clr/1989/1989_3_2365.pdf

(1989)πλαίσια διαπραγματεύσεων συνεβίβασε την διαφορά, ως προς τηνκατά τις 27.7.78αξίαν των οικοπέδων, με αποτέλεσμα ναπαραμείλΐχ μόνον η διαφορά,ανημεταβίβασηστα παιδιάτηςιπαν εικονική και ανναικατά πόσομπορούσε ναεφαρμοσθή,όπωςοκαΟ'ουηΑίτησηέπραξε,τοάρθρο 36 των Περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως <3>όρωνΝόμων 1978/79. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο απεδέχθη την άποι|τηπερί εφαρμογής του άρθρου 36 και,αφού,ενόψει των πιο πάνω γεγονότων, διεπίστωσε ότι το συμπέρασμα για την εικονικότητα των μεταβιβάσεαΛ' ήταν εύλογα δυνατό για τον καθ'ου ηΑίτησηαπέρρη]>ετην ΑίτησηΑκυρώσεως. 10 Η Αίτηση Ακυρώσεως απορρί­ πτεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. 15 Αναφερόμη-ες υποθέσεις: Παναγιώτου ν.Δημοκρατίας

(1986)3Α.Α.Δ. 2311, Γεωργιάδης ν.Δημοκρατίας (19S2)3ΑΛΛ. 659. 20 Mavrommati v.Republic

(1966)3 C.L.R.143, KingsTietd v.Republic

(1966)3 C.L.R.45, 25 Christides v.Republic

(1966)3C.LR. 732. Hadjiyiannis v.Republic

(1966)3 C.L.R.33S, Pappousv. Republic

(1966)3 C.L.R.77, 30 Paviides v.Republic (1966T3'CLR: 530, Paviides v.Republic

(1967)3 C.L.R.217, 35 Manufacturers LifeInsurance v. Republic

(1967)3 C.LR. 460. Pikis v.Republic

(1965)3C.L.R. 131, InZamir v. Secretaryof State(19S0] IAll E.R. 76S, Oift v. Republic

(1965)3 C.LR. 285, 2366 40 3 ΑΛΛ. Πκπακωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας Christidcs v.Republic

(1966)3 C.LR. 732. Coussoumidcs v.Republic

(1966)3 C.LR. 1. 5 ΧατζηΗράκ/.ης v.Etfooov Φόρου Εισοδήματος

(1984)3ΑΛΛ. 604. Προσφυγές. 10 15 Προσφυγές εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων με την οποία επιβλήθηκε στην αιτήτριαφόροςκεφαλαιουχικώνκερδώνστοκέρδοςπου προέκυψε από την πώληση τεσσάρων οικοπέδων στην Κ. Λακατάμια. Λ. Παλτελίδης, γιατηνΑιτήτρια. Λ. Εναγ/έλον. Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για την Καθ"ηςη αίτηση. 20 25 30 35 40 ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Η αιτήτρια με τις πιο πάνωπροσφυγές πουακούστηκανταυτό­ χρονα γιατί έχουν κοινά πραγματικά γεγονότα και νομικά σημεία, προσβάλλει την απόφαση του καθ' ου η αίτηση, Διευθυ\τή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων, με την οποία επιβλήθηκε φόρος κεφαλαιουχικών κερδών στο κέρδος που είχε προκύψει από την πιόληση τεσσάρων οικοπέδων στην Κάπα Λακατάμια. Τα αδιαμφισβήτηταγεγονότα που σχετίζονται με τις προσφυγές έχουν ωςακολούθως: Τα πιο πάνωοικόπεδα προήλθαν απόδιαχωρισμό γης της αιτήτριαςστην ΚάτωΛακατάμιαμεαρ.εγγραφήςΕ35και Ε36 πουδιαχωρίστηκαντο19S3σε 11 οικόπεδα. Ηαιτήτριαπουείχε εξαντλήσει αφορολόγητο ποσό ΛΚ4.000.- από τις ΛΚ5.000.πουδικαιούτογιασκοπούς τουΝόμου52/S0, δώρισε τρία από τα διαχωρισθέλαα οικόπεδα στον υιό της Δάφνοκαι ένα στην κόρητηςΑγγέλα.Συγκεκριμένα στις27.7.1983δώρισε ταοικό­ πεδαυπ* αρ.εγγραφήςΕ508Τεμ. 516καιΕ509Τεμ.517καιστις 12.12.1983το υπ' αρ.εγγραφής Ε515 Τεμ. 523 στο γιο τηςκαι στις 27.7.19S3 δώρισε τοοικόπεδουπ'αρ.εγγραφήςΕ507Τεμ. 525 στην κόρητης.Στις 16.7.1985, ο Διευθυντής τουτμήματος 2367 Μαλαχτός,Δ. Παπακωνσταντίνουν.Αημοκρατίας

