clr/1989/1989_3_1549.pdf

(1984)3 C.LR. 109 υιοθετείται — Ο Ιδιοκτήτης γηςδενέχειδικαίωμα στην αλόγιστη εκμετάλλευσητης, όπωςεπιθυμεί. Πολεοδομικές ζώνες— Ο Περί Οδών και Οικοδομών Νόμος, Κεφ.96, άρθρο 14

(1)— Ηθέσπισηπολεοδομικώνζωνώνδεναντίκειται σ'αυτό. Αιτιολογία διοικητικήςπράξεως — Συμπληρώνεται απόταστοιχεία του διοικητικούφακέλου. .1 Συνταγματικό Δίκαιο — Πολεοδομικές ζώνες — Κατάπόσο ενόψει της κατ'ισχυρισμόμειώσεωςτηςικανότηταςκάποιουναεκμεταλλευθή γη, ηεπιβολήτ(ονμπορείναμηνσυνάδειμετο Άρθρο25τονΣυντάγματος — Αρνητικήηαπάντησηστοερώτημα. ΣυνταγματικόΔίκαιο—Αρχή τηςισότητας—Λεναποκλείει εύλογεςδια­ φοροποιήσειςμεταξύατόμων, τάξεωνήκαταστάσεων. 1549 Χαραλάμπουςχ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1989)ΟιΑιτήσειςΑκυρώσεωςπροσβάλλουντηνδιοικητικήαπόφασηεπι­ βολήςΠολεοδομικώνΖωνών,πουεπηρέασανταακίνητατων,λόγωμει­ ώσεωςτων οικοδομικώνσυντελεστών.Τανομικάθέματα, πουεγεννήθησαν προκύπτουν από τα πιο πάνω περιληπτικά σημειώματα. Το ΑνώτατοΔικαστήριοκατέληξεστοσυμπέρασμα,ότιοιεπιβληθέντεςμε τιςζώνεςπεριορισμοί,δενισοδυναμούσαν μεστέρησηιδιοκτησίας.Οι ΑιτήσειςΑκυρώσεωςαπορρίφθηκαν. Οι Αιτιάσεις Ακυρώσεως απορ­ ρίπτονται. Ουδεμία διαταγήγια έξοδα. 5 \Q Αναφερόμενεςυποθέσεις: 15 ManglisandOthers v.Republic (19S4)3C.L.R. 351, Simonis andAnotherv. Improvement BoardofLatsta

(1984)3 (A) C.LR. 109, 20 Thymopoullos andOthers v.Municipal Committee of Nicosia

