(1989)18 Φεβρουαρίου,Ι9 89 [ΠΎΛΙΑΝΙΔΗΣ,Δ/οτής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΣ ΩΣΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΗΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ, Αιτητής ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΚΑΚΟΠΕΤΡΙΑΣ, Καθ' ων ηΑίτηση, (Υπόθεση Αρ. 192/88). Συνταγματικό Δίκαιο — Αρχή Ισότητας — Σύνταγμα, Άρθρο 28 — Δεν αποκλείει ενλόγονς διαφοροποιήσεις — Σε θέματα φορολο γίας ηδιακριτική ευχέρεια τωνΑρχών για ταξινόμησηκαι διαφο ροποίησηείναι μεγαλύτερη. Συνταγματικό Δίκαιο — Φορολογία — Σύνταγμα, Άρθρο 24 — Τι είναι φόρος,τι είναι τέλος και χιείναι εισφορά. Η παρούσαΑίτηση Ακυρώσεως προσβάλλει απόφασητου Συμ βουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάςμε την οποίαεπιβλήθηκανστην 10 Αιιήτρια £100.- ως φόρος ενοικίου, £100.- για κοινοτικές υπηρε σίεςκαι£40.-ωςφόροςσκυβάλων. Οι νομικές διατάξειςδυνάμει των οποίων επιβλήθηκανταπιο πάνω ποσά αναφέρονται με λεπτομέρεια στο κείμενο της απόφα- 15 σης. Το κΰριο θέμα που γεννήθηκε ήτανκατά πόσο τα ποσά, που έχουναναφερθεί,συνιστούν φάρο,τέλος ή εισφορά. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας τηνΑίτηση Ακυρώσε ως,αποφάσισε:
(1)Φόροςείναιδημόσιοέσοδο,πουεπιβάλλεται μετηνκυριαρ χική εξουσία του κράτους. Είναι γενικό μέτρο γιακάλυψη δημοσίων οικονομικών αναγκών,ανεξάρτηταανκαισεπιο μέτρο ωφελείται ο φορολογούμενος. Οφόροςδεναποτελεί 25 322 20 \ 3 Α.ΑΛ. Παπάς ν.Συμβ. Βελτ.Κακοπετριάς αντάλλαγμαγιαωφέλειαήυπηρεσία. 5 10 15 - 20
(2)Τέλοςείναιαντάλλαγμαδημοσίου δικαίου,πουεπιβάλλεται μονομερώς πάνταγιαιδιαίτερη χρησιμοποίηση και υπηρεσίαη ωφέλειατουιδιώτη.
(3)Εισφορά είναι ιδιαίτεροβάρος,πουεπιβάλλεται σεπρόσω πα, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη σύσταση ή ύπαρξη δημοσίου ιδρύματος ήσε πρόσωπα σταοποία ένα δημόσιο έργο δίδει ιδιαίτεραωφελήματαπεριουσιακούδι καίου ή έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κοινωνικοπολιτι κούς λόγους γιαένα ίδρυμα.
(4)Στησυγκεκριμένη περίπτωση,το ποσό πουεπιβλήθηκεσχετικά με τα ενοίκια και σχετικά με κοινοτικές υπηρεσίες είναι φόρος, ενώ το ποσό, που αφοράτα σκύβαλα, είναι τέλος.
(5)Ηαιτούσαπροέβαλε ισχυρισμό γιαάνιση μεταχείρισηκατά παράβαση του Αρθρου 28 του Συντάγματος. Επειδή δεν προσεκόμισε οποιαδήποτε στοιχεία ενώπιον του Δικαστη ρίου σχετικά μετο θέμα αυτό,ο ισχυρισμός δεν μπορείνα γίνειδεκτός. 25
(6)Επίσης ο ισχυρισμός τηςαιτήτριας ότι το ποαόν,που της επιβλήθηκε για σκύβαλα, δεν ανταποκρίνεταιστο μέγεθος καιτην αξίατωνυπηρεσιών, πουτης προσφέρθηκαν, παρέ μεινεαναπόδεικτος. 30 Η Αίτηση ακυρώσεως απορρίπτεται με έξοδασεβάρος τηςαιτήτριας. Αναφερόμενεςυποθέσεις: 35 Constantinides v.E.A.C.
