clr/1989/1989_2_367.pdf

(1)(θ), δ0

(4), 81, 84και 90

(1), τόσοπρινόσοκαιμετάτην τροποποίηση από τον νόμο 214/87και οι Περί ΚοινωνικώνΑ5 σφαλιστών (Εισφοραί)Κανονισμοί 1980-87— Δεν αντίκειται προς τα Άρθρα Ί2

(3)και 24

(4)του Συντάγματος — Γεωργιάδηςν. Δημοκρατία

(1988)2C.L.R. 74 και Μερόπη Μι­ χαήλ Λοΐζου v. Sewage Boardof Nicosia

(1988)1 C.L.R. 122 υιοθετήθησαν. 101 To επίδικο θέμα, καθώς και η σχετική απόφαση του Δικα­ στηρίου,περιλαμβανομένου καιτουσκεπτικού τηςφαίνονται ικανοποιητικά στην πιό πάνω σημείωση. Οι Εφέσεις\αττορρίπτονται. Αναφερόμενεςαποφάσεις: 15 Georghiadesv. TheRepublic(1988} 2C.L.R.74; Loizouv. SewageBoardofNicosia

(1988)1C.L.R. 122. Εφέσεις εναντίον καταδίκης κατ ποινής. Εφέσεις εναντίον της καταδίκης και της ποινής από τον θράσο Γεωργιόδη ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 3 Σεπτεμ20 βρίοο1988από τοΕπαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού(Αρ. Ποι­ νικών Υποθέσεων 15/88, 32108/86 και 5845/87) στην κατη367 Γεωργιάδης ν. Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1989)γορίσ ό τ ι παρέλειψε να καταβάλει εισφορέςΚοινωνικών Α­ σφαλίσεων κ α τ ά παράβαση των άρθρων 3{β), 10,12

(1)13, 14

(2), 21, 73

(1)(β)(δ)(ε)(στ)(στ1)(η)(ια),80

(5), 81,84 και 90

(1)των Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμων 19801987 και των κανονισμών 9,18,19,21 και 22των Περί Κοινω5 νικών Ασφαλίσεων (Εισφοραί) Κανονισμών τ ο υ 1980-1987 και καταδικάστηκε από τον Επ.Δικ. Σταυρινίδη, να πληρώ­ σει £10.-πρόστιμο στη δεύτερη κατηγορία τ η ς κάθε υπόθε­ σης και επιπλέον να πληρώσει τ ο πρόσθετο τέλος. Ο εφεσείων παρουσιάσθη αυτοπροσώπως. 10 Γ.Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β, γιατον εφε­ σίβλητο. Ο Δικαστής κ. Σαββίδης ανέγνωσε την απόφαση του Δι­ καστηρίου. Οι πιο πάνω εφέσεις που ακούστηκαν την ίδια μέρα εγείρουν τ α ίδια νομικά σημεία που αφορούν βασικά 15 το θέμα της συνταγματικότητας της σχετικής πρόνοιας των Άρθρων 73

