← Κύπρος

clr/1989/1989_3_487.pdf

3ΑΑΛ. 6Μαρτίου,1989 [ΝΙΚΙΙΤΛΣ,Δ/οτής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ' ηςηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 767/86). Συλλογική Σνμβααη — Δε δημιουργεί δικαιώματα στο Δημόσιο Δί­ καιο,εκτόςαν έχειενσωματωθεί σενομοθετικό κανόνα. 5 Νομικά Πρόσωπα Δημόσιον Δίκαιον — Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρον — Οι Περί Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρον Γενικοί Κανονισμοί,19S2, Καν. 57και5S— Ενσωματώνουν και δη αναδρομικά τις συλλογικές συμβάσεις που είχαν καταρτι­ σθείμεταξύ Αρχής και Προσωπικούτης. 10 Προθεσμία καταχωρήσεως αιτήσεως ακυρώσεως (άρθρο 146.3 τον Συντάγματος) — Γνώση πράξεως — Δννατόν να τεκμαρθείαπό ενέργειες προσφεύγοντος. 15 20 25 Προθεσμία καταχωρήσεως αιτήσεως ακυρώσεως— Άσκηση δικαιώματος Άρθρον 29τον Συντάγματος —Δεναναστέ?.λει προθεσμία. Οι αιτούντες είναι υπάλληλοι της Αρχής Τηλεπικοινωνιών. Υπηρετούν από την 1.2.1981. Η συλλογικήρύμβασηημερομηνίας 8.12.1980, που ενδιαφέρειπρωτίστως, ρύθμισε μεταξύάλλωνκαι θέματα αναγόμενα στο μιαΟολογικόκαθεστώς τωνυπαλλήλωντης Αρχής για το προσωπικό που προσλήφθηκεμετά την 18.7.1980 ίσχυαν τα δύο πρώτα σημεία των κλιμάκων εισαγωγής της 31.12.1979. Ωστόσο ύστερα από διετή υπηρεσίακαιεπικύρωση του διορισμούθαεδικαιούντο σε ανέλιξηστο 3ο σημείο των εκάστοτεενισχύ'ικλιμάκων. 487 Κωνσταντίνουχ.ά.ν.ΑΤΗΚ

(1989)OL αιτούντες,που ανήκουν στο ειδικευμένο προσωπικό,μονι­ μοποιήθηκαν την 1.1.
  1. Η αμέσως επόμενησυλλογική σύμβαση μεταξύτων ιδίων συμβαλλομένων ημερομηνίας6.8.1982με adhoc όρο της εναρμόνισε τις παραπάνω κλίμακες με τις μισθολογικές κλίμακεςΑ πουεφαρμόοθησαν γιατηΔημόσια Υπηρεσία. Είναι η υπόθεση των αιτούντων ότι η μεταγενέστερη σύμβαση άφησεάθικτοτοδικαίωμα πουαπέκτησανμετησύμβασητου 1980 για ένταξητους στο 3ο σημείο. Εν τούτοις ηΑρχή,κατά παράβα­ σητων παραπάνω συμβάσεων,προέβησε τοποθέτησητουςστηνέα κλίμακαΑ2 (Ιοσημείο) την1.1.
  2. 5 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την αίτησηακυρώσε­ ως, αποφάσισε:
(1)Οι ως άνωσυλλογικές συμβάσεις έχουν ενσωματωθεί σενο­ μοθετικόκανόνακαιεπομένως τυχόν παράβασητους συνε­ πάγεται ακυρότητατης εκτελεστής πράξης,που προέκυψε, αν ηαίτησηυποβληθείεμπρόθεσμα.
