clr/1989/1989_3_535.pdf

(1989)Σύνθεση — Πειθαρχική κατηγορία — ΟΠερίΔημοσίας Εκπαιδευ­ τικής Υπηρεσίας Νόμος. 1969 (Ν. 10/69), άρθρο 4

(2)(προ της αντι­ καταστάσεως του με το Νόμο 65/87) σε συνδυασμό με το άρθρο 8

(3)— Ηπαρουσία του νομικούμέϊ.ουςδενείναι απαραίτητη. 5 Συλλογικά όργανα — Πειθαρχική δίκη — Έναρξη διαδικασίας ως προς ουσία — Αντικατάσταση ορισμένωνμελών του συλλογικού οργάνου — Συνέχιση διαδικασίαςμόνο από ταεναπομείναντα πα­ λαιά μέλη — Εφόσον υπήρχε απαρτία ηενέργεια ήταν ορθή. Ο αιτών ήτανδιδάσκαλοςαποσπασμένος στη μέσηεκπαίδευση. Με απόφασητης ημερ. 8.7.81 η Ε.Ε.Υ. τον μετάθεσε στην Λάρνα­ κα. Ο αιτών προσέβαλε την μετάθεση του με αίτηση ακυρώσεως 385/

1. Στις 29.9.81 η Ε.Ε.Υ. διόρισε τον αιτούντα στη μέση εκ­ παίδευση αναδρομικάκαι τον τοποθέτησε στη Λάρνακα. Ο αιτών 15 αποδέχτηκε τον διορισμό, αλλά όχι και την τοποθέτηση του, την οποία προσέβαλε μετην αίτησηακυρώσεως 393/
2. Επειδήο αιτών δεν προσήλθε για εργασία στη Λάρνακα, διετυ­ πώθησαν πειθαρχικέςκατηγορίεςεναντίοντου ενώπιον τηςΕ.Ε.Υ. Ηαπόφασητηςτελευταίας επιφυλάχθηκεστις5.3.
3. 20 Στις22.2.85το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσετις επίδικες απο­ φάσεις στις Αιτήσεις 385/81και 393/
4. Επικαλούμενος την ακύ­ ρωση αυτή,ο αιτώνζήτησε απότην Ε.Ε.Υ.νααπορρίψει τις κατή- 25 γορίες εναντίον του. Ο αιτώνζήτησε επί πλέον απότον Υπουργό Παιδείας νααποσύρειτις εκκρεμούσες κατηγορίες εναντίοντου. Ο Υπουργός Παιδείας δεναπάντησε. ΗΕ.Ε.Υ.συνεχίζουσα με τριμελή σύνθεση (τρία απότα παλαιάμέλητης),γιατί δύο από τα 30 παλαιά μέλη της είχαν στο μεταξύ αντικατασταθεί με δύο νέα, άκουσε επιχειρήματα και εν τέλει βρήκε ένοχο τον αιτούντα και, λαμβάνοντας υπόψη την απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ελαφρυντικό επέβαλε στον αιτούντα ως πρόστιμο το ποσόν των απολαβώντουκατάτην περίοδο μηπροσελεύσεως τουστηΛάρνα- 35 κα. Η παρούσααίτηση ακυρώσεως προσβάλλει την τελευταία από­ φαση,καθώςκαι την παράλειψητου Υπουργού Παιδείας να απο­ σύρει τις πειθαρχικέςπιοπάνωκατηγορίες. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην αίτησηακυρώσε­ ως,αποφάσισε:

(1)Παρά το γεγονός ότι άμεση και φυσική συνέπεια της δικά- 45 536 40 3 ΑΛΛ. 5 10 jc 20 30 35 40 Οικονομίόης ν.Δημοκρατίαςκ.ά. στικής ακύρωσης διοικητικής πράξης είναι η εξ υπαρχής αναδρομική κατάργηση της πράξης αυτής έναντι πάντων, φαίνεται ότι ηαρχήτης αναδρομικότητας είναι έννοια σχε­ τική και όχι απόλυτη,ηδε νομολογία έχει καθιερώσει ορισμένες εξαιρέσεις απότηναναδρομικότητατης ακύρωσης. "Επί ακυρώσεως παρανόμου ιεραρχικής διαταγής, η ανα­ δρομικότητα δεν ισχύει ως προς την πειθαρχικήν ευθύνην του υπαλλήλου, ο οποίος προηγουμένως καθ" ον χρόνον ίσχυεν ηπαράνομος διαταγήηρνήθη να συμμορφωθή προς αυτήν (Απόσπασμα απόσελίδα 296 του Συγγράμματος της Δήμητρας Κοντόγιωργα - Θεοχαροπούλου 'At Συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικής Πράξεως Έναντι της Διοικήσεως', έκδοση 1980). Επομένως κατ' εξαίρεση του γενικού κανόνα, η δικαστική ακύρωση της διοικητικής πράξηςτης μετάθεσης του αιτητή στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας δεν είχε σαν συ­ νέπεια την εξαφάνιση της υποχρέωσης του αιτητή ναυπακούσει και ναπαρουσιαστεί στηΔιανέλλειο Τεχνική Σχολή για εργασία ούτε καικαταργεί ex post facto το πειθαρχικό παράπτωμα που είχε διαπράξει με την απουσία του από την εργασία του στην πιο πάνωΣχολή χωρίς την άδειατης Αρμόδιας Αρχής.

(2)Ηεισήγηση ότι ηεπίδικηαπόφασηδεν ευσταθεί, γιατί παρα­ βιάζει την αρχή του δεδικασμένου, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Δεν εγείρεται εδώθέμαδεδικασμένου αφούτο επίδι­ κο θέμα στην πειθαρχική δίκη ήταν η απουσία του αιτητή από την εργασία του χωρίς άδεια,η οποία ούτε δικαιολο­ γείται ούτε νομιμοποιείται από την απόφαση του Ανωτά­ τουΔικαστηρίου μετην οποία ακυρώθηκε η μετάθεση και/η τοποθέτηση του αιτητήστηΔιανέλλεω Τεχνική Σχολή Λάρ­ νακας. Ηακυρωτικήαυτήαπόφασηούτε έθιξε ούτε επηρέασε την υποχρέωση του αιτητήσαν εκπαιδευτικού,πουπη­ γάζει από το άρθρο 48(γ) των περί Δημοσίας ΕκπαιδευτικήςΥπηρεσίας Νόμων 1969 μέχρι 1985, να εκτε­ λεί τις διαταγέςπουτου δίδονται,ούτε και την υποχρέωση του να υπηρετεί εκεί που τοποθετείται ή μετατίθεται, όπως ορίζει ο Κανονισμός 14

(2)των περί Εκπαιδευτικών Κανο­ νισμών 1972-1985.

(3)Ορθά δε συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις και στη λήψη της επίδικης απόφασηςτης Ε.Ε.Υ. ταδύο νέα μέλητης εφόσον 537 Οικονομίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1989)δεν έλαβαν μέρος στις προηγούμενες συνεδρίες στη διάρ­ κεια των οποίων ακούστηκε μαρτυρία και προβλήθηκαν επιχειρήματα απότις δύο πλευρές. Το άρθρο 4

(2)του Νόμου,όπως ήταν σε ισχύ τον ουσιώδη 5 χρόνο της υπόθεσης αυτής, πριν αντικατασταθεί από το άρθρο 3του Νόμου, αρ.65 του 1987, πρέπει να ερμηνευτεί σε συνδυασμό με τοάρθρο 8

(3)του Νόμου. Το αποτέλεσμα της συνδυασμένης αυτής ερμηνείας είναι ότι δεν επιβάλλε­ ται ηπαρουσία στη σύνθεσητηςΕ.Ε.Υ.του νομικού μέλους 10 της για την από μέρους της Ε.Ε.Υ. άσκηση πειθαρχικού ελέγχου των εκπαιδευτικών που εμπίπτει στις αρμοδιότη­ τες της Επιτροπήςβάσειτουάρθρου5

