clr/1989/1989_3_2277.pdf

(1989)ιεραρχικήπροσφυγήστηνΑναΟκυρητικήΛρχιίΑδειώνκαικατά συνέπεια (ίάσει της νομική: αρχής, που αναλύεται στο πρώτο ατό ταπίο πάνωπεοιλιρτικά σημειώματαηενλόγιο απόφαση αποιλεσετον εκτελεστοντηςχαρακτήρα. 5

1. Τοδεύτεροπαράπονοτη; Αιτούσηςότι ηεπίδικη απόφασηδεν ήταναιτιολογημένηδενθεμελιώθηκε.
2. Τοτρίτοπαράπονοότιη επίδικηπράίησυνιστάπαριφίασητου Άρθρου 25 του Συ\Ύάγματοςδεν ενσταΠεί.γιατί ο νόμος περί Τροχαίας Μεταφοράςρυθμίζει το επάγγελμα χατά τρόπο επι­ τρεπόμενοαπότην παράγραφο2τουΑρθρου. 10 Η Αίτησί] Ακυφαεως απορρί­ πτεται. Ουδεμία διατα)τ) για ιξ()όα. 15 Α\·αφ-ερόμε\Ές υποθέσει:; Kolokassides v.Republic

(1965)3CL.R.542. 20 Ληιοκιχαίαν. Χατζιμα\τελή

(1989)3Α.Α.Α. 901. EconomidesandOthers v. Republic

(1978)3C.LR. 230, 25 Mnidou v.CY.T.A.

(1982)3 C.L.R. 555. Dcmcihou andOihers v.MunicipalCommiiieeol'Uimaca

(1983)3 C.LR.

1. 30 Polyviou v.Improvement HoardofAyiaNapa (19S5) 3C.LR. JCb
2. Koisoni v.E.S.C. (I9S6)3C.LR.
3. VironosandOthers v. Republic(19SD3 C.LR.
4. 35 Pelides v.RepublicandAnother3R.S.C.C
5. Policev. HondrouandAnother3R.S.C.C 82, 40 Savva v. Republic

(1983)3C.L.R.

1. 2278 3 Α.Α.Λ. Ετ. Mow.-Καλοπ. Μιτ,Λτδ ν.Αρχ. Αδειών κ.ύ Προσφυγή. 5 Προσφυγήεναντίον των αποφάσεωντηςΑρχήςΑδειών και της Αναθεωρητική: Αρχής Αδειών με τις οποίες ηαίτηση των αιτητών για μεταφορά μαθητών από τον Μουτουλλά στο Γυμνάσιο Πεδουλά με το αγροτικό λεωφορείο τους G.F. 755 απορρίφθηκε. .
2. Πα\τελίόηζ.γιατου; Αιτητές. 10 Μ. Γσιάττα (χα).Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β', για τους Καθ'ων ηαίτηση. 15 20 25 30 ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ. Δ.: Ανάγνωσε τηνακόλουθηαπόφαση. Με την προσφυγή αυτή οι αιτητές ζητούν την ακύρωση της από­ φασηςτηςΑρχήςΑδειών καιτηςαπόφασης της Αναθεωρητικής ΑρχήςΑδειών, πουτους κοινοποιήθηκανσης 20Φεβρουαρίου, 1986 και 8 Δεκεμβρίου, 1986, αντίστοιχα, με τις οποίες ηαίτη­ σητους για μεταφοράμαθητώναπόΜουτουλλά στο Γυμνάσιο Πεδουλάμετοαγροτικόλεωφορείο τουςGF755απορρίφθηκε. Οι αιτητές ήταν ιδιοκτήτες του ϊχωφορείου DP 321, το οποίο αντικατέστησαν με το ΕΕ 399 και τελικά με το FG
3. Στις 14 Ιουλίου.
4. με αίτηση τους στην ΑρχήΑδειών ζήτησαν επέκταση της άδειας οδικής χρήσης του λεωφορείου GF 755 για τη μεταφορά μαΟητιόν γυμναοίου από Μουτουλλά στον Πεδουλά. Ύστερα απότηδιαδικασίαπουπροβλέπεταιστο Νόμο,στις 13Φεβρουαρίου. I9S6,ηΑρχήΑδειών, αφούέλαβε υπόψηόλα τα ενώπιον της στοιχεία, απόρριψε την αίτηση,γιατί οι μαθη­ τές μεταφέρονταν α ι ό τα αδειούχα λεωφορεία του χωριού Μουτουλλά στο Γυμνάσιο Πεδουλά. Ηαπόφασηαυτήκοινο­ ποιήθηκεστους αιτητέςστις 20 Φεβρουαρίου,
5. 35 Στις5 Μαρτίου. 1986, οι αιτητές πρόσβαλαν την πιο πάνω απόφαση με ιεραρχική προσφυγή στην Αναθεωρητική Αρχή Αδειών. 40 Στις 8 Νοεμβρίου, 1986, ηΑναθεωρητική ΑρχήΑδειών εξέ­ τασετηναίτησηκαιάκουσετονκ.Α. Ζίγκαεκμέρουςτωναιτη­ τών. ΗΑναθεωρητική ΑρχήΑδειών, έχονταςυπόψητην ισχύ2279 Ι τ υ λ ι α ν ί δ η ^ Λ. Ετ. Μυιτ.-Κίίλοπ. Μετ. Λτδν.Αρχ.Αδειών κ.ά