(2)Η παρούσα αίτηση ακυρώσεως είναι εκπρόθεσμη. Στην προκειμένη περίπτωση οι αιούντες εντάχθηκανστο Ιοση­ μείο της κλίμακας Α2 την 1.1.19S3 και προφανώς από 1.2.1983εμισθοδοτούντο σύμφωναμετηντοποθέτησηαυτή. Επρόκειτο για εκτελεστή ενέργεια της Αρχής που παρήγα­ γε άμεσα νομικές συνέπειες που πρέπει να ήσαν εμφανείς στον καθένα απότουςαιτούντεςαπό 1.2.19S3. 20 25 Αναμφισβήτητα απότην ημερομηνία αυτήήέστω 1-2 μήνεςαρ­ γότερα το πολύ έπρεπε να άγαν πλήρη γνώση της απόφασηςτης 30 Αρχής καιτων συνεπειών της. Η αίτησί]ακυρώσεως απορρίπτεται χωρίς διαταγή γιαέξοδα. 35 Αναφερόμενες υποθέσεις: Xinan v.Republic, 3R.S.C.C 96, Kontcmcnioiis v.C.iS.C (19S2)3 CL.R. 1027, PaphitisandAnother v.TheRepublic (19S3) 3 CL.R. 255, PanaghiandAnother v.CY.T.A. (19S7)3 CL.R. S96, 488 40 3ΑΛΛ. Κωνσταντίνου κ.ά.ν.ΑΤΗΚ Papaioannou v.TheRepublic (19S2) 3CL.R. 103, Apostolides andOthers v.TheRepublic (19S2) 3CL.R. 928, 5 Demetriou v.TheRepublic
(1984)3C.L.R. 888, Mustafa v.TheRepublic, 1 R.S.C.C 44, Papasawav.TheRepublic
(1979)3 CL.R.
  1. 10 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Αρχής Τηλεπι­ κοινωνιών Κύπρου με την οποία οι αιτητέςτοποθετήθη15 καν στη νέα κλίμακα Α.2 (Ιο σημείο) απότην 1.1.1984 αντί στο3οσημείο απότον Αύγουστο του
  2. Α.Σ.Αγγελίδης, γιατους Αιτητές. 20 Α. Χ'Ίύχίίννον,γιατην Καθ'ηςη αίτηση. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Οι αιτούντες είναι υπάλληλοι της Αρχής Τηλεπικοινωνιών. Υπηρετούν απότην 1/2/
  3. Το αίτημα της προσφυγής 25 τους ερείδεται σεσυλλογικές συμβάσεις εργασίας που συ­ νήψε ησυντεχνία προσωπικού(ΕΠΟΕΤ)μετην Αρχή. Η συλλογική σύμβαση ημερομηνίας 8/12/1980, που εν­ διαφέρει πρωτίστως, ρύθμισε μεταξύ άλλων καιθέματα 30 αναγόμενα στο μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων της Αρχής. Σύμφωνα με ρητή πρόνοια της σύμβασης, για το προσωπικό που προσλήφθηκε μετά την 18/7/1980 ίσχυαν ταδύο πρώτασημεία των κλιμάκων εισαγωγήςτης 31/12/
  4. Ωστόσο ύστερα απόδιετή υπηρεσία καιεπικύ35 ρωσητου διορισμού θαεδικαιούντοσεανέλιξη στο3ο ση­ μείο των εκάστοτε εν ισχύϊ κλιμάκων. Το σχετικό από­ σπασμα της σύμβασης (όρος 1 (β)ΐί) επισυνάφθηκε στην ένσταση σαν τεκ.