(1)του Νόμου. Εφόσον στην παρούσα υπόθεση, η επίδικη ομόφωνη από- 15 φάση λήφθηκε με τη θετική ψήφο του Προέδρου και δύο μελών της Ε.Ε.Υ. που ήταν παρόντα σε όλες τις συνεδρίες καισε όλαταστάδιατης διαδικασίας,ησύνθεσητηςΕ.Ε.Υ. ήταν νόμιμη παράτην απουσία των δύο μελώνπουαντικα­ ταστάθηκαν και που ήταν παρόντα στην έναρξη της διαδι- 20 κασίας και παρά το γεγονός ότι κανένα από τα τρία μέλη πουήτανπαρόνταδεν είχενομική μόρφωση.

(4)Η εκδίκαση από την Ε.Ε.Υ. πειθαρχικής κατηγορίας για μη υπακοή σε απόφαση της, που ο κατηγορούμενος είχε προ- 25 σβάλει με αίτηση ακυρώσεως, δεν αποτελεί παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης. Η αίτηση ακυρώσεως απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. 30 Αναφερόμενες υποθέσεις: Tomans v. TheRepublic

(1983)3 C.L.R. 1292, MithyUos v. TheRepublic

(1982)3 C.L.R. 698, Pissa v. TheRepublic

(1976)3C.L.R. 30, Kyprianouv. TheRepublic

(1976)3 C.L.R. 210, 4 0 Republic v.Safirides

(1985)3 C.L.R. 163, Mytidesv. TheRepublic

(1988)3 C.L.R. 737, Vivardi v. ViaeProductsBoard

(1969)3 C.L&. 486, 538 45 3 ΑΛΛ. Οικονομίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Panayiotou andOthers v.TheRepublic

(1970)3 C.L.R.

1. Προσφυγή. 5 Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Εκ­ παιδευτικής Υπηρεσίας με την οποία ο αιτητής βρέθηκε ένοχος του πειθαρχικού αδικήματος απουσίας χωρίς άδεια και του επιβλήθηκε χρηματικήποινή ίση με τις απο­ λαβές του χρονικού διαστήματοςτηςαπουσίας. 10 Α.Σ. Αγγελίδης, γιατον Αιτητή. Ρ. Βραχίμη-Πετρίδον (κα.), Δικηγόρος της Δημοκρα­ τίας Β', γιατους Καθ' ωνη αίτηση. 15 ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Με την παρούσα προσφυγή του ο αιτητής Ανδρέας Οικονομίδης από την Πάφο ζητά από το Δικαστήριο την πιο κάτω θεραπεία: 20 25 30 35 40 "
2. Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να κη­ ρύσσεται άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα η από­ φασητου καθ'ου ηαίτηση Νο.1 (ΕπιτροπήςΕκπαιδευ­ τικής Υπηρεσίας) ημερομ. 8.5.85μετηνοποίαο αιτητής βρέθηκε ένοχος πειθαρχικού αδικήματος απουσίας χωρίς άδειακαιτου επιβλήθηκε χρηματική ποινή ίση με τις απολαβέςτουχρονικού διαστήματος τηςαπουσίας.
3. Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να κηρύσσεται άκυρηκαι χωρίς νομικό αποτέλεσμα η παρά­ λειψη του καθ' ου ηαίτηση Νο.2 (Υπουργού Παιδείας) να αποσύρει την κατηγορία ενόψει των ακυρωτικών αποφάσεων του Ανωτάτου στις προσφυγές 393/81 και 385/81και/ήνα ανταποκριθεί στα χρονικά πλαίσια τοΰ άρθρου 29 του Συντάγματος στο σχετικό αίτημα που επέβαλε ο αιτητής από 15.3.85 και περαιτέρω ότι κάθε τι πουπαραλείφθηκεθαπρέπει να διενεργηθεί.
4. Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να μην επικυρώνονται οι πιο πάνω αποφάσεις ή παραλείψεις των καθ'ων ηαίτηση". Τα ουσιώδη γεγονότα που συνθέτουν το πραγματικό 539 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)υπόβαθροτηςυπόθεσης είναισεσυντομία ταεξής: Ο αιτητής είναι δάσκαλος με πολυετή υπηρεσία. Μαζί με 52 άλλους δασκάλους της Στοιχειώδους Εκπαίδευσης παρακολούθησε ειδικά μαθήματα του Υπουργείου Παι- 5 δείας για διδασκαλία του ειδικού μαθήματοςτωνπρακτι­ κώνγνώσεων γιαμαθητές Μέσης Εκπαίδευσης. Στησυνέ­ χεια αποσπάσθηκε στη Μέση Εκπαίδευση και κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ααητής υπηρετούσε στο Δ' Γυμνάσιο Πάφου. 10 Μεαπόφασητης Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (Ε.Ε.Υ.), πουφαίνεταιστοαπόσπασματουσχετικού Πρα­ κτικού της ημερομηνίας 8.9.1981, ο αιτητής μετατέθηκε από το Δ' Γυμνάσιο Πάφουστη Λάρνακα. Εναντίον της 15 μετάθεσης αυτής ο αιτητής καταχώρησε στις 20.10.1981 τηνπροσφυγή 385/