(1982)3C.L.R. 798, Apostolou andOthers v.Republic
(1984)3 C.LR. 509, 4 0 Kyriakides &SonsLtd. v. Municipal CommitteeofLimassol
(1985)3 C.L.R. 607, M.J. Louisides & Sons Ltd. v. Municipality of Limassol
(1988)3 C.L.R.1017, 45 Kalavazides Ltdv. MunicipalityofLimassol
(1988)3 C.L.R.1012, 323
(1989)Παπάς ν.Συμβ,Βελτ.Κακοπετριάς Loizou v.SewageBoardofNicosia
(1988)1C.L.R. 122, LamiGroves Ltd. v.Republic
(1986)3C.L.R. 2378, 5 Hara Hotels v.Republic
(1987)3 C.L.R. 618, Elia Hotel Apartments Ltd.andAnother v. Municipalityof Polis Chrysochou (19SS) 3C.L.R.1529, Mathewsv.ChicoryMarketingBoard(Via.) 60 C.L.R. 263, 10 Commissioner, Hindu Religions Endowments, Madras v. Shri Lakshmindra Thirtha Swamiarof Shri Shirur Mutt.[1954] S.C.R. 1005A.S.C. 2S
- 15 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίον των φορολογιών πουεπεβλήθηκαν στην αιτήτρια για φόρο ενοικίου, γιακοινοτικές υπηρε σίεςκαιγιασ/.ΰβαλαγιατοέτος
- 20 Λ. Κληρίδ7]ς, γιατην Αιτήτρια. Κ.Μιχαηλίδης, γιατουςΚαθ'ωνηαίτηση. 25 Cur. adv.wit. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ:Ανάγνωσετην ακόλουθηαπόφαση. Μετηνπροσφυγήαυτήηαιτήτριαζητά:"Ακύρωση των φορολογιών που επιβλήθηκαν στην αιτήτρια απότους καθ' ων η αίτηση, ήτοι £100.- για φόρο ενοικίου, £100.- για κοινοτικές υπηρεσίες και £40.-γιαφόροσκυβάλων γιατοέτος1987." Το χωριό Κακοπετριά είναι περιοχή ανάπτυξης με βάσητον Περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) Νόμον, Κεφ.243, στοοποίο εγκαθιδρύθηκεΣυμβούλιο,πουασκεί τις εξουσίεςκαιτακαθήκονταπουπροβλέπονται στησχε τικήΝομοθεσία. Ηαιτήτριαείναι ιδιοκτήτριαδύοκαταστημάτων, οργανομένων διαμερισμάτων, μιαςκατοικίας,τριόροφηςοικο324 30 35 40 3 ΑΛΛ. Παπάς ν. Ιυμβ. Βελτ. Κακοπετριάς Στυλιανίδης, Δ. δομής,καιάλλων ακινήτων στην Κακοπετριά. Γιατο 1987 επιβλήθηκαν απότον καθ' ουηαίτησηΣυμ βούλιο Αναπτύξεως Κακοπετριάς (το Συμβούλιο) οι "φορολογίες". ηνομιμότητα των οποίων προσβάλλεται με την προσφυγή. 5 Αντίθετοι χαρακτηρισμοί δίδονται στις αγορεύσεις των δικηγόρων γιατις "φοοολογίες". 10 Για τους σκοπούς της προσφυγής αυτής είναι ανάγκη να καθοριστεί αν κάθε μια απόαυτές είναι φόρος,τέλος ή εισφορά. 15 Ο αναφερόμενος ως "φόρος ενοικίου" επιβλήθηκε με βάσητον Κανονισμό ISO των περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις)Κανονισμών Κακοπετριάς, 1951, όπωςτροπο ποιήθηκε με τους περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) Τροποποιητικούς Κανονισμούς Κακοπετριάς του 1972, 20 Κ.Δ.Π. 128/72, που δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημε ρίδα της Δημοκρατίας στις 14 Ιουλίου, 1972, σελ. 359, που εκδόθηκαν με βάση το Αρθρο 24 όπως τροποποιήθηκε ή/ και αντικαταστάθηκε με το Αρθρο 7 του περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσα) Τοοποποιητικού Νόμου του 25 1969 (Αρ.31/69). Το Αρθρο 24 του βασικού Νόμου εξουσιοδοτεί το Συμ βούλιο να εκδίδει Κανονισμούς που δεν είναι ασύμφωνοι μετις πρόνοιες του Νόμου,ήοποιουδήποτε άλλουΝόμου, 30 γι,αόλους ήοποιοδήποτε απότους σκοπούς που αναφέρο νται. Το Αρθρο24
