clr/1989/1989_2_258.pdf

(1)(β)— Προϋ- . πόθεση εφαρμογής του. Ποινική Δικονομία — Έφεση — Επανεκδίκαστη Πότε διατάσσεται. υποθέσεως — Ο εφεσείων καταδικάστηκε για κλεπταποδοχή διαφόρων αντικειμένων. Οι δράστες της κλοπής, α φ ο ύ προηγουμένως ετιμωρήθηοαν, κλήθηκαν ως μάρτυρες κατηγορίας. Δύο απ' αυτούς επιβεβαίωσαν την μαρτυρίαν του έφεσείοντα ότι δεν 258 20 2 Λ.Λ.V 5 Γτοου/.ισς ν. Λημοκρατίας εγνωριζε ότιτ α αντικείμενα ήσαν κλοπιμαία. Ο τρίτος κατέθε­ σεοτι οεφεσείωνεγν*. ριζεοτιτα αντικείμενα ήσαν κλοπιμαία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την μαρτυρία τ ο υεφεσείοντα και των δύο δραστών της κλοπής. Στην απόφαση του ακολούθως αναφέρει ότι δεν ήταν διατεθειμένονα ενεργήσει μεβάση την μαρτυρία τ ο υ τρίτου δράστου της κλοπής, εκτός άν η μαρτυρία του ενισχύετο από άλλην μαρτυρία. Ως ενισχυτική μαρτυρία τ ο πρωτόδικο Δικαστήριο καθώρισε: 10 α) Το ενεργό ενδιαφέρον του εφεσείοντα γ ι α την εξασφάλι­ ση οχήματος μεταφοράς των αντικειμένων, που τ ο υ παρα­ δόθηκαν β) Απόκρυψη της υπ' α υ τ ο ύ κατοχής μέρους της κλοπι­ μαίας περιουσίας. 15 2C γ) Προειδοποίηση, η οποία, όμως έγινε μετά την γνωστο­ ποίηση από την Αστυνομία ότι τ α αντικείμενα ήσαν κλοπι­ μαία, προς μάρτυρα από τον εφεσείονταότι τ α αντικείμενα, που του είχε δώσει ο εφεσείων, ήταν κλοπιμαία. δ) Ανεύρεση σε ένα από τ α συρτάρια ενός πάγκου, που περιλαμβάνετο στα κλοπιμαία, τιμολογίου, που έδειχνε την προέλευση τ ο υ . ε) Ανεύρεση στην κατοχή των δραστών ενός κλειδιού του κέντρου τ ο υ εφεσείοντα και ενόςφαναριού, που τους είχε πα­ ραδώσει. 25 στ) Μαρτυρία δυο προσώπων ότι κατόπιν οδηγιών του ε­ φεσείοντα οι δράστες τους παρέδωσαν μέρος των κλαπέντων. ζ) Το γεγονός ότι η αξία των αντικειμένων ήταν κατά πολύ μεγαλύτερα τ ο υ τιμήματος αγοράς των από τον εφεσείοντα. 30 35 40 Η υπεράσπιση τ ο υ εφεσείονταήταν ότι αγόρασε τ α κλοπι­ μαία από τους δράστες έναντι £2,000.-χωρίς να γνωρίζει ή να έχει υπόνοιες ότι ήσαν κλοπιμαία. Το Α ν ώ τ α τ ο Δικαστήριο, αποδεχόμενον την έφεση, απεφάσισε: Α

(1)Το πρωτόδικο Δικαστήριο σωστά προσέγγισε τ ο θέμα αν υπήρχε ανάγκη ενισχυτικής μαρτυρίας. Η ενισχιτική μαρ ι υρία πρέπει: {α) Νά έχειπηγήν ανεξάρτητη από τον μάρ­ τ υ ρ α , την μαρτυρία τ ο υ οποίου ενισχύει, (β) Πρέπει να τείνει να καταδείξειουσιωδώς ότι όχι μόνον διαπράχθηκε τ ο έγκλημα αλλά και ότι δράστης τ ο υ είναι ο κατηγορούμενος. Ό μ ω ς 259 Ττοουλιάςν. Δημοκρατίας

(1989)δεν απαιτείται να αποδεικνύει αφ'εαυτήςτα αμφισβητούμε­ νο /εγονότα ήτα συσταστικά στοιχεία του εγκλήματος.

(2)Στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρωτόδικο Δικαστή­ ριο σωστά έκρινε ότι τα αναφερόμενα υπό στοχεία (α) και (β) της περιλήψεως των γεγονότων αποτελούν ενισχυτική μαρτυρία. Όμως λανθασμένα θεώρησε τα αναφερόμενα υπό στοιχεία {γ), (δ)* (ε) και (στ) ως ενισχυτική μαρτυρία. Τέλος λανθασμένα προσέγγισε το θέμα της προσαχθείσας μαρτυ­ ρίαςσχετικά μετην αξίαν των κλοπιμαίων. Β.Το εύρημα για την αξία των κλοπιμαίων βασίστηκε στη μαρτυρία πραγματογνωμόνων. Η γνώμη πραγματογνώμονα είναι δεκτή ως πρωτογενής μαρτυρία κατ' εξαίρεση από τον κανόνα αποκλεισμού τηςεξ ακοής μαρτυρίας. Όμως, στο βαθμό,που ηγνώμηβασίζεται σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθή (όπως συνέβη στηνπερίπτωση αυτή),ταγεγονότα αυτά πρέπει να αποδει­ κνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (πράγμα που δενέγινεστη περίπτωση αυτή). 5 10 15 Γ. Ετσι ένα μεγάλομέροςτης μαρτυρίας,που θεωρήθηκεε­ νισχυτική κακώς θεωρήθηκεενισχυτική. Δ. Η επιφύλαξη του άρθρου145

(1)(β)εφαρμόζεταιμόνο ό ταν παράτοπραγματικό ή νομικό λάθοςτουπρωτόδικουΔι­ καστηρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο μπορεί να αχθή με βε­ βαιότητα στο συμπέρασμαότιτόσο τοπρωτόδικο όσο καιο­ ποιονδήποτε άλλοΔικαστήριο θα κατέληγεστην ίδια καταδίκη, αν δεν υπέπιπτε στο ενλόγω λάθος.Τέτοιο συμπέρασμα δενδικαιολογείταιστηνπροκειμένη περίπτωση. Ε.Ηεπανεκδίκαση υποθέσεως δενέχεισκοπόνα δώσει δεύ­ τερηευκαιρίαστηνκατηγορούσαν αρχήν.Δικαιολογείται μό­ νο όταν το υλικό, υπό τοπρίσμασωστής εκτίμησης καινομικής καθοδήγησης θα μπορούσενα δικαιολογήσει καταδίκη, όχι όμως και εφαρμογήν της επιφύλαξης του άρθρου 145

