2Α.Α.Λ. 12Δεκεμβρίου, 1989 Εφεσείων, ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ, Εφεσίβλητου. (Ποινική Έφεση Αρ. 5032). Ποινική Δικονομία —- Έναρξη ακροάσεως κατηγορίας με κατάθεση μαρτύρων — Αναβολή περαιτέρω ακροάσεως για γνωμοδότηση από το Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με θέμα συνταγματικότητας του εφαρμοστέου νόμου — Συνέχιση 5 διαδικασίας ακροάσεως μετά την γνωμοδότηση από άλλο Δικαστή — Ο τελευταίος προχώρησε και σεευρήματα για την αξιοπιστία μαρτύρων, που δεν είχαν καταθέσει ενώπιον του — Ακυρότητα της διαδικασίας — Επανεκδίκαση της υποθέσεως. 10 Έφεση — Εξουσίαι εφετείου — Διαταγή επανακροάσεως υποθέσεως — Πότε εκδίδεται — Ανασκόπηση νομολογίας. 15 Τα γεγονότα και οι νομικές αρχές, που τ ο Ανώτατο Δικαστήριο εφάρμοσε, αποδεχόμενο την έφεση · και διατάσσοντας επανεκδίκαση της υποθέσεως φαίνονται στις πιό πάνω περιληπτικές σημειώσεις. Η Έφεση γίνεται δεκτή. Διαταγή επανακροάσεως της υπόθεσης.. •Αναφερόμενες αποφάσεις: Pieridesv.TheRepublic
(1971)2C.L.R.263; 20 Anastasiadesv.TheRepublic
(1977)2C.L.R.97; Stylianouv.TheRepublic
(1979)2C.L.R. 109. 385
(1989)Γεωργιάδηςν. ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων Έφεσηεναντίον καταδίκης και ποινής. Έφεση εναντίον της καταδίκης και της ποινής από τον Θράσο Γεωργιάδη ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 23 Αυγούστου 1988 από τ ο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 18171/84) στην κατηγορία ότι 5 παρέλειψε να καταβάλει πρόσθετο τέλος κατά παράβαση των άρθρων 73
(1)(θ), 80
(1)
(2)
(4), 81, 84 και 90 των Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμων 1980-1985 και των κανονισμών 22 και 24 των Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Εισφοραί) Κανονισμών τ ο υ 1980-1986 και καταδικάστηκε 10 από τον Επ. Δικ. Σταυρινίδη, να πληρώσει τ ο επιπρόσθετο τέλος. Ο εφεσείωνπαρουσιάσθηκε αυτοπροσώπως. Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος Εφεσίβλητο. της Δημοκρατίας Β, για τον 15 Ο Δικαστής κ. Σαββίδης ανέγνωσε την απόφαση τ ο υ Δικαστηρίου. Η παρούσα έφεση στρέφεται εναντίον της καταδίκης τ ο υ εφεσείοντα στην Ποινική Υπόθεση 18171/84 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που αφορούσε την παράλειψη του εφεσείοντα να καταβάλει πρόσθετο τέλος 20 αναφορικά με εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για την περίοδο 4.10.1982 μέχρι 2.1.1983 και 2.1.1984 μέχρι 1.4.1984. Η κατηγορία στην οποία οεφεσείωνβρέθηκεένοχος ήταν η 2η σε ένα κατηγορητήριο που περιείχε τρεις κατηγορίες 25 που αφορούσαν η 1η την παράλειψη καταβολής Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η 2η την παράλειψη καταβολής πρόσθετου τέλους και η 3η την παράλειψη καταβολής έκτασης εισφοράς για την άμυνα. Τη 1η και 3η κατηγορία ο εφεσείων παραδέχτηκε και αμφισβήτησε μόνο τη 2η 30 κατηγορία στην οποία βρέθηκε ένοχος από τ ο Δικαστήριο και τ ο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη την ποινή που τ ο υ επιβλήθηκε στις άλλες δυο κατηγορίες και, τις ειδικές συνθήκες, αποφάσισε να μην επιβάλει πρόσθετη ποινή αλλά διάταξε τον εφεσείοντανα πληρώσει τ ο πρόσθετο 35 τέλος τ ο οποίο ανέρχεται στο ποσό των £89.54σ. Ηέφεση τ ο υ κατηγορουμένου στρέφεται εναντίοντηςεπιβολήςτου τέλους αυτού. Η έφεση αστή ήταν μιααπότέσσερειςπαρόμοιες εφέσεις που ακούστηκαν την ίδια μέρα και που όλεςαφορούσαν 40 386 2Α.