, contrary to his own inclination, that the de.,. fendant was under ηο liability at all. 10 15 There is, οί course, ample high authοήty about the danger οί elevating decisions οη the facts in partίcular cases ίη1Ο pήn­ ciples οί law. For the purpose οί the present case Ι think it is enough to refer to what was said ίη this coun ίη Garston 20 Wαrehousing Co Lιd v. OF. Smart (Uverpool) Ltd. That again was a case οί a car emerging from a side road into a main road. and ίη thai case both the plaintίff and the defendant were held to blame in cenain proportions, the emerging car onethird and the other car two-thirds. 25 Cairns U said: 1t does not appear to me that in this case any questίon οί law aήses at all. Reference has been made to Clαrke v Winchurch, the circumstances οί which bear some resemblance to those ίη the present case ίη that the dήver had come out 30 from a side road and, it was saίd, was negligent in not stopping ίη very much the same way as the judge foun,d that the plaintίffs in this case should ~ve stopped There it was said 806 1 Α..Α.Α. (Ε) that the requiremeot 00 the dήver to stop ίο those cίIcumstances was a counsel οΙ perfection, and tbe majority οΙ tbe Court οΙ appeal found there was no negligeηce OD lUs 5 10 part at a1l. Russell U. who c:lissented, would have assessed his blame for the accident at 00 more than 20%. and while it [s οΙ some assistance to see tbe way ίη which this court dealt with the case· which had. as Ι have said that feature ίο common with this case. Ι certainly do not think that it was laying down any pήnciple οΙ law as ιο whether οι oot that constitutes negligence.· MacKenna J c:lid oot say anything specifica11y about thίs Ροίηι. but Bucldey U saίd that he agreed with the judgments 15 that had been delivered and. therefore. was agreeίng with what Caίrns U had saίd ίn the passage which Ι have read. Ιη my judgment, therefore, the judge was ηο! bound by Clarke' s case, which ίn my opίnioη laίd down ηο principle οί law, ιο reach the conclusioo he did. 20 25 30 Counsel for the defeodant tak:es another Ροίηι. Ι have already read. some passages from the judge's judgmen~ but Ι think Ι should read part of one of them again: 'Now Ι must say that when Ι [ιrsι heard counsel for the plaintiff opening thίs case Ι took the νiew that a person who emerges from a minor ίnto a major road ought not to proceed beyond the line of his νision and that if he does 50, he does 80 at his own risk and could ηοι rely οη other vehicles seeing him. That would have continued ιο be my view of the matter had Ι not been referred ιο Clαrke ν: Winchurch. Had ίι οοι been for Clαrke ν Winchurch Ι would have found the parties fifty-fifιy to blame. οη the basis that the plaintίff had been ιoίnι ιοο fast and the defendant had gone beyond the line of his vision.'. 