  5. Αλλά προσκομίστηκε και το πλήρες κείμενο που είναι το τεκ. Υ
  6. Οι αιτούντες, που ανή40 κουν στο ειδικευμένο προσωπικό, μονιμοποιήθηκαντην 1/1/
  7. 489 Νικήτας, Α. Κωνσταντίνουκ.ά. ν.ΑΤΗΚ
(1989)Η αμέσως επόμενη συλλογική σύμβαση μεταξύ των ιδίωνσυμβαλλομένων ημερομηνίας 6/8/1982με ad hocόρο της εναρμόνισε τις παραπάνω κλίμακες με τις μισθολογι­ κές κλίμακες Α που εφαρμόσθηκαν για τη Δημόσια Υπη­ ρεσία. Παραθέτω τους ουσιώδεις όρους της σύμβασης τεκμ. Υ2: 5 "1
  1. Η ένταξις των υπαλλήλων εις τας νέας κλίμακας 10 (Α) θαγίνη επί τηβάσει των Κανονισμών εντάξεως οίτινες ίσχυσαν εις τηνΔημοσίαν Υπηρεσίαν.
  2. Ηένταξις εις ταςνέαςκλίμακαςθα επιτευχθή από 1ης/1/1980άνευ όμως της πληρωμής αναδρομικών και 15 οιαδήποτε διαφορά ήτις θα πρόκυψη εις την μισθοδοσίαν του Προσωπικού λόγω της εντάξεως θααρχίσηνα καταβάλλεταιαπό 1ης/1/82." Είναι η υπόθεση των αιτούντων ότι η μεταγενέστερη 20 σύμβαση άφησε άθικτο το δικαίωμα πουαπέκτησαν με τη σύμβαση του 1980 για ένταξητους στο 3οσημείο. Εντού­ τοις ηΑρχή, κατά παράβασητων παραπάνω συμβάσεων, προέβη σε τοποθέτηση τους στη νέα κλίμακα Α2 (Ιο ση­ μείο) την 1/1/1984.Ενώτο συμβατικάορθό ήταν,κατάτον 25 ισχυρισμό των αιτούντων, να ενταχθούν στο 3ο σημείο από τον Αύγουστο του 1982 ή τουλάχιστον την 1/1/1983 χρονολογία μονιμοποίησης. Αποτέλεσμα, ο μισθολογικός υποβιβασμός τους. Πιο συγκεκριμένα οι αποδοχέςτωναι­ τούντων από 1/1/1983 μέχρι 1/1/1986,που αυξήθηκαν σε 30 £1,346, ήσαν £1,130 ενώ αν κατατάσσονταν ορθά θα έπαιρναν τοποσό των £1,346από1/1/
  3. Με επιστολή του ημερομηνίας 16/10/1986 ο κ. Αγγελί­ δης, που εκπροσωπεί τους αιτούντες, επικαλούμενος τη 35 συλλογική σύμβαση του 1980, ήγειρε το θέμα ένταξης με­ γάλου αριθμού πελατών του, που δεν κατονόμασε, στην 3η βαθμίδατης κλίμακας που ίσχυεκατά τοχρόνο της μο­ νιμοποίησης. Συγχρόνως κάλεσε την Αρχήνα επιλύσει το θέμα σύμφωνα με τους όρους της παραπάνω σύμβασης. Η 40 επιστολή επισυνάπτεται επίσης στην ένσταση. Το ουσιώ­ δες μέρος της έγγραφης απάντησης της Αρχής ημερομη490 3 ΑΛΛ. Κωνσταντίνου κ.ά.ν. ΑΤΙΙΚ Νικήτας,Δ. νιας6/11/1986έχειως εξής: "Ύστερα από διαβουλεύσεις με τη συντεχνία το όλο θέμαθεωρείται λήξαν." 5 Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό την εξήγηση του κ. Α. Χ'Ίωάννου, που εμφανίζεταιγια την Αρχή, αναφορικάμε τη λακωνικότητα της απάντησης,που υπογράφει ο Διευ­ θυντής Προσωπικού της Αρχής. Το θέμα τέθηκε προς συ10 ζήτησηστις 12/3/1986ενώπιον της Ανώτερης Μικτής Επι­ τροπής στην οποία συμμετείχαν και αξιωματούχοι της ΕΠΟΕΤκαιεπιλύθηκε στις23/10/