(1)(β)τουΚεφ.155. ΣΤ. Ενώπιοντου πρωτόδικου Δικαστηρίου υπήρχε σαφής μαρτυρίαότι τα αντικείμενα στην κατοχήν του εφεσείονταείχαν κλοπή πρόσφατα. Αυτό σεσυνδυασμό μετην απόρριψη τηςεξήγησης τουε4>εσείονταθα μπορούσενα οδηγήσει σε ε- 20 25 30 35 * Καθ'όσοναφοράτο θέματουτιμολογίου δενπροσάχθηκε μαρ­ τυρία ότιοεφεσείωνεγνώριζε την υπαρξή του. Ο τόπος ανευρέ­ σεως στην περίπτωσηαυτή δεν είναι τέτοιοςώστε να δημιουργεί 40 τεκμήριο γνώσης. 260 2Α.Α.Δ. ΤτοουλιΔς ν. Δημοκρατίας νοχοποιητικά συμπεράσματα. Άρα δικαιολογείται επανεκδίκασητηςυπόθεσης. Η έφεση γίνεται δεκτή. Διατάσσεται επανεκδίκασηςτηςυποθέσεως. 5 Αναφερόμενεςαποφάσεις: Mousoulides v. TheRepublic

(1983)2C.L.R.336; R. v.Baskerville11916]2 K.B. 658; DPPv. Hester [1972] 3All E.R.1065; DPPν Kilboume 11973] 1All E.R. 456; 10 R.v.Spencer [1986]2All E.R. 928; Peristianisv.ThePolice

(1969)2C.L.R. 137; Hourentzou v. The Police

(1973)2 C.L.R.526; Vouniotis v. TheRepublic

(1975)2 C.L.R.34; FourriandOthersv. The Republic

(1980)2 C.L.R. 152; 15 Turnerv. Blunden [1986]2AllE.R.75; Attorney GeneralofHongKong v.WongMuk-ping[1987]2AllE.R.488 R. v.Beck (1982]1All E.R.807; Demetnou v. The Republic, 1961 C.L.R. 309; 20 PolycarpouandAnother v. TheRepublic

(1967)2 C.L.R.198; Karatzias v. The Police

(1972)2 C.L.R. 51; R. v.Rose [1982]2 AllE.R. 536; R. v.Ball[1983]2All E.R. 1079; Kyprianouv. ThePolice

(1976)2 C.L.R.75; 25 Pierides v. The Republic

(1971)2 C.L.R. 263; Charalambous v. The Republic

(1983)2 C.L.R.97. 'Εφεση κατά τηςκαταδίκης καιποινής· Έφεση κατά της καταδίκης καιποινήςαπό τον Χαράλαμ­ πο ΘεοδώρουΤτοουλιά οοποίος κρίθηκεένοχοςστις23 Ια- . 30 νουαρίου 1989από το Στρατιωτικό Δικαστήριο Λευκω­ σίας (ΑριθμόςΥπόθεσης 415/88) για την κλεπταποδοχή ει­ δών οικιακού εξοπλισμού κατά παράβαση του άρθρου Ι261 Ττοουλιάςν. Δημοκρατίας