(1)(δ), όπωςτροποποιήθηκε, προβλέπει:-" Π "(δ)να προνοεί διάτηνκαταβολήνδικαιωμάτωνυπό του ιδιοκτήτου εφ' οιωνδήποτε υποστατικών τα οποία ενοικιάζονται ήπαραχωρούνταιεπί μισθώσει: Νοείταιότι ουδέν δικαίωμαθακαταβάλληταιεν σχέσει προς υποστατικά τα οποία χρησιμοποιούνται απο κλειστικώς διαγεωργικούς σκοπούς." 325 Στυλιανίόης,Δ. Παπάςν.Σνμβ.Βελτ.Κακοπετριάς
(1989)Και ο Κανονισμός 180:"180
(1)Θα πληρώνηται καθ' έκαστον έτος υπό του ιδιοκτήτου οικήματος εντός της περιοχής βελτιώσεως το οποίον ενοικιάζεται ή παραχωρείται επί μισθώσει, 5 κατά την διάρκειαν του τοιούτου έτους ή οιουδήποτε μέρους τούτου, δικαίωμα το οποίον θα καθορίζεται υπό του Συμβουλίου κατά το υπό εξέτασιν έτος, μη υπερβαίνον το 5% (πέντε τοις εκατόν) του κατά το τοιούτον έτος εισπραχθησομένου ενοικίου. 10
(2)Αι πρόνοιαι του παρόντος Κανονισμού δεν θα εφαρμόζωνται αναφορικώς προς οιονδήποτεοίκηματο οποίον ενοικιάζεται ή κατέχεται υπό του ιδιοκτήτου και χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείον, οικοτροφείον, 15 ξενών ή πανδοχείον ή αποκλειστικώς διά γεωργικούς σκοπούς κατά την διάρκειαν του έτους ή οιουδήποτε μέρους τούτου". Για το 1987 το δικαίωμα με βάση τον Κανονισμό ορί- 20 στηκε σε 5%. Αρχικά επιβλήθηκε στην αιτήτρια φόρος £150.-, ύστερα όμως από ένσταση της μειώθηκε σε £100.μεβάσηυπολογιζόμενο ενοίκιο £2,000.Η δεύτερη "φορολογία" είναι διά "κοινοτικές υπηρε- 25 σίες". Αυτή επιβλήθηκε με βάση τους Κανονισμούς 186 και 187, όπως τροποποιήθηκαν με τους περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) (Τροποποιητικούς) Κανονι σμούς του Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάς του 1983, Κ.Δ.Π. 345/83, Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρα- 30 τίας 1983, ΠαράρτημαΤρίτο, σελ. 1337, που εκδόθηκαν, και με βάσητο Αρθρο 24(l)(h)(i), όπως τροποποιήθηκε με το Αρθρο 8τουΝόμου42 του 1983. Το Αρθρο 24(l)(h)(i) τροποποιημένο προβλέπει:"(h)toprovide
(1)for the imposition of an annual rate not exceeding two hundred pounds upon every occupier inthevillageto 40 be assessed by the Board according to the means within thevillageof each such occupier, dueregardbeingalways . 326 35 3 ΑΛΛ. Παπάς ν.Συμβ. Βελτ. Κακοπετριάς Σχυλιανίδης, Δ. had to any other rates imposed on such occupier by the Board: 5 10 15 20 Provided thatwhenever any amountis assessedonany non-resident occupier, a special notice of the amount so assessed shall be immediately forwarded by the Board to suchnon-resident occupier;" ΟιΚανονισμοί 186και 187:"186. There shall be paid in every year by every occupier in the impovement area a rate not exceeding £200.- to be assessed by the Board according to the means within the improvement area of each such occupier." "187 The Board shall on or before the 1st day of September in each year prepare a list (hereinafter in this Part of these bye-laws referred to as 'the occupiers list') showing the name, occupation and place of abode of every occupier in the improvement area and theamount of the annual rate assessed on each such occupier. The occupiers listshall be datedandsignedby theChairman." 25 Η "φορολογία σκυβάλων" επιβλήθηκε με βάσητονΚα νονισμό 134