Α'.Λ. Γεωργτάδηςν.Κοινωνικών Ασφαλίσεων ΣαββίδηςΑ. την πληρωμή πρόσθετου τέλους. Ο εφεσείων υιοθέτησε την ίδιααγόρευσηκαιστιςτέσσερεις εφέσειςγιατίτ α νομικά σημεία που πρόόαλε ήταν τ α ίδια και για τις τέσσερεις εφέσεις. 5 Για τ ο λόγο ότι η παρούσα έφεση παρουσιάζει μια ξεχωριστή ιδιομορφία αποφασίσαμε να την εξετάσουμε ξεχωρ ιστα._ Ο εφεσείων στην αγόρευσή~του~ασχολήθηκε_με όλους τους λόγους της έφεσης τ ο υ που τους παράθεσε αρκετα~ε~ 10 κτεταμένα στην ειδοποίηση έφεσης με ιδιαίτερη έμφαση στον ισχυρισμό τ ο υ για αντισυνταγματικότητα της πρόνοιας για επιβολή πρόσθετου τέλους. Μ ε τ α ξ ύ άλλων εξέφρασεπαράπονο πως, ενώ η υπόθεση τ ο υ ήταν αρχικά ενώπιον τ ο υ Δικαστή κ. Δ. Χατζηχαμπή, ο οποίος άρχισε 15 την ακρόαση, τελικά αποφασίστηκε από άλλο δικαστή. Ο τελευταίος λόγος ίσως δε θα είχε καμιά σημασία όσον α φ ο ρ ά την επιλογή τ ο υ δικαστή από ένα κατηγορούμενο γιατί την επιλογή δεν την κάνει ο κατηγορούμενος αλλά στην προκειμένη περίπτωση, κρίνουμε αναγκαίο να 20 υπεισέλθουμε στο θέμα α υ τ ό κ ά τ ω από τις ιδιαίτερες συνθήκες των γεγονότων της υπόθεσης τ α οποία και έχουν ως εξής. Ο εφεσείων παρουσιάστηκε ενώπιον τ ο υ Δικαστή κ. Δ. Χατζηχαμπή και α φ ο ύ κατηγορήθηκεδήλωσε μη παραδο25 Χή σ ε όλες τις κατηγορίες. Στις 11.12.1986, ύστερα από ά δεια τ ο υ Δικαστή κ. Δ. Χατζηχαμπή, απόσυρε τ η μη παρα δοχή τ ο υ στην 1η και3η κατηγορία και α φ ο ύ επανακατηγορήθηκε στις δυο αυτές κατηγορίεςπαραδέχτηκε ενοχή και του επιβλήθηκε η σχετική ποινή. 30 Η υπόθεση στη συνέχεια προχώρησε σεακρόασηαναφορικά μετ η 2η κατηγορία. Η Κατηγορούσα Αρχή σε υποστή ριξη της κατηγορίας κάλεσε ως μάρτυρα τ η Μυριάνθη Αφ ά μ η , επιθεωρήτρια των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η ο ποία έδωσε σχετική μαρτυρία. Ο εφεσείωνέφερε σε γνώση 35 τ ο υ Δικαστηρίου ότι εκκρεμεί έφεση τ ο υ ενώπιον τ ο υ Ανω τ ά τ ο υ Δικαστηρίου για παρόμοιο θέμα και ζήτησε από τ ο Δικαστήριο να παραπέμψει τ ο νομικό θέμα που εγέρθηκε για εξέτασηαπό τ ο Ανώτατο Δικαστήριο. Ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής αποδέχτηκε ως ορ40 θή την εισήγηση τ ο υ εφεσείοντα και παράπεμψε τ ο νομικό 387 ΣαββίδηςΔ. Γεωργιάδηςν.ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων
(1989)θέμα για γνωμοδότηση από τ ο Ανώτατο Δικαστήριο, η ο ποία δόθηκε στις 5 Μαΐου,1988. Για τους σκοπούς της παρούσας έφεσης επιθυμούμε να τονίσουμε πως η όλη διαδικασία ως τ ο σημείο αυτό έλαβε χώρα ενώπιον τ ο υ Δικαστή κ. Δ. Χατζηχαμπή, ο οποίος ή- 5 ταν και ο Δικαστής που άκουσε τη μαρτυρία που παρου σίασε η Κατηγορούσα Αρχή για υποστήριξη της κατηγο ρίας. Στο μεταξύ ο Δικαστής κ. Δ. Χατζηχαμπής μετατέθηκε στη Λάρνακα και η υπόθεση παρουσιάστηκε ενώπιον άλ- 10 λου Δικαστή, τ ο υ Δικαστή που βρήκε τον κατηγορούμενο ένοχο. Ο Δικαστής, αντί να ζητήσει οδηγίεςόπως η υπόθε ση συνεχιστεί από τ ο συνάδελφο τ ο υ που ήδη είχε αρχίσει και περατώσει μεγάλο μέροςτηςακρόασης,προχώρησε να τη χειρισθεί ο ίδιος ενεργώντας πιθανώς κ ά τ ω από την ε- 15 σφαλμένη.