(1967)2 CL.R.588, Sofromou and Othersv. Municipality of Nicosia and Others

(1976)3 C.LR. 124. 25 ΘυμόπουλλοςκαιΆλλοι v. ΔημαρχείουΑευκωσίας

(1967)3ΑΛΛ. 588, Mouzourisv. Republic

(1972)3C.LR. 43, Αποστόλου v.Δημοκρατίας

(1984)3ΑΛΛ 509, 30 Παπαδόπουλοςν.Δημοκρατίας

(1989)3ΑΛΛ

1. Προσφυγές. Προσφυγέςεναντίοντωνδιοικητικώνπράξεωνυπ'αρ. 1/77 και 2/77, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στην ΕπίσημηΕφημερίδα της Δημοκρατίας στο Τρίτο Παράρτημα με αρ. 1324 ημερ. 7.1.77και αφορούσαν τον καθορισμόΠολεοδομικών Ζωνών πουεπηρέαζανακίνητηπεριουσίατωναιτητριών. Ι Τυπογράφος, γιατιςΑιτήτρι^ς. 1550 35 40 3 AAA. Χαραλάμπουςκ.ά. ν.Δημοκρατίας Ρ.Γαβριηλίδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ'ωνη αίτηση 1,2, 3 και
2. Κ.Χρυσοστομίδης, γιατηνΚαθ'ηςη αίτηση
3. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: Ανάγνωσετην ακόλουθηαπόφα­ ση.Οι αιτήσεις αυτέςστηρίζονταιπάνω σεπαρόμοιεςδιοικη­ τικέςπράξεις.Παρουσιάζουνκοινάγεγονότα,πραγματικάκαι νομικάκαιέτσισυνεκδικάστηκαν. Οι αιτήτριες με τις προσφυγές τους αυτές ζητούν δήλωση τουΔικαστηρίου μετηνοποίανακηρύττονται σανάκυρες οι διοικητικέςπράξειςυπ' αριθ. 1/77και2/77πουδημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στο Τρίτο Παράρτημααρ.1324,στις7/1/77.Οιδιοικητικέςαυτέςπράξεις αφορούσαντονκαθορισμόΠολεοδομικών Ζωνών που επηρέ­ αζανακίνητηπεριουσίατωναιτητριών. Ηαιτήτριαστην προσφυγή 101/77 ισχυρίζεται πως τα επηρεαζόμενα ακίνητα της στο χωριό Μεσόγη της Επαρχίας ΠάφουκαιάλλαακίνητατηςπάλιστηνΕπαρχίαΠάφου,μετις πιοπάνωΓνωστοποιήσεις, μετις οποίες είχεμειωθεί ο συντε­ λεστής δόμησης τους στο 0.05:1,ο οποίος συντελεστής, κατά τον ισχυρισμό τηςαιτήτριας,είναιτόσο χαμηλός ώστεη οικονομική αξία των κτημάτων της να μειωθεί ουσιοδέστατα σε βαθμόπουνα μημπορεί να εκμεταλλευθεί τηνπεριουσία της μελλοντικά. Ισχυρίζεται περαιτέρω ηαιτήτριαπωςη επιβολή ζώνης σετόσο χαμηλόσυντελεστήισοδυναμεί με συγκεκαλυμ­ μένηαπαλλοτρίωση,χωρίςόμωςνακαταβάλλεταιοποιαδήποτεαποζημίωση. Είναι ο ισχυρισμός τηςαιτήτριαςστην υπόθεση αυτή,πως τυγχάνει άνισης μεταχείρισης απότηΔιοίκηση,γιατί στηίδια περιοχήπουβρίσκονται τακτήματα,της,άλλακτήματα έχουν ταξινομηθεί σε άλλες Πολεοδομικές Ζώνες ώστενααπολαμ­ βάνουνκαλύτερημεταχείριση. Είναι ο ισχυρισμός των καθ'ων ηαίτηση πως οι χαμηλοί συντελεστές δόμησης στη περιοχή επεβλήθησαν με μοναδικό σ/οπό την προστασία των αρχαιολογικών χώρων. Είναι ο ισχυρισμός τωνκαθ'ωνηαίτησηπωςηπροστασίατωναρχαι­ ολογικών χώρων δενπεριορίζεται μόνο στηνπροστασίατους 1551 Παπαδόπουλος,Δ. Χαραλάμπουςκ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1989)από φυσική φθοράαλλά καιδιατήρησητους στο περιβάλλον μέσαστοοποίο ευρίσκονται. Οι αιτήτριες στην προσφυγή 102/77ισχυρίζονται πωςακί­ νητοτουςπουβρίσκεταιστην Πάφο, επηρεάζεταιαπότηνπροσβαλλόμενηδιοικητική πράξη. Κατάτους ισχυρισμούς τους, με την ένταξη του ακινήτουτους σε Πολεοδομική Ζώνη προ­ στασίαςαρχαιολογικώνχώρων,μετουςόρους,δεσμεύσειςκαι περιορισμούς που τίθενται για την οίκηση,καθιστά αδύνατη τηναξιοποίησητουκτήματοςτουςκαιουσιαστικάμη εκμεταλλεύσιμο. 5 10 Ο ισχυρισμός των καθ' ων ηαίτηση είναι πως η απόφαση σκοπό είχε την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, των αρχαιολογικών χώρων της περιοχής, τηδιατήρηση του χαρά- 15 κτήρατουτοπίου, γιατοδημόσιο συμφέρον,μεβάση εξουσίες πουδίδονταιαπότο Νόμο.Είναιο ισχυρισμός τουδικηγόρου των καθ'ωνη αίτησηπωςπροτούπροβούνστις προσβαλλόμε­ νες διοικητικές πράξεις με τις οποίες καθορίζονται Πολεοδομικές ΖώνεςγιατηνΕπαρχίατης Πάφου,προηγήθηκε 20 επισταμένη μελέτη από επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων με τεράστια πείρα στα θέματααυτά. Έγιναν πολλές συζητήσεις, πολλές συσκέψεις, αντηλλάγησαν απόψεις με εκπροσώπους των Τμημάτων Πολεοδομίας και Οικήσεως, Γραφείου Προγραμματισμού, Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, 25 ΕπαρχιακήςΔιοίκησης καιάλλωνπαραγόντων. Βασικήένστασητωναιτητριώνείναιπωςηδιοικητικήαυτή πράξη ισοδυναμεί με στέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας αυτώνκαιαντιβαίνειπροςτοάρθρο23τουΣυντάγματος. 30 Τοπρόβλημααυτόδενπαρουσιάζεταιγιαπρώτηφοράστο Δικαστήριο.ΤοΑνώτατο Δικαστήριο στηνΟλομέλειατουεξέ­ τασε το πρόβλημα της Συνταγματικότητας των περιορισμών της ατομικής ιδιοκτησίας με την επιβολή Πολεοδομικών 35 Ζωνών στην υπόθεση Manglis and Othersv.Republic