(1)(β), όπως αντικαταστάθηκε απότον Κανο νισμό 3τωνπερίΧωρίων (ΔιοίκησιςκαιΒελτίωσις))Τρο ποποιητικών) Κανονισμών Κακοπετριάς του 1975, Κ.Δ.Π. 167/75. Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας 30 1975, Παράρτημα Τρίτον, σελ. 415 που εκδόθηκαν,καιμε βάση τοΑρθρον24
(1)(β)τουΝόμου, ΤοΑρθρο24(l)(b)προβλέπει:35 "(β)to enable or assist a Board to carry out any of the provisions of section 22 and to provide for the payment of any rates, fees, rents, tolls or charges in connection therewith;" 40 ο Κανονισμός 134
(1)(β):"Κανονισμός 134
(1): 327 Στυλιανίδης, Δ. Παπάς ν. Συμβ.Βελτ. Κακοπετριάς
(1989)Τα ακόλουθα τέλη δέον να πληρώνωνται υπό του ιδιοκτήτου ήκατόχου οιουδήποτε οικήματος εντός της περιοχής Βελτιώσεως διά την απομάκρυνσιν των σκυβάλων, ήτοι:5 (α) (β)Εν σχέσειπροςξενοδοχείον, οικοτροφείον, κατά λυμα, πανδοχείον, εργοστάσιον, βιομηχανικήν επιχείρησιν ή οιονδήποτε έτερον οίκημα,εκτός των αναφερο- 10 μένων εις την υποπαράγραφον (α) ανωτέρω, θα πληρώνηται τέλος καθοριζόμενον εις εκάστην περίπτω σιν υπό του Συμβουλίου μη υπερβαίνον το ποσόν των εξήκοντα λιρών κατ" έτος ήμέρος τούτου." Υπάρχει κάποια σύγχνση στις αγορεύσεις των δικηγό ρων σχετικά με το χαρακτηρισμό κάθε μιας από τις τρείς αυτές φορολογίες, δηλαδήαν είναι φόρος ,τέλος ή εισφο ρά, όπως οι τρείς αυτές κατηγορίες αναφέρονται στο Αρθρο 24 του Συντάγματος. 20 Η διάκριση μεταξύ φόρου και τέλους απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο σε μιάσειρά υποθέσεων. Στην υπόθεση Constnntinides v. E.A.C
(1982)3 C.L.R. 25 798, αποφασίστηκε ότι η εισφορά για το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ,που επιβαλλόταν σε κάθεκάτοχο μετρη τή κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας της Αρχής Ηλεκτρι σμού, είναι φόρος. Στησελ. S06 οκ. Α. Λοΐζου, Δικαστής. όπως ήταντότε είπε:30 "The test that can be discerned from the text books and case-law is that an imposition is a tax if it is found to fulfil certain characteristics, namely, (
- a)it is compulsory and not optional, (
- b)it is imposed or executed by the 35 competent authority, (
- c)it must be enforceable by law, (
- d)it is imposed for the public benefit and for public purposes, and (