(1989)306(a) τ ο υ Ποινικού Κωδικό Κεφ.154και τ ο υ άρθρου 5 του περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα και Δικονομίας Νο­ μού, 1964 και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 18 μηνών. Μ. Πισσάς, για τον εφεσείοντα. Π. Ιουλιανός, για τους εφεσίβλητους. 5 ΠΙΚΗΣΔ.: Ο Χαράλαμπος ΘεόδωρουΤτοουλιά,Αντισυν­ τ α γ μ α τ ά ρ χ η ς της Εθνικής Φρουράς, κρίθηκε από τ ο Στρα­ τοδικείο ένοχος για την κλεπταποδοχή ειδών οικιακού εξο­ πλισμού και καταδικάστηκεσεφυλάκιση18μηνών. Σύμφω­ να μετ α ευρήματατου Δικαστηρίου η αξία των κλαπέντων 10 αντικειμένων ανερχόταν σε περίπου £7,256.-- (στο κατηγο­ ρητήριο η αξία τους καθορίστηκε στο ποσότων £11,773.--). Ο εφεσείωναρνήθηκε ενοχή' παραδέχθηκε όμως ότιέλαβε κατοχή των επίπλων και σκευών που περιγράφονταιστο ε­ πεξηγηματικό παράρτημα των λεπτομερειών τ ο υαδίκημα- 15 τος και ότι α υ τ ά ήταν κλοπιμαία (ηπαραδοχή έγινεστο αρ­ χικό στάδιο της διαδικασίας με δήλωση βάσει των διατά­ ξεων τ ο υ άρθρου 19 τ ο υ Περί Αποδείξεως Νόμου (όπως τροποποιήθηκε από το Ν 86/86). Ό χ ι μόνο τ α αντικείμενα ήταν κλοπιμαία αλλά,όπως αποκάλυψε η μαρτυρία, ήταν 20 τ ο προϊόν κλοπής, που είχε διαπραχθεί πρόσφατα. Την κλοπή διενέργησαν οι Κώστας Μαύρος,Σίμος Γεωρ­ γίου και Σωτήρης Θεοδόση, μάρτυρες κατηγορίαςαρ. 21,5 και 1,αντίστοιχα. Και οι τρειςπαραδέκτηκαν,πρινκαταθέ­ σουν στη δίκη τ ο υ εφεσείοντα, ενοχή ενώπιοντ ο υ Επαρχία- 25 κού Δικαστηρίου Λάρνακας για την κλοπή της περιουσίας. Τα αντικείμενα που παρέδωσαν στον εφεσείοντα τ α είχαν κλέψει από τ α τουριστικά διαμερίσματα «ΓΟΡΓΟΝΑ» που βρίσκονται στην τοποθεσία «Άγιος Ευστάθιος» στη Σωτή­ ρα. Γιατο αδίκημα που διέπραξαν καταδικάστηκαν από τ ο 30 Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας σε εξάμηνη ποινή φυλά­ κισης με αναστολή. Ο εφεσείωναρνήθηκεότι γνώριζε κατά τ ο χρόνο της παραλαβήςτους πως τ α αντικείμενα ήταν κλοπιμαία. Τουναν­ τίον πίστευε α υ τ ό που τ ο υ λέχθηκε ότι τ α έπιπλα αποτε- 35 λούσαν μέρος τ ο υ εξοπλισμού τουριστικού καταλύματος στην Πύλα, τ ο οποίο ανήκε στο ξένης εθνικότητας γαμβρό ενόςτων πωλητών,του Μ α ύ ρ ο υ . Ητουριστική α υ τ ή μονά­ δα, όπως τ ο υ είπαν, βρισκόταν υπό διάλυση ενόψει της πρόθεσης τ ο υ ιδιοκτήτη να εγκατασταθεί στο εξωτερικό. 40 262 2Α.Α.Δ. Ττοουλιαςν.Δημοκρατίας Π**^ς Α.. Τα αντικείμενα τ α παρέλαβε μετά από συμφωνία στην ο­ ποία προήλθε με τ ο Μαύρο για την αγορά τ ο υ ς γ ι α ποσό £2,000.--. Έναντι της τιμής αγοράς πλήρωσε ποσό £340.-περίπου, τ ο δε υπόλοιπο, όπως ισχυρίστηκε, συμφώνησε 5 να τ οπληρώσει σταδιακά μεδόσεις. Η συμφωνία έγινε κατά τη διάρκειαοτρατιωτικής άσκησης στην οποία οι συνεργοί στο έγκλημα της κλοπής προσήλθαν ως έφεδροι για υπηρε­ σία. Ο εφεσείων ενδιαφερόταν να εξοπλίσει με την αναγ­ καία επίπλωση κέντρο αναψυχής τ ο οποίο κατά τον κρίσι10 μο χρόνο βρισκόταν υπό ανέγερση στην περιοχή «ΛΕΜΠΑ» στην Π ά φ ο . Η υπεράσπιση τ ο υ εφεσείοντα, την οποία υπεστήριξε ε­ νόρκως, συνίστατο στην άρνηση γνώσης ότι τ α αντικείμενα ήταν κλοπιμαία ή οποιασδήποτε υπόνοιας για την προέ15 λευσή τους. Οι μάρτυρες κατηγορίας Μαύρος και Γεωρ­ γίου υποστήριξαν την εκδοχή του αλλά δεν έγιναν πιστευ­ τοί, όπως δεν έγινεπιστευτός ο Ττοουλιάς. Και οι δυο μάρ­ τυρες κατηγορίας κρίθηκαν αναξιόπιστοι. Ένας από τους λόγους για τους οποίους απορρίφθηκε η μαρτυρία τ ο υ 20 Μαύρου ήταν η κήρυξη του κατά τη διάρκεια της κατάθε­ σης τ ο υ , ως εχθρικού μάρτυρα ενόψει της αντιφατικής κα­ τάθεσης, στην οποία είχε προβεί στις Αστυνομικές Αρχές. Η μόνη άμεση (direct) μαρτυρία που απέδιδε άμεση γνώ­ ση στο Ττοουλιά,αναφορικά μετην προέλευση των αντί κει25 μένων που παρέλαβε, ήταν εκείνη ενόςτων συνεργών στην κλοπή, τ ο υ Σωτήρη Θεοδόση (Μ.Κ.1). Συμφωνά μετην κα­ τάθεση τ ο υ ο εφεσείων συμφώνησε να πληρώσει τ ο ποσό των £2,000.-για αντικείμενα που είχαν κλαπεί και άλλα που επρόκειτο να κλαπούν από τ ο κέντρο «ΓΟΡΓΟΝΑ». Το 30 Στρατοδικείο κατέληξεστο συμπέρασμα ότι δεν ήτανδιατε­ θειμένοι να βασιστούν στη μαρτυρία τ ο υ Θεοδόση χωρίς ε­ νισχυτική μαρτυρία. Στο σχετικό απόσπασμα της απόφα­ σης τ ο υ πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφέρεται: 35 40 «Κρίνοντας με πολλήν περίσκεψιν κατά πόσον θα ενεργήσομεν πάνω στην μαρτυρίαν του Μ.Κ.

(1)δίχως ενισχυτικήν μαρτυρία απεφασίσαμεν εν όψει των όσων λέγομεν πιο πάνω πως δεν είμαστεδιατεθειμένοι να βασιστούμεν στην μαρτυρίαν του αν αυτή δεν ενισχύεται από ανεξάρτητη μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενον με την διάπρσξιν τ ο υ εγκλήματος. Ό π ω ς έ- 263 ΠικήςΑ. Ττοουλιάςν.Δημοκρατίας

(1989)χομεν ήδηπει οΜ.Κ.

(1)είναισυναυτουργός πέρα όμως από αυτό εμπίπτει καιστην κατηγορίαντων υπόπτων μαρτύρων και γΓ αυτό προτού βασιστούμεν και ενεργήσουμεν πάνωστην μαρτυρίατου θαπρέπει αυτήνα ενισχύεται από ανεξάρτητη μαρτυρία του θα πρέπει 5 αυτή να ενισχύεται από ανεξάρτητη μαρτυρία. Επειδή χρησιμοποιούμεν την φράσιν 'βασιστούμεν στην μαρ­ τυρία του' αυτόδεν σημαίνει πως από μόνη της καιεκ προοιμίου θαγίνει αποδεκτήως αληθής.Αυτόθα απο­ φασισθεί αφούληφθεί υπ'όψιν το σύνολο της ενώπιον 10 μας μαρτυρίας.» Εκείνο το οποίο προφανώς ήθελε να τονίσει το Δικαστή­ ριο ήταν ότι παρά το γεγονός ότι ο Θεοδόση δεν ήταν συ­ νεργός του εφεσείοντα (accomplice) στη διάπραξη του εγ­ κλήματος της κλεπταποδοχής (participes criminis), η συνά- 15 φεια μεταξύ των δυοαδικημάτων- εκείνου της κλοπής και της κλεπταποδοχής-ηαλληλουχία μεταξύτων δυο αδικη­ μάτων, καθώςκαιτογεγονός ότιταδυοαδικήματααποτε­ λούσαν σε μεγάλο βαθμόμέρος του ίδιουφάσματοςεγκλη­ ματικής δράσης, δικαιολογούσαν τη μεταχείριση του μάρ- 20 τυρά Θεοδόση ως συνεργού στο έγκλημα τηςκλεπταποδο­ χής με όλα τα παρεπόμενα ως προς την ανάγκηπροειδο­ ποίησης γιατην αποδοχήτης μαρτυρίαςτου χωρίς ενισχυ­ τική μαρτυρία (corroborative evidence). Το πρωτόδικο Δικαστήριο επίσης επεσήμανε ότι ηανα- 25 ζήτηση ενισχυτικής μαρτυρίαςδεδικαιολογείται μόνο σχε­ τικά με τη μαρτυρία συνεργών αλλά και σ' όλες τις περι­ πτώσεις όπουησχέσητου μάρτυραμετοαδίκημαπουδιαπράχθηκε δημιουργεί ερωτηματικά καιυπόνοιες γιατηνα­ ξιοπιστία του. Τοθέμα αυτό είχαμε την ευκαιρίαναπραγ- 30 ματευθούμε καιστην υπόθεση Mousoulidesv. Republic* Η απόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίουνα εξομοιώσει τη μαρτυρία του Θεοδόση με εκείνη του συνεργού ήταν, στα πλαίσια των γεγονότων της υπόθεσης, σωστή' άλλω­ στε ηαπόφαση αυτήδεν έχει αμφισβητηθεί ούτε αποτελεί 35 θέμαπρος εξέταση. Το κύριοθέματης έφεσης είναι ηαπο­ δεικτική αξία της μαρτυρίας που κρίθηκε ως ενισχυτική. Συνυφασμένο με αυτό το θέμα είναι καιτο εύρημα του Δι•

