clr/1989/1989_3_18.pdf

(1989)11 Ιανουαρίου,19S9 [ΝΙΚΙΙΤΑΣ, Δ/ατής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ Αιτητής, ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων η αίτηση, (Υπόθεση Αρ. 505/86) Κοινωνικές Ασφα/.ίσεις — Οι περί ΚοινωνικώνΑσφα/.ίσεων (Παροχαί) Κανονισμοί του 19S0, Καν. 3

(2)(β)— Έναρξη προθεσμίας. Ανάκλησηδιοικητικής πράξεως — Πράξη τροποποιούσα ά/.ληπράξη — Η τροποποιητική πράξη εμπεριέχει ανάκληση της προηγούμε­ νης και έκδοση νέας πράξεως — Επομένως και προκειμένου να κριθεί η νομιμότητα της ανακ/.ήσεωςπρέπει να εξετασθεί κατά πόσο ο χρόνος,που παρήλθε από της εκδόσεως της ανακληθείσας πράξεως μέχρι της εκδόσεως τηςανακλητικής πράξεως ήταν ή όχι εύλογος. 5 10 Αρχή νομιμότητας — Διοικητική πρακτική — Αεν μπορεί να δικαιο­ λογηθεί, ανβρίσκεται έξωαπό ταπλαίσια τον νόμου. Ο αιτώνείναι εκπαιδευτικός.Το 1974 εγκαταστάθηκεστην Αγγλία όπου και έμεινε μέχρι την αφυπηρέτησή του απότηνεκπαί­ δευσητο

1. Κατά το χρονικό αυτόδιάστημαείχε εξασφαλίσει άδεια απουσίαςχωρίς απολαβές. Στις 26.2.85 ο αιτών,που ήταν ακόμα κάτοικοςΑγγλίας, υπέβαλεεπιστολή,με την οποίαζήτησε να ενημερωθεί γιατασυνταξιοδοτικά τουδικαιώματα. Επακολούθησε σχετική αλληλογραφία. Την κανονικήαίτηση ο αιτητήςτην υπέβαλε στις23.6.
2. Μετηνεπίδικηαπόφαση,που κοινοποιήθηκε με επιστολήημερ. 30.10.85, ο καθ'ουηαίτησηαπεφάσισε τηνσυν­ ταξιοδότησητουαιτητήαπό 1.4.19S
3. 18 15 ^ 3 ΑΛΛ. 5 10 Παρασκευάν.Λιευθ.Τμήμ. Κοιν.Ασφαλ. χ.ά, Αργότερα, και συγκεκριμένα το Φεβρουάριο του 1986, όταν ο καθ' ου η αίτηση διεπίστωσε ότι δεν είχαν καταβληθεί εισφορές απότον εργοδότητουαιτούντος (Υπουργείο Παιδείας)γιατηνπε­ ρίοδο 1974-1980,ο καθ ου ηαίτηση ανεθεώρησε την παρεχομένη σύνταξη,έτσι ώστεκατάτον υπολογισμό της έπαυσε ναλαμβάνε­ ται υπ'όψηηπερίοδος 1974-
4. Ο αιτπτής υποστηρίζει πως η σύνταξη του έπρεπε να αρχίζει από την 1.1.85και πως ηπερίοδος 1974-1980έπρεπε να υπολογισθείκατάτονυπολογισμό τουύψους τηςσυντάξεως του. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας την ΑίτησηΑκυρώσε­ ως, απεφάσισε: 15 20 25

(1)Αφετηρία για τον καθορισμό του χρονικού ορίου αιτήσεων για παροχές αποτελεί η διάταξη του κανονισμού 3

(2)(β) των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων(Παροχαί) Κανονισμών του

1. Ηδιάταξηαυτή τάσσει προθεσμία τριών μηνών. Η προθεσμία αυτή μπορεί να παραταθεί μέχρι δώδεκα μήνες, αν συντρέχει εύλογη αιτία για παράταση. Τέτοια αιτία δενσυντρέχει στην συγκεκριμμένη περίπτωση. Η προθεσμία δεν άρχεται παρά μόνο με την υποβολή αιτή­ σεως, σύμφωνα με τον καθορισμένο τύπο. Η επιστολή της, 26.2.85 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προεκάλεσε την έναρξη της προθεσμίας. Την έναρξη της προθεσμίας προεκάλεσε η υποβολή της αιτήσεως στις 4.6.
2. Έτσι σωστά η σύνταξη υπολογίστηκε από1.4.
3. -in 35 40