1. Στο μεταξύ,όπως φαίνεταιστην επιστολή του Υπουρ­ γείου Παιδείας στον Πρόεδρο της Ε.Ε.Υ. ημερομηνίας 20 28.9.1981, το Υπουργείο Οικονομικών είχε εγκρίνει την πλήρωση 53 θέσεων καθηγητών, που αναλογούσε στον αριθμό των δασκάλων συμπεριλαμβανομένου τουαιτητή, πουδίδασκαντο μάθηματωνπρακτικώνγνώσεων σταΓυ­ μνάσια, υλοποιώντας έτσι τη σχετική απόφαση του 25 Υπουργικού Συμβουλίου με αριθμό 20.363, ημερομηνίας 14.5.
2. Μεαπόφασητης Ε.Ε.Υ., που φαίνεταιστοαπόσπασμα των σχετικών Πρακτικώντης ημερομηνίας 29.9.1981,που 30 αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου,η Ε.Ε.Υ. αποφάσισεναπροσφέρει στοναιτη­ τή μόνιμο διορισμό στη θέση Καθηγητή Πρακτικών Γνώ­ σεων αναδρομικά από 1.1.1979, στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας. Με επιστολή της ημερομηνίας 35 22.10.1981 η Ε.Ε.Υ.πληροφόρησε τον αιτητή για τον πιο πάνω αναδρομικό διορισμό του και την τοποθέτηση του από 1.10.1981 στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας. Με απαντητική επιστολή του ο αιτητής αποδέχτηκε την αναδρομική ένταξη του στη Μέση Εκπαίδευση, όχι όμως 40 την τοποθέτηση του στην Τεχνική Εκπαίδευσηκαι δηστη Λάρνακα. Ταυτόχρονακαταχώρησε εναντίον τηςαπόφα540 3 ΑΛΛ. Οικονομίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Πογιατζής,Δ. σηςαυτήςτηνπροσφυγή 393/
3. 5 Με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Ε.Ε.Υ. ημερο­ μηνίας22.3.1982 το Υπουργείο Παιδείαςέστειλεγια εκδίκασηαπότην Ε.Ε.Υ κατηγορίαπου είχε διατυπώσει ο Γε­ νικός Εισαγγελέας εναντίον του αιτητήγια το πειθαρχικό αδίκημα της απουσίας χωρίς άδεια της Αρμόδιας Αρχής από τα καθήκοντα του στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακαςκατάδιάφοραχρονικά διαστήματα. 10 Η Ε.Ε.Υ. επιλήφθηκε της πιο πάνωπειθαρχικής κατη­ γορίας στις συνεδρίες της με ημερομηνίες 8.4.1982, 4.5.1982, 17.5.1982, 6.7.1982, 5.10.1982, 12.11.1982, 23.11.1982, 11.12.1982, 17.1.1983, 16.2.1983 και 5.3.1983 15 μετην ίδιαπάντοτεπενταμελήσύλ'θεση, ήτοι τον Πρόεδρο Ι. Βαρνάβακαι τα Μέλη Α. Γεωργίου, Α. Παπαδούρη, Α. Παπαδόπουλο και Κ. Καλλή. Οτελευταίος ήταντο μόνο μέλος της Επιτροπής με νομική μόρφωση. Οι εργασίες της Ε.