(1983)2C.LR

1. 264 2Α.Α.Δ. Ττοουλιάς ν. Δημοκρατίας Πικής Α., καστηρίου για την αξία των κλαπέντων αντικειμένων που απαριθμείται ως μέροςτης ενισχυτικής μαρτυρίας. Σύμφωνα μετις εισηγήσειςτ ο υ δικηγόρου τ ο υ εφεσείον­ τ α η μαρτυρία που αποφασίστηκε ότι ήταν ενισχυτική δεν 5 είχε τ α χαρακτηριστικά ενισχυτικής μαρτυρίας, αλλά ούτε ως θέμααποδεικτικής αξίας μπορούσε να πληρώσει τ ο κε­ νό στην αξιοπιστία τ ο υ Θεοδόση. Τι συνιστά ενισχυτική μαρτυρία αποτέλεσετ ο θέμαπολ­ λών δικαστικών αποφάσεων τόσο στην Αγγλία* όσο και 10 στην Κύπρο,** και εξετάστηκε με πολλή λεπτομέρεια από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Η απόφαση τ ο υ Λόρδου Rea­ ding στην υπόθεση R. v. Baskerville*** έχει επανειλημμένα κριθεί ότι συνοψίζει όλα τ α στοιχεία τ α οποία συνθέτουν την ενισχυτική μαρτυρία. Πρέπει να έχει προέλευση ανε15 ξάρτητη από τ ο μάρτυρα τ η μαρτυρία τ ο υ οποίου απο­ βλέπει να ενισχύσει και να τείνει να καταδείξει ουσιωδώς ότι όχι μόνο διαπράχθηκε τ ο αδίκημα για τ ο οποίο κατηγορεί­ ται ο υπόδικος, αλλάεπίσης ότι εκείνοςπου τ ο διέπραξε ή­ ταν ο κατηγορούμενος. Ό π ω ς υποδεικνύεται στην πρόσ20 φ α τ η δικαστική απόφαση Turner v. Blunden**** δεν απαι­ τείται όπως η ενισχυτική μαρτυρία αποδεικνύει α φ ' εαυτής τ α αμφισβητούμεναγεγονότα ήτ α συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ό , τ ι απαιτείται είναι η μαρτυρία να έχει ανε­ ξάρτητη προέλευση από τ ο συνένοχο (accomplice) και να 25 τείνει να καταδείξει σε μια ήπερισσότερες ουσιώόεις λεπτο­ μέρειες ότι διαπράχθηκε τ ο κρινόμενο έγκλημα και ότι οεγ­ κληματίας είναι ο κατηγορούμενος.****** Δεδομένου ότι πληρούνται οι αναγκαίεςπροϋποθέσεις η αποδεικτική αξίατης ενισχυτικής μαρτυρίαςποικίλλει ανά30 λογα με τ ο περιεχόμενο της και τ η βεβαιότητα, που δη­ μιουργεί για την αξιοπιστία τ ο υ συνεργού, θέματαπου α­ νάγονται κατ' εξοχή στην κρίση τ ο υ εκδικάζοντος δικαστη* (Βλέπε, μεταξύ άλλων, DPPv. HESTER11972}3All E.R.
2. DPPv. KILBOURNE 11973}1 A11E.R 456, R. v.SPENCER[198612AllE.R. 928). ** (Βλέπε,μεταξύ άλλων, GEORCHIOS1.PERlSTlANISv. THEPOLICE

