clr/1989/1989_3_443.pdf

(1989)Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου — Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύ­ πρου — Οι περί του Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικοί Κανονισμοί, 1982— Οι Κανονισμοί 10

(5)(β) και 24 εξέρχονται του πλαισίου ultraviresτον εξουσιοδοτικού νόμου (Κεφ. 302). 5 Ο αιτών είναι υπάλληλος της καθ' ηςηΑίτηση. Ανήκει στο χειριστικό προσωπικό της Αρχής. Κατάτην διενέργεια προαγωγών σε θέση Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β' Τάξης η Αρχήδιαχώρισε τη θέση σε τρεις κατηγορίες, διοικητικό, οικονομικό και προσωπικό 10 εκμετάλλευσης-τεχνικών χειριστών. Εν τέλει επληρώθησαν θέσεις των δυο πρώτων κατηγοριών. Ο αιτών αποκλείσθηκε λόγω ελλεί­ ψεως πείρας και προσόντων. Τα προσόντα του όμως δεν εξετά­ σθηκαν. Κατάτην δίκητηςπαρούσαςΑίτησης Ακυρώσεως προεβλήθηένσταση ότι ο αιτώνεστερείτο εννόμου συμφέροντος, εφόσο 15 δεν μπορούσε να μεταπηδήσει από την κατηγορία,που ήταν,στην κατηγορίατουδιοικητικούήοικονομικού προσωπικού. Εξάλλουκαιενόψειτουότιοιεπίδικεςπροαγωγέςδενέγιναναπό τοΣυμβούλιοτηςΑρχής,αλλάσύμφωναμετουςΚαν. 10

(5)(β)και24 τωνπιοπάνωΚανονισμώναπόΣυμβούλιοΠροσωπικού,τοΑνώτα­ τοΔικαστήριο εξέτασεαυτεπάγγελτακατάπόσοοιενλόγω Κανονισμοίήσανultraviresτουεξουσιοδοτικούνόμου,Κεφ.302. 20 Οι νομικές αρχές με βάσητις οποίες το Ανώτατο Δικαστήριο 25 ακύρωσε εν τέλει τις επίδικες προαγωγές προκύπτουν απότα πιο πάνωπεριληπτικάσημειώματα. Οι επίδικες αποφάσεις ακυρώνονταιχωρίς διαταγή για έξοδα. 30 Αναφερόμενες υποθέσεις: Vaki v.PublicServiceCommission

(1985)3 C.L.R. 534, „ Polycaxpou andAnother v.CY.T.A.

(1988)3 C.L.R. 1461, Tillirides v. CYTA

(1987)3 C.l.R.2071, Demetriades andOthers v. CYTA

(1988)3 C.L.R. 1589, Sawides v. CYTA

(1988)3 C.L.R. 2030. 444 4 0 3ΑΛΛ. Αρσαλίδηςν.ΑΤΗΚ Προσφυγή. 5 Προσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτηςκαθ'ηςη αίτηση με τηνοποίαπροήγαγεταενδιαφερόμενα μέρη στη θέση ΠροϊσταμένουΥπηρεσίας Β' Τάξεωςαντίτου αιτητού. Λ. Εντνχίον, γιατονΑιτητή. Α. Χ" Icoawov, γιατηνΚαθ'ης ηαίτηση. 10 Cur. adv.vult. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο αιτών υπηρετεί στην Αρχή Τηλεπικοινωνιών από τον 15 Απρίλιο του 1961.Προηγουμένως ήταν υπάλληλος της εταιρείας Cable&Wireless Ltd. Μετάτην ίδρυσητης το 1954 ηΑρχήεξαγόρασετηνεταιρείακαισυνέχισετοέργο της στον τομέατωντηλεπικοινωνιών (άρθρο 24τουΠερί Υπηρεσίας Εσωτερικών Τηλεπικοινωνιών ΝόμουΚεφ. 20 302).Από 1.6.1978 ο αιτών κατέχει τηθέσηΕπιθεωρητή Τηλεγραφείου.Ηθέση,σύμφωνα μετους περίΠροσωπι­ κούτηςΑρχήςΤηλεπικοινωνιών ΚύπρουΓενικούςΚανο­ νισμούς του 1982,κατατάσσεται στο χειριστικό προσωπι­ κό που με τη σειρά του εντάσσεται στην ευρύτερη 25 κατηγορίατουμέσουπροσωπικού(καν. 4). Πρέπει,στηναρχή, ναλεχθείότιοιΓενικοί Κανονισμοί του 1982ρυθμίζουν,μεταξύάλλων, και ταθέματα διορι­ σμούκαιπροαγωγήςτωνυπαλλήλωντηςΑρχής. Μεεξαί30 ρεσητο ανώτατο προσωπικό, οι προαγωγές διενεργού­ νται απόυπηρεσιακό συμβούλιο καλούμενο Συμβούλιο Προσωπικού (καν. 10