(1)(θ) και 80

(2)και

(4)των περί Κοινωνι­ κών Ασφαλίσεων Νόμων 1980-1987και Κανονισμών22και24 των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Εισφοραί) Κανονισμών του 1980-1987αναφορικά μετ ο δικαίωμα επιβολής πρόσθε- 20 του τέλους σεπερίπτωση μη καταβολής των εισφορών κοι­ νωνικών ασφαλίσεων αυτοτελώς εργαζομένων. Και οι τρειςεφέσεις στρέφονταιεναντίον αποφάσεων τ ο υ Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στις ποινικές υποθέσεις 15/88,32108/86 και 5845/87. 25 Εναντίον του εφεσείονταείχαν διατυπωθεί πανομοιότυ­ πες κατηγορίες και στις τρειςποινικές υποθέσεις που ανα­ φέρονται πιυ πάνω, για αδικήματα που διαπράχτηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες. Κάθε υπόθεση περιλάμβανε τρεις κ α ι γορίες. Η πρώτη γ ι α παράλειψη καταβολής ει- 30 αφορών κοινωνικών ασφαλίσεων, η δεύτερη γ ι α παράλει­ ψ η καταβολής πρόσθετου τέλους και,η τρίτη για παράλει­ ψη καταβολής έκτακτης εισφοράςγια την άμυνα τηςΔημοκρατίας Ο ε φ ε σ ίων παραδέχτηκε ενοχή στην 1η και3η κατηγορία 35 σε όλεςτ ς υποθέσεις αλλά,δεν παραδέχτηκε ενοχή στη 2η κατηγορ α. Το Δικαστήριο ύστερα από ακροαματική διαδι­ κασία βρήκε τον εφεσείοντα ένοχο στη 2η κατηγορία σε κά­ θε μια από τιςπιο πάνω υποθέσεις και τ ο υ επέβαλε πρόστι- 368 2 \.A \. I )'•>(!,'ΐαδη; v. Κοινωνικών Ασφαλίσεων £«ββιδης Λ. μο £10 στην κάθε μια και διάταξετην καταβολή τ ο υ πρόσ­ θετοι· u Λους που αναφέρεται ο' αυτές. Οι.' ψί ειςστρέφονταιτόσο εναντίον της καταδίκης, όσο και της π· >ινής που επιβλήθηκε. 5 Επειοη, όπως αναφέραμε, και στις τρειςεφέσεις εγείρεται τ ο 'δΐιι νομικό θέμα,θα προχωρήσουμε να δώσουμε την ατϊόφαση μας και στις τρεις εφέσεις. — — -- — Ο ευπαίδευτος Δικαστής στην απόφαση τ ο υ , που είναι πανομοιότυπη και στις τρεις υποθέσεις, ύστερα από ανα10 φορά σε σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατάληξε στο συμπέρασμα πως τόσο οι σχετικές πρόνοιες των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμων 1980-1987 καθώς και των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Εισφοραί) Κανονι­ σμών 1980-1987 είναι σύμφωνες με τ ο Σύνταγμα και, κατά 15·συνέπεια, η υπεράσπιση τ ο υ εφεσείοντα που βασιζόταν σε αντισυνταγματικότητα δεν ήταν αποδεκτή και βρήκε τον ε­ φεσείοντα ένοχο. Η κατηγορία γιατην καταβολή πρόσθετου τέλουςστην υ­ πόθεση 15/88 βασίστηκε πάνω στα Ά ρ θ ρ α 73

(1)(θ), 20

(4),81,84 και 90

(1)των περί Κοινωνικών Ασφαλί­ σεων Νόμων τ ο υ 1980(Νόμος 41/80)έως1987(Νόμος214/87) και στους Κανονισμούς 22 και 24 των περί Κοινωνικών Α­ σφαλίσεων (Εισφοραί) Κανονισμών τ ο υ 1980-1987 και οι υ­ ποθέσεις 32108/86 και 5845/87 πάνω στα ίδια Ά ρ θ ρ α τ ο υ 25 Νόμου ως είχε μέχρι τ ο 1985πριν τηντροποποιηση τ ο υ από τ ο Νομό 214/87. Σύμφωνα με τ ο Ά ρ θ ρ ο 73τ ο υ Νόμου παρέχεται εξουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο για έκδοση κανονισμών που να διαλαμβάνουν μεταξύ άλλων την επιβολή πρόσθετου τέ30 λους μέχρι 100%των οφειλομένων εισφορών σε περίπτωση παράλειψης καταβολής εισφορών κατά παράβαση των διατάξεων του Νόμου [ Ά ρ θ ρ ο 73