(1969)2C.L.R 137. NICOSFLOURENTZOUv THEPOLICE

(1973)2C.L.R. 526, YIANNISANTONIOU vOurnonsv. THE REPUBLIC

(1975)2 CLR. 34, FOURRI & OTHERS V REPUBLIC

(1980)2C.LR152). "•{191612KB.658 "•*[1986}2AIIE.R. 75 *****(Βλέπε,R.v. BECK(1982}1AllΕR.807). 265 Πικής AJ Τϊοουλιάς ν.Δημοκρατίας (19*9) ρίου. Στη σχετικά πρόσφατη αγγλική απόφαση Arfomey General of Hong Kong v. Wong Muk-ping* αμφισβητήθηκε η πατροπαράδοτη προσέγγιση των Δικαστηρίων να εξετάζε­ τ α ι σεπ ρ ώ τ ο στάδιο ηαξιοπιστία τ ο υ μάρτυρα, συνενόχου ή υπόπτου, και να αναζητείται ενισχυτική μαρτυρία μόνο 5 όταν ο μάρτυρας κρίνεται κατ' αρχή αξιόπιστος. Η απόφα­ ση υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει λογικό έρεισμα στον κατα­ τεμαχισμό της μαρτυρίας για σκοπούς αξιολόγησης της α­ ξιοπιστίας οποιουδήποτε μάρτυρα. Η μαρτυρία πρέπει να κρίνεται ως ενιαίο σύνολο. Το θέμα αυτό εξετάζουμεπαρεν- 10 θετικά επειδή στην προκείμενη υπόθεση τ ο πρωτόδικο Δι­ καστήριο προέβη σε συγκεκριμένο εύρημα ότι δεν ήταν έ­ τοιμο να δεχθεί τ ο Θεοδόση ως αξιόπιστο μάρτυρα. Στο συμπέρασμα να δεχτούν τη μαρτυρία του άχθηκαν ως άμε­ σο αποτέλεσμα τ η ς μαρτυρίας η οποία εξειδικεύεται ως ενι- 15 σχυτική. Ο δικηγόρος της Δημοκρατίας εισηγήθηκε ότι η μαρτυ­ ρία η οποία προσδιορίζεται ως ενισχυτική, βεβαιώνει σε ου­ σιώδεις λεπτομέρειες την κατάθεση του Θεοδόση' αλλά κι' άν μέροςτ η ς μαρτυρίας την οποία τ ο Δικαστήριο έκρινε ώς 20 ενισχυτική δεν πληρούσε τ α εχέγγυα ενισχυτικής μαρτυ­ ρίας, η ενοχή τ ο υ εφεσείοντα προκύπτει αβίαστα, όπως ει­ σηγήθηκε ο δικηγόρος των καθ'ων ηέφεση, από τ α έγκυρα ευρήματα ώστε να δικαιολογείται η εφαρμογή των διατά­ ξεων της επιφύλαξης της παραγράφου (β) τ ο υ εδαφίου 1 25 τ ο υ άρθρου 145τ ο υ Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου -Κεφ.

1. Θ α προχωρήσουμε μετη σύνοψη της μαρτυρίας η οποία έγινε δεκτή ως ενισχυτική και θα εξετάσουμε, ενώ προχω­ ρούμε, κατάπόσο ημαρτυρία αυτή έχειτ α χαρακτηριστικά 30 της ενισχυτικής μαρτυρίας, καθώς και την αποδεικτική της αξία:(Α) Συνδρομή των δραστών (της κλοπής) για την εξα­ σφάλιση οχήματος για τη μεταφοράτης κλαπείσας περιου­ σίας. Η μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τουμαζή (Μ.Κ. 10) και 35 του Χαράλαμπου Μιχαήλ (Μ.Κ. 17), υποστηρίζει ότι ο εφε­ σείων έδειξε ενεργό ενδιαφέρον για την εξασφάλιση οχήμα­ τος για τ η μεταφορά των παραδοθέντων αντικειμένων, πε- ' 11987]2All ΕR.
2. 266 2Α.Α.Δ. Ττοουλιάς ν.Δημοκρατίας ΠικήςΔ ριλαμβανομένης και της ανάληψης οικονομικών υποχρεώ­ σεων για την απόκτηση τ ο υ . Η μαρτυρία αυτή έχει ανεξάρτητη προέλευση από τη μαρτυρία τ ο υ Σωτήρη Θεοδόση (Μ.Κ. 1)και τείνει να κατα5 δείξει ενεργό συμμετοχή τ ο υ Ττοουλιά στην εξασφάλιση των μέσων γιατ η μεταφορά καιτηνπαράδοση των κλαπέν­ των αντικειμένων στο ίδιο. Εύλογα η μαρτυρία αυτή χαρα­ κτηρίστηκε ως ενισχυτική, λαμβάνοντας υπόψη τ ο ασύνη­ θες ενδιαφέροντου αγοραστή για την εξασφάλισητων αν10 τικειμενων και την άμεση συνδρομή τ ο υ στην ευόδωση των σκοπών της κλοπής. (Β) Η παράλειψη τ ο υ εφεσείοντα να δηλώσει στην κατά­ θεση τ ο υ στον Υπαστυνόμο Κυριάκο Μίλλερ (Μ.Κ. 19) μετά που τ ο υ γνωστοποιήθηκε ότι τ α αντικείμενα ήταν κλοπι15 μαία ό τ ι , εκτόςαπό τ ο κέντρο τ ο υ , εφυλάττοντο και κλοπι­ μαία αντικείμενα στο σπίτι τ ο υ . Ηπαράλειψη α υ τ ή ,σεσυν­ δυασμό μετην απόρριψη τηςεξήγησηςπου έδωσε ότι η πα­ ράλειψη τ ο υ οφειλότανότου φόβουςτ ο υ ότι επίσκεψη της αστυνομίας στο σπίτι του θααναστάτωνε τη σύζυγο τ ο υ της 20 οποίας η υγεία ήταν κλονισμένη, μπορούσε εύλογα να ερ­ μηνευθεί ως απόπειρα απόκρυψης μέρους της κλοπιμαίας περιουσίας. Ηθελημένη απόκρυψη της φύλαξης κλοπι­ μαίας περιουσίας τείνει να ενισχύσει την ύπαρξη γνώσης για την προέλευση της. 25 (Π Η προειδοποίηση που δόθηκε στον αστυνομικό Χρί­ στο Λοΐζου (Μ.Κ. 20) ότι τ α αντικείμενα τ α οποία τ ο υ είχε παραδώσει ο εφεσείωναποτελούσαν μέρος κλοπιμαίας πε­ ριουσίας. Η προειδοποίηση έγινε μετάπου γνωστοποιήθη­ κε στο Ττοουλιά από τις αστυνομικές Αρχές ότι τ α αντικείj ( j μένα τ α οποία παρέλαβε αποτελούσαν μέρος κλοπιμαίας περιουσίας. Εσφαλμένα η μαρτυρία τ ο υ μάρτυρα Χρίστου Λοΐζου κρίθηκε ως ενισχυτική αναλογιζόμενοι ότι συνάδει ε­ ξίσου και μεπροσπάθεια εκ μέρους του εφεσείοντα να προ­ φυλάξει τ ο μάρτυρα απί τις συνέπειες κατοχής κλοπιμαίας 35 περιουσίας. Η προειδοποίηση δεν αποκαλύπτει γνώση για την προέλευση της περιουσίας, ανεξάρτητη από την πλη­ ροφόρηση των ανακριτικών αρχών. (Δ) Η ανεύρεση σ' ένα από τ α συρτάρια ενόςπάγκου που αποτελούσε μέροςτης κλοπιμαίας περιουσίας ενόςτιμολο- 2ο7 Πικής Α. Ττοουλιάςν.Δημοκρατίας