(1989)Εσωτερικών Προσόδων,απέστειλε αρχικήειδοποίηση επιβολής φορολογίας προςτην αιτήτρια,θεωοώλτας τηνδωρεάπρος τα παιδιάτηςωςεικονική. Η αγοραία αξία κατά την 27.6.78 των τεμαχίων υπ' αρ. εγγραφής Ε35 και Ε36, που μετατράπηκανσε οικόπεδα εκτι­ μήθηκεσεΛΚ39.500.- ήτοιΛΚ3.590.- τοκάθε οικόπεδο. 5 Η αιτήτρια στις 29.S.19S5 υπέβαλε ένσταση κατά της πιο πάνω φορολογίας με την οποίαυποστήριζε ότι ηδιάθεση των 10 πιοπάνωοικοπέδωνλανθασμέναφορολογήθηκεστοόνοματης αντί στο όνομα των παιδιών της. Επίσης αμφισβητούσε την εκτίμηση τηςαγοραίας αξίαςκατά την27.6.1978 πουέγινε από τον Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων. Ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων μετά από 15 επανεξέτασητηςεκτίμησης γιατηναγοραίααξίατωνκτημάτων μεαρ.εγγραφήςΕ35καιΕ36Τεμ. 34και

1. κατάτην27.6.1978, για σκοπούς συμβιβασμού, αύξησε αυτή στις ΛΚ45.000.-ήτοι ΛΚ4.090.-γιακάθεοικόπεδοτηνοποίααποδέκτηκεη αιτήτρια μεγραπτή δήλωση τηςημερομηνίας5.2.
2. 20 Όσοναφοράτηνδωρεάτωνοικοπέδων προςταπαιδιάτης αιτήτριαςκαιτηνπώλησηπουακολούθησε καιπουθεωρήθηκε ως εικονική, κλήθηκε στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων ο αγοραστής κ. Α. Κασινίδης,οοποίος με ενυπόγραφηδήλωση 25 τουανέφερε ότι οι διαπραγματεύσειςέγιναν μεταξύαυτού και του κ. ΕπίκτητουΠαπακωνσταντίνου.συζύγου της αιτήτριας. Επίσης ανέφερε ότι δεν υπογράφηκε συμβόλαιο διότι σε δύο μήνες περίπου από την ημέρα της συμφωνίας τα οικόπεδα μεταβιβάστηκανσταπαιδιά τηςαιτήτριας. 30 Σύμφωνα μετην ένσταση η επίδικηφορολογία έχειεπιβλη­ θεί με βάση τα άρθρα 4 και 13 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμουαρ.52/80καιτοάρθρο 36

(1)των Περί Βεβαιώσεως και ΕισποάΞεως Φόοων Νόμων του 1978-79. Μεβάση τασχετικά δικόγραφακαιτις γραπτέςαγορεύσεις των συνηγόρων των δύο μερών τα ζητήματαπου εγείρονται για εξέταση είναιταπιοκάτω: (α) Κατάπόσο ο καθ' ουηαίτησημπορούσε να επικαλεσθεί 2368 35 40 3 ΑΛΛ. 5 Παπακωνσταντίνου ν.Δημοκρατία; Μαλαχτός, Λ τις εξουσίες πουτουπαρέχειτοάρθρο36

(1)τουπροανα­ φερθέντος περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου, δεδομένου ότι δεν υφίσταται παρόμοια διάταξη στονπροαναφερθέΛταπερίΦορολογίας Κεφαλαιουχικών ΚερδώνΝόμον. και (β) Έστω και αν ακόμη εφαρμόζεται το άρθρο 36

(1)κατά πόσο ταγεγονότα της παρούσαςυπόθεσης δικαιολογούν την εφαοιιογήτου. 10 15 20 25 30 35 40 Αναφορικά μετο πρώτοζήτημαο συλήγορος της αιτήτριας υπέβαλε o n το άρθρο 36

(1)δεν είναι εφαρμόσιμο και/ήότι ο Διευθυντής τουΤμήματος Εσωτερικών Προσόδων δεν μπορεί νατοεπικαλεσθείσεσυσχετισμό μετονΝόμο52/80. Κάλεσεδε το Δικαστήριο να μην ακολουθήσει την υπόθεση Παναγιώτον ν.Δημοκρατίας (19S6) 3 Α.Α.Δ. 2311, όπου στη σελίδα 2316 ελέχθησαν τα ακόλουθα: "Theapplicability ofs. 36