  4. Πλήρη πρακτικάτων δύο συνεδριών προσκομίσθηκαν 15 σαν τεκμήρια. Όντως κατά την πρώτη σύσκεψηο Γενικός Γραμματέας της συντεχνίας παραπονέθηκεγιαπαράβαση της σύμβασης του 1980 αναφορικά με το υπό συζήτηση θέμα. Όμως κατά την επόμενη συνεδρία συμφωνήθηκε αμοιβαία να χορηγηθεί στους επηρεαζόμενους, μεταξύ 20 των οποίων ήσαν και οι αιτούντες, μια προσαύξηση από 1/7/
  5. Κι αυτό προς τελική διευθέτηση της διαφοράς (βλέπε 3η σελίδα των πρακτικών της 23/10/1986 θέμα 3 με επικεφαλίδα "τοποθέτηση υπαλλήλων στο 3ο σημείο των εν ισχύϊ κλιμάκων μετά τη μονιμοποίηση τους"). Έτσι, 25 κατά τη γνώμη του κ. Χ'Ίωάννου, δημιουργήθηκε νομικό κώλυμα για την επαναφοράτης αξίωσης δεδομένου μάλι­ στα ότι για μεγάλο διάστημα οι αιτούντες έπαιρναν το μισθό τους χωρίς καμιάδιαμαρτυρία ή επιφύλαξη. - 30 ο κ. Αγγελίδης αντιπαρατήρησε ότι ναι μεν οι αιτού­ ντες αποδέχθηκαντην προσαύξηση του Ιουλίου του 1986, αλλά με την επιστολή τους της 29/12/1986(παράρτημα Χ) επιφύλαξαν τα δικαιώματα τους. Κατά τη γνώμη του οι αιτούντες έχουν ατομικό δικαίωμα,όπως το έθεσε,ναεπι35 διώξουν ικανοποίησητου αιτήματοςτους ανεξάρτητα από το τι έπραξε η συντεχνία τους στο προκείμενο. Το αίτημα της προσφυγής είναι διττό: Οι αιτούντες αξιώνουν δήλω­ ση ότι: 40 "(α) η απόφασητης Αρχής που περιέχει η επιστολή της της 6/11/1986 είναι άκυρη και στερείται νομικών συνεπειών,και 491 Νικήτας, Α. Κωνσταντίνου κ.ά.ν. ΑΤΗΚ
(1989)(β)ηπαράλειψηναεπιληφθεί καιεπιλύσει, σύμφωνα μετο αίτηματους της 16/10/1986, τημισθολογική διένε­ ξη που έχει προκύψει είναι παράνομηκαι ηΑρχήπρέ­ πει νακάμει ότι παρέλειψε." 5 Η υπόθεση εκδικάστηκε από τον τέως Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου που επιφύλαξε την απόφαση του. Κατά τηδικάσιμο ενώπιον μου οι συνήγοροι, αφούυιοθέ­ τησαν τις γραπτέςαγορεύσεις τουςκαιτο υλικό του φακέ­ λου, ζήτησαν να εκδώσω την απόφαση: Ωστόσο προηγου- 10 μένως θεώρησα σκόπιμο να ακούσω προφορικά τις απόψεις τουσε μερικά ερωτήματαπουτουςυπέβαλα. Η αίτηση στηρίζεται σε ποικίλους νομικούς λόγους. Όμως το πιο βασικό επιχείρημα είναι ότι ο χειρισμός του ^ ζητήματος απότην Αρχήενέχει το στοιχείο της άνισης με­ ταχείρισης των αιτούντων έναντι των συναδέλφων τους που τακτοποιήθηκανσύμφωνα με τους όρους της συλλο­ γικής σύμβασης. Επίσης παραβιάσθηκε η αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία που,όπως αποφάσισε ηυπόθεση 20 Ξιναρή ν. Δημοκρατίας, 3 Α.