3AJVA 30Ιουνίου, 1989 [Α ΛΟΪΖΟΥ, Π ] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, Αιτητής, ν ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηΑίτηση, (ΥπόθεσηΑρ 609/86) 5 Συνταγματικό Δίκαιο — Δημόσια Υπηρεσία — Πρόσωπα, που κατείχαν Θέση σ'αντηνπρο τηςενάρξεως ισχύος του Συντάγματος—Σύνταγμα, Αρθρο 192— Εκπαιδευτικόχορηγημα— Κατάπόσοηδιοίκησηυπέχει υποχρέωση,αναπροσαρμογήςτουέτσιώστενασυνάδειμετιςσημερινές πραγματικέςδαπάνες— Αρνητικήηαπάντησηστοερώτημα ΕκτελεστήΔιοικητικήπράξη—Απόρριψη αιτήματοςαυξήσεωςεκπαιδευ τικούεπιδόματος—Αποτελεί νπο τιςπεριστάσειςεκτελεστηνπράξη \Q ΟΑιτών ανήκεστηΔημοσίαΥπηρεσία κατάτονχρόνοαμέσωςπρο τηςενάρξεωςτηςισχύοςτουΣυντάγματοςκαιωςεκτούτουδικαιούται εκπαιδευτικόεπίδομαδυνάμεισχεδίουτου1956γιασπουδέςτουτέκνου του στην Αγγλία Τοποσόν του επιδόματος είχε καθορισθεί προτης ενάρξεωςτηςισχύοςτουΣυντάγματοςσεΛΚ 130ετησίως 15 20 ΟΑιτών υπέβαλεΑίτηση αυξήσεωςτουσεΛΚ 1300,μετοσ/ίεπτικό οτι ότανκαθορίστηκετο ύψος του επιδόματοςαντιπροσωπεύετο 1/3 περίπουτωνπραγματικώνδαπανώνγιασπουδέςκαιεπομένως τώρα, πουοι δαπάνεςέχουν δεκαπλασιασθη πρέπεικαιτοεπίδομανα δεκαπλασιασΟη Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν δέχθηκε την εισήγηση ότι ηεπίδικη 1565 Αποστολίδην.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1989)πράξηδενείναιεκτελεστή. Επροχώρησεκαιεξέτασετηνουσίακαιαπέρ ριψε την Αίτηση Ακυρώσεως με βάση το σκεπτικό που φαίνεται στο πρώτοπιοπάνωπεριληπτικό σημείωμα Η Αίτηση Ακυρώσεως απορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Αοϊζίδηςν.Δημοκρατίας1 Α.Α.ΣΛ. 107, 10 Κωνσταντινίόης ν.Δημοκρατίας
(1969)3ΑΛΛ.
- Προσφυγή. 15 Προσφυγή εναντίον της άρνησης των καθ'ων ηαίτηση να αυξήσουν τοποσόν του εκπαιδευτικούχορηγήματοςαναφορι κά μεσπουδές τουαιτητήστηνΑγγλία. Γ. Τρκχντα(ρνλλίδης, γιατον Αιτητή. 20 Στ. Θεοδούλου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β', για τους Καθ' ων η αίτηση. Α. ΛΟΪΖΟΥ,Π.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Με τηνπροσφυγή αυτή οαιτητήςζητάαπότο Δικαστήριο: "
- ΔήλωσιντουΔικαστηρίου ότιηαπόφασιςτωνκαθ'ωνη αίτησις η οποία εκοινοποιήθη προς τον αιτητή δι' επι- 30 στολήςημερ.6/9/86 αντίγραφοντηςοποίαςεπισυνάπτε ται ως τεκμ. 2 διάτηςοποίαςαπερρίφθη το αίτηματου αιτητού δι' αύξησιν τοποσού του εκπαιδευτικούχορηγήματος αναφορικά μετις σπουδές του τοιούτου αιτη τού εις την Αγγλίαν είναι άκυροςκαιεστερημένηοίου- 35 δήποτενομικού αποτελέσματος.