Ε.Υ. στις πιο πάνω συνεδρίες έλαβαν χώρα στην 20 παρουσία του κατηγορούμενου-αιτητή και του δικηγόρου του. Στη συνεδρία της ημερομηνίας 5.3.1983 η Ε.Ε.Υ. άκουσε τις τελικές αγορεύσεις των δικηγόρων αμφοτέρων των πλευρών και επεφύλαξετηναπόφασητης. 25 Στις 22.2.1985 το Δικαστήριο εξέδωσε τις αποφάσεις του στις προσφυγές του αιτητή μεαριθμό 385/81 και 393/ 81 καιακύρωσετις επίδικες πράξειςτηςΕ.Ε.Υ. Στις 23.2.1985 ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή 30 έστειλεστον Πρόεδροτης Ε.Ε.Υ.τηνπιοκάτωεπιστολή: "Κύριε, 35 40 Πειθαρχική υπόθεση κατά Ανδρέα ΟικονοιιίδΐΊ (ΠΜΠ7066) Όπως είναι γνωστό η πιο πάνω υπόθεση που έχει συμπληρωθεί ενώπιον σας από 5.3.83, εξαρτάτο από την εγκυρότητα ή όχι των προσβαλλόμενων αποφάσεων της Ε.Ε.Υ. με τις προσφυγές 385/81 και 393/81, στις οποίες το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε χθες τις αποφάσεις του και με τις οποίες κήρυξε άκυρες τις 541 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)σχετικές αποφάσεις της Ε.Ε.Υ. Γι' αυτόκαλείστε νααπορρίψετετην κατ'αυτού υπό­ θεση γιατί στηρίκτηκε εξ υπαρχής σε παράνομες πρά­ ξεις της Ε.Ε.Υ. 5 Παράλληλα καλείστε όπως ενεργήσετε κάθε ανα­ γκαίογιακάλυψητωνζημιώντουπελάτημουβάσει του άρθρου 146.6 του Συντάγματος και όπως χωρίς καθυ­ στέρηση τουκαταβληθείότιτουαπεκόπηαπότον μισθό 10 του. Μ' εκτίμηση, Ανδρέας Σ.Αγγελίδης, 15 Δικηγόρος". Με απαντητική επιστολή του ημερομηνίας 16.3.1985 ο Πρόεδρος της Ε.Ε.Υ. πληροφόρησε τον κ. Αγγελίδη ότι 20 εξετάζεται το περιεχόμενο της επιστολής του και ότι θα του κοινοποιηθεί ησχετική απόφασητης Επιτροπής μόλις ληφθεί. Στις 15.3.1985 ο ίδιος δικηγόρος έστειλεστον Υπουργό Παιδείας την πιοκάτω επιστολή: 25 "Έντιμε Κύριε, Πειθαονική υπόθεση κατά Ανδρέα Οικονομίδη 30 ΟΙΜΠ 7066) Όπως είναι γνωστό η πιο πάνω υπόθεση που έχει συμπληρωθεί η ακρόαση ενώπιον της Ε.Ε.