- e)it must not be for a service for specific individuals but for a service to the public as a whole, a service in the publicinterest". 40 Ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Τρια328 3 Α.Α.Δ. 5 Παπάς ν. Σνμβ.Βελτ. Κακοπετριάς Στυλιανίδης,Δ. νταφυλλίδης, ανάφερεότι έκλινε προς τηνάποψηότιήταν "εισφορά" ("rate") με την έννοια του Αρθρου 24 του Συν τάγματος, αλλά, επειδή δεν αναπτύχθηκε το θέμα από τους δικηγόρους,συμφώνησε μετην άποψητων άλλων ALκαστών, με την επιφύλαξη, ότι εισφορά αυτής της φύσης δεν είναι πάντα "φόρος" μετην έννοια πουπρέπει να απο δοθεί στον όροαυτότου Αρθρου 24 τουΣυντάγματος. Στην υπόθεση Apostolou and Others v. Republic 10
(1984)3 C.L.R. 509, αποφασίστηκε ότι, με βάση τακριτή ρια που τέθηκαν στην υπόθεση Constantinides, τοασφά λιστρο που επιβάλλεται απότον περί Κοινωνικών Ασφα λίσεων Νόμο 1980, (Αρ.41/80), όπως τροποποιήθηκε με τους Νόμους Αρ. 48/82και 11/83, είναι φόρος. Στις υπο15 θέσεις Nikos Kyriakides & Sons Ltd. v. The Municipal Committee of Limassol
(1985)3 C.L.R.607; M.J. Louisides & Sons Ltd. v. The Municipality of Limassol (19SS)3 C.L.R.1017καιAndreas Kalavazides Ltd. v. The Municipality of Limassol
(1988)3 C.L.R. 1012 τα δικαιώ20 ματα για την απομάκρυνση σκυβάλων κρίθηκαν ότι είναι τέλος. Στην Αστική Έφεση Αρ. 660S - Meropi Michael Loizou v. Sewage Board of Nicosia
(1988)1C.L.R. 122, 25 χελος που επιβάλλεται, μεβάσητο Αρθρο 30-1(β)του Περί Αποχετευτικών Συστημάτων Νόμου του 1971 (Αρ. 1/71), στους ιδιοκτήτες ή κατόχους ακίνητης ιδιοκτησίας στην περιοχή του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λευκωσίας, απο φασίστηκε ότι είναι φόροςκαιόχι ανταποδοτικό τέλος. 30 Στην υπόθεση Lami Groves Ltd. v. Republic
(1986)3 C.L.R. 2378. η κρινόμενη φορολογία επιβλήθηκε με βάση Κανονισμό που έγινε με εξουσιοδότηση του Αρθρου 9
(1)(c)του Περί Δημόσιας Υγείας (Χωρίων) Νόμου, Κεφ. 259, 35 του οποίου η φρασεολογία είναι η ίδια με το λεκτικό του Αρθρου 24(l)(h)(i) του Κεφ.243. Το Δικαστήριο απεφάσι σε "the annual rate" είναι φόρος για τα βάρη της κοινότη τας, χωρίς να δίδεται ειδική και απ'ευθείας εξυπηρέτηση, η ανταπόδοση για την πληρωμή της επιβαλλομένης και 40 πληρωνομένης φορολογίας. Στις υποθέσεις Hara Hotels v. Republic
(1987)3 329 Στυλιανίδης,Δ. Παπάςν.Σνμβ.Βελτ.Κακοπετριάς
(1989)C.L.R.618 καιElia Hotel Apartments Ltd. and Another v. The Municipality of Polis Chrysochous
(1988)3 C.L.R. 1529 δικαιώματα γιασύνδεση μετηνυδατοπρομήθεια του υδατικού έργου στην πρώτη καιδικαιώματαγια κατανάλωσηνερούστηδεύτερη κρίθηκαν σαντέληκαιόχι φόρος. 5 Αναφορά μπορείναγίνει στοαπόσπασμα απότηναπό φασητουLatham, C.J.στηνυπόθεσηMathews v. Chicory Marketing Board (Vict.) 60C.L.R. 263 ,276:- 10 "The levy is, in my opinion, plainly a tax. It is a compulsory exaction of money by a public authority for public purposes, enforceable by law, and is not a paymentfor services rendered. 15 "Στην υπόθεση Commissioner, Hindu Religious Endowments, Madras v. Shri Lakshmindra Thirtha Swamiar of Shri Shirur Mutt [1954] S.C.R. 1005
