(1989)20 Νοεμβρίου,1989 (ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στίς) ΒΛΑΤΗΣ ΑΔΜΗΤΟΥ ΛΕΜΗΣ, Εψεσείων, ν. ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική Έφεση Αρ. 5105). Ποινή — Ανθρωποκτονία κατά παράβαση του Άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 — Το θύμα ήταν η μητέρα του δράστη — Ο δράστης έχει ψυχιατρικό ιστορικό — Έπασχε κατά την τέλεση του εγκλήματος από αρνητισμό, σύγχυση στις σκέψεις του, συναισθηματική απάθεια, ιδέεςκαταδίωξης και παρανοϊκού περιεχομένου — Αρχές, που διέπουν την επι βολή ποινής^σε περιπτώσεις όπως αυτές — Ποινή φυλακί σεως 8ετών — Υπό τις περιστάσεις δενμπορεί να θεωρηθεί υ περβολική. Ποινή — Ανθρωποκτονία — Μειωμένη ευθύνη δράστη λόγω ψυχιατρικών διαταραχών — Αρχές, που διέπουν, την επιβολή ποινής — Η έκταση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστη ρίου. ^ \Q Ποινή — Πρόσωπα μειωμένης ευθύνης λόγω ψυχιατρικών διατα ραχών — Δεν υπάρχει στην Κύπρο ποινή κράτησης σε νόσο15 κομείο — Η τυχόν κράτηση βάσει των Περί Διανοητικών Α σθενών Νόμου δεν είναι ποινή. Ο εφεσείωνδιέπραξε μητροκτονία. Η ψυχική τ ο υ κατάστα ση κ α τ ά τον χρόνο τελέσεωςτ ο υ εγκλήματοςδενμπορεί παρά ν α χαρακτηρισθεί ως ταραγμένη. Το Ανώτατο Δικαστήριο, φάνθηκε: απορρίπτοντας **ΛΓ\ την έφεση, απο 20 2Α.Α.Δ. 5 10 15 Λε Μής ν.Δημοκρατίας
(1)Η επιμέτρηση τηςποινής σεπεριπτώσεις όπως αυτή ε ξαρτάται από τοβαθμόευθύνηςτουδράστη,τοπόσοεπικίν δυνος είναι στη κοινωνία και γιαπόσηχρονική διάρκειαπρο βλέπεται να είναιεπικίνδυνος. Έτσι μεβάσητα κριτήριααυτά μπορεί ηποινήνα κυμαίνεταιαπό διάταγμακηδεμονίας μέχρι ισόβιαφυλάκιση. <2)Στη συγκεκριμένη υπόθεση το Κακουργιοδικείοεξέτασε σεβάθοςτην ψυχική κατάσταση τουεφεοείοντα καιτις προ σωπικές τουσυνθήκες καιπροχώρησε στααναγκαίαευρήματα σχετικά μετον βαθμό ευθύνης του,που τον βρήκε πάρα πολύ μειωμένο,αλλ'όχι αμελητέο,μετην ανάγκηνα συνεχίσει να είναι υπό ιατρικήπαρακολούθηση και μετην απρόβλεπτη διάρκειατουχρόνου,που απαιτείται,ώστεναπαύσει ναείναι επικίνδυνος γιατην κοινωνία.