(1)(θ)]. Με τροποποίηση που έγινεστη σχετική αυτή πρόνοια μ ε τ ο Ά ρ θ ρ ο 2τ ο υ Νό­ μου 214/87τ ο ποσοστό τ ο υ πρόσθετου τέλους μειώθηκε σε 35 15%. Τέτοιοι κανονισμοί εκδόθηκαν και δημοσιεύθηκαν στην Ε­ πίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 29 Αυ­ γούστου, 1980,με Γνωστοποίηση Αριθμ. 240.Στους κανονι­ σμούς αυτούς έγιναν διάφορες τροποποιήσεις από τ ο 1980 40 μέχΡ'το1987. 369 ΣαββίδηςΛ. Γεωργιάδηςν.Κοινωνικών Ασφαλίσεων 1989 Δεν υπήρξε ισχυρισμός από τον εφεσείοντα ότι τ ο πρόσ­ θετο τέλος που τ ο υ επιβλήθηκε υπερβαίνει τ ο ποσοστό που καθορίζει ο Νόμος και οι Κανονισμοί. Το θέματης συνταγματικότηταςτων σχετικών προνοιών τ ο υ Νόμου και των Κανονισμών εγέρθηκε από τον εφε­ σείοντα και στην Ποινική Υπόθεση Αριθ. 18171/84σεπαρό5 μοια κατηγορίαπου ήταν αντικείμενοτης Ποινικής Έφεσης Αριθ. 5032.Στην υπόθεση εκείνητοΔικαστήριο ύστερα από αίτηση τ ο υ εφεσείοντα επιφύλαξεγια γνωμοδότηση από τ ο Ανώτατο Δικαστήριο κάτω από τις διατάξεις τ ο υ Ά ρ θ ρ ο υ 148 τ ο υ περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, τ α πιο 10 κάτω ε ρ ω τ ή μ α τ α:«Κατά πόσον τ α άρθρα73

(1)(θ),80

(4), 81, 84και 90

(1)των περί ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων Νόμων 1980έως 1984 και Κανονισμών 22 και 24 των περί Κοινωνικών Α­ σφαλίσεων (Εισφοραί)Κανονισμών 1980έως 1984,είναι 15 αντίθετα προς τ ο : 1. Ά ρ θ ρ ο 12

(3)τ ο υ Συντάγματος, και 2. Ά ρ θ ρ ο 24

(4)τ ο υ Συντάγματος.» Η απάντηση τ ο υΑνωτάτου Δικαστηρίου και στα δυο πιο πάνω ε ρ ω τ ή μ α τ α ήταν αρνητική. Στη γνωμοδότηση τ ο υ , 20 που δόθηκεστις5Μ α ΐ ο υ , 1988(Επιφυλαχθέν Νομικό σημείο Αριθ. 251)

(1988)2C.L.R.74,αποφάνθηκεπως τ ο θέμαεπι­ βολής πρόσθετου τέλους σε περιπτώσεις παράλειψης τ ο υ φορολογουμένου να πληρώσει έγκαιρα δεν παραβιάζει τ α Ά ρ θ ρ α 12και24τ ο υΣυντάγματος.ΤοΑνώτατο Δικαστήριο 25 στην πιο πάνω υπόθεση έκαμεαναφορά στην υπόθεση της Meropi Michael Loizou v. Sewage Board of Nicosia,

(1988)1 C.L.R. 122, και στην οποία λέχθηκαν μεταξύάλλων τ α πιο κάτω στις σελίδες 128,129:- '«... Thepayment of thisadditional charge isdependenton 30 theobjectivecriterionofnonpaymentandnotonanysubjec­ tivecriteria orthenonpayment for noreasonable cause.The tax payer is charged with this additional burden for thesole reason of non payment attheprescribed time.Thisdoes not offend theprovisionsofArticle24.4 oftheConstitution,noris 35 itapunishmentinthesenseofArticle12.3oftheConstitution. Itis in a sense only asanction prescribed by Law inorder to 370 2 Α.Α.Δ. Γεωργιάδης ν. Κοινωνικών Ασφαλίσεων ΣαββίδηςΔ. prompt the tax payer to pay in time, a matter conducive to proper administration, taking cognizance of all burdens cast on public revenue by non punctual payment. 5 10 The power of the TaxingAuthority to imposeadditional char­ ge in default of payment of a tax is well recognized. The tax payer normally is burdened not only with interests on his unpaid tax, but, also, additional charge. These additional charges, including interest, are the result of the failure of the citizen to perform his duties towards the State or a Corpora­ tion of PublicLaw -(see Kyriakopoulos,Greek Administrative Law, 4th Edition, Part C. p. 353). A similar approach is to be found in Stassinopoulos Disco­ urses on Public Finance Law, 3rd edition, 1966, p. 292.» 15 20 25 30 35 Η μετάφραση στα ελληνικά,όπως αυτή αποδόθηκε στην απόφαση στο Επιφυλαχθεν Νομικό σημείο αρ. 251,