807 (UΙ,) Counsel for the defendant submit that in that passage the judge is really saying tbat the defendant was under an absolute or a stick liability in the CΊΙCumstances ο! this caSe when he was coιninι οοι froιn a side tuming in front of a stationary vehicle. Ιι seems to me that if one reads that sentence as a whole. and in its context, ίι is not ήght to say that the judge was tak:ίng the view that there was a stήά or absolute liability. Ιι seems to 'me that he was saying no more than that in those CΊΙCumstances there is a very bigh duty on a defendant of taking care. The position therefore. ίι seems ιο me. is this:. the judge would have held the parties fifty-fifty ιο blame but for. the fact that he thought that Clarke' s case either laid down a pήnciple of law or was 50 close Ιο the present case on the facts that he had ηο choice but to come to the same conclusion as in Clarke. ie that the defendant was under ηο liability at all. In my judgment, the judge misled bimself in that respect 5 1Ο 15 It seems to me to follow tluίι the ήght thing for this court ιο do is to allow th~ appeal an~ _make the fmding which th~ 20 judge would made ί! he had not, wrongly in my view. thought he was bound by Clarke' s case Ιο come to a different conclusion. Ι am not saying for a ιnoment that if Ι myself had been trying this case Ι should have apportioned the responsibility fifty-fifty, but ίι is not possible for this 25 Court to go ίηto the question of apportionment or alter the judge's view about that. Accordingly, Ι would allow the appeal and order judgment to be entered Ιοι the plaintiff Ιor halfthe agreed figure off,l,200damages, that ίι f,600." yι.oθεtώvtας την πρσσέπιση του Ayy~ EφεtεΙOU σnιν υπόθεmι Worsfold (ανωτέρω) και εφαρμόζοντας τις αρχές πσυ καθορΙστηκαν στις'Κ-υπριακές αποφάσεις στις οποΙες έχουμε αναφερθεΙ, πι.στεΟΟυμε ότι το συμπέρασμα του πρω­ τόδιxov Δι.χαστηριου ότι ο εφεσ{.βλ't)tOς-ενayόμενος 1 δεν ευ- 808 30 1 Α..ΑΑ. (Ε) θύνεται Υια "CO δvcnVxημα εf.ναι 1.ιιν8αομένο χαι . . 'WI ανατQC1Πd. Αν ο εφεo(JU:ητoς λάμβανε: 18'6ψη τov το ΠOΙvc:rι).. χνασto τσυ X~ δQόμov χαι την ΤΡOXαf.α κίνηση πάνω σ' κατά το χρόνο της σι1yxQσυσης, θα έπQεπε να εLXΕ ΠQOβλtψει ότι το να προχωρήσει το αvtOΚΙνηtό 'tOV στα τυφλά, κάθετα μέσα στον x\JQι.o δρόμο, σε σημdo πέραν 'tOV σταμα­ τημένσυ βαν εγκυμονούσε σοβαρσύς κινδύνovς για τσυς οδη­ avro 5 γούς πΌu xρησι.μoπoLO'ύσαν τον x\JQιo δρόμο, ι.&αΙτεQCl για εxεLΝΣuς που αχοΑσυθο'ύσαν την κατεOOuνση 'tOV εφεσεf.oνtα. 10 15 Ο εφεσ(.βλιιτος θα μ.πορσύσε να εΙχε δώσει., εΙτε με το χλάξον εΙτε με κάποιο άλλο τρόπο, πρoει.δoπoΙηcnι για την πρόθεσή τσυ να εισέλθει στον x'ύQLO δQόμo, μει.ώνovtας έτσι τΣuς κιν­ δύνους σύyκρouσης με οχ;ήματα πov εΙχαν πρoτεραι.