Α.Σ.Δ. 96, προστατεύεται ωσαύτως απότο άρθρο 28 του Συντάγματος. Μέρος της επιχειρηματολογίας του κ. Αγγελίδη στρέ­ φεται γύρω από την ένσταση της Αρχής ότι η προσφυγή 25 είναι εκπρόθεσμη. Όπως αναφέρεταιστις παραγράφους 1 και 2 των νομικών λόγων της ένστασης, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επιβεβαιωτική προγενέστερης πράξης ή απόφασης της Αρχής που λήφθηκε τον Αύγουστο του
  1. Ανταπτύσσοντας τον ισχυρισμό περί εκπροθέσμου 30 της προσφυγής ο δικηγόρος της Αρχής υποστήριξε ότι εφόσον ηένταξη όλων των υπαλλήλων έγινε, όπωςπροκύ­ πτει από τον κατάλογο τεκμ. Φστις 4/11/19S2,οι αιτού­ ντες όφειλαν να ενεργήσουν μέσα σε 75 μέρες απότότε.Το αντεπιχείρημα εδώ, που έχει σαν υπόβαθρο το άρθρο 29 35 του Συντάγματος, είναι ότι ηεπιστολή του Νοεμβρίου του 1986 είναι "προέκταση της παράλειψης της Αρχής" (η φράσηανήκει στο συνήγορο) ναδώσει λύσησε ένα ζήτημα που ήταν συνέχεια των επανειλημμένων διαβημάτων της συντεχνίας, της επιφύλαξης δικαιώματος με το παράρτη- 40 μα Χ και που ανακινήθηκε με την επιστολή του συνηγό­ ρου της 16/10/
  2. 492 3 ΑΛΛ. 5 Κωνσταντίνου κ.ά.ν. ΑΤΗΚ Νικήτας, Δ. Αποσαφηνίζοντας τις θέσεις του ενώπιον μου ο κ. Αγ­ γελίδης είπε ότι έχουμε, στο προκείμενο, παράλειψηοφει­ λομένης ενέργειας η οποία είναι συνεχής. Το επιχείρημα αντλεί από τον ισχυρισμό του ότι ισχύει μεν η δεύτερη σύμβαση, αλλά έπρεπε-πρώτα οι πελάτες του να εντα­ χθούν στο 3ο σημείο της Α2 την 1/1/1983σύμφωνα με τη σύμβασητου
  3. Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας που πρόβαλε η 10 Αρχή είναι ότι η ένταξη των υπαλλήλων στις μισθολογι­ κές βαθμίδεςτων νέων κλιμάκων έγιναν κατά πιστήεφαρ­ μογή της συλλογικής σύμβασης του 1982 (πουτροποποίη­ σε την προγενέστερη) καιτουνόμου5S/79,πουρύθμισετα θέματα της αναδιάρθρωσης του μισθολογίου της Δημό15 σιας Υπηρεσίας, στην οποία και παραπέμπει η σύμβαση του
  4. Συγκεκριμένα εφαρμόσθηκαν οι διατάξεις του άρθρου 6