(3)Εν όψει των ανωτέρω σωστά επιλέγηκε ηποινή της φυ λάκισης.Δεν υπάρχει στην περίπτωση αυτήπεριθώριο επεμ βάσεωςσχετικά μετην διάρκεια της. Η έφεση απορρίπτεται. Αναφερόμενεςαποφάσεις: 20 Λ v.Chambers [1983] Crim. L.R. 688. Έφεση εναντίον ποινής. Έφεση εναντίον της ποινής από τον Βλάτη Αδμήτου Λεμή ο οποίος βρέθηκεένοχος στις 24 Ιανουαρίου, 1989 από το Κακουργιοδικείο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υποθέσεως 25 28618/88) στην κατηγορία ανθρωποκτονίας κατά παράβα ση τ ο υ άρθρου 205 τ ο υ Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, όπως τροποιήθηκε από τον Νόμο 3/62) και καταδικάστηκε από τον Πρ. Επ.Δικ. Κωνσταντινίδη, τον προσωρινό Αν. Επ. Δικ. Σταυρινίδη και τον Επ. Δικ. Νικολάτο, σε φυλάκιση 8 χρόνων. 30 Χρ. Πουργουρίδης, για τον Εφεσείοντα. Α. Μ. Αγγελίδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας, για την Εφεσίβλητη. ΠΙΚΗΣ Δ.: Η απόφαση τ ο υ Δικαστηρίου θα δοθείαπό τ ο 35 Δικαστή Παπαδόπουλο. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Δ.: Η έφεση στρέφεται εναντίον της ποινής που επιβλήθηκε στον εφεσείοντααπό τ ο Κακουρ γιοδικείο Λεμεσού γ ι α ανθρωποκτονία κατά τις διατάξεις του Ά ρ θ ρ ο υ 205 τ ο υ Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιή- 341 ΠαπαδόπουλοςΔ- Λεμήςν.Δημοκρατίας
(1989)θ η κ ε α π ό τ ο ν Περί Ποινικού Κώδικα (Τροποποιητικό) Νόμο 1962 (Νόμο 3/62). Αρχικά ο εφεσείωνείχε κατηγορηθείγια φόνο εκ προμε λέτης αλλά κατά την έναρξη της δίκης ο Γενικός Εισαγγε λέας αποφάσισε όπως αντικαταστήσει την κατηγορία για φόνο εκ προμελέτης με την κατηγορία της ανθρωποκτο νίας λόγω των περιστατικών της υπόθεσης και τ ο υ ψυχο παθούς ιστορικού τ ο υ εφεσείοντα. 5 Με την έφεση τ ο υ επιδιώκεται η μείωση της χρονικής διάρκειας της φυλάκισης του των 8 χρόνων που τ ο υ επι- 10 βλήθηκε ή/και η επιβολή άλλουείδουςτιμωρίας, όπως ηέκ δοση Διατάγματος Κηδεμονίας. Οι λόγοι για τους οποίους επιδιώκεται η μείωση της ποι νής, σχετίζονται αποκλειστικά με το ψυχιατρικό ιστορικό τ ο υ εφεσείοντα. Ο εφεσείοντας, ηλικίας 28 χρονών, μετάτις γυμνασιακές τ ο υ σπουδές πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείεςγ ι ανα φοιτήσει σε Πανεπιστήμιο. Εκεί εκδηλώθηκαν για πρώτη φ ο ρ ά τ α ψυχολογικά τ ο υ προβλήματα. Διέκοψετιςσπουδές τ ο υ και επέστρεψε στην Κύπρο όπου υποβλήθηκε σε ψυχιατρικές 20 εξετάσεις. Έκαμε μιά προσπάθεια να συνεχίσει τις σπου δές τ ο υ στην Αγγλία αλλά χωρίς επιτυχία. Επέστρεψε στην Κύπρο όπου υποβλήθηκε σε νέεςθεραπείες. Οι γονείς τ ο υ δε φείσθηκαν κόπων ή εξόδων στην προσπάθεια τ ο υ να τ ο υ παράσχουν τ ο καλύτεροπου διέθετε η ιατρική επιστή- 25 μη. Τον έστειλαν στην Ελβετία, στη Νότια Αφρική και σε