(54)ASC,282 οΔικαστής Mukherjea είπε:20 "The second characteristic is that it is a public impost without any reference to services rendered,, which is expressed by saying thatatax is imposedfor thepurpose of general revenue, and its object is not to confer any 25 special benefit upon any particular individual and consequently there is no element of quid pro quo between the taxpayer and the public authority. A fee is generally defined to be a charge for a special service rendered to individuals by some governmental agency 30 and is supposed to be based on the expenses incurredin renderingtheservice, thoughinmany cases, thecosts are arbitrarily assessed". Για τηδιάκριση μεταξύφόρουκαιτέλους αναφέρομαι 35 στο Basu's CommentaryontheConstitutionof India, 6έκ δοση,ΤόμοςΚ., 1986. Στησελ.236 γράφει:"An imposition is a tax only if it has all of the following attributes (
- i)It is a compulsory exaction of money by a public 330 40 3 ΑΛΛ. Παπάς ν. Συμβ. Βελτ. Κακοπετριάς Στυλιανίδης, Δ. authority andenforceable by law. 5 10 (
- ii)It is an imposition made for a public purposes, without reference to any services rendered by the State or any specific benefit to be conferred upon the tax payer. (iii) The object of the levy is to raise the general revenue, and hence, when the tax is collected, it forms part of thegeneral revenues of theState (see p.239,post). If any of the above characteristics is absent, it is not a tax ". 15 20 Στησελ. 237 αναφορικά μετατέληδιαβάζουμε:"IV.'Fees' A fee is a payment levied by the State in respect of services performed by it for thebenefit of the individual. It is levied on a principle just opposite tothat of a tax. While a tax is paid for the common benefits conferred by theGovernment on all tax-payers, a fee is a payment made for some special benefit enjoyed by the payer and the payment is usually proportional to the special benefit." 25 (Δες Fleiner -Διοικητικόν Δίκαιον, μετάφραση Στυμφαλιάδη, σελ. 386. Στασινόπουλου- Μαθήματα Δημοσιο νομικού Δικαίου, 1966 σελ. 256, 257 και260). Το Αγγλικό κείμενο του Συντάγματοςαναφέρειτους όρους "tax duty 30 rate".Το Ελληνικό κείμενο "φόρος,τέλος, εισφορά". Το Ελληνικό και Τουρκικό κείμενο τουΣυντάγματος είναι πρωτότυπα και έχουν το ίδιοκύροςκαιτην ίδια νο μικήισχύ. Μόνοσεπερίπτωση αντίφασης μεταξύτωνδύο 35 κειμένων (Ελληνικό και Τουρκικό) γίνεται αναφορά στο κείμενο που υπογράφτηκε στην Μεικτή Συνταγματική Επιτροπή στις 6 Απριλίου 1960, για την επίλυση της δια φοράς από τοΑνώτατο Δικαστήριο. 40 Τέτοιο θέμα δεν εγέρθηκε και οι όροι που χρησιμο ποιούνται είναι οι όροι: 'φόρος,τέλος, εισφορά' γιατί οι λέξεις "rates" και "duties" στο Αγγλικό φορολογικόσύστη331 Στυλιανίδης, Λ. Παπάς ν. Σνμβ. Βελτ. Κακοπετριάς