Υ. από 5.3.83 εξαρτάτο από την εγκυρότητα ή όχι των προ- 35 σβαλλομένων αποφάσεων της Ε.Ε.Υ. με τις προσφυ­ γές 385/81 και 393/81, στις οποίες το Ανώτατο Δικα­ στήριο εξέδωσε στις 22.2.85 τις αποφάσεις του με τις οποίες κήρυξε άκυρες τις σχετικές αποφάσεις της Ε.Ε.Υ. 40 Γι' αυτό καλείστε να ζητήσετε την άμεση απόσυρση 542 3Α.Α.Δ. Οικονομίδηςν.Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής, Δ. της κατ'αυτούπειθαρχικήςυπόθεσης γιατί στηρίχτηκε εξυπαρχήςσεπαράνομεςποά£ειςτηςΕ.Ε.Υ. 5 10 Παράλληλα καλείστε όπως ενεργήσετε κάθε αναγκαίο για κάλυψη των ζημιών του πελάτη μου βάσει του άρθρου 146.6 του Συντάγματος και όπως χωρίς καθυστέρηση του καταβληθεί ότι του απεκόπη από τον μισθό του. Μ'εκτίμηση, Ανδρέας Σ. Αγγελίδης, Δικηγόρος". • Ο Υπουργός Παιδείας δεν απάντησε στην πιο πάνω επιστολή. 20 25 30 35 40 Στις 27.4.1985ηΕ.Ε.Υ.επιλήφθηκε σε νέα συνεδρία της του θέματος της πειθαρχικής κατηγορίας εναντίον του αιτητή στην παρουσίατου δικηγόρου του αιτητήο οποίος ζήτησε και πέτυχε αναβολή για τις 8.5.1985 γιατί δεν είχεκατορθώσει να επικοινωνήσει με τονπε­ λάτη του. Ήταν η πρώτη φορά που η σύνθεση της Ε.Ε.Υ. ήταντριμελής. Απουσίαζαν δύομέλη,οι κ.κ. Α. Γεωργίου και Κ. Καλλής οι οποίοι είχαν στο μεταξύ αντικασταθεί από δύο νέα μέλητους κ.κ. Σ. Χατζηγεωργίου και Κ. Παπαλοΐζου. Σύμφωνα με το σχετικό Πρακτικό της συνεδρίας ημερομηνίας 27.4.1985 ταδύο νέα μέλη "δεν παρίστανται επειδή δεν ήσαν μέλη της Επιτροπής κατά το χρόνο της εκδίκασης της υπόθε­ σης". Στις 8.5.1985 στην παρουσίατου αιτητήκαι των δικηγόρων αμφοτέρων των πλευρών, η Ε.Ε.Υ. με την ίδια τριμελή σύνθεση επιλήφθηκε και πάλι τηςπειθαρ­ χικής υπόθεσης του αιτητήκαι αφού μελέτησετο αίτη­ μα του κ. Αγγελίδηγια απόρριψη της κατηγορίας, κα­ τάληξε στο συμπέρασμα ότι η πειθαρχικήδιαδικασία δεν επηρεάζεταιαπότηνακυρωτικήαπόφαση τουΑνω­ τάτου Δικαστηρίου στις δύο προσφυγές του αιτητή. Ακολούθως, αφού η Ε.Ε.Υ. σημείωσε το γεγονός ότι 543 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίαςκ.ά.

