12~,Ι989 [ΙΙΙΚΗ};, ΠΑΙΙΑΔΟΠΟΥΛDΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΠΑΡΗΣ. Δ.Δ] ΟΜΗΡΟΣ AOJZOY ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Eφeσεiωv, Ύ. ΚQΣ'fλ ΗΡΑΚΛΒ F..φt:σ(fJλητoυ. (Ι1οΜ.τι.κή 'Eφeσrι Λρ. m5). 'Eφει:rη--Eύρηματα πρωτόδ""ov Δικαστηρίου σπιρι.ζ6ΜΕVΑ σε αξιοπιστί.α μαρτVρωv-Eξovoiες Α vωrάroιι Δ""ao'ftM?ΙOV να επiμβει κατ' tφWΗ. . Η αΥωγ1) του tφεot(.ovra yw. παράΎομη επtμβαση σε ακΙτητό του απowίφθηκε Υl.α λόγους οχπι.ζόμεΎους με αξl.OπL<TtLα μαρτύρωΎ. ΕφαρμόζO'Vtας Τl.ζ αρχές, που δι.έπουν ης εξouσ(.ες του A'YtI1tQtoυ Δι.- 5 καστrιρ{.oυ Υ\.α επέμβαση σε ευρήματα πρωτ6&χου Δι.καστηρWυ, που <1t'11QU;'.O'Vtal. σε αξLOΠwτLα μαρt"ύρων, το Aνώt'αto Δι.xαιJ'tήριιo~ψε την έφεση. Η tφΕση απΟΡΡΙΙΙΤΕται μΕ tξoδα σε βάρος του εq:εσεtovra. 1Ο Α νaφερόμενες αποφάσεις: Πίτσι.λλος v. Evywtov
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε)
- Έφεση. Έφεση από τον ενάγOνtα κατά της απόφασης του Επα.ρ χι.ακcrU ΔικαστηρΙΟΟ Λευκωσίας (Κραμβής. Ε.Δ) που ΔΌΘτιu στις 23 ΔεκεμβρΙΟυ. 1986 (Αρ. Αγωγής 4535/82) με την οποία απορρίφθηκε η α-Υωγή του για ισχυριζόμενη παράνομη επέμ- βαση τόυ εναγόμενou σε ακίνητη περιουσία. 812 15 1 λ.λΑ. (Ε) Στ"Ιιcιvοv Υ. ΗρΙ" Α ΠαπaκoκκΙνov (Δνι.ς), για τον εφεσεf.ovtα. Ν. Παvαγιώτov, για τον εφεσιβλητο. ΠΙΚΙΙΣ Δ: Την ομόφωνη απόφαση του ΔικαστηρLoυ θα δώσει ο αδελφός Δικασt'ής κ. XατζησαγγάQης. 5 ΧΑΤΖΗΤΣΜΓΑΡΗΣ Δ.: Ο εφεσεΙων με την παρούσα έφεση στρέφεται ενανtίoν της απόφασης του Επαρχιακσύ Δι καστηρίου ΛευκωσΙας με την oπoLα το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του για ι.σχυριζόμενη παράνομη επέμβαση του εναγόμενου σε ακΙνητη περιoυσLα. 10 Ο ενάγων στην αγωγή του ισχυρLστηκε παράνομη επέμβαση του εναγόμενου στο κτήμα του ενάγοντα στο Τσέρι της EπαρχLας ΛευκωσLας Τεμ. 699 υπ' αρ. Εγγραφής Β698 Φ/Σ 15 ΧΧΧ/
- ω. 1 Τμήμα Β Τοποθ. Παμπούλα και ζητούσε μετα ξύ άλλων διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον εναγόμενο να σταματήσει την εν λόγω επέμβαση όπως επLσης και αποζημιώσεις. Το πρωτόδικο Δικαστήριο κρΙνοντας κατ' αρχή ότι το βάρος της απόδειξης ήταν πάνω στον ενάγοντα αφού εκτΙμη σε τη μσeτυρLα κατάληξε στο συμπέρασμα ότι η μαρτυρία του 20 ίδιου του ενάγοντα στερεΙτο αξιοπιστίας και επαρκούς σαφή νειας, η δε υπόλοιπη μσeτυρία του Κτηματολογίου δεν στοι χειοθετούσε την ισχυριζόμενη επέμβαση. Συγκεκριμένα ο πρωτόδικος Δικαστής ανάφερε τα ακό λουθα. αναφορικά με τη μαρτυρLα του ενάγοντα: 25 ''Ο ενάγων δεν με εντυπωσLασε σαν μάρτυρας και τη μαρτυρΙα του .:εη θεωρώ αναξιόπιστη. Πολλά σημεLα της μαρτυρLας του βριαιωνται σε ουσιώδη αντΙφαση με τις γραπτές προτάσει.