(1988)2 C.L.R. 74'στη σελ.11,έχει ως εξής:«... Η καταβολήα υ τ ήτ ο υεπιπρόσθετου τέλους εξαρ­ τ ά τ α ι από τ ο αντικειμενικό κριτήριο της μή καταβολής και όχι από τ ο υποκειμενικό κριτήριο ήτ η μή καταβολή χωρίς εύλογο αιτία. Ο φορολογούμενοςεπιβαρύνεται μετ ο επιπρόσθετο βάροςγια τ ο μόνο λόγοτης μή πλη­ ρωμής στον καθορισθέντα χρόνο. Αυτό δεν καταστρα­ τηγεί τις διατάξεις τ ο υ Ά ρ θ ρ ο υ24.4τ ο υ Συντάγματος, ούτε αποτελεί ποινή υπό την έννοια τ ο υ άρθρου 12.3 , τ ο υ Συντάγματος. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, μόνο μια επιβάρυνση προνοουμένη από τ ο Νόμο για να ενθαρ­ ρύνει τ ο φορολογούμενο να πληρώσει έγκαιρα έναθέ­ μα που συμβάλλει στην καλή διοίκηση λαμβάνοντας υπόψη όλες τις επιβαρύνσεις των δημοσίων εσόδων ένε­ κα της μή ακριβούς πληρωμής. Η εξουσίατης ΦορολογούσηςΑρχής να επιβάλει επι­ πρόσθετο τέλος σεπερίπτωση παράλειψης καταβολής ενός φόρουείναι καλά καθορισμένη. Οφορολογούμε­ νος συνήθως επιβαρύνεται όχι μόνο με τόκο για τ ο μη πληρωθέντα φόρο τ ο υ , αλλά επίσης με επιπρόσθετο τέλος. Αυτά τ α επιπρόσθετα τέλη συμπεριλαμβανομέ371 Σαββίδης Α. ΙΊωργιάόη.:ν. kniv.nviM'iV \σφαλισεων