(5)(β). Τησυγκρότηση, σύνθεση και λειτουργία τουδιέπουν οιδιατάξειςτου καν.24.Αςση­ μειωθεί ότιοιαποφάσειςτου συμβουλίου αυτούυπόκει35 νταισεεπικύρωσηαπότοΓενικόΔιευθυντήτηςΑρχής. Παραθέτωτώρατοιστορικό.Στις 15.6.1983τοΣυμβού­ λιοΠροσωπικούπροήγαγεστους5πρώτους ενδιαφερομέ­ νους σεισάριθμεςκενές θέσεις Προϊσταμένου Υπηρεσίας 40 Β'Τάξης.Πρόκειταιγιαθέσεις στην κατηγορία ανωτέρου προσωπικού (καν. 4

(3)(Β)). Παρεμπιμπτόντως,προγενέ­ στεροι διορισμοί στο βαθμό αυτό ακυρώθηκαν από το 445 Νικήτας,Δ. Αρσαλίδης ν.ΑΤΗΚ

(1989)ΑνώτατοΔικαστήριοσεάλληπροσφυγήτουαιτούντος.Με τοαιτιολογικόότιοικανονισμοίτηςΑρχήςπουίσχυαντότε ήσαννομικάάκυροι,ΑρσαλίδηςκαιΆλλος ν,ΑρχήςΤηλε­ πικοινωνιών Κύπρου