(1)lo theraisingof anassessmentto capital gainstax turns on the interpretation andscope of s. 3

(2)and s. 3

(3)of Law 4/78. In agreement with counsel for the respondents, 1findthat s. 3

(2)expressly empowers the Director to invoke s. 36

(1)in raising an assessment under any tax legislation. Thesubmission of counsel for theapplicant thatthe existence of machinery under Law 52/80toraiseanassessment under the specific statute is not conclusive and cannot be reconciled with the provisions of s. 3

(2). The Assessment and Collection of Taxes Law - 4/7S - is not limited in scope to assessments raised under the Income Tax Laws. It is an enactment intended to made comprehensive provision for the effective enforcement of tax legislationgenerally. Consequently, theDirectorcould legitimately invokethepowersunders. 36

(1)anddisregardthegift tothehusband as fictitious." Πρέπει να πω ότι υιοθετώ πλήρως την ως άνωαπόφαση στην υπόθεση Παναγιώτον ν.αι κρίνω ότι στην παρούσαυπό­ θεση ο καθ' ου ηαίτησηνόμιμα μπορούσε νάκάμειχρήση των διατάξεων τουπιο πάνωάρθρου 36

(1). Έρχομαιτώραναεξετάσω το δεύτεροζήτημα; OL αρχές πάνω στις οποίες το Ανώτατο Δικαστήριο ασκεί 2369 Μαλαχτός,Δ. Παπακωνσταντίνουν.Δημοκρατίας

(1989)δικαστικό έλεγχο σε παρόμοιες περιπτώσειςέχουννομολογηθείσεσειράαποφάσεων τουΑνωτάτουΔικαστηρίου. Στην υπόθεση Γεωργιάδης ν.Δημοκρατίας

(1982)3Α.Α.Δ. 659 (απόφασητηςΟλομέλειας)αναφέρονταιταπιοκάτω στις σελίδες 667 -669: 5 JUDICIALREVIEW OFTAXATION DECISIONS: "The decision of theCommissionerof IncomeTax is liable 10 to judicial review by the SupremeCourtin theexercise of its revisional jurisdiction underArticle 146,afact signified by the provisions of the law itself. (See, s. 21 of the Taxes (Quantifying andrecovery) Law 1963 (53/63) (as amendedby s. 9of Law 61/69)). Taxation decisions havebeen thesubject 15 of review innumerouscases. (See,interalia, Mavrommati v. Republic

(1966)3 C.LR. 143; Kingsfield v. The Republic

(1966)3 C.L.R. 45; Christides v. The Republic

(1966)3 C.L.R. 732; Hadjiyiannis v. The Republic

(1966)3C.L.R. 338;Pappous v.The Republic

(1966)3C.L.R.77; Paviides 20 v. The Republic

(1966)3 C.LR. 530: Paviides v. The Republic

(1967)3 C.L.R. 217; Manufacturers Life Insurance v. The Republic

(1967)3C.L.R.460). Thescope andcompass ofthejurisdiction underArticle 146 25 is by now firmly established. The review and the inquiry it entails is limited to the validity of the act impeached. Such validity is tested by reference to the powers vested by law in theadministration,themannerof theirexercise andthefactual substratum, panicularly its correctness. The revisional 30 jurisdiction of the Supreme Courtis primarily of a corrective character. It is aimed to ensure,in the interest of legality an public good, that the administration functions within the sphere of its authority and always subject to the principles of goodadministration. Thecourtwillnotassumeadministrative 35 responsibilities, a course impermissible under a system of separation of State powers, constitutionally entrenched in Cyprus. It is appropriate to recall in this respect, the observations ofTriantafyllides, J.,ashethenwas,in CostasM. Pikis v. The Republic

