(1989)20 Φεβρουαρίου, 1989 [Α.ΛΟΪΖΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΓΓΥΛΙΛΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ.ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣΔ/στές] ΠΙΕΡΗΣ ΠΑΠΑΘΩΜΑΣ, Εφεσείων, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ Εφεσίβλητων. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 830). Δημόσιοι Υπάλ.λψ.οι — Προαγωγές — Προσόντα — Γνώση των δη μοσιονομικών κανονισμών και του Κυβερνητικού συστήματος Λο γιστικής — Ενδιαφερόμενο πρόσωπο διετέλεσε για χρονικό διά στημα δύο ετών υπεύθυνο για τους λογαριασμούς του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας — Ενδιαφερόμενο μέρος είχε μακράν υπηρεσία σε όλα τα τμι'ιματα των πρωτοκολλητείων— Υπό τις πε ριστάσεις ήταν εύλογο να θεωρηθεί ότι το ενδιαφερόμενο μέρος κατείχε το εν λόγω προσόν. 5 Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου — Τύπος — Παράβαση 10 τύπου — Πότε είναι ουσιώδης — Πρέπει να αποδειχθεί ότι η πα ράβαση επηρέασε την επίδικη απόφαση ή πρέπει να καταδειχθεί ότι δεν μπορεί να αποκλεισθεί η πιθανότητα ότι ηπαρατυπία επη ρέασε την επίδικη απόφαση — Εμπιστευτικές εκθέσεις — Παρά βαση της εγκυκλίου 491, παράγραφος 5 — Υπό τις περιστάσεις 15 δεν είναι ουσιώδης. Δημόσιοι Υπά/.ληλοι — Δικαστικοί Υπάλ.ληλοι — Προϊστάμενος Τμήματος — Για τους νπαλ/.ήλονς του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ο Αρχιπρωτοκολλητής, ενώ για τους υπαλλήλους των Επαρ- 2 0 χιακών Δικαστηρίων είναι ο Πρόεδρος του αντίστοιχου Επαρχια κού Δικαστηρίου — Ελλείψει πρόνοιας ποία είναι η" αρμόδια αρχή" για ολόκληρη τη δικαστική υπηρεσία, είναι φυσικό ναΘεω ρηθεί ότι η εν λόγω αρχή είναι το Ανώτατο Δικαστήριο. 362 3 ΑΛΛ. ΠαπαΟωμάςν. Δημοκρατίας Ο εφεσείων προσβάλλει την προαγωγήτου ενδιαφερομένου μέ ρους στη θέση Αρχιπρωτοκολλητή του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα παράπονατουεφεσείοντα συνοψίζονται στα εξής: 5 10 15 20 25 30 (α)Δεν έγινε έρευνακαι εν πάσηπεριπτώσει το ενδιαφερόμενο μέρος δενκατείχετοπροσόν της "γνώσεως των δημοσιονο μικών κανονισμών καιτου κυβερνητικού συστήματος λογι στικής." Το σκεπτικό, με το οποίο το Ανώτατο Δικαστήριο δεδέχθηκετην άποψηαυτήφαίνεταιστο πρώτοαπόταπιο πάνωπεριληπτικάσημειώματα. (β) Οι εμπιστευτικές εκθέσεις για τον εφεσείοντα για τα έτη 1980, 1983 και 1985 έγιναν κατά παράβαση της Εγκυκλίου 491,παράγραφος5,γιατί ενώο εφεσείων δεν εργάστηκεκαθόλη την περίοδο του καθενός από τα χρόνια αυτά κάτω από τον αξιολογούντα λειτουργό, εν τούτοις ο τελευταίος δε ζήτησε την γνώμη του προϊσταμένου, κάτω από τον οποίο ο εφεσείων είχε εργασθεί για μέρος του αντίστοιχου χρόνου. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψετην εισήγησηαυτή,γιατίκαι στις περιπτώσεις αυτές ο εφεσείων είχε αξιολογηθεί ως "εξαίρετος", ώστε δεν μπορούσε να αναμένει οτιδήποτεπε ρισσότερο, αν ζητείτο η γνώμη του προϊσταμένου. Είναι φανερόπωςηπαράβασηδεν είναι ουσιώδης. (γ)Δεν έπρεπενα τεθεί ενώπιον της Ε.Δ.Υ.επιστολή του Ανω τάτου Δικαστηρίου, με την οποία το τελευταίο σύστησεγια διορισμό το ενδιαφερόμενο μέρος. Το σχετικό μέρος της απόφασηςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου, με το οποίοαπορίφΟηκε και αυτή η εισήγηση του εφεσείοντα, φαίνεται στο τρίτο από ταπιοπάνω περιληπτικάσημειώματα. Ηέφεσηαπορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. •" Αναφερόμε\·ηυπόθεση: SckXides v.Republic (198S) 3 C.L.R.2136. 40 Έφεση. Έφεση εναντίον της απόφασηςΔικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Σαββίδης, Δ.) η οποία εκδόθηκε στις 27 363 Παπαθωμάςν.Δημοκρατίας