(2)Τα πραγματικάγεγονότα, όπως αυτά προκύπτουν από το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι ότι κατάτην περίο­ δο 1974-1980δενκατεβλήθησαν εισφορές απότον εργοδότη του αιτούντος. Ούτε και ήταν δυνατή η καταβολή τους, αφού ο αιτών δεν είχε κατάτο εν λόγω χρονικό διάστημα οποιεσδήποτε απολαβές.Έκδοσηπράξεως,πουτροποποιεί προηγούμενη πράξη, αναλύεται σε ανάκλησητηςπροηγού­ μενης και έκδοση νέας πράξεως με διάφορο περιεχόμενο (Δαγτόγλου, Γενικό Διοικητικό Δίκαιο,β έκδοση, 1984 πα­ ράγραφος 683,οελ. 236). Το πρώτο ερώτημα είναι αν ο χρόνος που παρήλθε από την έκδοση της πρώτης πράξεως μέχρι της ανακλήσεως της ήταν τέτοιος, ώστε να εμποδίζει τη διοίκηση από του να την ανακαλέσει. Ο χρόνος μεταξύ Οκτωβρίου του 1985 19 Παρασχευά ν.Διευθ.Τμήμ. Κοιν.Ασψαλ. κ.ά.

(1989)και αρχών Μαρτίου 1986 (που έγινε η ανάκληση) δεν είναι τόσο μεγάλος, ώστε να οδηγήσει σε ακύρωση της ανακλήσεως. Υπό τις περιστάσεις ηανάκληση έγινε σε εύ­ λογο χρόνο και ήταν τόσο επιτρεπτή όσο και επιβεβλημέ­ νη.

(3)Ο αιτών υπεστήριξε ότι οι εκπαιδευτικοί, που λαμβάνουν άδεια χωρίς απολαβές,παίρνουν πιστώσεις για εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ησύντομη απάντη­ ση είναι ότι δεν είναι νοητή οποιαδήποτε ρύθμιση έξω από τα πλαίσια που θέτει ο νόμος. Ησχετική για τηνπα­ ρούσα υπόθεση διάταξη βρίσκεται στο άρθρο 4

(1)του Νόμου. 5 10 Η αίτηση ακυρώσεως απορρίπτεται, χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα 15 Αναφέρομε^ υπόθεση: Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας548/

1. 20 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αί­ τηση με την οποία, μεταξύ άλλων, αρνήθηκαν να υπολο- 25 γίσουν για σκοπούς σύνταξης γήρατος τις ασφαλιστικές εισφορές του αιτούντος για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1.9.84 - 31.1.80 και της απόφασης αναφορικά με την έναρξη καταβολής της σύνταξης από8.4.
2. 30 Χ. Ιερείδης ,για τον Αιτούντα. Γ.Φράγκου (κα.)> Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β' για τους Καθ'ων ηαίτηση. 35 Cur. adv.vult. ΝΙΚΗΤΑΣ Δ: Εξέδωσε την ακόλουθη απόφαση. Η προσφυγή αφορά συνταξιοδοτικά δικαιώματα του αιτού­ ντος που συμπλήρωσε το 65ο έτος της ηλικίας του στις 40 8.1.
3. Το αίτημα του, που έχει 4 σκέλη, είναι για δήλω­ ση του δικαστηρίου ότι οι παρακάτωαποφάσεις ή παρα­ λείψεις του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (που θ' 20 3 ΑΛΛ. Παρασκευάν.Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Ασψαλ.κ.ά. Νικήτας, Δ. αποκαλώ στο εξής διευθυντή) ή του Γενικού Λογιστή είναι άκυρες και δεν έχουν επιφέρει κανένα νόμιμο απο­ τέλεσμα. 5
4. Η άρνηση του διευθυντή που περιέχεται σε επιστο­ λή του με χρονολογία 23.5.86 να υπολογίσει, για σκο­ πούς σύνταξης γήρατος, τις ασφαλιστικές εισφορές του αιτούντος για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1.9.74 έως 31.1.
5. 10
6. Όπως και η άρνηση του στην ίδια επιστολή να συ­ νυπολογίσει για τον αυτό σκοπό τις πιστώσεις τακτικής εκπαίδευσης της περιόδου 1959 μέχρι 1963, που ο αιτητής σπούδαζε στο εξωτερικό ύστερα από εκπαιδευτική 15 άδεια (παρ.3 του αιτητικού της προσφυγής).
7. Η απόφασητου Γενικού Λογιστή που μνημονεύεται από το διευθυντή στην παραπάνωεπιστολή του, "ν' απο­ σύρει ή απορρίψει" τις εισφορές που κατέβαλε το 20 Υπουργείο Παιδείας σαν εργοδότης του αιτούντος για την περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1, ανωτέ­ ρω,και
8. Η απόφαση του Διευθυντή αναφορικά με την έναρ25 ξη καταβολής της σύνταξης, δηλαδή ,από8.4.85 . Αναφέρω εξαρχής ότι η υπόθεση μου ανατέθηκε μετά την αποχώρηση του τέως Προέδρου του Ανωτάτου Δικα­ στηρίου που την εξεδίκασε και επιφύλαξε την απόφαση 30 του. Όταν ήχθη ενώπιον μου οι δικηγόροι και των δύο πλευρών υιοθέτησαν τις αγορεύσεις τους - γραπτές και προφορικές - που βρίσκονται στο φάκελλο και ζήτησαν την έκδοση απόφασης. 35 θ' ασχοληθώ τώρα με το ιστορικό επισημαίνοντας συγ­ χρόνως ανκαι σε ποιο ζήτημαυπάρχει διαφορά. Ο αιτών είναι εκπαιδευτικός. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σαν δάσκαλοςτο Σεπτέμβριοτου 1942, αλλάαπότο 1964 εργά­ στηκε σανκαθηγητής Μέσης Παιδείας ύστερα από πανεπι40 στημιακές σπουδές στην Αγγλία, που κράτησαν από το 1959 μέχρι το
9. Ας σημειωθεί ότι γιατην περίοδοαυτή του χορηγήθηκε εκπαιδευτική άδεια. Το 1964 ο αιτών 21 Νικήτας, Δ. Παρασκευάν.Διευθ.Τμήμ. Κοιν. Λσφαλ. κ.ά.