όtατα στη χρήση τσυ x"ρtoν δQόμo" αλλά, όπως φαΙνεται από τη μαρτ"ρtα ενώπιον τσυ ΔLκαστηρtoν. δεν έκαμε οτιδήποτε προς αυτή την xatεOOuνση. Αναφορικά με τον καταμερισμό της ευθννης μεταξύ των δυο οδηγών, ο βαθμός αμέλειας τσυ εφεσεΙOνtα θα πρέπε~ να καθoριστεt λαμβανομένης υπόψη της συμπεριφοράς τσυ στο 20 σύνολό της όπως περιγράφεται στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του πρωτό&.κσu Δι.καιmιρtO'U: ΎΌ ~αγόμ.ενoς 2 εtναι γεγονός ότι οδηγούσε επΙ xυρtoν δρόμου όμως πλησιάζοντας στη σκηνή τσυ δυσw.x'fιμαtoς 25 αντιλήφθηκε ή όφειλε ν' αντιληφθεΙ ότι μπροστά το" uπήρχε Χάποια κατάσταση η oπotα ήταν δννατόν να δη­ μιουργήσει κάπoι.ouς χι νδύνους και θα έπρεπε να πάρει ttroLEς προφυλάξεις για να τσυς αντιμεtωπωει. Στην πα­ ρεtα του ήταν σταματημένο ένα βαν αυτoκΙνηtO το οποΙΟ κρατούσε 4' - 5' από το αριστερό μέρος του δρόιίαυ όπov 30 ο εναγόμενος οδηΥούσε ώστε να μην μπορεΙ ν' αντι).:ηcμ)εΙ, σύμφωνα και "με δι.κή του παραδοχή τι εΥΙνετο πέραν του βαν. ΑπέναντΙ του στο κέvtρo το" δρόμο" αντιλήφθηκε δuo αυτοκΙ νητα αχι νητoπoιημtνα. Μέόα στην πάροδο 809 Ooyι.σ.'lttιc 6.. O.'ιe. Ύ. J:8Nc (UΙ,) ανtι.λήφθηκε ή όφειλε να ανtι.ληφθεί σmματημ.ένo το λεω­ φορε{.ο και πtσω από αmό δ'UO άλλα μ.ι.XQά αυtoxLνητα. Όλα α'U'tά ήσαν αρχετά όxnε να θtσouν αμέσως τον εvαyό­ μενο 2 σε εyρήyoQO'l1 ν' ανtιμετωπLσει χάποων κίνδυνο που ί.σως υπήρχε σtO σημεfo τον δρόμου, πLσω από το βαν, 5 όπου δεν μπορσύσε να εΙχε ορατότητα. Ένας από τους πρoβλεπtoύc; για τον εναγόμενο 2 xι.νδUνoυς ήταν ότι χά­ ποω όχημα μπορούσε να εξέρχεται από την πάροδο στον κύριο δρόμο. ΠC1Qά ταύτα ο εναγόμενος 2 συνέχισε να οδηγεΙ με την ίδια ταχύτητα, η αποΙΟ εν πάση περιπτώσει δεν ήταν χαμηλή, χωρίς να σταματήσει πρώτα πLσω από 1Ο το σταματημένο βαν ή χωρίς τσυλάχι.σι:ο να UΑπώσει στο ελάχιστο την ταχύτητά τσυ όταν ΠOQάκαμπτε το βαν αvι;o­ χΙνητο ενώ εΙχε ανtι.ληφθεΙ ένα αριθμό αvι;oκινήτων να εΙναι σταματημένα στις τρεις πλευρές της διασταύρωσης. 15 Η παράλειψη τσυ εναγόμενσυ 2 να θέσει ~oν εαυtό τσυ σε εγρήγορση εξηγεΙ και την παράλειψή τσυ να λάβEL οποια­ δήποτε μέτρα ν' άΠοφύΥει τη Ο'ύγκρσυση με το όχημα τσυ εναγόμενο\) 1 όταν τελιχά το ανtι.λfιφθηκε έστω και από μικρή απόσταση." 20 Με βάση τα πιο πάνω καθορ(.ζσυμε το βαθμό εuθ:ίMιc; τσυ εφεσίβλητO\)-εναγoμ.tνou 1 σε 1/3 και εχεΙνο τσυ εφεσεfoνtα σε 2/
2. Η έφεση επιτuyχάνεται. Εχδίδεται απόφαση υπέρ τσυ εφεσίβλητο\) ενάγOνtα χαι ενανtΙOν τσυ εφεσεΙOνtα και τσυ 25 εφεσίβλητσυ εναγόμενο\) 1 αλληλεΥΥύως για τα ΠΟ<1ά πσυ επιδΙκασε το πρωτόδικο Διχαστήρω. Eπι.διXΆζoνtαι tξoδα της έφεσης υπέρ τσυ εφεσεΙOνtα και ενανtΙOν τσυ εφεσιβλη­ τσυ-εναγόμενσυ
3. Τα έςοδα τσυ εφεσjβλητσυ ενάγOνtα επι­ &XΆΖOνtαι ενανt{.oν τσυ εφεσεfoνtα ο oπof.oς όφειλε να μην ενώσει τον ενάyoνtα ως εφεσίβλητο αναφέQoνrας στην ~ ποΙηση Εφέσεώς τσυ ότι η έφεση στρέφεται ενανtfoν ολόχλη- 810 30 1 Α.ΑΑ. (Ε) ριις tιις; ΠQOΠόδι,X:ης; απόφασης, εφόσο με τους; λόΥοος; εφέσε­ ως ΠO'U περιΔαβε σ' α'U't'ή δεν αμφισβτιτά την ευθύνη ~ ένανr;ι, ~ εφεσ(βληtO\J εW.yoνr;α. Έφεση επι,wyχάνει.. 811