(1989)μα πιθανό να έχουν διαφορετική ερμηνεία, που δεν είναι δεσμευτική στη χώρα αυτή. Ο φόρος έχει αναγκαστικό χαρακτήρα, είναι δημόσιο έσοδο, επιβάλλεται με την κυριαρχική εξουσία του Κρά- 5 τους,είναι γενιχό μέτρο γιακάλυψητων δημοσίων οικονο μικών αναγκών,ανεξάρτηταανκαι σε ποιο μέτρο ωφελεί ται ο φορολογούμενος. Ο φόρος δεναποτελεί αντάλλαγμα για ορισμένη οκρέλεια. Ο σκοπός και η δημοσιονομική αιτίαγιατηνοποίαεπιβάλλεται δενέχεινομικήσημασία. 10 "Τέλος", απότην άλλη, επιβάλλεται μονομερώς στοπο λίτη, αλλά είναι αντάλλαγμα δημοσίου δικαίου για ιδιαί τερη χρησιμοποίηση και υπηρεσία η ωφέλεια του ιδιώτη, Το τέλος έχει σκοπό να καλύψει μερικά ή ολικά δαπάνη 15 για κάποια υπηρεσία και τη δημιουργία των μέσων για παροχή της υπηρεσίας. Το τέλος πρέπει να είναι ανάλογο προς τογενικό κόστος της παροχήςκαιδεν πρέπει εύλογα να υπερβαίνει την αξία της.Το κόστος δεν είναι κατ'ανά γκη μόνον ητρέχουσα δαπάνη για την παροχήτης υπηρε- 20 σίας ήωφελήματος. Εισφορά είναι ιδιαίτερο βάρος. Δεν πρέπει να συγχύ ζεται με τον Αγγλικό όρο "rates". Η παρατήρηση του κ. Τριανταφυλλίδιι στην υπόθεση Constantinides ότι έκλινε 25 υπέρ του χαρακτηρισμού ότι η εισφορά υπέρ του Ραδιο φωνικού Ιδρύματος ήταν "rate" αναφέρεταιστον όρο "εισ φορά" τουΣυντάγματος. Η εισφορά επιβάλλεται σε πρόσωπα που έχουν ιδιαίτε- 30 ρο ενδιαφέρον για τησύσταση ήύπαρξηδημοσίου ιδρύμα τος ήσε πρόσωπα στα οποία ένα δημόσιο έργο δίδει ιδιαί τερα ωφελήματα περιουσιακού δικαίου ή έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιακοινωνικοπολιτικούς λόγους γιαένα ίδρυ μα. Παράδειγμα εισφοράς είναι το επιβαλλόμενο ποσό, 35 με βάσητο Αρθρο 17του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικο δομών Νόμου, Κεφ. 96, στους παρόδιους ιδισκτήτες για την κατασκευή,ανακατασκευή, ασφαλτόστρωση, κλ.π.δη μοσίου δρόμου στις περιοχές των Δήμων ή των Συμβου λίων Αναπτύξεως. 40 Με ταπιο πάνωκριτήρια ονομικός χαρακτηρισμός για 332 3 ΑΛΛ. Παπάς ν. ΣνμΡ· Βελτ. Κακοπετριάς Στυλιανίδης, Δ. τα δικαιώματααπομάκρυνσης σκυβάλων είναι τέλος, ενώ οι δύοάλλες φορολογίες είναι φόρος. 5 Στην προσφυγή προβάλλεται σαν λόγος ακύρωσης των πιο πάνω φορολογιών η παραβίασητης αρχής της ισότη τας του Αρθρου 28 του Συντάγματος,γιατί σε ίδιες ήκαι παρόμοιες περιπτώσεις άλλοι κάτοικοι Κακοπετριάς φο ρολογήθηκαν μεπολύ μικρότερα ποσά. 10 Παράβασητηςαρχήςτης ισότηταςυπάρχειαν διαπιστω θεί διαφορετική μεταχείριση, ηοποία να μην είναι εύλογα δικαιολογημένη με αντικειμενικά κριτήρια. Η ισότητα ενώπιον του Νόμου δεν έχει την έννοια της αριθμητικής ισότητας. Προστατεύει τον πολίτη από αυθαίρετη διαφο15 ρετική μεταχείριση. Δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις, οι οποίες πρέπει ναγίνονται λόγω της φύσης τωνπραγμάτων - Argiris Mikrommatis and The Republic (Minister of FinanceandAnother,2R.S.C.C. 125,στησελ. 131). 20 Στα θέματαφορολογίας επιτρέπεται στις Αρχές ευρύτε ρη διακριτική ευχέρεια και ευρύτερη εξουσία ταξινόμησης καιδιαφοροποίησης -Antoniades and Others v. Republic
(1979)3 C.L.R. 641; Ioannis C. Voyhs v. Republic (Municipality of Limassol and Another