- ΔήλωσιντουΔικαστηρίου ότιηαπόφασιςτωνκαθ'ων • ηαίτησιςωςπεριέχεταιειςτοτεκμ.2ναμην πληρώσουν δι*έκαστοντοοχετικόν έτος ετήσιον εκπαιδευτικόνεπί- 40 δομα ΛΚ 1300 αναφορικώς με το τέκνον του αιτητού, Νίκο,ήοιονδήποτεάλλον ηυξημένον επίδομαπέραντου 1566 25 3 ΑΛΛ. Αποστολίδης ν.Δημοκρατίαςκ,ά. Λ Λοΐζου, Π. ποσού τωνΛΚ130ετησίως είναιάκυρεςκαιεστερημένη οιουδήποτε νομικού αποτελέσματος". 5 10 15 Το Σχέδιο για την παροχή Εκπαιδευτικού Χορηγήματος τέθηκε σ'εφαρμογή το 1955 με την Εγκύκλιο του τότε Γραμματέως για το Προσωπικό (Establishment Secretary) με αριθμό 1286καιημερομηνία 6Δεκεμβρίου 1955,πουαναφέρει ταπιοκάτω: "ΣκοπόςτουΣχεδίουήτανναυποβοηθήσει καιενθαρρύ νει τηνεκπαίδευσητέκνωνκυβερνητικών υπαλλήλων, περι λαμβανομένων καιΑγγλωνπουυπηρετούσαν στην Κύπρο, σε χώρες της Κοινοπολιτείας. Γιατην παροχήτουχορηγή ματος θαέπρεπενασυνυπάρχουν οι εξήςβασικέςπροϋποθέσεις: (α)Ο υπάλληλος να κατέχει μόνιμη θέση στη Δημόσια Υπηρεσία. 20 25 (β)Ταπαιδιάγιαταοποίαπαρέχεταιτοχορήγημα ναφοι τούν σε 'αναγνωρισμένα' εκπαιδευτικάιδρύματα,όπως αυτάκαθορίζονταιστην παραγρ.2 τουΣχεδίου. (γ) Τα παιδιά να είναι ηλικίας μεταξύ 8 και 25 χρόνων (οριακή ηλικία). ΤοποσότουχορηγήματοςήτανστηναρχήΛΚ100πουαυξή θηκεαπότο 1957/58 στιςΛΚ130τοχρόνο. 30 35 40 ΑμέσωςμετάτηνανακήρυξητηςΔημοκρατίαςη Κυβέρνηση για οικονομικούς καιάλλους λόγους αποφάσισεόπως το πιο πάνω σχέδιο διακοπεί εκτός από τις περιπτώσεις των δημο σίων υπαλλήλων οι οποίοι την ημερομηνία εφαρμογής του Συντάγματοςήδηετύγχανανπληρωμής εκπαιδευτικούχορηγήματοςκαιότιοιυπάλληλοι αυτοίθασυνέχιζανναεισπράττουν τοεκπαιδευτικόεπίδομαμέχριτηνσυμπλήρωση των σπουδών του παιδιού τους για το οποίο επληρώνετο το χορήγημα. Η απόφαση αυτήυπήρξε αντικείμενο προσφυγής στην υπόθεση Λοϊζίδης ν. Δημοκρατίας 1 Α.Α.ΣΑ 107, στην οποία το Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο έκρινε, ότι η διακοπή του ΣχεδίουΕκπαιδευτικούΧορηγήματος ήταναντισυνταγματική. Έκρινε επίσης, ότι εν όψει των διατάξεων του Συντάγματος 1567 Λ Λοΐζου, Π. Αποστολίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1989)καιτωνσυμφωνιώνΛονδίνουκαιΖυρίχηςτοσχέδιοπρέπεινα τύχει των "αναγκαίωνπροσαρμογών" μετην αντικατάσταση των λέξεων "Ηνωμένο Βασίλειο" και "Χώρα της Κοινοπολιτείας" με τις λέξεις "Ελλάδα" και "Τουρκία". Μεταγενέστερα στηνυπόθεσηΚωνσταντινίδη ν.Δημοκρατίας 5