(1989)γιου με την επιγραφή «Γοργόνα» (Τεκμήριο 5). Χωρίς την ύ­ παρξη μαρτυρίας ότιτ ο τιμολόγιο περιήλθεσεγνώση τ ο υε­ φεσείοντα, η ύπαρξη τ ο υ τιμολογίου ήταν ουδέτερο στοι­ χείο τ ο οποίοεσφαλμένα κρίθηκε ως μαρτυρία η οποία έτει­ νε να καταδείξειγνώση για την προέλευση τ ο υ επίπλου στο 5 οποίο βρέθηκε. Ούτε η θέση στην οποία φυλαττόταν ήτα\ τέτοια ώστε να μπορούσε βάσιμα να υποτεθεί ότι ο εφε­ σείων θα λάμβανε γνώση για την ύπαρξη τ ο υ . (Ε) Η ανεύρεση στην κατοχή των δραστών ενός κλειδιού της εισόδου τ ο υ κέντρου τ ο υ εφεσείοντα και ενόςφαναριού 10 που τους είχε παραδώσει. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Θεοδόση ηπαράδοση τ ο υ κλειδιού σκοπούσεστην παροχή ευχέρειας αποθήκευσης των σκευών στο κέντρο τ ο υ εφε­ σείοντα όταν ο ίδιος απουσίαζε, και τ ο φανάρι στη φώτιση τ ο υ τόπου της κλοπής για τη διευκόλυνση της. 15 Ο εφεσείων παραδέχθηκε ότι έδωσε τ α αντικείμενα αυτά στους δράστες -τ ο κλειδί για να διευκολύνει την παράδοση των αντικειμένων, και τ ο φανάρι για να φωτίζει τ ο χώρο τ ο υ κέντρου τ ο υ στη διάρκεια της νύχτας δεδομένου ότι δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Η ύπαρξη των αντικειμένων αυ- 20 τών παρέχει ανεξάρτητη βεβαίωση μόνο τ ο υ γεγονότος ότι είχαν παραδοθεί. Δε μαρτυρεί όμως τ ο λόγο για τον οποίο τ ο υ είχαν παραδοθεί, που είναιτ ο κρίσιμο στοιχείο, και συ­ νεπώς δεν παρέχουν ανεξάρτητη επιβεβαίωση των ισχυρι­ σμώντ ο υ ότι τ ο φανάρι παραδόθηκε για να διευκολύνει την 25 κλοπή. (ΣΤ) Η κατάθεση των μαρτύρων Μαίρης Παπαδοπούλου (Μ.Κ. 6) και Σάββα Λεωνίδου (Μ.Κ.8) ότι κατόπιν οδηγιών τ ο υ εφεσείονταοι δράστεςτουςπαρέδωσαν μέροςτων κλα­ πέντων αντικειμένων. Η μαρτυρία δεν ενισχύει τη μαρτυρία 30 τ ο υ Θεοδόση και δεν καταμαρτυρεί γνώση εκ μέρους τ ο υ ε­ φεσείοντα για την προέλευση τους. Τέλος, (Ζ) η απόκτηση των αντικειμένων για ποσό πολύ χαμη­ λότερο της αξίας τους. Ω ς θέμα αρχής η αγορά κλαπέντων εμπορευμάτων σετι- 35 μήπολύχαμηλότερη από την αξίατους μπορεί να ενισχύσει μαρτυρία γ ι α την ύπαρξη γνώσης για την προέλευση τους και παράλληλα να αποτελέσει αυτοτελή μαρτυρία από την οποία δυνατό να εξαχθούν ενοχοποιητικά συμπεράσμα- 268 2Α.Α.Δ. Ττοουλιάς ν.Δημοκρατίας Πικής Δ- τ α . Η αποδεικτική τηςα ξ ί ασυναρτάται άμεσα μετ ο βαθμό και έκτασηπου προδίοει γνώση γιατην προέλευση των αν­ τικειμένων. Ο ι ενστάσειςτ ο υ εφεσείοντα στο σημείο α υ τ ό της απόφασης στρέφονται κυρίως εναντίον των ευρημά5 των τ ο υ Δικαστηρίου γ ι α την αξία των εμπορευμάτων και τους λόγους για τους οποίους απορρίφθηκε η μαρτυρία τ ο υ Ά ν τ η Λεοντιάδη (Μ.Υ. 3)ο οποίος διατηρεί παλαιοπω­ λείοστηΛευκωσία και ασχολείταιγιαχρόνια μετην πώληση μεταχειρισμένων αντικειμένων. 10 Τα ευρήματα τ ο υ Δικαστηρίου στηρίχθηκαν στη μαρτυ­ ρία τ ο υ Χρίστου Κωνοταντά (Μ.Κ. 14),Βοηθού Αρχιεπιοτάτη στοΤμήμα Δημόσιων Έργων, και τ ο υ Ά ρ ι σ τ ο υ Ευθυμίου (Μ.Κ. 12) υπάλληλου τ ο υ Τμήματος Ηλεκτρομηχανολογι­ κών Υπηρεσιών,που προσδιόρισαν την τιμή των αντικειμέ15 νων μετάαπό έρευνααναφορικάμετην αξία τους. Η μαρτυ­ ρία και των δυο έχει, σε κάποιο βαθμό,θεωρητικό υπόβα­ θρο και δε συσχετίζεται με τις πραγματικότητες της αγο­ ράς. Η πιο πάνω παρατήρηση τ ο υΔικαστηρίου κ α τ άτηδιάρ20 κειατ Πς δίκης φανερώνει ότι ημαρτυρία καιτων δυο αυτών μαρτύρων της κατηγορίας εξετάστηκεχωρίς να εκτιμηθεί σωστά οσκοπός της που ήταν ο προσδιορισμός τηςαξίας των αντικειμένων στην ελεύθερη α γ ο ρ ά : «Δικαστήριο: Ο μάρτυςδενείναι έμπορας,είναιπραγμα25 τογνωμων. Το τι γίνεται μεταξύ έμπορα καιπελάτου είναι άλλο θέμα.» Στην πιο κάτω ερώτηση που τ ο υ υποβλήθηκε, ο μάρτυ­ ρας Χρίστος Κωνσταντάς (Μ.Κ.14),απάντησε κ α τ α φ α τ ι κ ά : 30 «Ε.Δηλαδή εάν κατάλαβακαλάσήμερα καταθέτεις με βάση την έκθεσινπου έκαμεν ο Επαρχιακός Μηχανικός Δημοσίων Έργων Αμμοχώστου. Α. Ναι.» . Ο μάρτυραςΕυθυμίου κατέθεσε ό τ ι οιτιμέςπ ο υ καθόρι­ σε δε βασίζονται αποκλειστικά στη δική τ ο υ εκτίμηση για 35 ^ v αξία τους στην ελεύθερη α γ ο ρ ά αλλά, όπως είπε, και στην έρευναπου έκαμεαπό τουςαντιπροσώπους και τους μεταπωλητές. 269 ΠικήςΔ.. Ττοουλιάςν.Δημοκρατίας