(1983)3Α.Α.Δ.571. Ηπαραπάνω απόφαση του Συμβουλίου Προσωπικού λήφθηκε, όπως 5 ρητάαναφέρεταιστοπρακτικότηςσυνεδρίαςτεκμ.1τηςέν­ στασης,μεβάσηκαιπλαίσιο τιςεξουσίεςπουτουχορηγούν οικανονισμοί 10και24.Ηπροαγωγήτωνενδιαφερομένων Α. Παιδονόμου και Κ. Πέτρου (αρ.6 και 7) έγινε στις 25.6.1983καιεπικυρώθηκεαυθημερόν(τεκμήρια3και4της 10 ένστασηςαντίστοιχα). Ενώοιπροβιβασμοίτωνυπολοίπων 5εγκρίθηκανστις16.6.1983(τεκμ.2τηςένστασης). Θεωρώσκόπιμοναπαραθέσωαυτούσιοτοσύντομοαπό­ σπασματηςαπόφασηςτουΣυμβουλίου Προσωπικούπου 15 αφοράτοναιτούντα. Είναιστη2ησελιδατου τεκμηρίου1: "Ειδικά ως προς την εξέταση της περιπτώσεως του κ. Ν. Αρσαλίδη διαπιστώθηκε ότι αυτός δεν κατέχει ούτε τα προσόντα ούτε την πείρα ούτε τις ικανότητες 20 για προαγωγή στη θέση Προϊσταμένου υπηρεσίας Β' (οικονομικόπροσωπικό)." Χρησιμοποιώντας την ίδια ακριβώς γλωσσική διατύ­ πωση το Συμβούλιο Προσωπικού έκρινε τον αιτούντα 25 ακατάλληλο για προβιβασμό (όπως αναφέρεται στο ίδιο πρακτικό στη σελ. 5) για τη θέση Προϊσταμένου Υπηρε­ σίας Β' (διοικητικό προσωπικό). Αυτόπουθέλω ναεπι­ σημάνω είναιότι τοΣυμβούλιο Προσωπικούπροβαίνεισε μιαafortiori διάκρισηή διαχωρισμόθέσεων του ιδίουβαθ- 30 μού, δηλαδή, Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β' σετρεις χωρι­ στές ειδικότητες: οικονομικό προσωπικό,διοικητικόκαι προσωπικό εκμετάλλευσης - τεχνικών χειριστών. Το φαι­ νόμενο επαναλαμβάνεταικαι στη φάση επικύρωσης από το Γενικό Διευθυντή. Καθώςεπίσηςκαιστοτελικό στάδιο 35 της εξέτασης των ενστάσεων. Τηδιαπίστωσηαυτήμπορεί να κάμει κανείς εξετάζοντας και τα υπόλοιπα τεκμήρια πουέχω προαναφέρει. Μετάτηνκοινοποίησητωνπροαγωγώνο αιτών,ασκώ- 40 ντας το δικαίωμαπου του παρέχουν οι κανονισμοί, υπέ­ βαλε ένσταση στο Συμβούλιο της Αρχής. Η σχετική επι­ στολή με χρονολογία 29.8.1983 επισυνάφθηκε σαν τεκμ.3 446 3 ΑΛΛ. 5 Αρσαλίδης ν.ΑΤΗΚ Νικήτας,Δ. στην προσφυγή. Στην ουσία ο αιτών πρόβαλε τηνυπερο­ χήτου έναντι των ανθυποψηφίωντου σε όλα ανεξαιρέτως τα στοιχεία κρίσης που ασκούν επιρροή στις προαγωγές και πουπροβλέπονταιαπότους ίδιουςτους κανονισμούς. Περαιτέρω παραπονέθηκε ότι παραγνωρίστηκαν τα ακα­ δημαϊκάτου προσόντα: (α)Diploma of the British Careers Training College in Modern Management, και (β) Certificate of Membership of the Institute of Supervisory Management. 10 Σε συνεδρία του, που πραγματοποιήθηκε στις 18.11.1983, το Συμβούλιο της Αρχής εξέτασε τους παρα­ πάνω ισχυρισμούς, αλλά τους απέρριψε για τους λόγους που καταγράφονται στο πρακτικότεκμ. 1(α)που είναι συ15 νημμένο στην αίτηση. Ηαπόφασηκοινοποιήθηκε στον αι­ τούντα με συνοδευτική επιστολή ημερομηνίας 7.1.1984 τεκμ. 1(β).Έτσι το αίτηματης προσφυγής είναι για δήλω­ ση ότι η απόρριψη της ένστασης εναντίον της απόφασης του Συμβουλίου Προσωπικού γιατον προβιβασμότων εν20 διαφερομένων αντί του αιτούντος, που επικυρώθηκε από το Γενικό Διευθυντή είναι άκυρη ενέργεια που δε δη­ μιούργησε έννομες συνέπειες. Πρέπει να ειπωθεί ότι η προσφυγή εναντίον του ενδιαφερομένου 5 κ. Γ. Χάμπαλη απορρίφθηκε, εκκρεμούσης τηςδίκης,ύστερα από σχετικό 25 διάβηματουαιτούντος. Παρατηρώ ότι η υπόθεση εκδικάστηκε από τον τέως Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου που επιφύλαξε την απόφασητου. Οι βασικές όμως αγορεύσεις είναιγραπτές. 30 Υπάρχουν επίσης στο φάκελο και συνοπτικά πρακτικά προφορικής επιχειρηματολογίας σε θέματαπου είχε εγεί­ ρει τότε το δικαστήριο. Κατάτη δικάσιμο ενώπιον μου οι δικηγόροι ζήτησαν,αφούυιοθέτησαν το υλικό του φακέ­ λου,ναεκδώσω τηναπόφαση. 35 Ο κ. Ευτυχίου, που παρουσιάζεται για τον αιτούντα, πρόβαλε πληθώρα λόγων για ακύρωση της απορριπτικής απόφασης της Αρχής. Θασυνοψίσω τους πιο ουσιώδεις: 40 (α)Υπάρχει πλάνηπου αφορά σε πραγματικά περιστα­ τικά. Κι αυτό γιατί ο αιτών είχε τα απαιτούμενααπότον καν. 8

(1)(Β)(β)(γ) προσόντα που έφερε σε γνώση της 447 Νικήτας, Δ. Αρσαλίδηςν.ΑΤΗΚ

(1989)Αρχής όπως υπαγορεύει το εδάφιο 3 του κανονισμού. Επίσης είχετο χρόνο υπηρεσίας (τρίαχρόνιασανεπιθεω­ ρητής)όπως διαλαμβάνειοκαν.