(1989)έτυχε νέας εκπαιδευτικής άδειας, πάλιν στην Αγγλία, αλλά για μεταπτυχιακές σπουδές αυτή τη φορά. Η νέα άδεια έληξε το 1966 οπόταν επέστρεψε στα καθήκοντα του στην Κύπρο. Το 1974, μετά το πραξικόπημακαι την εισβολή, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία εργαζόμενος στα εκεί Ελληνικά σχολεία μέχρι την αφυπηρέτησή του από την εκπαίδευση το

1. Στο μεταξύ είχε εξασφαλίσει άδεια απουσίας χωρίς απολαβές που παρατεινόταναπό χρόνο σε χρόνο μέχρι και την έξοδο του από την εκπαι­ δευτικήυπηρεσίαλόγω ορίου ηλικίας. 5 10 Στις 26.2.85, ενώ ο αιτών ήταν ακόμη κάτοικος Αγ­ γλίας έγραψε επιστολή στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (τεκμ.1 στην προσφυγή) με την οποία στην ουσία ζήτησε να ενημερωθεί για τα συνταξιο- 15 δοτικά δικαιώματατου. Με την ίδια ευκαιρία ζήτησε να του αποστέλλεται ησύνταξη σε τραπεζικόκατάστημα που κατονόμασε στην επιστολή του,αλλά του υποδείχθηκε ότι όφειλε να υποβάλει πρώτα αίτηση στο καθορισμένο έντυ­ πο για χορήγηση σύνταξης γήρατος,συνοδευόμενη απότα 20 απαιτούμενα δικαιολογητικά. Ηπαραπάνω επιστολή του αιτούντος, όπως και το πλείστο της αλληλογραφίας με το Υπουργείο, που ακολούθησε, επισυνάφθηκε στην αίτηση. Είναι τα τεκμήρια Ικαι VIII. Ενώ άλλα έγγραφαως και αλληλογραφία είναι επισυνηιιμένα στην ένσταση σαν πα- 25 ραρτήματα 1έως
2. Περαιτέρω προσκομίστηκε από τους καθ' ων ο σχετικός διοικητικός φάκελλος. Τελικά ο αιτών συμπλήρωσε το νενομισμένο έντυπο, που φέρει ημερομη­ νία 4.6.85 (παραρτήματα 2 και 3 αντίστοιχα). Δεν αμφι­ σβητείται ότι η επιστολή της 23.6 με την εσώκλειστηαίτη- 30 ση (παράρτημα2) λήφθηκαν εκπρόθεσμα την 1.7.
3. Με επιστολή ημερομηνίας 30.10.85 (παράρτημα4), που υπο­ γράφει ο εξεταστής απαιτήσεων,χορηγήθηκε στον αιτού­ ντα σύνταξη γήρατος από την 1.4.85.Όμως ο τελευταίος αμφισβητεί,ανάμεσασ' άλλα,το χρόνο έναρξης πληρωμής 35 της. Και διατείνεται ότι κατέστη δικαιούχος από 8.1.85 πουσυμπλήρωσε το65ο έτοςτης ηλικίαςτου. Αφετηρία και βάση για τον καθορισμό του χρονικού ορίου αιτήσεων για παροχέςαποτελεί η διάταξητουκανό- 40 νισμού 3

(2)(β) των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Παροχαί) Κανονισμών του