(1969)3Α.Α.Δ.523,ηΟλομέλειατουΑνωτάτου Δικαστηρίου έκρινε, ότι τοπιο πάνω σχέδιο διατηρείταικαιεξασφαλίζεται απότοΑρθρο192.1και7(β)τουΣυντάγματοςκαισυνεχίζεινα είναι σε ισχύ μετάτηνανεξαρτησία γιαναεφαρμόζεταιπρος όφελος τωνΔημοσίων Υπαλλήλωνοι οποίοι βρίσκονται στην 10 υπηρεσίαπριντην ανεξαρτησία (16Αυγούστου 1960). Έκρινε επίσης ότι οι προσαρμογές πουέγινανστηνυπόθεσηΛο'ιζίδη (πιοπάνω)δεναποτελούσαν δίκαιο. Τοεπόμενο βήματηςΚυβέρνησης σχετικάμετοεκπαίδευακό χορήγημα έγινε μετην εγκύκλιο Αρ. 23 της 18Αυγούστου 1967 τουΔιευθυντή τουΤμήματοςΠροσωπικούηοποίαανά μεσασ' άλλαανάφερε: 15 "ΕκπαιδευτικάΧοοηνήιιατα" Ενετάλην να πληροφορήσω υμάς ότι το Υπουργικόν Συμβούλιο ενέκρινε την καταβολή από τουακαδημαϊκού έτους 1966/7 εις δικαιούχους δημοσίους υπαλλήλους των οποίων τα τέκνα σπουδάζουν εν Ελλάδι εκπαιδευτικού χορηγήματος εκΛΚ60κατ' έτοςνοουμένου ότι ειςεκάστην περίπτωσιν πληρούνται πάντες οι εν τω ΣχεδίωΠαροχής ΕκπαιδευτικώνΧορηγημάτων διαλαμβανόμενοιόροι. 2.ΕπεξηγείταιότιτοεκΛΚ60ορισθέν ετήσιον εκπαιδευτικόν χορήγημα δι' έκαστον τέκνον σπουδάζον εν Ελλάδι υπελογίσθη βάσειτων ιδίωνκριτηρίων ωςκαιτοχορήγημα διά εν τω Ηνωμένω Βασιλείω σπουδάζοντα τέκνα δημο σίων υπαλλήλων τοοποίονείχεν ορισθήειςΛΚ 130κατ'έτος " Είναιπαραδεκτόότιοαιτητήςείναιδημόσιοςυπάλληλος ο οποίος είχεδιοριστεί στηΔημόσιαΥπηρεσίαπροτου 1960και πληροί όλα τα προσόντα πουαπαιτούνταιαπότις πιοπάνω εγκυκλίους σχετικά μετηνπληρωμήεκπαιδευτικώνχορηγημάτων σεδημόσιους υπάλληλους. Μεεπιστολήτουημερομηνίας 4 Απριλίου 1981 ο αιτητής ζήτησε απότους καθ'ωνηαίτηση 1568 20 25 30 35 40 3 ΑΛΛ. 5 Αποστολίδηςν. Δημοκρατίας κ.ά. Α.Λοΐζον,Π. αύξησητουεκπαιδευτικούχορηγήματος σχετικά μετηφοίτηση τουυιούτουειςΑγγλία.Βάσητουαιτήματοςτου ήταντογεγο νός ότι η δαπάνη για την εκπαίδευση ενός φοιτητή στο Ηνωμένο Βασίλειοτο 1960 δενυπερέβαινετιςΛΚ500καιεπομενως τοτότεεκπαιδευτικόχορήγηματωνΛΚ 130αντιπροσώ πευε το ένα τρίτο περίπου αυτής της δαπάνης,και επίσης η σημερινή δαπάνη ανέρχεται περίπου στις ΛΚ5,000 και το εκπαιδευτικόχορήγημαπρέπειναείναιδέκαφορές περισσότε ρο,δηλαδήΛΚ 1300. 10 15 20 25 Με επιστολή του ημερομηνίας 6 Σεπτεμβρίου 1986 ο Διευθυντής ΥπηρεσίαςΔημοσίας ΔιοικήσεωςκαιΠροσωπικού, πληροφόρησε τοναιτητήότιτο 'ΥπουργείοΟικονομικών θεω ρεί,ότιδενδικαιολογείταιοποιαδήποτεβελτίωσηήτροποποίηση τουΣχεδίουΠαροχής Εκπαιδευτικού Χορηγήματος". Η κύρια εισήγηση το ευπαιδεύτου συνηγόρου του αιτητή εδράζεταιπάνωστοΑρθρο192τουΣυντάγματος.