(1)του νόμου που εκτίθενται στο Παράρτημα χωρίς να εμφιλοχωρήσει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ των υπαλλήλων καιειδικάτωναιτούντων. 20 Προσπάθησα να δώσω πλήρη εικόνα των συνθηκών υπό τις οποίες αναφύεταιη διαφοράμέσα απότο νομικό περίγραμμα στο οποίο συζητήθηκε η υπόθεση. Η νομική φύση της συλλογικής σύμβασης υπήρξε αντικείμενο αριθ25 μού δικαστικών αποφάσεων. Το συμπέρασμα που συνάγε­ ται από τη νομολογία είναι ότι η συλλογική σύμβαση, εκτός αν έχει ενσωματουθεί σε νομοθετικό κανόνα,δεδη­ μιουργεί δικαιώματαήυποχρεώσεις στο Δημόσιο Δίκαιο: Κοντεμενιώτης ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου 30
(1982)3 Α.Α.Δ. 1027 και Παφίτης & Άλλος ν. ΔημοκραΤία$'
(1983)3Α.Α.Δ.255,
  1. Βλέπε επίσηςΣπηλιωτοπούλου "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου" έκδοση 1976, παρά­ γραφος 426 στις σελ. 389 και
  2. 35 Όμως οι συμβάσεις που καταρτίστηκαν μεταξύ της Αρχής καιτου προσωπικού της απέκτησαντέτοια δεσμευηκότητα ενόψει των διατάξεωντουκαν.57 των περίΠρο­ σωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών του
  3. Ηθέση αυτήέγινε δεκτήστην υπό40 θέση Παναγή &Άλλου ν.Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου
(1987)3 Α.Α.Δ. 896. Μάλιστα η διάταξητου καν. 57 έχει αναδρομική δύναμη από21/11/1977 (καν. 58). Δεδομένου ότι οι επίδικες συμβάσεις έχουν δεσμευτικό χαρακτήραοι 493 Νικήτας, Α. Κωνσταντίνου κ.ά.ν. ΑΤΗΚ
(1989)αιτούντες έχουν αγώγιμη αξίωση αν φυσικά η προσφυγή ασκήθηκε έγκαιρα και εφόσον αποδειχθεί η προβαλλόμενη παραβίαση. Η προθεσμία των 75 ημερών αρχίζει να τρέχει, σύμφω- 5 να με το άρθρο 146.3 τουΣυντάγματος,απότην ημέρα δη­ μοσίευσης της απόφασηςήστην περίπτωση που δεν έχου­ μεδημοσίευση ήυπάρχει παράλειψη,απότην ημέραπου ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξης ή παράλειψης. Η γνώση αυτήυπάρχει ότανο προσφεύγων έχει γνώση όλων 10 των στοιχείων που επηρεάζουν τη θέση του: Παπαϊωάννου ν.Δημοκρατίας
(1982)3Α.Α.Δ. 103 στησελ. 108, Απο­ στολίδης & Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1982)3 Α.Α.Δ. 928. Και είναι δυνατό να τεκμαίρεται από τις ενέργειες του εφόσον καταδείχνουν ότι είχε σαφήαντίληψη της νομικής 15 κατάστασης που τον αφορούσε: Δημητρίου ν. Δημοκρα­ τίας
(1984)3 Α.Α.Δ. 888. Στην περίπτωση παράλειψης πρέπει να έχουμε κατά νού τη διάκριση μεταξύ άρνησης και συνεχιζόμενης παράλειψης: Μουσταφά ν. Δημοκρα­ τίας, 1 Α.Α.Σ.Δ. 44, 47 και Παπασάββα ν. Δημοκρατίας 20
(1979)3Α.Α.Δ.