α ριθμό Κυπρίων γιατρών για εξέταση καιθεραπεία. Ο εφεσείων, από τ ο 1986 που εκδηλώθηκαν τ α πρώτα συμπτώματα ως τις28.5.87που διέπραξε τ ο φοβερόέγκλη ματης μητροκτονίας,περιγράφεται από αριθμόιατρών ως 30 άνθρωπος που βασανιζόταν από παρανοϊκές ιδέες. Ανέ πτυξε αισθήματα εχθρότηταςπρος τους γονείςτ ο υ στους οποίους απέδιδε ευθύνεςγιατην κατεστραμμένη,όπως την αντιλαμβανόταν, ζωή τ ο υ . Παρουσίαζε μεγάλο αρνητισμό, είχε σύγχυση στις σκέψεις τ ο υ , συναισθηματική απάθεια 35 και άλλασυμπτώματα υπό τη μορφήιδεών καταδίωξης και γενικά παρανοϊκού περιεχομένου.' Ο εφεσείωνμεδική τ ο υ ομολογίαπεριέγραψετ ο συγκλο νιστικό έγκλημα τ ο υ . Πως σε ένα ξέσπασμα που ένοιωθε 342 .^ 2Α.Α.Δ. Λεμήςν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος Δ. τόσο καταπιεσμένος από τους γονείς τ ο υ αποφάσισε να σκοτώσει τ η μάνα τ ο υ . Πήρε από τ ο σπίτι τ ο υ ένα μεγάλο μαχαίρι,πήγε στο σπίτι των γονιών τ ο υ και μόλιςάνοιξε την πόρτα η μάνα τ ο υ άρχισε να την κτυπά. Αυτή αντιστάθηκε 5 και δεντ α κατάφερε. Άρχισε να φωνάζει βοήθεια, αλλά την έσυρεστην κουζίνα όπου μετάαπό πάλη, την έριξεστο πά τωμα. Εκεί άρπαξε ένα εργαλείο που καθαρίζουν τ α κιτρόμηλα για γλυκό και της τ ο κάρφωσε στο στήθος και την ά φησε ακίνητη. 10 Ο κ. Πουργουρίδης εισηγήθηκεπως η ποινή που επιβλή θηκε στον εφεσείοντα είναι έκδηλα υπερβολική, έχοντας υ πόψη τιςπροσωπικές τ ο υ συνθήκες και ιδιαίτερα τ η ψυχο λογικήτ ο υ κατάσταση. Εισηγήθηκε επίσης πως η περίπτω ση τ ο υ εφεσείοντα πρέπει να εξατομικευθεί απόλυτα και 15 ότι δικαιολογείται η υιοθέτηση από τ ο Εφετείονέας προ σέγγισης στην επιμέτρηση της ποινής σε περιπτώσεις ψυ χολογικά διαταραγμένων προσώπων, όπου η ευθύνη τους κατά τη διάπραξη του εγκλήματοςείναι μειωμέη,όπως τ ο υ εφεσείοντα. Ο κ. Πουργουρίδης δέχθηκε πως μετην υπάρ20 χουσα Νομολογίατ ο Κακουργιοδικείο α φ ο ύεξέτασεσεβά θος την υπόθεση και μελέτησεόλατ α στοιχεία που την πε ριβάλλουν, δεν μπορούσε να υιοθετήσειάλλη γραμμή από εκείνη της φυλάκισης, και στην πραγματικότητα δέχθηκε πως τ ο Κακουργιοδικείο ήταν δεσμευμένο, κατά κάποιο 25 τρόπο, από την υπάρχουσα Νομολογία να επιβάλει την ποινή που επέβαλε. Αλλά εισηγήθηκε πως η προσέγγιση των Δικαστηρίων μέχρι σήμερα σε ψυχικά διαταραγμένες προσωπικότητες, πρέπει να αλλάξει και να υιοθετηθεί η γραμμή των αγγλικών Δικαστηρίων, όπως διατυπώνεται 30 στην υπόθεση R. v.ChambersΪ1983]Crim. L.R. 688.Επίσης ει σηγήθηκε πως η αγγλική προσέγγιση σε παρόμοιας φ ύ σεως υποθέσεις,όπως διαφαίνεται από τ ο MentalHealthAct 1983,ss. 37 και 41, όπου τ ο Δικαστήριο έχει δικαίωμα να εκδόσει Hospital Order, Διαταγή Κράτησης σε Νοσοκομείο ή 35 Ψυχιατρείο, πρέπει να υιοθετηθείκαι από τ ο Ανώτατο Δι καστήριο. Η βάση της επιχειρηματολογίας τ ο υ κ. Πουργουρίδη έγ κειται στο ότι εφόσονο εφεσείωνείναι ψυχικά ασθενής και υποβάλλεται σε θεραπεία ενώ είναι στη φ υ λ α κ ή , είναιενδε40 χόμενο να αποθεραπευτεί καινα μη μπορεί να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο προτού εκπνεύσει η ποινή τ ο υ . Ενώ, εάν 343 ΠαπαδόπουλοςΔ. Λεμής ν. Δημοκρατίας