1. (β)Ο κ.Γ.Γερολέμου(ενδιαφερόμενος 4),όνταςγραφέ- 5 ας 1ης τάξης, δεν ήταν ισόβαθμος του αιτούντος, αλλά βαθμολογικά κατώτερος. Έτσι καταστρατηγήθηκε ηαρχή ότι ηπροαγωγήτελείται μόνο κατάένα βαθμόπου ενσω­ ματώνεται μάλισταστον καν.
2. 10 (γ) ΗΑρχήδεν προέβηστη δέουσα έρευνααναφορικά με τους τίτλους σπουδών τουαιτούντος τους οποίουςκαι εσφαλμένα παραγνώρισεκαι (δ)Η απόφασητηςΑρχήςστοπροκείμενο,όπωςκαιευ- 15 ρύτερα,είναι αναιτιολόγητη.Ούτεπροκύπτειηαιτιολογία απότους φακέλους. Ο πυρήναςτης επιχειρηματολογίας τουκ. Α. Χατζηϊωάννου, που εμφανίζεται για την Αρχή, είναι ότι ο αιτών, 20 δεν έχει έννομο συμφέρον να προσβάλει καμιά από τις προαγωγέςπληνεκείνηςτουκ. Κ.Πέτρου,ενδιαφερομένου
3. Ουπάλληλος αυτόςυπηρετούσε, όπωςκαιοαιτών,στο προσωπικό εκμετάλλευσης. Το θέμα του εννόμου συμφέροντος ήγειρε ο συνήγορος στην παράγραφο 7 της ένστασης και ανέπτυξε και σε σύ­ ντομο σημείωμα που κατέθεσε ενώπιον μου. Ηουσία του επιχειρήματος είναι ότι, όνταςτηλεγραφητής, οαιτώνδεν ήταν δυνατόνα "μεταπηδήσει", κατάτην έκφρασητου συ- 30 νηγόρου,στηθέση Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β',τουοικο­ νομικού ή διοικητικού προσωπικού. Λόγωτης αποφασιστικής σημασίας του εγερθέντος θέ­ ματος για την τύχη της προσφυγής επιβάλλεται να εξετα- 35 στεί πρώτα. Από την μέχρι τώρα ανάλυση έγινε φανερό ότικατάτηδιαδικασία τωνπροαγωγών σεόλατα επίπεδα η θέση Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β' διαιρέθηκε σε τρείς χωριστούς κλάδους (οικονομικό, διοικητικό και εκμετάλ­ λευσης) και οι υποψήφιοι, περιλαμβανομένου του αϊτού- 40 ντος,κρίθηκανυπότοπρίσμααυτό.Παρατηρώότιτέτοια διαβάθμιση ισχύει σύμφωνα με τη διάταξη του καν.4(Γ)
4. 25 3 ΑΛΛ. 5 Αρσαλίδης ν.ΑΤΗΚ Νικήτας, Δ. για το μέσο προσωπικό. Ωστόσο δεν υφίσταταιπαρόμοια αντιστοιχία για το ανώτερο προσωπικό στο οποίο εντάσ­ σεται και ο Προϊστάμενος Υπηρεσίας Β'. Αυτό μπορεί εύ­ κολα να διαπιστωθεί με μια πρώτη ματιάστη διάταξητου καν.4(B) πουδιέπει τατου ανώτερου προσωπικού. Ουσιαστικά παρόμοιο θέμα απασχόλησε το δικαστήριο στην υπόθεση Βάκη ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

(1985)3Α.Α.Δ.534. Πρέπει ναπαρατηρήσωότι επρόκειτο 10 για σχέδιο υπηρεσίας, αλλά υπάρχει σαφής αναλογία με το θέμα μας που επιτρέπει την υιοθέτηση του σκεπτικού τηςαπόφασης. Διευκρινίζω ότι ηΕπιτροπή,παρερμηνεύο­ ντας το σχέδιο υπηρεσίας ,προέβη σε προαγωγές σε τρεις διαφορετικούς κλάδους δραστηριότητας του Γεωργικού 15 Ινστιτούτου θεωρώντας σαν προϋπόθεση τους τις ιδιαίτε­ ρεςγνώσεις που απαιτούσε οκάθεκλάδος. Όμως τέτοιος διαφορισμός,όπως έκρινε το δικαστήριο,έβγαινε έξωαπό τα διαγραφόμεναστα σχέδια υπηρεσίας όρια.Ηδικαιολο­ γητικήβάσητης απόφασηςβρίσκεται στο εξήςαπόσπασμα 20 απότην απόφασητου Πική,Δ. στις σελ. 538 και 539: 25 30 35 " the respondents construed the scheme as requiring them to make promotions in different branches of the service according to the particular demands for knowledge of each branch and they made their selection accordingly. Plainly this was a misconstruction of the scheme that had a material bearing on their decision. In the end the promotions were made not exclusively by reference to the suitability of eligible candidates, as the P.S.C. was in Law bound to do, but in accordance and subject to a classification of needs unwarranted by the scheme. In so doing they exceeded as well as abused their powers and their decision must, on that account, be set aside." Ο ίδιος Δικαστής στην υπόθεση Πολυκάρπου & Αλλου ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου

(1988)3 Α.Α.Δ. 1461 έκαμετην ακόλουθηπαρατήρησηεν παρόδω: 40 "Tn v i e w 0 f t h e above conclusion, it is unnecessary to debate the remaining aspects of the recourses except to draw attention to the principles adopted in Vakis v. 449 Νικήτας,Δ. Αρσαλίδηςν.ΑΤΗΚ

(1989)Republic and Tyllirides v. CYTA that establish thatthe division of personnel eligible to promotion into cate­ gories other than those specified by the Law, constitutes an impermissibleexercise of thepower to promote apt to render the decision defective." 5 Την ίδια άποψη εκφράζει ο Σαββίδης, Δ. στη μεταγενέ­ στερη υπόθεση Τηλλυρίδη ν.Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύ­ πρου

(1987)3 Α.Α.Δ.2071: 10 " there is no provision in the Regulations for any specializations within the post of Section Head (Technical StafO- Relevant in this respect is Regulation 4

(3)(B). This Regulation should be read together with Regulation 8(l)B(a), which sets down the qualifications to 15 be possessed by officers holding the post of Section Head (Technical StafD,wherenospecialization is mentioned In the circumstances the correct course wouldhave been for 20 the respondent to select first the best candidates for promotion applying Regulation 10

(9)and then to post them in the various services after taking into consideration their qualifications, capabilities and experience." 25 Υπογράμμισα την παρατήρηση του δικαστηρίου ότι ο καν. 4(B) εφαρμόζεται σε συνδυασμό με τον καν. 8 ο οποίος καθορίζει τα ελάχιστα ειδικά προσόντα που απαι­ τούνται για κάθε βαθμό.Τέτοια προσόντα είναι υποχρεω- 30 τικά για το προσωπικό που προσλήφθηκε μετά την 13.5.1972 (καν. 56 7(a)). Όμως για όσους υπηρετούσαν πριν την πιο πάνω ημερομηνία ισχύει η παρ.(β)του ιδίου κανονισμού. Η διάταξη παρέχει στους υπαλλήλους αυ­ τούς τη δυνατότητα βαθμολογικής προώθησης και στην 35 περίπτωση που έχουν τα προσόντα των σχεδίων υπηρε­ σίας που ίσχυαν πριν την 13.5.

1. Από το υλικό που τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου δε φαίνεται να έγινε έρευνα αναφορικά με τα ακαδημαϊκά προσόντα του αι­ τούντος που ήδηανέφερα.Ή ακόμα αν τα σχέδια υπηρε- 40 σίας, που προσκομίστηκαν σαν τεκμήρια, τον κάλυπταν δεδομένου ότι είναι στην υπηρεσία από το
2. Φαίνε­ ται όμως ότι τα δύο διπλώματα που έχει πληρούν τους 450 3 ΑΛΛ. Αρσαλίδης ν.ΑΤΗΚ Νικήτας, Δ. όρους των σχεδίων υπηρεσίας. Οτρόποςπουδιενεργήθηκανοιπροαγωγέςστηνπροκει­ μένηπερίπτωσηπάσχειουσιαστικά.Γιατίτααρμόδιαόργα5 να πλανήθηκαν ως προς το νόημα του σχετικού κανονι­ σμού. Ηνομική πλάνησυνίσταται στη σφαλερή αντίληψη ότι οκαν.4(B) επιτρέπει τις διαφοροποιήσεις που υιοθετεί ηπαράγραφος (Γ)για το μέσοπροσωπικό. Κατάτη γνώμη μουη πλάνηείναι τέτοιας μορφήςπουαναπόφευκτα οδή10 γησε σεάνισημεταχείρισητουαιτούντοςκαισυγχρόνως σε κατάχρηση εξουσίας. Είναι ηκατάληξη μου ότι ο αιτών έχειέννομο συμφέρον νααμφισβητήσει όλεςτιςπροαγωγές. Θααναφερθώσε ακόμηένα ισχυρισμό της Αρχής. Οκ. 15 Χατζηϊωάννου έθιξεέμμεσα καικάπωςαόρισταθέμαδεδι­ κασμένου που προκύπτει από την υπόθεση Αρσαλίδη ν. Αρχής ΤηλεπικοινωνιώνΚύπρου

(1984)3Α.Α.Δ.