  1. Υπενθυμίζω ότι στην προκειμένη περίπτωση οι αι­ τούντες εντάχθηκαν στο Ιο σημείο της κλίμακας Α2 την 1/1/1983 και προφανώς από 1/2/1983 εμισθοδοτούντο 25 σύμφωνα με την τοποθέτηση αυτή (βλέπε τεκμ. Χ, έγ­ γραφο που δείχνει τον τρόπο ένταξης των αιτούντων με τη νέα σύμβαση σε συνάρτηση με τις παλιές κλίμακες της σύμβασης του 1980). Επρόκειτο για εκτελεστή ενέρ­ γεια της Αρχής που παρήγαγε άμεσα νομικές συνέπειες 30 που πρέπει να ήσαν εμφανείς στο καθένα από τους αι­ τούντες από 1/2/
  2. Αναμφισβήτητα από την ημερομη­ νία αυτή ή έστω 1-2 μήνες αργότερα το πολύ έπρεπε να είχαν πλήρη γνώση της απόφασης της Αρχής και των συνεπειών της όπως με ασφάλεια συνάγεται και από το 35 γεγονός της καταβολής του μισθού τους. Αν ακόμη ένας δεχθεί ότι έχουμε περίπτωση συνεχιζόμενης παράλειψης, βρίσκω ότι έπαυσε να υφίσταται από τότε που λάμβα­ ναν το μισθό που προβλέπει το Ιο σημείο, δηλαδή από 1/2/1983 σύμφωνα με απόφαση της Αρχής που,όπως είδα- 40 με,λήφθηκε τοΝοέμβριο του
  3. Τέλος, η άσκηση του δικαιώματος που παρέχει το 494 3 Α.Α.Δ. 5 Κωνσταντίνου κ,ά.ν.ΑΤΗΚ Νικήτας, Α. άρθρο29 του Συντάγματοςδεναναστέλλει τησυνταγματι­ κήπροθεσμίακαικατά μείζοναλόγοδεν αναβιώνειτα αρ­ χικάδικαιώματα(βλέπεΔάρκον ν.Δημοκρατίας, απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου πουεκδόθηκε στις 12/12/1988). Ηκατάληξημου είναι ότιαπό οποιαδή­ ποτεσκοπιάηπροσφυγήείναιεκπρόθεσμη. Θεωρώ όμως σκόπιμο, ανεξάρτητα από τηναπόφαση στην οποία μόλις κατέληξα, να εξετάσω τα δικαιώματα 10 των αιτούντων στην ουσία τους. Πρώτααπ'όλα δεν είναι ορθό ότιυπήρξε άνιση μεταχείριση τωναιτούντων. Όλοι οι υπάλληλοι ανεξαίρετα εντάχθηκαν στις νέες κλίμακες σύμφωνα μετηνπρόνοια τηςσύμβασης του 1982 (βλέπε τεκμ. Φ). Καιμάλιστα τους καταβλήθηκε η μισθολογική 15 διαφοράπου αρχικάείχεπροκύψει απότην εφαρμογήτης (λεπτομέρειες παρέχονταιστοτεκμ. Ψ). Από απλή ανάγνωση και σύγκριση τωνόρων των δύο συμβάσεων είναι κατάδηλοότιυφίσταταιθεμελιώδης δια20 φορά μεταξύ τους. Ησύμβαση του 1980 έκαμνε πρόβλεψη γιακατάταξηστο3οσημείο τηςκλίμακαςύστερααπόδιετή υπηρεσία. Ενώ στην περίπτωσητηςσύμβασης του 1982υι­ οθετήθηκαν οι όροι ένταξης τουπίνακατουάρθρου6
(1)του νόμου 58/79 που, όντως, είναι εντελώς διαφορετικοί 25 (βλέπε παρ. 2(α) και(β)του πίνακα και επίσης τοτεκμ. Χ πουδείχνει τηνεξέλιξη της μισθοδοσίας βάσειπαλαιάςκαι νέας σύμβασης). Πρέπει ναπαρατηρήσωότιδενυπάρχει παράπονοότιηνέασύμβασηδενέχειεφαρμοσθείορθά. 30 Καταλήγω,λοιπόν,ότι ο ισχυρισμός των αιτούντων ότι ίσχυαν συγχρόνως καιοιδύοσυμβάσεις μετην έννοιαπου εξήγησε ο συνήγορος δεν είναι δυνατό να ευσταθήσει. Γιατί, σύμφωνα με ρητό όροτης(αρ. 11),ηδιάρκεια της σύμβασης του 1980 ήταν από 1/1/1980 μέχρι 31/12/81ενώ 35 κατά τον κρίσιμο χρόνο βρισκόταν σεισχύ ησύμβαση του 1982 πουέθεσεάλλακριτήρια. Για τους παραπάνωλόγους ηπροσφυγή απορρίπτεται. Είναι μεκάποιους ενδοιασμούς πουδενεκδίδω διάταγμα 40 εξόδων σεβάροςτωναιτούντων. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 495

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.