1. Ηδιάταξηαυτήτάσσει προ­ θεσμία 3 μηνών για την υποβολή αίτησης για σύνταξη 22 3 ΑΛΛ, Παρασκευάν.Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Ασφαλ.κ.ά. Νικήτας, Δ. γήρατοςαπό τηνημέραπουπροβάλλεταιηαπαίτηση,που στην περίπτωση του αιτούντος είναι η 8.1.
2. Όμωςαπό τον κανόνααυτό επιβάλλεται μια εξαίρεση που προβλέπε­ ται από την επιφύλαξη (proviso) της διάταξης και που 5 ορίζει ότι ο χρόνος μπορεί να επεκταθεί μέχρι 12 μήνες το πολύ υπότην προϋπόθεση ότι συντρέχει εύλογηαιτία για παράταση. Η απόδειξη της συνδρομής του στοιχείου αυτούβαρύνει,μετηρητήδιατύπωση της επιφύλαξης,τον αιτούντα (βλέπε ΚΛΠ 243/80ημερομηνίας 29.9.80που τέ10 θηκε σε ισχύ στις 6.10.80 σύμφωνα με τη γνωστοποίηση αρ. 258 ημερ. 19.9.80). Αξίζει νασημειωθεί περαιτέρω ότι το εδάφιο5 της ιδίαςδιάταξηςορίζει ότι ησχετική αίτηση υποβάλλεται στον καθορισμένο από τον διευθυντή τύπο,, εκτός αναποφασιστεί διαφοοετικάσε ειδικήπερίπτωση. . 15 Είναι ηεισήγησητου δικηγόρου του αιτούντος στο υπό συζήτηση θέμα ότι η επιστολή ημερομηνίας 26.2.95 (ανά φερα ήδησε αδρές γραμμές το περιεχόμενο της) πουστάληκε εμπρόθεσμα, συνιστά "απαίτηση" όπως προβλέπεται 20 από τη διάταξη του κανονισμού 3

(2)(β). Εν πάση περι­ πτώσει,σύμφωνα μετο επιχείρημα αυτό,ο διευθυντής πα­ ρέλειψε να ερευνήσει τους δικαιολογητικούς λόγους που πρόβαλε ο αιτών στη μεταγενέστερη επιστολή του της 23.6.85 στην οποία επισύναψε και το επίσημο έντυπο συ25 μπληρωμένο από τον ίδιο. Έτσι ο διευθυντής, χωρίς γνώση τωνπραγματικών περιστατικών δεν άσκησενόμιμα ήδεν άσκησε καθόλου τη διακριτική εξουσία που του χο­ ρηγεί η επιφύλαξη του κανονισμού 3

(2)για παράταση του χρονικού ορίου πέραν των 3 μηνών. Μεταφέρω εδώ 30 αυτούσιο το σχετικό απόσπασμααπό την παραπάνω επι­ στολήπουπεριέχει τουςλόγους καθυστέρησης: 35 "Από την 26.2.85 όταν πρωτοϋπέβαλα την αίτηση μου για σύνταξη μέχρι σήμερα που τηνξαναϋποβάλλω πάνωσε κυβερνητική φόρμα, παρήλθε αρκετός καιρός. Είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμήσετε ότι ο κυριώτερος λόγος της καθυστέρησης οφείλεται στο ότι έπρεπε να γράψω σε συγγενείς στην Κύπρο να ζητήσουν πιστο­ ποιητικά (π.χ.γέννησης) καινατααποστείλουν". 40 Επίσης ο συνήγορος υπέβαλε ότι ο διευθυντής δεν έδωσε δικαιολογημένη απάντηση γιατί δεν είχε εγκρίνει παράταση. Καιστο σημείο αυτό,ούτε ησημείωσηστααγ23 Νικήτας, Δ. Παρασκευάν.Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Ασφαλ.κ.ά.

(1989)γλικά στην ίδιατην επιστολή παράρτημα 3 "late claim not accepted" ούτε ηεξήγηση στο παράρτημα 4 ότι για τηνπε­ ρίοδοαπό8.1.85έως 31.3.85δεν χορηγείται σύνταξηγιατί η αίτηση δεν έγινε μέσα σε 3 μήνες, αποτελούν νόμιμη αι­ τιολογία . 5 Με βάση τον καθορισμένο τύπο αίτησης αλλά και τις ίδιες τις κανονιστικές διατάξεις είναι απαραίτητονα συ­ νοδεύεται ηαίτηση απόορισμένα δικαιολογητικά στοιχεία από τα οποία πρέπει ναπροκύπτει η συνδρομή των νομί- 10 μων προϋποθέσεων για απονομή σύνταξης. Μάλιστα το εδάφιο 6 του κανονισμού 3 διαλαμβάνει ότι ο αιτούμενος κάποια παροχήοφείλει νασυμμορφώνεται με τις απαιτή­ σεις του διευθυντήαναφορικά μετην υποβολήτηςαίτησης ως και τα έγγραφαήτα στοιχεία που κρίνει αναγκαία για 15 την εξέταση της. Στο προκείμενο τα στοιχεία αυτά ήσαν