(1989)Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της απόδειξης η γνώμη πραγματογνώμονα γίνεται δεκτή κατ' εξαίρεση προς τον κανόνα περί εξ ακοής μαρτυρίας. Ό , τ ι είναι αποδεκτό είναι ηγνώμη του ως πρωτογενής μαρτυρία. Στο βαθμό και έκταση που ο πράγμα' ογνώμων βασίζει τη γνώμη του σε 5 γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τ α γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτι­ κούς κανόνες. Παραλε ψΓ απόδειξης τους εξουδετερώνει το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται ηγνώμη τ ο υ ειδι­ κού. 10 Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε είναι ότι τ ο πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολόγησε τη μαρτυρία των μαρ­ τύρων αυτών χωρίς σαφή επίγνωση των προϋποθέσεων και ορίων μέσα στα οποία λαμβάνεται η μαρτυρία πραγμα­ τογνωμόνων. Η ίδια ασάφεια χαρακτηρίζει και την αξιολό- 15 γηση του περιεχομένου της μαρτυρίας τους. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου στον τομέα α υ τ ό καθίστανται ανασφαλή. Συνεπώς δεν τεκμηριώθηκε η αξία των κλαπέντων αντικει­ μένων κατά τον κρίσιμο χρόνο ώστε να είναι σε θέση τ ο Δι­ καστήριο να συναγάγει οποιαδήποτε συμπεράσματα συ- 20 σχετίζοντας την αξία στην οποία αποκτήθηκαν μετην αξία τους στην ελεύθερηαγορά. Οι λόγοι που δίδονται για την απόρριψη της μαρτυρίας του Άντη Λεοντιάδη (Μ.Υ. 3) επικρίθηκαν από τ ο δικηγόρο του εψεοείονταως μη ικανοποιητικοί. Αυτοί είναι τρεις:- 25

1. Ό τ ι ήταν πελάτης και συνεργάτης τ ο υεφεσείοντα.
2. Ό τ ι δεν ήταν πραγματογνώμων αναφορικά με ηλε­ κτρικές συσκευές, και
3. Ό τ ι οι μάρτυρες κατηγορίας Άριστος Ευθυμίου (Μ.Κ. 12) και Χρίστος Κωνσταντάς (Μ.Κ. 14) ήταν σε καλύτερη θέ- 30 ση να εκτιμήαουν τ α αντικείμενα. Το ότι ο εφεσείων ήταν πελάτης και συνεργάτης τ ο υ μάρ­ τυρα Λεοντιάδη δε σημαίνει α φ 'ευατού ότι ο τελευταίος δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια' ούτε τ ο γεγονός ότι δεν είχε την ίδια ευκαιρία,όπως οι μάρτυρες κατηγορίας,να δει 35 τ α αντικείμενα, του αποστερούσε την ευχέρεια να καταθέ­ σει για την αξία τους. Η πείρα του οτην εμπορία μεταχειρι­ σμένων ειδών στοιχειοθετούσετιςπροϋποθέσεις για την έκ­ φραση γνώμης για την αξία τους. Η κακή προσέγγιση στην 270 2Α.Α.Δ. Ττοουλιάς ν.Δημοκρατίας Πικής Δ.ι εκτίμηση της μαρτυρίας του μάρτυρα α υ τ ο ύ είναι ένας άλ­ λοςλόγος που καθιοΓ*ακροσφαλή τ α ευρήματα τ ο υ πρω­ τόδικου Δικαστηρίου ως προς την αξία των κλαπέντων αν­ τικειμένων. 5 Προκύπτει ότι ένα μεγάλο μέρος της μαρτυρίας που κρί­ θηκε από το Στρατοδικείο ως ενισχυτική της μ α ρ τ υ ρ ί α ς τ ο υ Σωτήρη Θεοδόση (Μ.Κ. 1),δεν ανταποκρινόταν στις προϋ­ ποθέσεις της ενισχυτικής μαρτυρίας και δε μπορούσε να κριθεί ως επιβεβαίωση της μαρτυρίας τ ο υ Θεοδόση. 10 Και τ ο ερώτημα που πρέπει ν' απαντηθεί είναι αν, όπως έχουμε κληθεί από τ ο δικηγόρο των καθ'ων η έφεση, δι­ καιολογείται η εφαρμογή της επιφύλαξης τ ο υ άρθρου 145

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας. Η εφαρμογή της επιφύ­ λαξης δικαιολογείται όταν τ ο Δικαστήριο μπορεί με βε15 βαιότητα να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι παρά τ ο νομι­ κό ήπραγματικό λάθοςτου πρωτόδικουΔικαστηρίου η κα­ ταδίκη δε συνιστά ουσιώδη εκτροπή από την ορθή απονο­ μή της δικαιοσύνης (substantial miscarriage ofjustice). Η κατά­ ληξη αυτή δικαιολογείται οποτεδήποτε τ ο Ανώτατο Δικα20 οτήριο μπορεί με βεβαιότητα να αχθεί στο συμπέρασμα ότι τόσο τ ο πρωτόδικο όσο και οποιοδήποτε άλλο δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο καταδικαστικό αποτέλεσμα, αν καθοδηγόταν ορθά και συνεκτιμούσε σωστά την αποδεχτή μαρτυρία.* Το κριτήριο τ ο οποίο εφαρμόζεταιστην Αγγλία 25 καταλήγει στο ίδιο' αποτέλεσμα δηλαδή, κατά πόσο οι ένορκοι θα κατέληγαν χωρίς αμφιβολία σε καταδικαστι­ κή ετυμηγορία έστω και αν δεν υπήρχε σφάλμα στην καθο­ δήγηση από τ ο Δικαστή.** Εφαρμόζοντας τις σχετικές αρχές στην προκείμενη υπο30 θέση,επισημαίνουμε ό τ ι : (α)Το Δικαστήριο δεν ήταν έτοιμο να δεχθεί ως αξιόπιστη τη μαρτυρία τ ο υ Σωτήρη Θεοδόση (Μ.Κ. 1)χωρίς ενισχυτι­ κή μαρτυρία, και (β) ότι τελικά ότχθηκε σ' α υ τ ό τ ο συμπέρασμα ενόψει τ ο υ 35 συνόλου της μαρτυρίας, που κρίθηκε ως ενισχυτική. * (Βλέπε,μεταξύάλλων,LAZARISDEMETRIOUν THEREPUBLIC, 1961 C.LR 309.NICOSANTONIPOLYCARPOUANDANOTHERν THEREPUBUC(19b7)2CL.R 198.ANTONlOSG.KARATZIASv.THEPOLICE