(1984)3 C.L.R. 351.ΣτηνυπόθεσηαυτήτοΑνώτατοΔικαστήριοαπο­ φάσισεπως σεκάθευπόθεσηόπουοι περιορισμοί ουσιαστικά μειώνουν τηνοικονομική αξίατηςεπηρεαζόμενηςπεριουσίας, ο ιδιοκτήτης αυτής της περιουσίας έχει δικαίωμαγια αποζη- 40 μιώσειςκαικατά συνέπεια τοάρθρο23 τουΣυντάγματοςδεν παραβιάζεται.Σεάλλεςυποθέσειςόμως,όπουοιτέτοιοιπεριο- i 1552 3 ΑΛΛ. Χαραλάμπουςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος, Λ ρισμοί είναι τόσο δραστικοί,που στην ουσία ισοδυναμούν με στέρηση της περιουσίας, τότε μπορεί να θεωρηθεί πως είναι κατά το μέροςαντισυνταγματικό. 5 Ωςπροςτην ειδοποιόδιαφοράτουπεριορισμούκαιτηςστέ­ ρησης,οΔικαστήςτουΑνωτάτου Δικαστηρίουκ.Πικήςαναφέ­ ρει στην υπόθεση Simonis and Another v. The Improvement Board of Lais/a

(1984)3(A)C.LR. 109,στιςσελίδες 115και 116: 10 "...To deprive means to take away arightor thing,whereas to limit means to curtail or cut down a right or thing. If the curtailment is soextensiveas tovirtually obliterate therightor thing, it can properly be regarded as an act of deprivation: otherwise itis a limitation". 15 (Σεπρόχειρημετάφραση) 20 "...Toνα αποστερήσεις σημαίνει νααφαιρέσειςαπό κάποιον έναδικαίωμα ήπεριουσιακόστοιχείο ενώ τονα περιορίσεις σημαίνει να περικόψεις ήνα μειώσεις ένα δικαίωμαήπερι­ ουσιακόστοιχείο. Εάνηαποκοπήείναιτέτοιαςέκτασηςώστε ουσιαστικάνακαταργείτο δικαίωμαήτοπεριουσιακό στοι­ χείο,τότεδικαιωματικάμπορείναθεωρηθείσανπράξηαπο­ στέρησης, διαφορετικάπρόκειταιγιαπεριορισμό". 25 30 35 40 Δεν μπορεί να θεωρηθεί με κανένα τρόπο πως ο περιορι­ σμός της ιδιοκτησίας, σε ένα βαθμόπου να συνάδει προς το δημόσιο συμφέρον, είναιαντισυνταγματικός.Ο ιδιοκτήτηςτης γης δεν μπορεί και δεν έχει κανένα απόλυτο δικαίωμα στην ανεξέλεγκτηκαιαλόγιστηεκμετάλλευση τηςγηςτουόπως θέλει ο ίδιος.(Βλέπε Simonis (ανωτέρω)όπουο Δικαστής κ.Πικής αναφέρει: "In my judgment the imposition of conditions for the development of landinvolvingcession of landto thepublic for environmental purposes is not an act of deprivation. It could onlyberegarded asanactof deprivation iftheowner oflandhad an unrestricted vestedrightfor its use in any manner he chose, taking the form in this case, of a right to develop it into the biggestpossiblenumber orbuilding sites. Nosuchrightvestsin theowners of land.Ifthatwerethecase,thecreation of proper environmental conditions wouldbe left to the discretion of the 1553 Παπαδόπουλος,Δ. Χαραλάμπουςκ,ά. ν.Δημοκρατίας