Ήτανηθέση του ότι ηάρνηση των καθ'ων ηαίτηση να αναπροσαρμόσουν το εκπαιδευτικό χορήγημα, ισοδυναμεί με δυσμενή μεταβολή των όρων υπηρεσίας τουκατάπαράβαση τουΑρθρου 192 του Συντάγματος -διότι ενώ το επίδομα αρχικά αντιπροσώπευε ποσοστό 29% περίπουτωνπραγματικών ετήσιων εξόδων για σπουδές το 1957, σήμερα αντιπροσώπευε το 3% περίπου των ετησίων εξόδων στο εξωτερικό. Από τηνάλληοευπαίδευτοςσυνήγορος τωνκαθ'ωνηαίτη ση υποστήριξε: 30 (α) ότι"ηπροσβαλλόμενη πράξηκαι/ή απόφασητηςδιοίκη σης δεν συνιστά διοικητική πράξη με την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από το Αρθρο 146.1 του Συντάγματος. 35 (β) Η προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση είναι πληρο φοριακή και/ή βεβαιωτική προγενέστερης παρόμοιας πράξηςκαι/ήαπόφασης. .1 40 (γ) Ανεξάρτητα απόταπιοπάνωαυτή καθεαυτήη χορήγησητου εκπαιδευτικού επιδόματοςδεν συνιστά διοικητι κήπράξημετηνέννοιαπουαποδίδεταιστονόροαπότο Αρθρο 146
(1)τουΣυντάγματος,γιατίδενσυνιστά ή δεν 1569 Α.Λοΐζου,Π. Αποστολίδηςν. Δημοκρατίαςκ.ά.
(1989)προήλθε απότην άσκησηδιακριτικής εξουσίας δυνάμει εξουσιοδοτήσεως νόμου.Πρόκειταιμάλλον γιαχαριστι κή παροχή την οποία είχε αποφασίσει το 1955 ο Κυβερνήτης τηςτότεΑποικιακής Διοίκησης καιη οποία συνεχίστηκε και μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής ΔημσκρατίαςδυνάμειτουΑρθρου 192τουΣυντάγματος. Κατάσυνέπεια τόσοηπαροχή τουεκπαιδευτικούεπιδό ματοςόσοκαιοιόροιπουτηνδιέπουνδενμπορείνααπο τελέσειαντικείμενοαίτησηςακύρωσης". 5 10 (δ)Έστω και αν "υποτεθεί για σκοπούς επιχειρηματολο γίαςκαι μόνο ότι ηπροσβαλλόμενη πράξη και/ή από φασηείναι πράγματιδιοικητική πράξη",ο αιτητήςδεν μπορεί ναζητήσει τηνθεραπείαπουζητάμετηνπαρού σα προσφυγή, γιατί ουσιαστικά έχει ζητήσει από την αρμόδια αρχή την έκδοση νέας διοικητικής πράξης, ενέργεια πουβρίσκεται στην απόλυτηδιακριτικήεξου σίατης διοίκησης. Ούτεο αιτητής, ούτετο Δικαστήριο, έχουν αρμοδιότηταναζητήσουν απότην διοίκηση την έκδοση διοικητικής πράξης χωρίς να υπάρχει σχετική υποχρέωση δυνάμεινόμου. 15 20 Αφού εξέτασα τις προδικαστικές ενστάσεις -(α)-(γ) πιο πάνω κρίνω ότι δεν ευσταθούν. Ηπροσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί διοικητική πράξη μέσα στην έννοια του Αρθρου 146