1. Πρό­ κειται για παλαιά προσφυγή του ιδίου αιτούντος με αρ. 115/
2. Εξετάζοντας όμως την απόφασηδεν έχω ανιχνεύ20 σει νομικά σημεία ή άλλα στοιχεία που είναι ταυτόσημα με τα συζητούμενα θέματα. Μάλιστα οι ενδιαφερόμενοι υπάλληλοι, πουκατονομάζει ηαπόφαση, δεν είναι ταίδια πρόσωπα. Συμπεραίνωεπομένως ότι ηπαραπάνω απόφα­ σηδεναποτελεί δεδικασμένο. 25 Η απόφασημου ότιοαιτώνέχειέννομο συμφέρον γεννά το ερώτημα κατά πόσον οι καν. 10και24 στο πλαίσιο των οποίων έγιναν οι προβιβασμοί καλύπτονται απότις εξου­ σιοδοτικές διατάξεις του νόμου Κεφ. 302 και των μετέπει30 τατροποποιήσεων του.Πρέπει ναπω ότι το θέμαδεσυζη­ τήθηκε από τους δικηγόρους. Αλλά θεωρώ επιβεβλημένο να το θίξω αυτεπάγγελτα. Δε ζήτησα τις απόψεις των συ­ νηγόρων εν όψει του γεγονότος ότι το θέμα εξετάστηκε δι­ καστικά σε μερικές πρόσφατες υποθέσεις. Από τη νομολο35 γία συνάγεται ότι οι καν. 10και24 δεν ταυτίζονται με τον εξουσιοδοτικό νόμο, αλλά απεναντίας υπάρχει υπέρβαση των ορίων της νομοθετικής εξουσιοδότησης. Στην υπόθεση Πολυκάρπου &Άλλου ν.Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου

(1988)3Α.Α.Δ. 1461 οΠικήςΔ., ύστερα απόσε βάθος ανά40 λύσητων σχετικών νομοθετικών προνοιών αναφέρει: "Did s.43 of Cap. 302, as amended by s. 3 of Law 61/ 451 Νικήτας,Λ. Αρσαλίδηςν.Α.ΤΗ.Κ.

(1989)70, confer power to delegate by regulations the competence vested in CYTA to make appointmentsand promotions of personnel? Neither s. 43 nor any provision of Cap.302 does confer such apower explicitly or implicitly. Power todelegate authority to abody other 5 than that nominated by law must be found in the provisions of the law itself. Authority to regulate by rules the exercise of power vested in a given body does not import power to delegate authority to subordinate organs of that body. Therefore, the respondents acting 10 with the approval of the Council of Ministers exceeded theirauthority inmakingprovision for theexercise of the power to appoint and promotedby abody otherthanthe Board of the respondents. I am, therefore, driven to the conclusion that Reg. 10

(5)and 24 are ultra vires the law 15 and the promotions here under review, made under the provisions of the subject Regulations, must likewise be invalidated as illegal and an improper exercise of the power vested in therespondents". 20 Παραπέμπω επίσης στην απόφαση του ΣτυλιανίδηΔ., ημερ. 30.7.1988 στην υπόθεσηΔημητριάδης και Άλλοι ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου

(1988)3 ΑΛ.Δ. 1589. Βλέπε επίσης Σαββίδης ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύ· πρου

(1988)3Α.Α.Δ.2030 τουΑ.Λοϊζου,Π. 25 Υιοθετώντας το σκεπτικό των παραπάνωπρωτοδικών αποφάσεων κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι διατάξεις του καν. 10

(5)(β) και 24 εξέρχονται των ορίων της εξου­ σιοδότησης του άρθρου 43του Κεφ.302 καιείναι,επομέ- 30 νως, άκυροι. Η ακυρότητα των κανονισμών συμπαρασύ­ ρει κατάσυνέπειακαιτιςπροαγωγέςπου έχουνγίνει στην περίπτωση αυτή. Γι' αυτότο λόγο είναι περιττή η κρίση του δικαστηρίουπάνω σε οποιοδήποτεαπό ταάλλα θέμα­ τα που έχουν εγερθεί. Ηπροσφυγή επιτυγχάνει. Ηεπίδικη 35 απόφαση κηρύσσεται άκυρη σύμφωνα με την παράγραφο 4(β)τουάρθρου 146 τουΣυντάγματος. Δεν επιδικάζωέξοδα. 40 Οι επίδικες αποφάσειςaxvQcbνονται χωοίς διαταγή για έξοδα. 452