(1)πιστοποιητικό γεννήσεως

(2)πιστοποιητικό γάμουκαι

(3)βεβαίωση κοινοτάρχη ή ιερέα ότι ο αιτών συζεί με τη σύζυγο του. Έπεται ότι ηεπιστολή της 26.2.85 δεν ήταν δυνατό αφ' εαυτής να θέσει σε κίνηση το μηχανισμό συ- 20 νταξιοδότησης. Εφόσον έλειπαν τα απαραίτητα στοιχεία ορθά δεν θεωρήθηκε σαν το εναρκτήριο διάβημα που απαιτεί ο νόμος και είναι εντελώς αδιάφορο αν δόθηκε κάποια διεύθυνσηγια νααποστέλλεται η σύνταξη. 25 Έρχομαι τώρα στο δεύτερο σκέλος του επιχειρήματος. Ο πρωταρχικός κανόνας υπαγορεύει την πιστή τήρηση εκ μέρους του πολίτη των διοικητικών προθεσμιών ιδιαίτερα στο τομέα της κοινονικής ασφάλισης και η απόκλιση από αυτόν είναι επιτρεπτή μόνο στις εξαιρετικές και ιοιόμορ- 30 φες εκείνες περιπτώσεις πουημήτήρηση του δικαιολογεί­ ται σοβαρά από την ίδια την πραγματικότητα. Κατά την εκτίμηση επομένως μιας συγκεκριμένης περίπτωσης, πρώτα πρέπει να εξακριβωθεί η συνδρομή αυτής της πα­ ραπάνω αντικειμενικής προϋπόθεσης. Το Γραφείο Κοι- 35 νωνικών Ασφαλίσεων ενημερώθηκε από τον ίδιο τον αι­ τούντα για τους λόγους καθυστέρησης. Για το απλόαυτό θέμα δεν βλέπω να υπήρχε ανάγκηγια περαιτέρω διερεύ­ νηση.Το μόνο που είχενακάμει ο αιτών ήτανναεξασφα­ λίσει από την Κύπρο ένα ή δυό το πολύ πιστοποιητικά. 40 Τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας είναι τέτοια που η εξα­ σφάλιση των αποδεικτικώναυτών έπρεπε να ήταν εύκολη υπόθεση και να διεκπεραιωνόταν μέσα στους χρονικούς 24 3 ΑΛΛ. 5 Παρασκευάν. Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Ασφαλ.κ.ά. Νικήτας,Δ. περιορισμούς που θέτει ηδιάταξηστην οποία αναφέρθη­ κα. Κατάτην απόφασημου ηαπόρριψη του αιτήματος για παράτασηκαι η συνακόλουθη απόφασηγια χορήγηση σύνταξης από 1.4.85δεν ήταν μόνο λογικά εφικτήυπό τις περιστάσεις αλλάκαι ενδεδειγμένη. Ο αιτών αμφισβήτησε επίσης την απόφασητουδιευθυ­ ντή στοβαθμό που δεναναγνωρίστηκε σαν συντάξιμη η περίοδος μεταξύ 1959και 1963ως καιη περίοδος από 10 1.9.74 μέχρι 31.1.80, πουασφαλώς επέδρασαν δυσμενώς στο ύψος της σύνταξης. Πρέπει όμως ναλεχθεί στο ση­ μείο αυτόότι γιατην πρώτηπερίοδοτο Γραφείο Κοινωνι­ κών Ασφαλίσεων αποδέχτηκε ταδικαιολογητικά του αι­ τούντος που,παρεμπιπτόντως, υποβλήθηκαν μετά την 15 άσκηση τηςπροσφυγής. Και ηπερίοδος αυτή υπολογί' • στηκε τελικά σαν χρόνος ασφάλισης. Το γεγονός είχεσαν επακόλουθοτον επανακαθορισμό του ύψους της σύνταξης (βλέπε επιστολή του Γραφείου ημερ. 22.10.86 παράρτημα 5). Έτσι το μέρος αυτό τουαιτήματος εγκαταλείφθηκε 20 καιέπαυσενααποτελεί αντικείμενο τηςπροσφυγής. 25 30 35 40 Το πρόβλημα για τηδεύτερη περίοδο, που αρχικά λή­ φθηκε υπόψη καισυνυπολογίστηκε στον καθορισμό-της σύνταξης, γεννήθηκε κατά την εξέταση των ισχυρισμών χουαιτούντος που αφορούσαν ταχρόνια 1965και 1966. Τότε, όπως θαθυμόμαστε, ο αιτών απουσίαζε στην Αγ­ γλία για εκπαιδευτικούς λόγους. Είναι ηθέση των καθ' ων ηαίτησηότι γιατηνπαραπάνω περίοδο (1974-1980) το Υπουργείο Παιδείαςσαν εργοδότης δεν κατέβαλλεασφαλιστικές εισφορές γιατοναπλούστατο λόγο ότιο αιτών είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Ενπάση περιπτώσει δεν θαυπήρχε διαχωρισμός και σεπερίπτωση ακόμηπου καταβάλλονταν κανονικά γιατί αυτό θαήταν παράνομο εφόσον ο αιτών δεν υπηρετούσε καιδενείχε απολαβές. Έτσι ησύνταξητουαναπροσαρμόστηκεστα μειωμένα επί­ πεδα που αναφέρονται στην επιστολή τεκμ. VII ημερ. 7.3.86. Ας σημειωθεί ότιτο επιχείρημα των καθ'ωνέχει σαν υπόβαθρο τηνπρόνοια τουάρθρου 4

