clr/1989/1989_1E_832.pdf

(1970)1 C.L.R. 241, Hunt v. AHied Bakeries Ltd [1956] 3 All E.R. 513, In Re Psge, Hill v. F1adgate [1910] 1 Ch.

1. 832 15 1 Α.Α.Δ. (Ε) Cyprus Asbestos Υ. Σwαιι:εΤQΙΤ"; Λτ
2. Έφεση. Έφεση από την εταιρεία Cyprus Asbestos Mlnes CO. Ltd κατά της απόφασης του ΕΠαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού 5 (Αναστασίου. Π.Ε.Δ. και Παπάς. Ε.Δ.) που δόθηκε στις 21 Οκτωβρίου. 1989 (Αρ. Αιτησης 168/89) με την οποία δόθηκε διάταγμα ότι η αίτηση για διάλυση της εφεσείουσας δεν μπορούσε να προχωρήσει και αναστάληκε μέχρι να διορθώσουν και/ή συμμορφωθούν με τις παρατυπίες που υπάρχουν . 10 Αιμ. Θεοδούλου με Κ. Παπαχριστοφόρρυ για την Εφεσείουσα-εταιρεία .. Χρ. Γεωργιάδης με Ρ. Mιχαηλlδη, για την Εφεσίβλητη Εταιρεία. 15 Α. Σκορδής, για τους ενδιαφερόμενους πιστωτές εφεσείοντες στην Έφεση
3. Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας - της Δημοκρατίας με Τ. Πολυχρονίδου. Δικηγόρο της Δημοκρατίας. για τους ενδιαφερόμενους πιστωτές στη έφεση
4. 20 Cur. adν. vult. 25 Η παρούσα έφεση στρέφεται εναντίον απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που δόθηκε στις 21.10.1989 στην αίτηση της εφεσίβλητης 6ταιρείας για διάλυση της εφεσείουσας εταιρείας. ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δ. ανέγνωσε την απόφαση του Δικαστηρίου. Το μέρος της απόφασης που προσβάλλεται είναι το πιο κάτω: "Τια όλους τους πιο πάνω λόγους όπως τους έχουμε εξηγήσει ξεχωριστά τον καθένα αποφασίζουμε και εκδί- 833 Cyprus Asbestos Υ. Σ\JΚοnε'fQL'

(1)ς Λ'fδ. δουμε διάταγμα ότι η παρούσα αίτηση δεν δύναται να προχωρήσει και διά του παρόντος ανταστέλλεται (stayed) μέχρις ότου οι Αιτητές διορθώσουν και/ή συμμορφωθούν με τις παρατυπίες που βρήκαμε ότι υπάρχουν και επίσης μέχρις ότου εξασφαλίσουν την σχετικήν άδεια του Δικα­ στηρίου συμφώνως του άρθρου 220 του Κεφ. 113". 5 Κατά την ακρόαση της έφεσης ο ευπαίδευτος Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ο οποίος παρουσιάστηκε εκ μέρους ορισμένων ενδιαφερομένων προσώπων ήγειρε προδικαστική ένσταση ότι η έφεση δεν καταχωρίσθηκε μέσα στα χρονικά πλαίσια των 14 ημερών που καθορίζει η Διαταγή 35, Θεσμός 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας 10 Θεσμών, εφόσο στρέφεται εναντίον ενδιάμεσης απόφασης και κατά συνέπεια είναι εκπρόθεσμη και πρέπει να απορριφθεί. Την προδικαστική αυτή ένσταση υιοθέτησαν και οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της εφεσίβλητης. εταιρείας καθώς και οι ευπαίδευτοι δικηγόροι που παρουσιάστηκαν για τα 15 ενδιαφερόμενα μέρη που έλαβαν μέρος τόσο στην πρωτόδικη διαδικασία όσο και στην έφεση. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της εφεσείουσας εταιρείας 20 ισχυρίστηκε πως η επίδικη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ενδιάμεση απόφαση γιατί δεν είναι απόφαση σε αίτηση κατά τη διάρκεια διαδικασίας αλλά που αφορά την κυρίως αίτηση και κατά συνέπεια σύμφωνα με τι πρόνοιες του Θεσμού 2 της Διαταγής 35 μπορεί να καταχωρισθεί στα 25 χρονικά πλαίσια των έξι εβδομάδων και όχι των 14 ημερών. Ο Θεσμός 2 της Διαταγής 35 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα εξής: "Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, rule 2, ηο appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, ίη any matter ηοΙ being aπ action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and ηο other appeal shall be brought after the expiration of six weeks,.unless the Court or Judge, at 834 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) 5 Cypruιr Aιrbeιrtoιr Υ. Σ1JΚοπε-rιΙ-r'Κ ΣCΙJJLδIΚ Δ. the time of making the order or at aπy time subsequent1y, or the Court of Appea1 sha11enlarge the time. The said respective peήods sha11 be ca1culated from the time that the judgment or order becomes binding οη the intending appellaπt, or ίη the case of the refusa1 of aπ application, from the date of such refusal. Such deposit or other secUΉty for the costs to be occasioned by aπy appea1 shall be made or given as may be directed by the Court ~f Appeal: " 10 Το ερώτημα κατά πόσο μια απόφαση του ΔικαστηρΙου εΙναι ενδιάμεση ή τελική δεν εΙναι πάντοτε απλό:Οπως λέχθηκε στην υπόθεση Ioannidou v. Dikeos aiId Another