(1974)3 C.L.R. 25 390 στη σελ. 413 και Apostolou and Others v. Republic (ανωτέρω). Στο Digest of Strasbourg Case Law relating to the European Convention on Human Rights Τόμος 4ος αναφο30 ρικά με το Αρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης διά την Προάσπισιν των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καιτων θε μελιωδών Ελευθεριών, που αντιστοιχεί με το Αρθρο 28 του Συντάγματοςμας,διαβάζουμεστη σελ. 108:35 40 "In accordance with the jurisprudence of the Commis sion and the Court of Human Rights, discrimination under Article 14,which must alwaysbe read in conjunction with another Article in Section I (e.g. Articles 2-IS) ) is established where three elements are found to exist in the caseconcerned, namely: (a) the facts found disclose adifferential treatment; 333 Στυλιανίδης,Δ. Παπάςν.Συμ|ϊ.Βελτ. Καχ.οπετριάς
(1989)(b) the distinction does not have a legitimate aim, i.e. it has no objective and reasonable justification having regard to the aim and effects of the measure under consideration; 5 and (c)there is no reasonable proportionality between the means employed and the aim sought toberealised " 10 (Δες επίσης Απόφαση The Republic of Cyprus, through The Public Service Commission and Another v. Maria Christoudhia andAnother
(1988)3C.L.R.2622. Στην υπόθεση αυτή δεν έχουν παρουσιαστεί ενώπιον 15 του Δικαστηρίου οποιαδήποτεγεγονότα πουνα αποκαλύ πτουν διαφορετικήμεταχείριση τηςαιτήτριας απότοΣυμ βούλιο, για να μπορεί να γίνει σύγκριση και δικαστικός έλεγχος. OLαόριστοι ισχυρισμοί δεν είναι αρκετοί για άσκηση δικαστικού ελέγχου. 20 Στην υπόθεση Sofia Christou Aristidou and The Improvement Board of Ay Phyla
(1965)3 C.L.R. 686, το Συμβούλιο Αγίας Φύλας επέβαλε φορολογία με βάση τον Κανονισμό 180 στα δύοτρίτατων ιδιοκτητών ενοικιασμέ- 25 νων ακινήτων. Το Δικαστήριο αποφάσισεότι τοΣυμβού λιο ενήργησε αντίθετα προς τις πρόνοιες του Νόμου και ότι υπήρξε αδικαιολόγητηδυσμενής διάκριση καιακύρω σε τηφορολογία. 30 Ο φόρος που επιβλήθηκε στην αιτήτρια με βάση τον Κανονισμό 180 είναι το καθορισμένο 5% σε υπολογισμένο ενοίκιο £2,000.- για το 1987. Η αρχική φορολογία ήταν £150.- και κατόπιν ένστασης της και περαιτέρω έρευνας ελαττώθηκε σε £100.- Δεν υπάρχει απόδειξη ούτε ισχυρι- 35 σμός ότιτο ενοίκιο αυτόείναι λιγότερο. Αναφορικά με το ανταποδοτικό τέλος της απομάκρυν σης σκυβάλων, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι αυτό δεν ανταποκρίνεται στο μέγεθος και την αξία των υπηρεσιών 40 που προσφέρτηκαν στην αιτήτρια. Το βάρος της απόδει ξης είναι στο φορολογούμενο. Κανένα στοιχείο δεν πα334 3 ΑΛΛ. Παπάςν.Συμβ.Βελτ. Κακοπετριάς Στυλιανίδης,Δ. ρουσιάστηκε, που να κλονίζει το τεκμήριο της νομιμότη ταςκαικανονικότηταςτηςδιοικητικήςπράξης. 5 10 Για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, ηπροσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες διοικητικές πράξειςεπικυρώνονται. Ηαιτήτριαναπληρώσει ταέξοδατου καθ'ουηαίτηση Συμβουλίου. Ηπροσφυγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίοντηςαιτήτριας. 335