(1965)3 C.L.R. 131, at 149, 40 earmarking the powers of the executive and the judiciary: 'After all it must not be lost sight of that it is for the 2370 3 Α.Λ.Δ. ΙΙαπακωνσταντίνον ν.Δημοκρατίας Μαλαχτός,Α. Government togovern andfor theCourtonly tocontrol...' 5 10 15 20 25 30 35 40 Unlike the powers vested in the District Court before independence to adjudicate upon a taxation assessment by s. 43- Cap.233- andearlierby virtueofs.39of Cap.297(ofthe oldeditionof theStatuteLawsof Cyprus),theSupreme Court has no jurisdiction to go into the merits of the taxation and substitute, where necessary, its own decision. The power of the Supreme Court is limited, as indicated,to the scrutiny of the legality of the action, and to ascertain whether the administration has exceeded the outer limits of its powers. Provided they confine their action within the ambit of their power, an organ of public administration remains the arbiter of the decision necessary togiveeffect tothelaw; andso long as they make a correct assessment of the factual background and act in accordance with the notions of sound administration- their decision will not be faulted. Intheend, thecourtsmust sustain theirdecision if itwas reasonably open to them. Thesame approach was sanctionedby theHouseof Lords with regard to the powers vested in the courts in England,to review decisions of an administrative nature. In Zamir v. Secretary of State [1980] 1All E.R. 768, they decided that the administrative decision of an immigration officer couldbe impugnedonly on two grounds: (a) Absence ofevidence onwhichhecouldreachhisdecision,and(b)where noreasonablepersonintheposition of theimmigration officer could reach thedecision taken. The approach of thecourtto the validity of a taxing decision is no different from its approach inrespect of anyotheradministrative decision liable toreview underArticle 146. Therefore,thelearnedtrialJudge rightly approached the decision, confining his review to ascertaining whether thedecision taken by theCommissioner was one reasonably open to him. (See, also, Clift v. The Republic

(1965)3 C.L.R. 285, and Christides v. The Republic

(1966)3 C.L.R. 732). The initial burden of establishing thatthedecision complainedof isvulnerable tobe set aside, is upon the party propounding its invalidity. (See, Coussoumides v.TheRepublic

(1966)3C.L.R.1)." Ηκαθ'ης ηαίτησηέκρινε ότι οι μεταβιβάσεις των οικοπέ­ δων σταπαιδιά τηςήταν εικονικέςγιατουςπιοκάτωλόγους: 2371 Μαλαχτός,Α. Παπακωνσταντίνου ν.Δημοκρατίας

(1989)(α)Τοχρονικόδιάστημαπουδιέρρευσεμεταξύτωνδωρεών και των πωλήσεων ήταν σύντομο αν ληφθεί μάλιστα υπόψητο γεγονός ότι,πριν τηνμεταβίβασηκαισύμφω­ να με τις ενυπόγραφεςδηλώσειςτωναγοραστών,γίνο­ ντανδιαπραγματεύσεις. 5 (β) Οι διαπραγματεύσεις γίνονταν κατ' ευθείαν είτεμετην αιτήτρια είτε με τον σύζυγο της,οι οποίοι εισέπρατταν και τοπροϊόν τηςπώλησης καιόχι μετους ισχυριζόμε­ νους ιδιοκτήτες τωνοικοπέδων. 10 (γ) Η αιτήτριαείχεεξαντλήσειαφορολόγητοποσόΛΚ4.000.(απότιςΛΚ5.000.-πουδικαιούται)μεβάσητοάρθρο5

(1)τουΠερί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών ΚερδίόνΝόμου. Το αφορολόγητο ποσό εξαντλήθηκε από προηγούμενες πωλήσεις ακινήτωνπουέκανεη αιτήτριαπροτούπροβεί στις μεταβιβάσεις διάδωρεάς των υπό αναφορά ακινή­ των σταπαιδιάτηςκαιπουστησυνέχεια πωλήθηκανμε κέρδος σεπολύ σύντομοχοονικόδιάστημα. 15 20 (δ)Τόσο η αμφισβήτηση για την εκτίμηση της αγοραίας αξίας κατάτην 27.6.7Sως και ητελικήδιευθέτηση και συμφωνίαγιατηναύξησητηςτιμήςτωνοικοπέδωνέγινε και υπεγράφη από την ίδια την αιτήτρια,πράγμαπου φανερώνει ότι ενεργούσεως ιδιοκτήτρια. 25 Για το ζήτημα της εικονικότητας αναφέρωεπίσης την από­ φαση Χ'Ήράκλί]ζ ν. Εφόρου Φόρον Εισοδήματος

(1984)3 Α.Α.Δ.604. 30 Έχοντας υπόψηταγεγονότα ταοποίαοδήγησανστην επί­ δικηαπόφαση,όπωςαναφέρονταιπιοπάνωκαιτιςαρχέςπου διέπουν τον Δικαστικό έλεγχο φορολογικών αποφάσεων, κρίνωότικάτωαπότιςσυγκεκριμένες περιστάσεις,ήτανεύλο­ γα επιτρεπτόστηνκαθ' ηςηαίτησηναχαρακτηρίσειτηνμετά- 35 βίβασητων οικοπέδων σανεικονική. Σαν αποτέλεσμα οι προσφυγές απορρίπτονται αλλά δεν κάνωοποιαδήποτεδιαταγήωςπροςτα έξοδα. 40 Οι προοψνγές απορρίπτο­ μαι χωρίςέξοδα. 2372