(1989)owners of land.So far as I know, this is notthecase in any civilized country. And Article 23.3 specifically envisages restrictions or limitations in theinterest of town andcountry planning.Thedevelopment ofanarea,urbanaswellasrural, is verymuchacorporatematterthatconcernsthecommunityas awhole.Itaffects thequality oflifeof everyone usingthearea as well as the amenity of all those residing therein. Acknowledgement ofavestedrighttodeveloping immovable property at theoptionof theowner would be catastrophic for town and country planning. The matter or restrictions andlimitationswas approachedinasimilarvein asis Kirzis in two subsequent decisions of theSupreme Court,namely, Thymopoullos and Others ν Municipal Committee of Nicosia

(1967)2C.L.R. 588 andSofroniou and Others v. Municipality of Nicosia and Others

(1976)3C.L.R. 124. 5 10 15 By refusing theapplication of theowners inthiscase, the respondents took nothing away from them. Applicants remained as before theabsolute owners of theirland.They can make any use of itthey choose,as afield.Tochangeits 20 useby dividing theirlandintobuildingsites theymustfittheir plans intothoseofthe community"). (Σεπρόχειρη μετάφραση) 25 "Στην απόφασημουη επιβολή όρωνστηνανάπτυξη γης περιλαμβανομένης της παραχώρησηςγης στο κοινό για περιβαλλοντικούς σκοπούς,δενείναιπράξη αποστέρησης. Θα μπορούσε μόνο ναθεωρηθεί σανπράξηαποστέρησης εάν ο ιδιοκτήτης της γης είχε ένα απεριόριστακεκτημένο 30 δικαίωμα στηχρήσητηςμεοποιοδήποτετρόποήθελε, που σ'αυτήτηνπερίπτωσηπαίρνειτημορφήενόςδικαιώματος να αναπτύξειεπ'αυτήςτομεγαλύτερο δυνατόαριθμό οικο­ πέδων.Τέτοιοδικαίωμαδεναναγνωρίζεταιστους ιδιοκτή­ τεςγης.Γιατίσετέτοιαπερίπτωσηηδημιουργίατωνκατάλ- 35 ληλωνπεριβαλλοντικώνσυνθηκώνθαεξαρτάτοαπότηβού­ λησητων ιδιοκτητώνγης.Από ότι γνωρίζωαυτόδενσυμ­ βαίνεισεκαμιάπολιτισμένηχώρα.ΚαιτοΆρθρο23.3ειδι­ κά προνοεί περιορισμούς ή δεσμεύσεις προς όφελος της πολεοδομίας κα χωροταξίας. Η ανάπτυξη μιας περιοχής, 40 αστικής καθώςεπίσηςκαιαγροτικήςείναικατ'εξοχήσυλ­ λογικό θέμα που αφορά την κοινότητα στο σύνολο της. 1554 3ΑΛΛ. 5 10 15 Χαραλάμπουςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος,Λ Επηρεάζειτηνποιότηταζωήςόλωνόσωνχρησιμοποιούν τη περιοχήκαθώςεπίσηςκαιτιςανέσειςόλωνόσωνδιαμένουν εκεί. Αναγνώρισηκεκτημένου δικαιώματοςανάπτυξης ακί­ νητης ιδιοκτησίαςκατ'εκλογήτου ιδιοκτήτηθαήτανκαταστροφικό γιατηνπολεοδομία καιχωροταξία. Τοθέματων περιορισμών και δεσμεύσεων αντιμετωπίστηκε με παρό­ μοιοτρόπομετηνΚίρζηςοζδύομεταγενέστερες αποφάσεις τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,δηλαδήστη Θνμόπονλλοςκαι Άλλοι ν.ΛημαρχείουΛευκωσίας