(1989)ουσανομοθεσία,όλαταενώπιοντηςπραγματικάπεριστατικά τηςυπόθεσης,ταστοιχείατουφακέλουκαιόλαόσαειπώθηκαν για τους αιτητές, απόρριψε τηνπροσφυγή. γιατί οι μαθητές εξυπηρετούνται επαρκώς απότα αδειούχα λεωφορεία του χωριού Μουτουλλά. Ο δικηγόρος των αιτητών στην αγόρευση τουαναφέρθηκε σε μίασειρά αποφάσεων της Αρχής Αδειών καιαποφάσεων του Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων σειεραρχικέςπρο­ σφυγές εναντίον αποφάσεων τηςΑρχής Αδειών (ιεραρχικές προσφυγές πριντηνεφαρμογή τουΝόμουS4/84 γίνοντανπρος τονΥπουργόΣυγκοινωνιώνκαιΈργων)αναφορικάμετο IOLO θέμακαιζήτησε τηνακύρωσητους. 5 10 Δε θαασχοληθεί το Δικαστήριο μετις αποφάσεις αυτές, 15 γιατίδεναποτελούνα\τικείμενο τηςπαρούσαςπροσφυγήςκαι δεν μπορούν ναπροσβληθούν μεπαραδεκτήπροσφυγή,γιατί τέτοιαθαήτανεκπρόθεσμη. Οιαιτητές ισ/υρίζο\παιότιδενκλήθηκανναυποβάλουντις παραστάσεις τους στην ΑρχήΑδειών, στη συνεδρία της13ης Φεβρουαρίου, 1986. και ωςεκτούτου,τόσον ηαπόφαση της ΑρχήςΑδειών, όσονκαιηαπόφασητηςΑναθεωρητικής Αρχής Αδειών,είναιακυοωτέες. 20 25 Το αντικείμενο προσφυγής,με βάσητοΑρθρο 146.1, είναι εκτελεστήδιοικητικήπράξη,ή απόφαση,ή παράλειψηπροσώ­ που,αρχήςή οργάνου,πουασ/εί εκτελεστικήήδιοικητικήλει­ τουργία. Τοα\πικείμενο της προσφυγής είναι ηνομιμότητα εκτελεστήςδιοικητικήςπράξηςήαπόφασης. Διοικητικήπράξη 30 ήαπόφασηυπόκειται στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τού­ τουκάτωαπότοΑρθρο 146.μόνονανείναιεκτελεστή. Πρέπει να είναι πράξημετηνοποίαη βούλησητουδιοικητικούοργά­ νου γίνεται γνωστή για ένα θέμα. Πράξηπου σκοπό έχειτην παραγωγή ελ'νόμου αποτελέσματος έναντι του διοικούμενου 35 καισυνεπάγεταιτηνάμεσηεκτέλεσητου. Τοκύριοστοιχείοτης έννοιας τηςεκτελεστήςπράξηςείναιη άμεσηπαραγωγήεννό­ μου αποτελέσματος, που συνίσταται στη δημιουργία,τροπο­ ποίηση,ήκατάλυσηνομικήςκατάστασης,δηλαδήδικαιωμάτων και υποχρεώσεων διοικητικού χαρακτήρατου διοικούμενου. 40 (Βλ., μεταξύάλλων,NicosKolokassidesand TheRepublicof Cyprusthrough TheMinisterofFinance