(1989)εκδίδετο έναΔιάταγμα Κηδεμονίας ή/και Κράτησης σε Νο σοκομείο ήΨυχιατρείο, μετην αποθεράπευσητουθαμπο ρούσε να ενταχθεί μέσα;στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς ναεί ναι υπόχρεος να εκτίσειποινήφυλακίσεως μετά τηναποθε ράπευση του. Ενπ ά σ η περιπτώσει, κατάτον κ. Πουργουρίδη, ηποινή των 8χρόνων είναι έκδηλα υπερβολική καιεάν ακόμη το Εφετείο δενυιοθετήσει τηνεισήγηση του για Διά ταγμα Κηδεμονίας, ηπερίοδος φυλακίσεως πρέπει ναμειω θεί. 5 Ηαγγλική καθοδηγητική απόφασητου Αρχιδικαστή Lord 10 Lane στην υπόθεση Chambers (ανωτέρω),π ο υ εισηγήθη οκ. Πουργουρίδης ότιπρέπει να ακολουθηθεί και στην Κύπρο, αναφέρει π ω ς ο Δικαστής σε περιπτώσεις ανθρωποκτο νίας, ό π ο υ υ π ά ρ χ ε ι θέμα μειωμένης ευθύνης, έχει πολ λές επιλογές και υιοθέτηση ο π ο ι α σ δ ή π ο τ ε α π ό α υ τ έ ς ,ε- 15 ξαρτάται α π ότ ο υλικό π ο υ υπάρχει ενώπιον τ ο υ . Εάν τ α ψ υ χ ι α τ ρ ι κ ά π ι σ τ ο π ο ι η τ ι κ ά συστήνουν καιδικαιολο γούν καιδενυ π ά ρ χ ο υ ν"αντίθετες ενδείξεις, τ ό τ ε ο Δικα στής μπορεί ναεκδόσει Διάταγμα Κράτησης σε Νοσοκο μείο. Ό τ α ν τέτοια Διαταγή δεν συστήνεται ή δεν είναι η 20 πρέπουσα καιο ένοχος αποτελεί κίνδυνο στο κοινό για α προσδιόριστο χρόνο, τότε ηορθή ποινή κατάπ ά σ α πιθα νότητα θα είναι ποινή ισόβιας κάθειρξης. Εάνη μαρτυρία υποδεικνύει ότι η ευθύνη του εφεσείοντα για τις πράξεις του ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό μειωμένη, ώστε ο βαθμός 25 της ποινικής τ ο υ ευθύνης ναείναι ελάχιστος, τότε ο Δικα στής μπορεί ναεπιδείξει περισσότερη επιείκεια. Νοουμένου ότι δενυπάρχει κίνδυνος επαναλήψεως τηςβίας, συνήθως θα είναι δυνατό ναδοθεί στον εφεσείοντα ηελευθερία του, π ι θ α ν ώ ς μεΔιάταγμρ Κηδεμονίας. Σεπεριπτώσεις π ο υ δεν 30 υπάρχει βάσηγιαΔιάταγμαΚρατήσεως σεΝοσοκομείο, αλ λά ό π ο υ ο βαθμός της ευθύνης τουεφεσείοντα δενείναι ε λάχιστος, τότε ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει ποινή φυλα κίσεως, η διάρκεια της οποίας θα εξαρτάται α π όδύο π α ράγοντες, π ρ ώ τ ο , η εκτίμηση του Δικαστού ως π ρ ο ς το 35 βαθμό ευθύνης του εφεσείοντα για τιςπράξειςτου και δεύ τερο, ηά π ο ψ η τ ο υω ςπ ρ ο ς την περίοδο για τηνοποία οεφεσείοντας θα εξακολουθούσε να ήταν επικίνδυνος ειςτο δημόσιο. Ο κ.