(1972)2C.L R51). **(Βλέπε, μεταξύάλλων, R. ν ROSE(1982}2All ΕR 536). 271 Πικής Δ. Ττοουλιάςν.Δημοκρατίας

(1989)Δε γνωρίζουμε ποια θα ήταν η αντίδραση τ ο υ πρωτόδι­ κου Δικαστηρίου ή οποιουδήποτε άλλου Δικαστηρίου αν μόνο μέρος της μαρτυρίας που αξιολογήθηκε ως ενισχυτι­ κή μπορούσε βάσιμα vc κριθείότι είχε α υ τ ά τ α χαρακτηρι­ στικά. 5 Κάτω από αυτέςτις συνθήκεςδεμπορεί να προβλέψουμε με βεβαιότηταπ ο ι α θα ήταν ηετυμηγορία τ ο υ Δικαστηρίου αν τ α γεγονότα της υπόθεσης ετύγχαναν σωστής εκτίμη­ σης, όπως επεξηγείται στην απόβαση α υ τ ή . Δεν υπάρχει συνεπώς πεδίο για την εφαρμογή της επιφύλαξης. Κρίνου- 10 με όμως ότι δικαιολογείται η επανεκδίκαση της υπόθεσης για τουςλόγουςπ ο υ παραθέτουμεπιο κ ά τ ω : Υπήρχε ενώπιον τ ο υ Δικαστηρίου σαφής μαρτυρία ότι η περιουσία που βρέθηκε στην κατοχή τ ο υ εφεσείοντα είχε κλαπεί π ρ ό σ φ α τ α . Η μαρτυρία α υ τ ή ,σεσυνδυασμό μετην 15 απόρριψη της εξήγησης τ ο υ εφεσείοντα αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες την είχε αποκτήσει, μπο­ ρούσε να οδηγήσεισε ενοχοποιητικά συμπεράσματα, τ α ο­ ποίατ οπρωτόδι κοΔικαστήριοπαρέλειψε ολοσχερώςνα α­ ξιολογήσει. Τι συνιστά πρόσφατη κατοχή κλαπείσας πε- 20 ριουσίας* και τ α ενοχοποιητικά συμπεράσματα τ α οποία μπορεί να εξαχθούν από τέτοια μαρτυρία,αποτέλεσαν τ ο αντίκείμενο εξέτασης στην υπόθεση loannis Kyprianou v. The Police.** To χρονικό διάστημα που είχε μεσολαβήσει μεταξύ της κλοπής καιτηςπαραλαβήςτων αντικειμένων από τον ε- 25 φεσείοντα ήταν τέτοιο που μπορούσε να οδηγήσειστο συμ­ πέρασμα ότι η κατοχή ήταν πρόσφατη. Οι εξουσίες που παρέχονται στο Εφετείο γιατην έκδοση διαταγήςγιατην ε­ πανεκδίκαση υπόθεσης βάσει των διατάξεων τ ο υ άρθρου 25

(3)τ ο υ Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν 14/60) καιτ ο υάρθρου 30 145

(1)(δ) τ ο υ Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου - Κεφ. 155, καθώς και τ α κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη, εξετά­ στηκαν στην υπόθεση PhivosPetrou Piendesv. TheRepublic* ** και στη μεταγενέστερη απόφαση Charalambous v. Republic.**** 35 •(ΒλέπεεπίσηςR ν BALL11983}2AllΕR 1079} **

(1976)2CLR 75,87κ επ) ***

(1971)2CLR 263 ****

(1985)2CLR 97.108κα, 109. 272 2 Λ.Λ.Δ. Ττοουλιάςν.Δημοκρατίας ΠικήςΔ.ί Δυο είναι οιπαράγοντες, που θέλουμενα επισημάνουμε: (ι) Οι εξουσίες για την επανεκδίκαυη ποινικής υπόθεσης δεν έχουν ως σκοπό την παροχή δεύτερης ευκαιρίας στην Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει την υπόθεση της. 5 (ιι) Διαταγή για την επανεκδίκαση δικαιολογείται μό­ νο όπου η μαρτυρία ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν επαρκής για να στηρίξει την καταδίκη υπό το πρίσμα σωστής εκτίμησης των γεγονότων και ορθής καθοδήγησης ως προς τ ο νόμο, αλλάόχι τέτοιαςφύσηςώστενα δικαιολο10 γείτην εφαρμογήτης επιφύλαξης. Στην περίπτωση που ο εφεσείων καταδικαστεί κατά την επανεκδίκαση της υπόθεσης εξυπακούεται ότι θα ληφθεί υπ' όψη τ ο γεγονός ότι έχει ήδη εκτίσει μεγάλο μέρος της ποινής τ ο υ , καθώς επίσης και η αγωνία και ταλαιπωρία 15 που θα υποστεί υπερασπίζοντας τον εαυτότου για δεύτερη φορά για τ ο ίδιο αδίκημα. Μετην παρατήρηση αυτή δε θέ­ λουμε να προδικάσουμε με οποιοδήποτε τρόπο τ ο αποτέ­ λεσμα της νέας δίκης. Η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ακυρώνεται. 20 Διατάσσεται επανεκδίκαση της υπόθεσης από τ ο Στρατοδι­ κείο με άλλη σύνθεση. Ο κατηγορούμενος θα αφεθεί ελεύθερος α φ ο ύ δώσει προσωπική εγγύηση για τ ο ποσό των £5,000.-- για να πα­ ρουσιαστεί στο Στρατοδικείο. Αναμένεται ότι θ αδοθείκάθε 25 προτεραιότητα στην επανεκδίκαση της υπόθεσης. Η Έφεση επιτυγχάνει. Δια­ ταγή για επανεκδίκαση. 273