(1965)3C.L.R. 542, 2280 3 Α.Α.Λ. Ετ.Μουτ.-Καλυχ Μίτ.Ατδ ν.Αρχ. Αδειών κ.ά Ιτυλιανίδη;. Δ. Κυπριακή Δημοκρατία ν. Παντελή Χατζητταντελή

(1989)3 Α.Α.Δ. 961). 20 Είναι καθιεροψένη αρχή διοικητικού δικαίου ότι πράξη ή απόφασηενα\τίον της οποίαςέγινε ένσταση ήιεραρχικήπρο­ σφυγή. μεβάσηνομοθετικήπρόνοια, χάνει την εκτελεοπότητά της. Όταν εκδοθεί ηαπόφασηστην ένσταση ήστην ιεραρχική προσφυγή, έστω και αν είναι απορριπτική, η προσβαλλόμενη απόφασηενσωματώνεται στηνέα. ηοποίαείναι ημόνη εκτελε­ στή πράξη (Β).. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959.σελ. 241-242.Ευρετήριον Νομολογίας Συμβουλίου της Επικρατείας 1961-1970, 1οςΤόμος. σελ. 172173, Ευρετήριο Νομολογία; Συμβουλίου της Επικρατείας 1971-1975,Τόμος 1. σελ. 104και 10S,Economides & Others v. Republic

(1978)3 C.L.R. 230 σελ.

1. Mvtidou v. CY.T.A. (19S2) 3 C.L.R.
2. Dcmetriou and Others v. Municipal Committee of Larnaca (19S3) 3 C.LR. 1315, Polyviou v. Improvement Board of Aria ISTapa

(1985)3 C.L.R. 1058, Kotsoni v.E.S.C.

(1986)3C.L.R.2394, Vironos and Others v. KepuW/c(19S7)3CLR. 1159, σελ. 1162-1163). 25 Απλήαίτησηθεραπείας-αναφορά,μεβάσητοΑρθρο 29του Συντάγματος,δεν αποτελεί μέροςδιοικητικήςδιαδικασίαςκαι δεν επηρεάζειτην εκτελεστότητα τηςπράξης,εκτός εάνύστερα απόνέαέρευνα εκδοθείνέαπράξη. 5 ί0 15 30 35 40 Η πιο πάνω αρχή δεν επηρεάζει το δικαίωμαπροσφυγής στο Δικαστήριο, που διασφαλίζεται με τα Αρθρα 30 και 146 τουΣυντάγματος. ΟΝόμοςεγκαθιδρύειμόνον ίδιαδιοικητική διαδικασία μέσα στο διοικητικόπλαίσιο,οεέναήπερισσότερα στάδια, που τελικά καταλήγουν για κρίση της υπόθεσης, είτε απότοίδιοόργανοπουεξέδωσετηνπράξη,είτεαπόάλλοανώ­ τερο. Ηλύσηαυτήδενεμποδίζει τοδικαστικόέλεγχοτων πρά­ ξεων των διοικητικώναρχών. Απεναντίαςσυντελείστηδιατή- _ ρήση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πρέπουσα περιοπή με την αποφυγήάσκοπωνδικών. ΤοΑνώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο στηνυπόθεση Nicos Pelides and The Republic (Council of Ministers) and Another 3R.S.C.C. 13,στις σελ. 17-18 είπε:"The Court takes this opportunity of stressingthat though 22S1 Ξτυλιανίδης.Λ. Ετ.Μοιτ.-Καλοχ Μετ.Λτδ ν.Αρχ. Αδειώνκ.ά

(1989)Article 146 grants it exclusive jurisdiction in administrative law matters there is nothing in such Article to prevent procedures for administrative review of executive or administrative acts or decisions from being provided for in a Law. Such review may beeither (