(1967)3Α.Α.Δ.588 και ΣωφρονίουκαιΆ)1οιν.ΔημαρχείουΛευκωσίαςκαιΆλλοι

(1976)3AAA 124. Μετονααπορρίψουντηνπροσοχήτωνιδιοκτητώνστην περίπτωση αυτή,οικαθ'ουη αίτησηδεντουςαποστέρησαν τίποτε.Οι αιτητέςπαρέμεινανόπωςπρινοι απόλυτοιιδιο­ κτήτες τηςγηςτους. Μπορούννατηνχρησιμοποιήσουν με οποιοδήποτετρόπο θέλουν, σανχωράφι.Γιανααλλάξουν τηΧΟήσητης μετηδιαίρεσητηςγηςσεοικόπεδα,θαπρέπει ναπροσαρμόσουν τασχέδιατους μεαυτάτηςπεριοχής'*, 20 Οι αιτήτριες ισχυρίζονται πωςοικαθ'ωνηαίτησηενήργη­ σαν ultraviresτων προνοιών τουΠερί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96και συγκεκριμένα τοάρθρο 14

(1).Το άρθρο τούτοαναφέρει: 25 'Ή αρμόδιααρχήδύναται,τηεγκρίσειτου Υπουργικού Συμβουλίου, διάγνωστοποιήσεως δημοσιευομένης εν τη επισήμω εφημερίδατηςΔημοκρατίας, ναορίζειζώνας". 30 Ηαπάντησηδίδεταιαπότιςπρόνοιες τουάρθρου 3

(2)(β): "

(2)Ηαρμοδίααρχήεντός- 35 40 (α)οιασδήποτε περιοχής Δήμου είναι το Δημοτικόν Συμβούλιοντουτοιούτουδήμου: Νοείται ότι εν οιωδήποτε αγροτικώ Δήμω αντίτου ΔημοτικούΣυμβουλίουτούτουτοΥπουργικόν Συμβούλιο δύναταιναδιορίζη ωςαρμοδίαναρχήντονΈπαρχοντης επαρχίαςήσυμβούλιον αποτελούμενον εξουχί περισσο­ τέρων των εξ προσώπων μετά του Επαρχου ως Προέδρου1555 Παπαδόπουλος,Δ. Χαραλάμπουςκ.ά.ν. Δημοκρατίας

(1989)(β) οιαδήποτεπεριοχή,μηούσης περιοχής Δήμου,είναι ο Έπαρχοςτης επαρχίας: Νοείται ότι αντί του Επαρχου το Υπουργικόν Συμβούλιον δύναται ναδιορίζηως αρμοδίαναρχήνδιά την τοιαύτην περιοχήν συμβούλιον αποτελούμενο εξ ουχίπερισσοτέρων τωνεξπροσώπωνμετάτουΕπαρχου ωςΠροέδρου: 5 Νοείταιπεραιτέρω ότι εν οιαδήποτεπεριοχήβελτίωσεωςτοΥπουργικόν Συμβούλιον τοκαθιδρυόμενονδιά την περιοχήν ταύτην δυνάμει των διατάξεων του περί Χωρίων (Διοίκησις καιΒελτίωσις) Νόμου". 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε στην υπόθεση Maglis (ανωτέρω), το ίδιο θέμα και αποφάνθηκε πως δεν υπάρχει καμιάσύγκρουση μετοΚεφ. 96 μετηνεπιβολήζωνών. 15 Οιαιτήτριεςισχυρίζονταιπωςοιπροσβαλλόμενες διοικητι­ κές πράξειςδεν είναι δεόντως αιτιολογημένες. Δεν ευσταθεί ο 20 ισχυρισμός αυτόςτων αιτητριώνγιατίυπάρχουνατιολογημένες εκθέσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό,που προβάλλουν πως ο σκοπός ήτο η προστασία περιοχών αξιόλογου φυσικού περι­ βάλλοντος,αρχαιολογικώνχώρων,καιλοιπά, τοανεπιθύμητο της ανάπτυξηςσε μηορθολογιστική βάση,ηελεγχόμενηδημό- 25 σια ανάπτυξημετηνκατασκευήτων διαφόρωνέργωνυποδο­ μής.Όπως έχειτονιστεί σεπολλές αποφάσειςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου,η αιτιολογίατηςαπόφασηςμπορείναβρεθείκαι μέσασταστοιχεία του ιδίουτουφακέλουήκαινασυμπληρω­ θεί. (Βλέπε Christos Mouzouris v.Republic