(1)τουνόμου. Σύμφωνα με την πρόνοια αυτήηυποχρέωση εργοδότηγια καταβολή εισφορών υφίσταται μόνο γιακάθε περίοδο ή μέρος τηςπου ένα πρόσωπο απασχολήθηκε σαν μισθω­ τός. 25 ι• Νικήτας,Δ. Παρασκευάν.Διευθ.Τμήμ. Κοιν.Ασφαλ.κ.ά.

(1989)Πρέπει να παρατηρήσωότι στο σημείο αυτόυφίσταται αμφισβήτηση αναφορικά με τα πραγματικάπεριστατικά. Η άλλη εκδοχή, που πρόβαλε ο αιτών, βασίζεται κυρίως στο περιεχόμενο του τεκμ. VII. Στην επιστολή αυτήανα­ φέρεται ότι αντικανονικά καταβάλλονταν εισφορές για 5 την επίμαχηπερίοδοκαιότι το γεγονός βεβαίωσε με σχετι­ κήεπιστολή του το Γενικό Λογιστήριο. Οκ. Ιερείδηςανέ­ πτυξε την επιχειρηματολογία του με βάσηκαι πλαίσιο την εκδοχή αυτή εκλαμβάνονταςκαι προβάλλοντας σανδεδο­ μένο ότι πράγματι κατεβλήθησαν εισφορές για ολόκληρη 10 την αμφισβητούμενη περίοδο. Ο συνήγορος υπέβαλε οτι υπήρχε νομικό κώλυμα για ανάκληση των εισφορών του εργοδότη. Ηενέργεια των καθ' ων, γιατην οποίαοαιτών δεν είχε γνώση, του στέρησετο δικαίωμανα αποταθείγια προαιρετική ασφάλιση σύμφωνα με την διάταξη του άρ- 15 θρου 15