1. a)by way of confirmation or completion of the act or decision in question, in which case norecourse is possible to this Court until such confirmation or completion has taken place (e.g. undersection 17of CAP 96);or (
2. b)by way of a review by higher authority orby specially set­ up organs or bodies of an administrative nature,in whicli case a provision for such a review will not be a bar to a recourse before this Courtbut oncetheprocedurefor such areview has been set inmotion by aperson concernedno recourse is possible to this Court until thereview has been completed. Such review procedures, as aforesaid, are in no way contrary to,orinconsistentwith,Article 30of theConstitution because specially set-up organs or bodies of an administrative natureare notjudicial committeesorexceptional courts inthe sense of paragraph 1 of such Article"'. 5 10 15 20 25 Οι πρόνοιες του Αρθρον 4A του περί Ρυθμίσεως τηςτρο­ χαίας Μεταφοράς Νόμουτου 1982 (Αρ.9/S2),όπωςτροποποι­ ήθηκε από τον περί Ρυθμίοεως της ΤροχαίαςΜεταφοράς (Τροποποιητικό)Νόμοτου 1984 (Αρ.84/84) είναιόμοιες μετις πρόνοιες του Αρθρου IS του περί Ρυθμίσεως Οόών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 13/74. Στις υποθέσεις Demetriou and Others v. Municipal Committee of Larnaca και Polyviou v.improvement Board of Ayia Napa (ανωτέρω) το Δικαστήριο υιοθέτησε την πιο πάνω αρχήτου διοικητικού δικαίου αναφορικά με αποφάσεις της αρμόδιας αρχής για σ/.οπούς άδειας οικοδομής και την προσβολήτης με ιεοαοχικήποοσφυγή. 30 35 40 Το αντικείμενοτηςπαρούσαςπροσφυγής είναιηνομιμότη­ τα τηςαπόφασης τηςΑναθεωρητικήςΑρχής Αδειών. 2282 3 A.A.A. Ετ. Μοντ.-Κα/.οη.Μετ.Λτδ ν.Αρχ. Αδειών κ.ά Στυλιανίδης,Α. Οι μόνοι λόγοι πουπροβάλλονται γιατην ακύρωση της είναιότι στερείται αιτιολογίας καιότι παραβιάζειτο δικαίωμα άσκησης επαγγέλματος πουδιασφαλίζεται μετο Αρθρο25του Συντάγματος. 5 Το Αρθρο S

(3)του Νόμου 9/S2 προβλέπει:"S. -

(3)Ηαρχήαδειών εντηενασκήσει της διακριτικής αυτής εξουσίας θαλαιιβάνη υπόψιν τακάτωθι: 10 (α)Την έκτασιν των μεταφορικών αναγκώνταςοποίας σκο­ πεί να εξυπηρέτηση ηαιτουμένη οδικήγραμμή, 15 20 25 30 (β) την ύπαρξινάλλων αδειούχων μεταφορικών επιχειρήσεων παρεχουσών ταςαυτάς ή παρόμοιας μεταφορικός υπηρεσίας ειςτηνπεριοχήν και τονβαθμόν επάρκειας και τακτικότητος ειςτονοποίον αιτοιαύται υπηρεσίαι παρέχο\ται, (γ)τονβαθμόν ειςτονοποίον είναι πιθανόν ότι ούτος θα δύναται να παρέχη ασφαλείς, συνεχείς και τακτικός μεταφορικός υπηρεσίας, (δ) την ανάγκην συλπονισμού της οδικής μεταφοράς επιβατών εις την περιοχήν προς εξασψάλισιν επαρκών, καταλλήλων και αποτελεσματικών μεταφορικών υπηρε­ σιών καιαποφυγήνεπιβλαβούς ανταγωνισμού των ανα­ μεμιγμένων εις τας τοιαύταςμεταφοράς προσώπων, (ε) τηνέκτασιν καθ' ην ηπροτεινόμενη οδικήγραμμή είναι αναγκαία ήευκταίαεντω δημοσίω συμφέροντι." Ταπιο πάνωκριτήρια είναι α\πικειμενικά. 35 40 Ηπροσβαλλόμενη απόφαση είναι αιτιολογημένη καισύμ­ φωνη-με τοΝόμο. Το Αρθρο 25