(1989)νου τ ο υ τ ό κ ο υ είναι το αποτέλεσμα της παράλειψης τ ο υ πολίτου να εκπληρ ΰσει τ α καθήκοντα τ ο υ προς την Πολιτείαή π ρ ο ς ε ν α Οργανισμό Δημοσίου Δικαίου. (Ίδε Κυριακοπούλου Ελληνικό Διοικητικό Δίκαιο, 4η έκ­ δοση, ΜέροςΤρίτο, ο λί"θ353). 5 Παρόμοια προσέγγ στ, υπάρχει και στις Μελέτες επί της Δημόσιας Οικονομίας τ ο υ Στασινόπουλου, Τρίτη Έκδοση, 1966σελ. 292.» Το Ανώτατο Δικαστήριο α φ ο ύ υιοθέτησε τ α πιο πάνω συμπεράσματα γνωμοδοτώντας στα ερωτήματα που επιφυλάχθηκαν κατάληξε στο πιο κάτω εύρημα στη σελ.78:- 10 «Υιοθετούμε πλήρως ΓΟ σκεπτικό α υ τ ό που καθορί­ ζει τις αρχές που διέπουν τ α επίδικα θέματα ενώπιο μας. Είναι περιττό να πούμε ότι η παράγραφος 1 τ ο υ Ά ρ - 15 θρου 24δεν έχει εφαρμογή καθόλου καθότι τ ο επιπρό­ σθετο τέλοςδενείναι συνεισφορά στα δημόσια βάρη και η π α ρ ά γ ρ α φ ο ς 4 τ ο υ ιδίου άρθρου επίσης δεν έχει ε­ φαρμογή διότι τ ο επιπρόσθετο τέλος είναι, όπως έχει ήδη βρεθεί, μια διοικητική επιβάρυνση προνοούμενη 20 από τ ο Νόμο για να ενθαρρύνει το φορολογούμενο να πληρώνει έγκαιρα, ένα θέμα που συμβάλλει στη καλή διοίκηση » Στις π α ρ ο υ ςς εφέσεις υιοθετούμετ ο σκεπτικό των πιο πάνω υποθέσ'ων και καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως 25 ο ισχυρισμός ί ο υ εφεσείονταότι οι σχετικές διατάξεις τ ο υ Νόμου και των Κανονισμών βάσει των οποίων ο εφεσείων κατηγορήθηκε και βρέθηκε ένοχος δεν παραβιάζουν τ.ς πρόνοιες τ ο υ Συντάγματος και ορθά ο ευπαίδευτος πρω­ τόδικος Δικαστής κατάληξε σε τέτοιο συμπέρασμα και 30 βρήκετον εφεσυ'ονταένοχο. Ενόψει των πιο πάνω και οι τρεις εφέσεις εναντίον της κα­ ταδίκης αποτυγχάνουν και '^Γτκρρίτττυνται και η καταδίκη του εφεσείοντα επικυρώνεται. Ερχόμαστε τ ώ ρ α στο θέματ ο υ προο ι t p ^ ^ . ' -που επι- 35 βλήθηκε στις υπό έφεση κατηγορίες Ο εφεσείων ,σγ >ρίστηκε πως η άρνηση τ ο υ για πληρωμή τ ο υ πρόσθετου τέ­ λους δεν ήταν α υ θ α ί ρ ε τ ηαλλάoq'-ειΛόταν σε καλή τ η πίστει δ ι α μ φ σ β ή τ η σ η της συνταγμαπκ >τητας της επιβολής τέ- 2Λ.\ • Ι )ιιιργιΰΛιΐ4 \. K'uvenihcn Λσφκ) ιπιοιν ί.ιι0Ηιδης Λ. τοιου . λυυς, την ΐφοοΟολή τηςοποίας προώθησε όχι μο­ νάχα } • προσφυγή τ ο υ στο Ανώτατο Δικαστήριο, αλλάκαι με αί- ;.'η τ ο υ για παραπομπή στο Ανώτατο Δικαστήριο των νομικών σημείων που ηγειρί στην Ποινική Υπόθεση 5 18171/ Ι α ΤΓ πάνω θο ήταν ορθάαν μετά τηγνωμοδότηση τ ο υ - — Α νώτα - υ Δικαστηρίου ο ε φ ι ο ί ΐ ω ν ηαραδεχοταν-πς κ α τ ή - — γοριες οπότε το Λικαη tn,otn θα δικαιολογειτονα μην τουεπιβάλ. πρόστιμο κο:να περιοριστεί >ιτηδιαταγήγια κατα10 βολή r ι πρόσθετο'.» τέλους.Ο εψ Γ ΐ'ίίων όμως εξακολου­ θούσε α αρνείται;ν\)\η Γπ-μενυντας στη θέσητ ο υγιααντισυντα \α π κ υ ι η Η : "':• Νομού πάρα την ήδη δοθείσαγνίομοδότη η tουΛαοί ατουΔικαστηρίου στην Ποινική Υπόθε­ ση 1817 84 ύσι^ρ'ΐ από α υ η ο η mi> ^ια παραπομπή των 15 νομικά» σημείυ)1. κ·>.'. αφορούσαν "η συνταγματικότητα του Νόμ Υπο τ εμιστατι*" t«>v ιπτυθεοιων και λαμβάνοντας υ­ πόψη ;> ; ς τ απιοττάνω καταλπξπυ.ι α ι ο συμπέρασμα πως η ττοι\ ι MOOτ ο υ ετΐιβλΐ(Οη--Cδεν ητ<ιν •·οηλα υπερβολική. 20 Ενόψ;; των όσων αναψ?ραυε ι:u- πανο> ci εφέσεις απορ­ ρίπτονται και η καταδίκη τον εφεοειοντι* Μ > οι ποινές που επιβλήθηκαν και στις τρεις υποθόοεκ επικυρώνονται. Οι Εφίσεκ. 'Μτορμίπτονται.