(1989)Μαΐου 1988 (Αριθμός Προσφυγής 46/87)
(1988)3 Α.Α.Δ. 1086 με την οποία η προσφυγή του εφεσείοντος εναντίον της προαγωγής του ενδιαφερομένου προσώπου στη θέση του Αρχιπρωτοκολλητή στο Ανώτατο Δικαστήριο απορρί φθηκε. 5 Εφεσείων παρουσιάσθη Αυτοπροσώπως. Π. Κληρίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β' για τους Εφεσίβλητους. Α. ΛΟΪΖΟΥ,Π:Ανάγνωσε την απόφασητου Δικαστη ρίου. Ο εφεσείων ήτο μαζί με τέσσερις άλλους υποψήφιος για τηθέσηΑρχιπρωτοκολλητή για την οποία τελικά επε λέγη και διορίστηκε από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρε- 15 σίας το ενδιαφερόμενο μέρος Μιχαλάκης Σάββα. Η από φασητης Επιτροπής δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημε ρίδα της Κυβέρνησης, στις 14 Νοεμβρίου 1986, και προσέ φυγε κατά της απόφασηςαυτής στο Δικαστήριο τούτο, με βάση το Αρθρο 146 του Συντάγματος. Η προσφυγή του 20 ακούστηκε απόέναΔικαστή,σύμφωνα μετο Αρθρο 11 πα ράγραφος
(2), του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Νόμος Αρ. 33 του 1964),καιαπορρίφθηκε. Ο εφεσείων εφεσίβαλε την απόφαση αυτή και στήριξε την έφεση του ενώπιον μαςπάνωσετρείς λόγους. Ο πρώτος λόγος εφέσεως είναι ότι ηΕπιτροπήδενπρο έβη στη δέουσα έρευνα και εν πάση περιπτώσει το ενδια- 30 φερόμενο μέρος δεν είχε το προσόν που προβλέπεται από την παράγραφο4, υποπαράγραφο4για "γνώση των δημο σιονομικών κανονισμών και του κυβερνητικού συστήμα τος λογιστικής" του Σχεδίου Υπηρεσίας όπως δημοσιεύτη κε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της 14 35 Αυγούστου 1986, υπ' αρ. 2234. Προς υποστήριξη του λόγου αυτούο εφεσείων αναφέρ θηκε στα πρακτικά της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ημερομηνίας 25 Σεπτεμβρίου 1986, στα οποία η επιτροπή 40 αναφέρει ότι: 364 10 3 ΑΛΛ, 5 ΠαπαΟωμάςν. Δημοκρατίας Α. Λο*ϊζο«,Π. "Η Επιτροπή,αφού εξέτασε τις αιτήσεις και τα δι καιολογητικά που έχουν υποβληθεί, έκρινε ότι όλοι οι αιτητέςκατέχουν ταπροσόντα πουαπαιτούνται απότο Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης και αποφάσισε να τους καλέσει σε συνέντευξη σε ημερομηνία που θα οριστεί αργότερα. Το Ανώτατο Δικαστήριο να πληροφορηθεί σχετικά." Ο λόγος αυτός ο οποίος ηγέρθη και ενώπιον του ευ10 παίδευτου Πρωτόδικου Δικαστή, δεν έγινε δεχτός και απορρίφθηκε γιατί το ενδιαφερόμενο μέρος βρέθηκε ότι κατείχε τα προσόντα αυτά επειδή, μεταξύ άλλων, ήτο υπεύθυνο για τους λογαριασμούς του Επαρχιακού Δικα στηρίου Λευκωσίας μεταξύτων χρόνων 1961 και 1963 και 15 ήταν εύλογο για την.