(1970)1 C.L.R. 241, 243: 15 20 "The question as to whether or not a Court order is of aπ ίηterlocutory or of a fina1 nature caπ occasionally be found to be a rather difficult one to answer as it appears from the judgments ίη In re Pαge, ΗίΙΙ v. Flαdgαre [1910] 1 Ch. 489: the Court of Appea1 ίη Englaπd held, not without difficulty, and with some seήοus misgivings οη the part of one of its members, Buckley, L.J., that aπ order dismissing aπ action as frivo10us aπd vexatious, under Order 25, r.4, was aπ interlocutory order" Χρήσιμη αναφορά στο θέμα αυτό μπορεί να γΙνει στην 25 απόφαση του Αγγλικού ΕφετεΙΟυ στην υπόθεση Hunt v. Α1lied Bakeries Ltd. [1956] 3 All E.R. 513. Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συντομω ήταν τα εξής: Η έκθεση απαΙτησης του ενάγοντα (εκτόι; από πέντε παραγράφους που ακούσθηκαν προδικαστικά σα νομικά σημεΙα) διαγράφτηκε με διαταγή του ΔικαστηρΙου γιατΙ 30 σύμφωνα με τους Δικαστικούς θεσμούς, δεν αποκάλυπτε· εύλογη αιτία αγωγής, και η περαιτέρω διαδικασία αναστάληκε. Σε αίτηση του ενάγοντα για άδεια να καταχωρισει έφεση από ενδιάμεση διαταγή, που απαιτούν οι 835 Cyprus Asbestos Υ. Σvxο:ιτε'fQΙ'f!Κ ΣαjφΙ6ης Δ.

(1989)θεσμοί, το Δικαστήριο επιλήφθηκε προδικαστικά του θέματος κατά πόσο η διαταγή που δόθηκε ήταν τελική ή ενδιάμεση. Στην απόφαση που δόθηκε αφού έγινε αναφορά στην υπόθεση In Re Page (η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω) λέχθηκαν τα εξής στη σελ. 515: 5 "For these reasons (and this decision will now necessarily govem other cases) Ι hold that orders under R.S.C. , Ord, 25, r.4 striking out the whole or part ofa claim οη the ground that it discloses ηο reasonable cause of action, or is frivolous and νexatious, or both, aπd staying all further proceedings, must be treated as interlocutory. It is possible that there may be cases (though ηο example now occurs to me, and the present case is certainly not one) ίη which the facts would be of so special a character as to create aπ exception to the rule. The general rule, howeνer, is as Ι haνe stated it". (Per Lord Evershed M.R.) 10 15 Και ερχόμαστε τώρα στην επίδικη διαταγή. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της επίδικης διαταγής το Δικαστήριο δεν αποφάσισε τελεσίδικα την αίτηση για διάλυση της Εταιρείας αλλά στο στάδιο αυτό, αφού αποδέχτηκε ορισμένες ενστάσεις που εγέρθηκαν από την εφεσείουσα εταιρεία, έδωκε την 20 ενδιάμεση διαταγή για αναστολή της διαδικασίας μέχρις ότου η εφεσίβλητη αι τήτρια εταιρεία λάμβανε ορισμένα διαβήματα για να διορθώσει τις παρατυπίες που βρήκε το Δικαστήριο. Από το περιεχόμενο της διαταγής που δόθηκε η διαταγή αυτή εί ναι καθαρά ενδιάμεση απόφαση που σύμφωνα με τη Διαταγή 35, Θεσμός 2, μπορεί 25 να εφεσιβληθεί μόνο μέσα στα χρονικά όρια των 14 ημερών από την ημέρα που εκδόθηκε. Δέον να στιμειωθεί ότι το γεγονός ότι η διαταγή που δόθηκε δεν ήταν τελεσίδικη πάνω στην αίτηση γίνεται έμμεσα αποδεκτό και από τους ευπαίδευτους δικηγόρους της εφεσείουσας εταιρείας που με το λόγο 5 της έφεσής της παρ<χπονεί ται πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα δεν απέρριψε την αίτηση διάλυσης. 836 30 1 Α.Α.Δ. (Ε) Cypru! A!bc!to! Υ. Σ"χοπε'tQΙ'tης ΣαΡΡΙ6ης; Δ. Οι πρόνοιες της Διάταξης 35

(2)είναι σαφείς και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ερμηνείας που να επιτρέπει την καταχώριση έφεσTjς σε έξι εβδομάδες όπως εισηγήθηκαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της εφεσείουσας. 5 Μια και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ενδάμεση απόφαση και η έφεση δε καταχωρίσθηκε μέσα στα χρονικά όρια των 14 ημερών που προνοούνται από τη Διαταγή 35

(2)και μια και δεν υπήρξε καμιά προγενέστερη 10 αίτηση για παράταση του χρόνου αυτού η προδικαστική ένσταση ότι η έφεση είναι εκπρόθεσμη γίνεται αποδεκτή και η έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της εφεσείουσας. Έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της εφεσείovσας. 837