εντύπωση πως στην υπόθεση α υ τ ή είχε ακούσει ο ίδιος τη μαρτυρία όπως και στις άλλες τρεις παρόμοιες υποθέσεις εναντίον τ ο υ εφεσείοντα που ήταν ενώπιον τ ο υ . Αν ο πρωτόδικος Δικαστής διεξήρχετο τ ο φάκελο της υπό θεσης θο διαπίστωνε πως η μαρτυρία είχε ήδη ακουστεί 20 από άλλο Δικαστή και ότι δεν μπορούσε ο ίδιος να αξιολο γήσει τη μαρτυρία μαρτύρων που κατάθεσαν ενώπιον άλ λου δικαστή και, με βάση την αξιολόγηση α υ τ ή ,να βρει τον εφεσείοντα ένοχο στην κατηγορία. Ο πρωτόδικος Δικα στής όμως, όπως αναφέραμεπιο πάνω, συνέχισε την υπό- 25 θέσηαπό το σημείο εκείνο,άκουσε την αγόρευσητ ο υ κατη γορούμενου και την εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής πως η υπόθεση αποδείχτηκε πέραν πάσης αμφιβολίας και κατάληξε στο πιο κάτω συμπέρασμα. «Εν όψει των πιο πάνω γεγονότων τ ο Δικαστήριο δε- 30 χόμενο την μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής η ο ποία έμεινεεξολοκλήρου αναπάντητη από την πλευρά του κατηγορουμένου εγκρίνει ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε πλήρως την υπόθεση σε βάρος τ ο υ κατηγο ρουμένου σχετικά με την δεύτερη κατηγορία και ευρί- 35 σκει αυτόν ένοχο της κατηγορίας.» Είναι φανερόστην παρούσα υπόθεση ότι η όλη διαδικα σία ενώπιοντουπρωτόδικου Δικαστή που βρήκετον κατη γορούμενο ένοχο είναι άκυρηγιατί, ενώ η μαρτυρία ακού στηκε από άλλο συνάδελφο του,έκαμε ο ίδιος ευρήματα 40 388 2A.A.A. Γεωργιάδηςν.ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων ΣαββίδηςΔ. που αφορούσαν τη μαρτυρία που δόθηκε από μάρτυρες τους οποίους δεν είχετην ευκαιρίανα ακούσει ο ίδιος και να κρίνει την αξιοπιστία τους, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια έκδηλη παραβίαση των κανόνων της διαδικασίας που οδη_ 5 Υ ε ' σ ε εσφαλμένηαπονομή της δικαιοσύνης στην προκειμέ~νηπερίπτωση._ Υπό τ α περιστατικά της υπόθέσηςβρίσκουμε πως δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε τις πρόνοιες της επιφύλαξης— στο Ά ρ θ ρ ο 145
(1)(β) τ ο υ Κεφ.155,·και πως η πιο ενδεδειγ10 μένη διαδικασία προς τ ο συμφέρον της δικαιοσύνης είναι να διατάξουμε την επανεκδίκαση της υπόθεσης από τ ο Ε παρχιακό Δικαστήριο, αλλά με διαφορετική σύνθεση, πά νω στη δεύτερη κατηγορία. Οι σχετικές αρχές που μας έχουν ωθήσει στο να ακολου15 θήσουμε τη διαδικασία αυτή αναφέρονται μεταξύ άλλων στις αποφάσεις Pierides v. The Republic
(1971)2 C.L.R. 263, 270-276, Anastassiadesv. The Republic
(1977)2 C.L.R. 97 και Sfylianou v. TheRepublic
(1979)2 C.L.R.109. Κατά συνέπεια, η έφεση επιτυγχάνει, η καταδίκη ακυρώ20 νεται και γίνεται διαταγήγια επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπον τ ο υ Επαρχιακού Δικαστηρίου με διαφορετική σύν θεση. Η Έφεση επιτυγχάνει. Δια ταγή για επανεκδίκαση. 389