Επιτροπή να διαπιστώσει ότι κάτω από τις συνθήκες της υπόθεσης αυτής, το ενδιαφερόμενο μέρος κατείχε ταπροσόνταγιατηθέση. Είναι η θέση του εφεσείοντα ότι η μη αναφορά σε 20 οποιαδήποτε εξέταση των προσωπικών φακέλων και των εμπιστευτικών εκθέσεων στερούσε στο στάδιο εκείνο της λήψης της απόφασης,την Επιτροπή,να έχει τα στοιχεία αυτά ενώπιον της έστω καιανμπορούσανταστοιχεία των φακέλων να θεωρηθούν ότι ήσαν αρκετά για να φθάσει 25 αυτή στο συμπέρασμα που έφθασε ως προς τα προσόντα του ενδιαφερομένου μέρους. Ο λόγος αυτόςκατάτηγνώμη μαςδεν ευσταθεί καιστα δύο του σκέλη. Το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν ένας λει30 τουργός με μακρυά υπηρεσία σε όλα τα τμήματα των Πρωτοκολλητείων των Δικαστηρίων και ήταν λόγω της φύσης της εργασίας του σε αυτά, όπως και απότη συγκε κριμένη εργασία του στο Τμήμα Λογαριασμών, του μεγα λυτέρου Δικαστηρίου της Κύπρου, να κριθεί ότι είχε τη 35 γνώση αυτήπουαπαιτούν ταΣχέδιαΥπηρεσίας . Εξ άλλου η αναφοράστο ότι εξετάστηκαν οι αιτήσεις και τα δικαιολογητικά δεν αποκλείει και δεν δίδει το δι καίωμα στο Δικαστήριο αυτό να καταλήξει στο συμπέρα40 σ μα ότι η Επιτροπήστο στάδιο εκείνο της εξέτασης αυτής της υποθέσεως, δεν είχε ενώπιον της όλα τα στοιχεία με ταξύ των οποίων ήσαν απαραίτητοιοι προσωπικοί φάκε365 Α. Λοΐζου, Π. ΠαπαΟωμάς ν.Δημοκρατίας
(1989)λοι και οι εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων. Εξ άλλου η ίδιαη Επιτροπήστην τελευταίατης συνεδρία που έλαβε την επίδικη απόφαση, όπως αναφέρεταιστο σχετικό πρακτικό της,εξέτασε ταουσιώδη στοιχεία απότουςπρο σωπικούς φακέλους και τις εμπιστευτικές εκθέσεις μια και όλοι οι υποψήφιοι ήσαν δημόσιοι υπάλληλοι, τα οποία έλαβε όπως η ίδια τόνισε, υπόψη. Επίσης, σημείω σε σχετικά με τα προσόντα ότι σε αντιδιαστολή προς το ενδιαφερόμενο μέρος οι άλλοι τρεις υποψήφιοι διέθεταν καιπανεπιστημιακόπροσόν. 5 10 Ο δεύτερος λόγος εφέσεως, είναι ότι υπήρξε παρατυπία στη σύνταξη των Εμπιστευτικών Εκθέσεων, ειδικά των χρόνων 1980, 1983 και 1985, οι οποίες έγιναν κατά παρά βαση της παραγράφου5, της Εγκυκλίου Αρ. 491, δηλαδή 15 ότι για τα χρόνια αυτά ενώ ο εφεσείων δεν εργάστηκε καθόλη την περίοδο του έτους κάτω από τον αξιολογούντα λειτουργό, δε ζητήθηκε από αυτόν η γνώμη του προϊστα μένου, κάτω από τον οποίο εργάστηκε για μέρος του χρό νου. Δεν είναι αναγκαίο να υπεισέλθουμε στην ερμηνεία 20 του Κανονισμού αυτού. Είναι αρκετό να παραπέμψομε στην υπόθεση Ανδρέας Σεκκίδηζ ν. Της Αημοκρατίας,
(1988)3Α.Α.Δ.2136, όπουτο Δικαστήριο τούτοαποφάσι σε ότι ηπαράβασητύπου για να αποτελεί λόγο ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης πρέπει να αποδειχθεί ότι ουσιω- 25 δώς επηρέασε την επίδικη απόφαση ή ότι δεν μπορεί να αποκλεισθεί η πιθανότητα ότι τέτοια παρατυπία μπορεί να επηρέασε ουσιωδώς την επίδικηαπόφαση. Στην υπόθεση αυτή, μια εξέταση των Εμπιστευτικών 30 Εκθέσεων των προγενεστέρων και των μεταγενεστέρων χρόνων για τους οποίους παραπονείται ο εφεσείων, δεί χνουν ότι ουδεμία διαφορά υπήρξε στην αξιολόγηση του μια και αξιολογήθηκε σαν "Εξαίρετος" στις περιπτώσεις αυτές, ώστε τίποτε άλλο δεν μπορούσε να προστεθεί είτε 35 ζητείτο η γνώμη του προηγουμένου προϊσταμένου είτε όχι. Και ο λόγος αυτός, λοιπόν αποτυγχάνει όπως και ο προηγούμενος. Ο τρίτος λόγος εφέσεως είναι ότι δεν έπρεπε να τεθεί 40 ενώπιον της Επιτροπής η επιστολή του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που περιείχε τις συστάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου σχετικά μετους υποψήφιους. 