(1)διασφαλίζει το δικαίωμα άσκησης οποιου­ δήποτε επαγγέλματος, απασχόλησης, εμπορίου ή επικερδούς εργασίας, αλλά η άσκηση τουδικαιώματος αυτού μπορεί να υπαχθεί με νόμο σε όρους, περιορισμούς ή διατυπώσεις για τους λόγους πουαναφέρο\παιστην παράγραφο2 - (Βλ. Police 2283 Στυλιανίδίβ.Α. Ετ.Μοιτ.-Καλυπ. Μϊτ.Ατό ν.Αρχ. Αδειών κ.ά

(1989)and Theodoros NicolaHondrou and Another. 3R.S.C.C.82). Ηπαράγραφος2δίδειεξουσίαστονκοινόνομοθέτημόνονα ρυθμίζειτηνάσκησητουδικαιώματος επαγγέλματος. Ρύθμιση η οποία ισοδυναμεί μεαπαγόρευση ήτελεία κατάλυσητουδικαιώματοςπουδιασφαλίζεταιστηνπαράγραφο 1 είναιάκυρη,γιατί είναι ασύμφω\ηκαια\τίθετημετηνπαράγραφο

1. Οι αιτητέςστην παρούσα υπόθεση είναι ιδιοκτήτεςαγροτι­ κού λεωφορείου, που έχει άδεια οδικής χρήσης σε ορισμένη διαδρομή. Με την αίτηοή τους ζητούσαν την επέκταση ή την πρόσθεση στην άδεια οδικήςχρήσης. 5 10 Σκοπός του Νόμου είναι η ρύθμιση της τροχαίας μεταφο­ ράς. Ο σκοπός είναι ηεξυπηρέτησητουκοινού,ηρύθμισηκαι 15 ο έλεγχος της κυκλοφορίας των οχημάτων για την εύρυθμη τροχαία μεταφορά για το δημόσιο συμφέρο και. μπορεί να ειπωθεί,για την ασφάλειατωνπολιτών. Στην υπόθεση Savva v.Republic (19S3) 3 C.L.R.230.στησελ. 237ευποθηκε:20 "But what the applicant was refused was a licence to operate the buses of whichhewas theowner on the routes set out in his applications with aview to carrying passengers for reward. Articles 23 and25.1 of the Constitution safeguard the right to property and the right to carry on any occupation, 25 trade orbusiness, respectively:andtherights guaranteed under both Articles are,as learned counsel tightly conceded, subject to formalities restrictions and limitations. In the present case the Article on which learned counsel mainly relied is Article
2. But it is quite clear, in my view that the restrictions 30 provided for in the relevant legislation in force at thetime i.e. the RoadTransport Regulation Laws 1964 to 1977 clearly fall within the provisions of para.2of this Article being necessary for the public safety and in the public interest and, consequently, the decision challenged by the recourse cannot 35 be said to offend against such provisions even though there may nothave been abusserviceonexactly thesame routeson which the applicant proposed to operate his own buses especially as the suitability and the extent to which the proposed routes were necessary or desirable in the public 40 interest and the extent to which the needs of the proposed routes wereservedby theexistinglicensed buseswerematters 22S4 3 ΑΛΛ. Et.Μουτ.-Καλοπ. Μετ.Λτδν.Αρχ. Αδειών κ.ά Στυλιανίδης,Δ. whichshouldbetaken intoconsideration bytherespondentin theexerciseofhis discretion." 5 10 Ο νόμος προνοεί για τηρύθμιση τηςάσκησης του δικαιώματος, πουδιασφαλίζεταιμετοΑρθρο 25.1,μέσα σταεπιτρε­ πτά πλαίσια τηςπαραγράφου2,καιως εκτούτου δενείναι αντίθετος ήασύμφωνος μετο Σύνταγμακαι ηαπόφαση που προσβάλλεται είναινόμιμη. Γιατους πιο πάνω λόγους η προσφυγή αποτυγχάνεικαι απορρίπτεται. Καμιάδιαταγή γιαέξοδα. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 2285