Αγγελίδης, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, υπο- 40 στήριξε την α π ό φ α σ ητ ο υΚακουργιοδικείου και εισηγήθη- 344 2Α.Α.Δ. Λεμής ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος Δ. κεπως τ ο Κακουργιοδικείο εξέτασε μετ η μεγαλύτερηδυνα τή επιμέλεια και ειςβάθοςτ ο Νόμο και τ η Νομολογία, έλαβε υπόψη τ ο υ τόσο τ α ιατρικά πιστοποιητικά, όσο και τιςάλ λες προσωπικές συνθήκες τ ο υ εφεσείοντα και επέβαλε την 5 ποινή φυλακίσεως των 8χρόνων η οποία είναι η μόνη αρ μόζουσα υπό τις περιστάσεις. Πρέπει να πούμε, εις απάντηση της εισήγησης τ ο υ κ. Πουργουρίδη για Διάταγμα Κράτησης σε Νοσοκομείο, όσο ενδιαφέρουσα και να είναι η| εισήγηση τ ο υ , δεν υπάρχει α10 νάλογη Νομοθεσίαστην Κύπροώστε τ ο Δικαστήριο να εξε τάσει τέτοιο ενδεχόμενο. Η μόνη υπάρχουσα Νομοθεσία για ψυχικά ασθενείς, είναι ο Περί Διανοητικώς Ασθενών ' Νόμος όπου, εφόσον τ ο Δικαστήριο ικανοποιηθεί πως κά ποιος είναι διανοητικά ασθενής, διατάσσεται η κράτηση 15 τ ο υ σεΨυχιατρικό Ίδρυμα,όπως έχειστην πραγματικότη τ α εκδοθείτέτοιοδιάταγμα για τον εφεσείοντα, όπως ανε φέρθη στο Δικαστήριο, μετάτ η διάπραξη τ ο υ εγκλήματος. Η κράτηση όμως κάποιου μεβάση τον πιο πάνω Νόμο, δεν έχει καμιά σχέση μεποινική ευθύνη και τιμωρία για διάπρα20 ξη οποιουδήποτε εγκλήματος, αλλά το μοναδικό κριτήριο είναι η αποθεραπεία τ ο υ αρρώστου. Ό π ω ς διαφαίνεται και στην υπόθεση Chambers,η επιμέ τρηση της ποινής εξαρτάταιαπό τ ο βαθμό ευθύνης τ ο υε φεσείοντα, τ ο ποσό επικίνδυνος μπορεί να είναι στην κοι25 νωνια και γιαπόση χρονική περίοδο μπορεί να είναι επικίν δυνος. Με βάση αυτά τ α κριτήρια μπορούν να επιβληθούν ποινές από Διάταγμα Κηδεμονίας μέχρι ισοβίων δεσμών. Αυτά τ α κριτήρια νομίζουμε ότι έχουν ενσωματωθεί σε α ριθμό αποφάσεων τ ο υ Ανωτάτου Δικαστηρίου σε υποθέ30 σειςανθρωποκτονίας όπου ο βαθμός ευθύνης τ ο υ εφε σείοντα είναι μειωμένος ε ξ α ι τ ί α ςψυχολογικών προβλημά των. Έχουμε διεξέλθει με τ η μεγαλύτερη δυνατή προσοχή τις εισηγήσεις τ ο υ κ. Πουργουρίδη αλλά'δενσυμφωνούμε ότι η 35 ποινή των 8 χρόνων που έχει επιβληθεί στον εφεσείοντα από τ ο Κακουργιοδικείο είναι υπερβολική. Το Κακουργιοδι κείο εξέτασεμε τ η μεγαλύτερη δυνατή λεπτομέρεια και εις βάθος τις προσωπικές συνθήκες τ ο υ εφεσείοντα, την κα τάσταση της υγείας τ ο υ , όπως διεφάνη μέσω της μαρτυ40 ρίαςτριών ψυχιάτρων και δέχθηκε σεσύνοψη τ η μαρτυρία τ ο υ γιατρού Μέση. Το σχετικό απόσπασμα τ ο υ Κακουργιο δικείου αναφέρει: 345 ΙΙαπαδόπουλοςΛ. Λεμής ν.Δημοκρατίας