(1),καιθαπροχωρήσωστηνσυνέχειαναεξετάσωτηννομι μότητα της. (Ίδετε το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα του Γ. Μ. Παπαχατζή, Σύστημα του Ισχύοντα στην ΕλλάδαΔιοικητικού Δικαίου, Τόμοι ΑκαιΒ,έκτηέκδο σησελ. 408): "Οι αξιώσεις περί καταβολής δεδουλευμένων μισθών δεν μπορούν να αποτελέσουν παρά αντικείμενο αγωγής ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίωγ: Σ.τ.Ε.580 του 1931, 183 του 1932, 583 του 1933, 342 του 1936 και εφεξής 35 παγίως. Επί του παρόντος τουλάχιστο (βλ. άρθρο 94 § 1 του Συντ.)Πρβλ.ανωτ.στοτέλοςτης § 13σημ. 3.Αλλά οι πράξεις δημοσίας διοικήσεως που αποφαίνονταιπερί της κατ' αρχήνυπάρξεως δικαιώματος,κατ' εφαρμογήν των διοικητικών νόμων πουθεσπίζουν τους μισθούς, τις προ- 40 σαυξήσεις, τις αποζημιώσεις,ταεπιδόματακαιενγένειτις δημοσιοϋπαλληλικές παροχές,οιπράξειςαυτέςείναιδεκτι1570 25 30 3ΑΛΛ. Αποστολίδηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. Α.Λοΐζου,Π. κές ελέγχου νομιμότητος καιμετο ένδικο μέσον της αιτή σεως ακυρώσεως ενώπιον του Συμβ.τ. Επικρ.: 394, 631, 782του 1932,212,324,336,583,811του 1933,559,885του 1934,512του 1936 καιστοεξήςπαγία νμλγ". 5 Όπωςέχειήδηαναφερθείη αξίωσητουαιτητή για αναθεώ ρηση του ύψους του εκπαιδευτικού χορηγήματοςεδράζεται πάνωστοΑρθρο 192
(1)τουΣυντάγματοςτοοποίοορίζειότι: 10 15 "1. Επιφυλασσομένης πάσης ετέρας διατάξεως του Συντάγματος,πανπρόσωπον,όπερ αμέσως προ τηςημε ρομηνίας ενάρξεως της ισχύος του Συντάγματοςκατέχει θέσινήαξίωμαεντηδημοσίαυπηρεσία,δικαιούταινατύχη μετάτηνημερομηνίανταύτηντων αυτώνόρωνυπηρεσίας, των δι'αυτό ισχυόντων προ της ημερομηνίας ταύτης. Οι τοιούτοι όροι δεν δύνανται να μεταβληθώσι δυσμενώς δι'αυτόνδιαρκούσηςτηςσυνεχίσεως τηςυπηρεσίας αυτού εντηδημοσίαυπηρεσίατηςΔημοκρατίας κατάτηνειρημένηημερομηνίαή εφεξής". 20 25 30 35 40 Είναιπρόδηλοαπότολεκτικότουπιοπάνωάρθρουότι OL όροι υπηρεσίας του αιτητή δεν μπορούν να μεταβληθούν δυσμενώς δι'αυτόν. Ειδικώτερακαισεσχέσημετο εκπαιδευ τικόχορήγημαδενμπορείναγίνειδιακοπήτηςπληρωμήςτου, (ίδετε και υποθέσεις Λοϊζίδη και Κωνσταντινίδη πιοπάνω) ούτεκαιοποιαδήποτεμείωση του. Έχειόμως,σύμφωναμετο Αρθρο 192ηδιοίκησηυποχρέωσηναπροβαίνεισεαύξησητου χορηγήματος, έτσι ώστε να συνάδει με την σημερινή ετήσια δαπάνηπουαπαιτείταιγιασπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειοκαι έχει ο δημόσιος υπάλληλος έννομη αξίωση να επιδιώκει την ικανοποίησητουαξιώματοςτουγιααυξημένοεκπαιδευ τικόχορήγημα; Στο πιο πάνωσύγγραμμαστις σ.