(1)(α) του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου αρ. 41/80, με αποτέλεσμα να παραβλαφθούντα συμφέρο­ ντα του. Περαιτέρωκαιανακόμησυνέτρεχαν οιπροϋπο­ θέσεις για ανάκληση παράνομης διοικητικής πράξης τέ­ τοια ενέργεια δεν ήτανπλέον εφικτήμετά παρέλευση τόσο 20 μεγάλου χρονικού διαστήματος και ενώ στο μεταξύ δη­ μιουργήθηκαν δικαιώματα προς όφελος τουαιτούντος. Φυσικά τα επιχειρήματα αυτά έχουν σημασία και πρέ­ πει να εξετασθούν μόνο στην περίπτωση που η απάντηση 25 στο ερώτημα αν καταβλήθηκανοι εισφορές είναι καταφα­ τική. Σχετικά με το εγερθέν ζήτημαηκα Φράγκου υπέβα­ λε εκ μέρους των καθ'ων ότι προϋπόθεσηγια τηνκαταβολή-πίστωση εισφορών ατόμωνπουανήκουνστη δημόσιαή εκπαιδευτική υπηρεσία είναι δυνατή μόνο εφόσον υπάρ- 30 χουν αποδοχές. Στην συγκεκριμένη αυτήπερίπτωση,που ο αιτώναπουσίαζεμεάδεια άνευ αποδοχών,δενπιστώθη­ κε ούτε ήταν δυνατό να πιστωθεί με εισφορές από ανύ­ παρκτεςαπολαβές. Έχω εξετάσει με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή τα στοιχεία του διοικητικού φακέλλου σε συνάρτηση με τα έγγραφα που επισυνάφθηκαν στη δικογραφία. Πρέπει να ειπωθεί ότι απότην επιστολή του Γενικού Λογιστή(ερ.22) δεν τεκμηριώνεται διόλου η εκδοχή που παρουσίασε ο αιτών για καταβολή των εισφορών από το Υπουργείο Παιδείας. Επισημαίνω επίσης ότι ο διευθυντής με την επιστολή του τεκμ.ΥΙΙΙ της 23.5.86 τον πληροφορεί ότι 26 4 ^ 3 ΑΛΛ, Πσπππκευά ν.Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Αοφαλ. κ.ά. Νικήτας, Δ. ύστερα απόέρευνα διαπιστώθηκε ότι το Υπουργείο πράγ­ ματι δεν κατέβαλε ποτέ τις επίδικες εισφορές. Και ο λο­ γαριασμός εισφορών του αιτούντος που τηρούσε το Γρα­ φείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων παρουσιάζει διακοπή για 5 τη σχετική περίοδο. Από όλα τα στοιχεία συνάγεται οτι δεν καταβλήθηκαν οι εισφορές. Πρέπει ίσως να προσθέ­ σω εδώ ότι η δήλωση του αιτούντος στην επιστολή του τεκμ. προς το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι όντως το Υπουργείο Παιδείαςπλήρωσε τις εισφορές του 10 τις οποίες και αποπλήρωσε με δόσεις μετά την αφυπηρέτησή του, ελλείψει πρόσθετων αποδεικτικών στοιχείων, δεν ανατρέπει τα παραπάνωαδιάσειστα στοιχεία. Σχετι­ κήενπροκειμένω είναιηαπόφασητου ΣτΕ2258/70. 15 20 25 "Επαρκώς ητίολογημένη απόφασις απορρίπτουσα αίτημα αναγνωρίσεως ημερομισθίων επί τω λόγω ότι ουδέν έγγραφον αποδεικτικόν περί τηςπραγματοποιή­ σεως των στοιχείων υφίσταται, αι δε καταθέσεις των υπό της ενδιαφερόμενης προταθέντων μαρτύρων δεν είναι ληπτέα υπόψιν, ως μη συνεπικουρούμενοι δι' άλλων στοιχείων". Ακόμη και η υπ' αρ. 2558/ 65 αναφορικά με το βάρος τηςαπόδειξης; "Το βάρος της αποδείξεως του αναγνωριστέου χρό­ νου ασφαλίσεως, φέρει ο ησφαλισμένος, υποχρεούμε­ νος όπως προσκόμιση τα αποδεικνύοντα τούτον στοι­ χεία". 30 Στη συνέχεια θα εξετάσω τις εισηγήσεις του κ. Ιερείδη που δεν συνδέονται άμεσα με το συμπέρασμα στο οποίο μόλις κατέληξα για τις εισφορές. Υπενθυμίζω ότι μετά την ανακάλυψη του λάθους ο διευθυντής προέβη σε ανα35 καθορισμό της σύνταξης που κοινοποίησε στον αιτούντα. Η ενέργεια του αποτελεί αναντίρρητα ανάκληση της αρχι­ κής απόφασης- διοικητικής πράξης. Τηνομική φύση ενός τέτοιου διαβήματος επεξηγεί ο Π.Δ. Δαγτόγλου, Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, β έκδοση, 1984, παράγραφος 683, σελ. 40 236. "Έκδοση πράξεως που 'τροποποιεί' προηγούμενη 27 Νικήτας,Δ. Παρασκευάν.Διευθ. Τμήμ. Κοιν. Ασφαλ. κ.ά.