ς του. 813 Χστl;ιιτοσπάQ15 Δ. Σ'ΠJΙLσvο" Τ. H~lη (1''') [ενικά ο ενάγων μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν γνώ ριζε τ(.ποτε το συyκεxριμtνo για το κτίμα του όταν το άγό ρασε.» Επιπλέον το πρωτόδικο Δικαστήριο υιοθέτησε την άποψη ότι δεν είχε καθορισθεί σαφώς το κτΤlμα το οποίο ισχνρίζεται 5 ο ενάγων ότι αποτελεί το αντικείμενο της επέμβασης. Και ούτε η μαρτυρία του Κτηματολογίου μπορο'ύσε να τεκμηριώσει την ισχυριζόμενη επf..μβ<Iση. Αναφορικά με τα ευρήματα του πρωτόδιxou Δικαστηρίου που βασίζονται στην αξιοπιστία μαρτύρων είναι καθιερωμt- 10 γη αρχή ότι το Ανώτατο Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην χρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για να την υποκαταστήσει με τη δική του κρίση. Στην υπόθεση Μόδεστος Πίτσιλλος v. Δημητράκη ΕυΥενίov,
(1989)1 Α.ΑΔ. (Ε) 691 ο Δικαστής κ. Πικής είπε τα ακόλουθα στη σελίδα 697:- . 15 "Οι υπόλοιποι λόγοι της έφεσης στρέφονται ουσιαστικά εναντίον των ευρημάτων αξιοπιστίας του πρωτόδικου Δι καστηρΙΟυ. Στο δικαστικό μας σύσττιμα η ευθύνη για τη διαπίστωση των γεγονότων ανήκει χατεξοχή στο πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο έχει την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να εκτιμήσει την αξιοπιστία τους στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της 20 δίκης (Papadopoulos v. Staνrou
(1982)1 C.L.R. 321). Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου στα ευρήματα του πρωτόδιχσυ Δικαστηρίου. Η ευθύνη για τον προσδιορισμό των γεγονότων ενόψει σuy χρουόμενων εκδοχών βαρύνει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Η επέμβαση του Εφετείου στα ευρήματα του πρωτόδιxou Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο 'όταν αυτά 'αντιστρα τεύονται την κοινή λογική ή έρχονται σε αντίθεση με αδιαμφισβήτητα μέρη της μαρτυρίας (βλέπε, μεταξύ άλλων, Fournides Υ. The RepubHc
(1986)2 C.L.R. 73, Psarss.& Another Υ. Ίbe RepubHc
(1987)2 C.L.R. 132). 814 25 30 Ι Α.Α.Δ. (Ε) Στ\llιανο" Υ. HQάxlη Χατt1ftοαΥΥάQ'Κ Δ. Eφαρμόζoνrας την πιο πάνω αρχή στην παρούσα υπόθεση καταλήγομεν σro συμπέρασμα ότι τίποτε δεν δικαιολογεί την επέμβασή μας με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την αναξιοπιστία της μαρτυρίας του ενάγο- 5 νrα. Επιπλέον δεν βρίσκουμε κανένα λόγο να επέμβουμε στα υπόλοιπα ευρήματα ταυ πρωτόδικου Δικαστηρίου σχετικά με την ανεπάρκεια της όλης μαρτυρίας για στοιχειοθέτηση της ισχυριζόμενης επέμβασης. 1Ο Η έφεση απορρίπτεται αλλά ενόψει του ότι ο ευπαιδευτος συνήγορος του εφεσίβληταυ δεν ζήτησε έξοδα δεν θα εχδοθεί διαταγή για έξοδα. Έφεση απορρΙΠΤεται χωρ(,ς έξοδα. 815