ελ. 408-409 αναφέρονται ταπιο κάτω: 'Τα δικαιώματατων δημοσίων υπαλλήλων που έχουν αντικείμενο περιουσιακόέχουν υπαχθείαπότοσύνταγμα στη σφαίρα της λεγομένης 'επιφυλάξεως' του νομικού κανόνος'. Η 'εκτελεστική εξουσία' δηλαδήδεν μπορεί να παρέχει αποδοχές,συντάξεις, αμοιβές,αποζημιώσεις,επι δόματα,μισθούς καιάλλες ανάλογεςχρηματικές παροχές, 1571 Α-Λοΐζου, Π. Αποστολίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1989)ούτε να τις εγγράφει στον προϋπολογισμό του κράτους, παρά μόνο ανέχουν θεσπισθεί απόκανόνες δικαίου- είτε δηλαδήαπόνόμους είτεαπόκανονιστικάδιατάγματατου Προέδρου,στηριζόμενα σεειδικήεξουσιοδότηση νόμου. 5 Ταδικαιώματατωνδημοσίωνυπαλλήλωνδενπρέπεινα συγχέονται με ορισμένες απλές 'έννομες προσδοκίες' που τους παρέχειηνομοθεσία π.χ. μετηχορήγησηεκπαιδευτι κώναδειώνήηθικώναμοιβώνήμετηνεπιμόρφωσητων,τη φοίτηση σε ειδικές σχολέςήμετις προαγωγές.Η πολιτεία 10 δεν δεσμεύεται να ικανοποιεί τις 'προσδοκίες' αυτές. Οι νόμοι επαφίενται κατά το πλείστον ως προς αυτές στην ουσιαστική εκτίμηση τηςδημοσίαςδιοικήσεως". Στηνκρινόμενηυπόθεσηηπολιτείαδενθέλησεναθεσπίσει νόμο ήκανονισμούς για την αναθεώρησητουεκπαιδευτικού χορηγήματος.Επομένωςηεκτελεστική εξουσία δενμπορείνα παρέχει "αμοιβές,επιδόματα"κλπ.Σύμφωναμετοπιο πάνω απόσπασμα οι Νόμοι επαφίενται κατά το πλείστον στην ουσιαστική εκτίμηση της δημόσιας διοίκησης. Επομένως το δικαστήριο αυτό δεν μπορεί στην άσκηση της δικαιοδοσίας του,δυνάμειτουΑρθρου 146.1 τουΣυντάγματοςναπαρέμβει και η προσφυγή πρέπει για το λόγο τούτο να απορριφθεί. (Ίδετε επίσης Αναστ. Ι,Τάχου,Ελληνικό Διοικητικό Δίκαιο Δεύτερη Έκδοσησελ. 287 και297: "5. Ειδικότερα η νομική φύση των δικαιωμάτων του διοικητικού δικαίου: α) Εντάσσει ορισμένα τούτων στην κατηγορίατωνατελώνδικαιωμάτων '(οικονομικάκαικοι νωνικά)', διότι η ενεργοποίηση τους (όταν προβλέπονται από το Σύνταγμα)προϋποθέτειτην έκδοση καιεφαρμογή νόμου.Δηλαδήο διοικούμενος δεν έχει έννομηαξίωσηνα επιδιώξει-καιενώπιονδικαστηρίου-τηνικανοποίησητου δικαιώματοςτου (βλ.ανωτέρωΜέρας Α', Κεφ.Β' §6και κατωτέρω §4). 15 20 25 30 35 Συμπερασματικά, καταλήγει κανείς στη θέση: ότι στην πραγματικότητα οι διατάξεις του Συντάγματοςείναι επι ταγές κατευθυντήριες ή κατευθύνσεις επιτακτικές. Αλλά, 40 έτσικιαλλιώςχωρίςτηνύπαρξηεκτελεστικώννόμωνείναι διατάξεις αναμφισβήτητααναποτελεσματικές,δηλαδή ατε1572 3 ΑΛΛ. Αποστολίδηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. Α. Λοΐζου,Π. λείς"). 5 Με βάση τα πιο πάνω η προσφυγή απορρίπτεται αλλά κάτωαπό τιςπεριστάσεις δενγίνεταιδιαταγήγιαέξοδα. Ηπροσφυγή απορρρίπτεταιχωρίςέξοδα. 1573