(1989)αναλύεται σε ανάκληση της προηγούμενης και έκδοση νέαςπράξεωςμεδιάφοροπεριεχόμενο. Για' μεταρρυθ­ μίσεις' ή 'αναθεωρήσεις' ισχύειτοίδιο". Η πρώτη εισήγηση αφορά τη δυνατότητα ανάκλησης 5 της αρχικής απόφασης για σύνταξη πριν εντοπιστεί το λάθος. Ηθέσητου αιτούντος είναι ότι ηανάκλησημετά πάροδο 15 μηνών, δηλαδήαπό8.1.85πουέφθασετο όριο ηλικίας μέχρι την ειδοποίηση της 7.3.86,ήταν,κατάτους ισχύοντες κανόνες, ανεπίτρεπτη. Εν πρώτοις θαπαρατη- 10 ρούσα ότι η χρονική διάρκεια που επικαλείται δεν είναι ορθή. Ηαπόφαση λήφθηκεκαικοινοποιήθηκε τονΟκτώ­ βριο του 1985, ενώ η τροποποίησηέλαβεχώραστιςαρχές Μαρτίου του επομένου έτους. Διέρρευσε, δηλαδήπερίο­ δος4περίπου μηνών. Η νομολογία,κυπριακήκαιελληνι- 15 κή, δεν μας δίνει ασφαλές κριτήριο από τη σκοπιά του χρόνου (βλέπε Πορίσματα ΣτΕ 1929-1959 σελ. 202 που παρέπεμψε η κα Φράγκου). Εδώ, όμως, η διάρκεια του χρόνου μεταξύ απόφασηςκαι ανάκλησης δεν ήταν τόσο μεγάλη έτσι ώστε να δημιουργηθούν οικονομικές ήάλλες 20 δυσμενείς συνέπειες σε βάροςτου αιτούντος. (Δ. Π. Δαγ­ τόγλου, ανωτέρω,παράγραφοι 703 και 704, σελ.241-242). Κατάτηνκρίσημουη απόφαση αναθεωρήθηκεμέσασε εύ­ λογοχρονικόδιάστημακαιυπότιςπεριστάσεις ηανάκλη­ σηήτανεπιτρεπτήκαιεπιβεβλημένη. 25 Είναιπεραιτέρωη υπόθεσητουαιτούντοςότιγια δημό­ σιους υπαλλήλους και εκπαιδευτικούς που λαμβάνουν άδεια χωρίςαπολαβές χορηγούνται πιστώσεις γιαεισφο­ ρές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων,όπως συνέβηκε 30 στην περίπτωση του,για ταχρόνια 1964 μέχρι 1966 που δεν είχε απολαβές. Η σύντομη απάντηση είναι ότικατά τηνκρίσιμηπερίοδοοαιτώνδεναπουσίαζεμε εκπαιδευτι­ κή άδεια, αλλάαπλώς έτυχε άδειαςαπουσίαςαπότα κα­ θήκοντα του. Ανεξάρτητα από αυτό δεν είναι νοητή 35 οποιαδήποτε ρύθμιση έξω από τα πλαίσια που θέτει ο νόμος. Τη θέση αυτή υποστηρίζει η απόφαση του ΣτΕ 548/65: "Επίπεριπτώσεων υποχρεωτικής επικουρικήςασφα- 40 λίσεως τόσον τοθέματης καθόλου ασφαλιστικήςσχέ­ σεως ,όσον καιταεκ ταύτηςγεννώμενα θέματα,εν οις και το της καταβολής και εισπράξεως των εισφορών, 28 3 ΑΛΛ* Πα^αοχευά ν.Διευθ,Τμήμ·. Κοιν. frawaL· κ.ά, Νικήτας.Δ. ρυθμίζονται υπό κανόνων δημοσίας τά£εως. εΦ' ων, πλην ρητής εν τω νόιιω εξαιρέσεως, ουδεμία συγχω­ ρείται διάφορος ούθμισις ποοεργομένη ε£ ιδιωτικής πρωτοβουλίας ή συναινέσεως". 5 Έχω ήδηαναφερθείστο άρθρο4

(1)του νόμου. Η διά­ ταξη προβλέπει ότι το στοιχείο που πρέπει να συντρέχει για να θεμελιωθεί καταρχήν η υποχρέωση του εργοδότη για καταβολή εισφορών είναι η απασχόληση προσώπου 10 σαν μισθωτού για κάθε περίοδο εισφορών. Έτσι σωστά και νόμιμα, νομίζω, δεν υπολογίστηκε η περίοδος 19741980 γιασκοπούς συνταξιοδότησης. Υπάρχει ένας τελευταίος ισχυρισμός που προβλήθηκε 15 και στο στάδιο των προφορικών αγορεύσεων. Ανακαθο­ ρίζοντας τησύνταξη ο διευθυντής δεν έδωσε την ευκαιρία στον αιτούνταν'ακουστεί στερώντας του έτσι τοδικαίωμα να αποταθεί έγκαιρα για προαιρετική ασφάλιση σύμφωνα με το άρθρο 15

(1)του νόμου. Όπως σωστά υπέδειξε ηδι20 κηγόρος των καθ' ων ,μετάτηδιακρίβωση των πραγματι­ κών περιστατικών ο διευθυντής είχε άμεση υποχρέωση να αναθεωρήσει το ύψος της σύνταξης χωρίς να αναφύεται θέμα έκφρασης απόψεων από τον αιτούντα. Αλλωστε σύμφωνα με τηδιάταξητου εδαφίου 1 του άρθρουηαίτη25 ση για προαιρετική ασφάλιση προέρχεται από τον ενδια­ φερόμενο και οαιτών είχεκάθε ευκαιρία νααποταθεί για το σχετικό πιστοποιητικό από τότε που συμπλήρωσε το όριο ηλικίας ,όπως έπραξεκαιγια την περίοδο 1981-1984 (βλέπε τεκμ. VI). 30 Για όλους τους παραπάνω λόγους καταλήγω στο συ­ μπέρασμα ότι νόμιμα ο διευθυντής απέρριψε τόσο το αί­ τημα για συνταξιοδότηση από 8.1.85 όσο και την αξίωση να λογισθεί η περίοδος από 1.9.74 μέχρι 31.1.80σαν συ35 ντάξιμη. Η προσφυγή αποτυγχάνει, αλλά υπό τις περι­ στάσεις δεν επιδικάζωέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 29