(1989)«Ο γιατρόςΧρ. Μέσης ανάφερεότι, παρόλοότι ητω ρινή κατάστασητου κατηγορούμενου δεν εγκυμονεί ά μεσους κινδύνους εφ' όσον βεβαίως θα βρίσκεται υπό στενήπαρακολούθηση ψυχιάτρου καικάτωαπόσυνε- χή θεραπεία και παρόλο ότι, κάτω από αυτές τις συν5 θήκες,οι κίνδυνοι γιατοκοινόήγιατονίδιοτονκατηγο ρούμενο είναι μικροί, δενήθελεναδώσει την εντύπωση ότι μπορεί να γίνει με μεγάλη επιτυχία πρόβλεψη των πιθανοτήτων επικινδυνότητας ή εγκληματικής συμπε ριφοράς ατόμων που πάσχουν από τις ψυχιατρικές \Q διαταραχές απότις οποίες πάσχει ο κατηγορούμενος. Πρόσθεσε ογιατρόςΧρ.Μέσης όπέχειαποδειχθείαδυ ναμίατων ψυχιάτρωνναπροβαίνουνσετέτοιου είδους προβλέψεις στις περιπτώσεις ασθενών που πάσχουν , από ψυχώσεις.» 15 Ταευρήματατου Κακουργιοδικείου,ταοποίαείναιπλή ρως δικαιολογημένα απότην ενώπιον του μαρτυρία,είναι πως, (α)οβαθμός ευθύνης του εφεσείοντα κατά τοχρόνο διά πραξης του εγκλήματος ήταν παρά πολύ μειωμένος αλλά 20 όχι αμελητέος ήμηδαμινός, (β) παρά την αισθητή καλυτέρευση της κατάστασης του εφεσείοντα, είναι αναγκαίο όπως ο εφεσείων συνεχίσει να βρίσκεται υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση και θε ραπεία, και ^ (γ)απορρίπτονταςτηνεισήγησηπωςοεφεσείων έπαυσε να είναι επικίνδυνος, δέχεται πως οχρόνος που χρειάζεται για να μην είναι επικίνδυνος στην κοινωνία είναι απρόβλε πτος σεάτομαπουπάσχουναπόψυχιατρικές διαταραχές, όπως ο εφεσείων. 30 Είμαστε της γνώμης πως το Κακουργιοδικείο κατάτηνε πιμέτρηση της ποινής έλαβε υπόψη του, στο πλαίσιο της Κυπριακής Νομοθεσίας, όλα εκείνα τα συστατικά στοιχεία τα οποία έπρεπε να εκτιμήσει, όπως αναφέρονταιπιοπά νω, δηλαδή, το βαθμό ευθύνης του εφεσείοντα κατά τη 35 διάπραξητου αδικήματος,τοπόσο επικίνδυνοςείναι εις το κοινό,τοπότεπροβλέπεται ναπαύσειναείναιεπικίνδυνος, την προστασίατου κοινού,τηφύσητουαδικήματοςκαι τη σοβαρότητα του, και επέβαλε την ποινή φυλάκισης των 8 χρόνων. 40 346 2Α.Α.Δ. Αεμής ν. Δημοκρατίας Παπαδόπουλος Δ. Η ευθύνηγιατ ηεπιβολήτηςποινής είναι κατ'εξοχήν έργο τ ο υ Πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το Εφετείο μπορεί να επέμ βει μόνο όταν ηποινή κρίνεταιέκδηλαυπερβολική ή βασικά λανθασμένη. Συμφωνούμε μετην προσέγγιση τ ο υ Κακουρ5 γιοδικείουως προς τ ο είδος τηςποινής που έπρεπε να επι βληθεί, δηλαδή, ποινή φυλάκισης. Ταυτόχρονα, διαπιστώ νουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο να επέμβουμε ως προς -"θν καθορισμότης διάρκειας της. Πριν καταλήξουμε, θέλουμε να επισημάνουμε ότι η μετα10 χειριση παραβατών με ψυχολογικά προβλήματα ή διατα ραγμένη προσωπικότητα, πρέπει και στην Κύπρο να απα σχολήσει τις αρχές προς τ ο σκοπό διεύρυνσης των μέσων τ α οποία παρέχονται στο Ποινικό Δικαστήριο γιατην τι μω ρία και αναμόρφωση των παραβατών. 15 Η έφεση απορρίπτεται. Η ποινή της φυλάκισης των 8 χρόνων που επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο, επικυ ρώνεται. Η Έφεση 347 απορρίπτεται.