(1972)3 C.L.R. 30 43). • Δεν βρίσκω καμιάαντισυνταγματική ενέργεια από μέρους της Διοίκησης που να προσβάλλεΐι το άρθρο 25 του Συντάγματοςτοοποίοπροστατεύειτονπολίτηστην εξάσκηση οποιασδήποτε εργασίας ήεπαγγέλματος ή απασχόλησης. Δεν νομίζω ότι προσβάλλει τοάρθροτούτο μετηνέστωκατΙσχυ­ ρισμόμείωσητηςδυνατότηταςεκμεταλλεύσεωςτηςγηςκάποι­ ου,μετην επιβολή Πολεοδομικών Ζωνών. (ΒλέπεΑποστόλου ν.άημοκρατίας

(1984)3AAA.. 509). Ούτεκαιυπάρχεικατάστρατήγηση του άρθρου28 του Συντάγματοςγιαάνισημετα­ χείριση,επειδήορισμένακτήματαστηνΚύπροβρίσκονταιυπό 1556 35 40 3 ΑΛΛ. 5 10 15 Χαραλάμπουςκ,ά.ν.Δημοκρατίας Παπαδόπουλος,Λ τον έλεγχο Πολεοδομικών Ζωνών και άλλα δεν βρίσκονται κάτωαπότον έλεγχοπολεοδομικών ζωνών,καιγιατίορισμέ­ να κτήματα βρίσκονται στην Α Κατηγορία και άλλα στη Β Κατηγορία. Αυτές οι κατατάξεις κτημάτων σκοπό έχουν την ορθολογιστική ανάπτυξητου τόπου ως σύνολο και δεν μπο­ ρούνναθεωρηθούν πωςοι ιδιοκτήτες, μεοποιοδήποτετρόπο, τυγχάνουν άνισης μεταχείρισης κατά παράβαση του άρθρου 28. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο από το Ανώτατο Δικαστήριο καιαπόΔικαστήριαάλλωνχωρώνπουέχουνανά­ λογηπρόνοιαμετοάρθρο28τουΣυντάγματοςμας,πωςείναι δυνατό ένα νομοθέτημα ή μια διοικητική πράξη να κάμνει εύλογεςδιαφοροποιήσεις μεταξύ ατόμων,τάξεων ή/και καταστάσεων εάνοιπεριστάσεις των πραγμάτωνείναι τέτοιες που νατις δικαιολογούν. Η αρχή της ισότητας απαγορεύεται μόνο όταν υπάρχουν αυθαίρετες διακρίσεις. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστείπως στην προκειμένη περίπτωση οι διακρίσεις που έχουν γίνειείναιαυθαίρετες. 20 25 30 Αφούέχωεξετάσειταδιάφορασημείαπουεγέρθησαν,πρέπει νααναφέρουμεπωςοιΔιοικητικές Πράξειςπουπροσβάλλονται έχουν ακυρωθεί και αντικατασταθεί.Προχώρησα στην εξέταση της νομιμότητας των Διοικητικών Πράξεων γιατί αυτή ήτο η απόφασητου πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδη στηνυπόθεσηαυτή,όταντηνχειρίζετο ο ίδιος, γιατί,κατάτηγνώμητου, μπορούσεναυπάρξειπιθανότηταπρο­ σβολήςεννόμωνσυμφερόντων τωναιτητριώναπότιςακυρωθεί­ σες διοικητικές πράξεις κατάτηδιάρκειαπου αυτές ίσχυαν.Η αρχήαυτήάλλωστεέχεισημειωθείσεαριθμόυποθέσεων,επαναλήφθη δε στην τελευταία απόφασηΧρίστος Παπαδόπουλος ν. Κυπριακής Αημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Αημόσιας Υπηρεσίας,

(1989)3 AAA. 973. Σε σχετικό απόσπασμα ο Δικαστήςκ. Στυλιανίδηςαναφέρει: .« 35 40 "Ανεξάρτητα απότηνανάκλησητης διοικητικής πράξης ή απόφασης,αν στη διάρκεια της ισχύος της παρήχθησαν αποτελέσματα πουζημιώνουν το αιτητήπουδεν αντιμετω­ πίστηκαν ή εξαλείφθηκαν με την ανάκληση, η προσφυγή πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση,γιαναμπορεί οαιτητής μεβάσητηνπαράγραφο 6ναζητήσει αποζημίωση". 1557 Παπαδόπουλος,Δ. Χαραλάμπουςκ,ά.ν.Δημοκρατίας

(1989)Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, οι προσφυγές απορρίπτονταιχωρίς διάταγμαωςπροςταέξοδα Οι προσφυγές απορρίπτο­ νταιχο)ρίςέξοδα. 1558 5