366 3 ΑΛΛ. ΠαπαΟωμάς ν. Δημοκρατίας Α. Λοΐζου, Π. 5 Η επιστολή αυτή ημερομηνίας, 10 Φεβρουαρίου, 1986, γράφτηκε σε απάντηση της πρόσκλησης της Επιτροπής, όπως το Ανώτατο Δικαστήριο ήεκπρόσωπος τους παρα στεί κατά το χρόνο των συνεντεύξεων. Στην επιστολή αυτή αναφέρονταιταπιοκάτω: 10 "Όλοι οι υποψήφιοι είναι γνωστοί στο Ανώτατο Δι καστήριογιατίοικ.κ. Αχιλλέως, Παπαθωμάς,Πηλείδης και Σάββα εργάζονται στο Δικαστικό Τμήμα και ο κ. Ραφτόπουλοςέχειεργαστεί στοΔικαστικόΤμήμα. 15 Το Ανώτατο Δικαστήριο συστείνει για διορισμό στη θέσητου Αρχιπρωτοκολλητή τον κ. Σάββα ως τον πιο κατάλληλο." Ο ευπαίδευτος Πρωτόδικος Δικαστής, απεφάσισε το σημείο αυτό λέγοντας ότι στα πρακτικά της Επιτροπής της 16ης Οκτωβρίου του 1986, δηλώνεται καθαρά ότι οι συστάσεις αυτές δεν την εδέσμευαν, και αφού εξέτασε ο 20 ίδιος τα σχετικά πρακτικάκατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε τίποτε πουναέδειχνε ότι ηΕπιτροπήεπηρεά στηκε μεοποιοδήποτετρόποεναντίον του εφεσείοντα. Σχετικά μετο λόγο αυτόπρέπει να παρατηρηθείότι οι 25 δικαστικοί υπάλληλοι σεαντιδιαστολή προςτους δικαστι κούς λειτουργούς είναι σύμφωνα με το Αρθρο 12
(2)του Περί Δικαστηρίων Νόμου του I960, μέλη της μονίμου υπηρεσίαςτηςΔημοκρατίαςκαιδιορίζονται απότην Επι τροπήΔημόσιας Υπηρεσίας. Οπροϊστάμενος τουΤμήμα30 τος για τους υπαλλήλους αυτούς είναι σύμφωνα με το Αρθρο 2 του Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1967, ο Αρχιπρωτοκολλητής, ως προς το Ανώτατο Δικαστήριο και για Επαρχιακά Δικαστήρια οΠρόεδρος τουΕπαρχια κού Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε νομο35 θετική πρόνοια που να καθορίζει ποιος ή ποιο όργανο είναι η"αρμοδίαΑρχή" για ολόκληρη την υπηρεσίαδηλα δήστο Ανώτατο Δικαστήριο, στα ΕπαρχιακάΔικαστήρια και σε όλα τα εις το Ανώτατο Δικαστήριο υπαγόμενα Δι καστήρια και ποιος ο "προϊστάμενος τμήματος" για τον 40 ίδιο σκοπό. Και μια και δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική διάταξη, ως προς το ζήτημα τούτο, που να καθορίζει την Αρχή ή Σώμα το οποίο θα μπορεί να συντονίζει και να 367 Α. Λοΐζου, Π. ΠαπαΟωμύς ν. Δημοκρατίας
(1989)εποπτεύει τους δικαστικούς υπαλλήλους, των οποίων το έργο είναι σημαντικό και αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την απονομή της δικαιοσύνης. Είναι φυσικό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι είναι το Ανώτατο Δικαστήριο, σαν κε φαλήτης Δικαστικής Εξουσίας με την ευθύνη της άπονο- 5 μής της που ασκεί την όλη εποπτεία της και μεριμνά για τη ρύθμιση κάθε θέματος που σχετίζεται με αυτή, όπως π.χ. καθορισμός των θέσεων και των καθηκόντων των δι καστικών υπαλλήλων, βάσει των Αρθρων 135 και 163.2
(6)του Συντάγματος και των διατάξεων του Αρθρου 12
(1)10 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, του 1960 που προβλέπει ότι οι εξουσίες και τα καθήκοντατων υπαλλήλων των Δι καστηρίων θα είναι όπως θα καθορίζονται από Διαδικα στικό Κανονισμό που θεσπίζεται κάτω απότις διατάξεις των Αρθρων 135 και 163
(2)του Συντάγματος. Και τούτο 15 βέβαια επιπρόσθετα προς την αρχή της διάκρισης των εξουσιών που ισχύει στην Κύπρο, σύμφωνα με το Σύνταγ μα. Ως εκ τούτου νόμιμα το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη στις δέουσες συστάσεις στην περίπτωση όπως αυτή που 2ο εξετάζουμε. Για όλους αυτούς τους λόγους η έφεση κρίνεται ως αβάσιμηκαι απορρίπτεται,χωρίς όμως έξοδα. Η έφεσηαπορρίπτεται χωρίς έξοδα. 25 368