(1989)δεν υπήρξε αμφισβήτηση ότι ο αιτητής απουσίασε κατά τις ημερομηνίες που αναφέρονται στο κατηγορητήριο χωρίς άδειααπότην Αρμόδια Αρχήκαι ότι υποστήριξε ότι δεν μετέβη στην εργασία του γιατί δεν είχεαποδε­ χτεί την τοποθέτηση του στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή 5 και είχε αμφιβολίες κατά πόσο ανήκε στη Μέση ή στη Δημοτική Εκπαίδευση,και ότι αμφισβητούσε τη νομι­ μότητα της Διοικητικής Πράξης που εξέδωσε η Ε.Ε.Υ., βρήκε τον αιτητή ένοχο. Στη συνέχεια, αφού η Ε.Ε.Υ. άκουσε τις απόψεις των μερών για το είδος της ποινής ίο και αφούέλαβεσοβαράυπόψητηνακυρωτικήαπόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τη μετάθεση του αιτη­ τή, του επέβαλε χρηματική ποινή ίση με τις απολαβές του για το χρονικό διάστημα για το οποίο απουσίασε χωρίς άδεια. 15 Αισθανόμενος ότι αδικήθηκεμε την πιοπάνωενοχο­ ποιητική απόφαση και ισχυριζόμενος ότι, ενόψει της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου η Ε.Ε.Υ. είχε υποχρέωση να απορρίψει την πειθαρχική 20 κατηγορία εναντίον του και ο Υπουργός Παιδείαςείχε παράλληλα υποχρέωση να αποσύρει την κατηγορία πριν η Ε.Ε.Υ. εκδώσει την απόφασητης, ο αιτητήςκα­ ταχώρησε την παρούσα προσφυγή εναντίον της Ε.Ε.Υ. και του Υπουργού Παιδείας,ηοποίαβασίζεταισταπιο 25 κάτω νομικά σημεία: "(α) Η απόφασητου καθ' ου η αίτηση Νο.2αντιβαί­ νει στα άρθρα 146.5 και 29 του Συντάγματος. Εάν δε υπήρχε παράλειψησυμμόρφωσης ήπαράλειψηνα απα- 30 ντηθεί το αίτημα,δεν θα εκδίδετο η απόφασητουκαθ' ου ηαίτησηNo.1. (β) Ηαπόφαση του καθ' ου ηαίτηση Νο.1αντιβαίνει στο άρθρο 146.5, παραβιάζει τους κανόνες φυσικής δι- 35 καιοσύνης, λήφθηκε χωρίς να ακουστεί ο αιτητής περί της σημασίας των δύοακυρωτικών αποφάσεων, λήφθη­ κε με πραγματικήκαι νομική βάση παράνομηκαι ακυ­ ρωθείσα απόφασητου ιδίουτου εκδικάζοντοςοργάνου. (γ)Λήφθηκε απόόργανομηνόμιμα συγκροτημένο. 544 40 3 ΑΛΛ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής, Δ. (δ)Λήφθηκε κατά παράβασητης έννοιας της χρηστής διοίκησης. 5 (ε) Στηρίχθηκε σε ανύπαρκτα εξ υπαρχής και έναντι πάντων στοιχεία. (στ) Αποβλέπει σε αλλότριο σκοπό και είναι προϊόν υπέρβασης εξουσίας ή κατάχρησης εξουσίας. 10 15 20 25 30 35 40 (ζ)Στερείται δέουσας έρευνας και/ήαιτιολογίας". Στις τρεις γραπτές αγορεύσεις του δικηγόρου του αιτη­ τή (κύρια γραπτή αγόρευση, γραπτή απάντηση και συμ­ πληρωματική γραπτήαγόρευση) προβάλλεται με ιδιαίτερη έμφαση η θέση ότι η παράγραφος 5 του άρθρου 146 του Συντάγματος υποχρεώνει όλα τα όργανα και αρχές της Δημοκρατίας σε ενεργό συμμόρφωση στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου που έχουν εκδοθεί στις προσφυ­ γές του αιτητή με αριθμούς 385/81 και 393/81, με τις οποίες ακυρώθηκε η μετάθεση και/ή τοποθέτηση του στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας. Με ιδιαίτερηέμφα­ ση προβάλλεται επίσης ηθέσηότι άμεση και φυσική συνέ­ πεια της απαγγελίας της ακύρωσης διοικητικής πράξης είναι ηαυτόματηεξ υπαρχήςκατάργησητης πράξηςαυτής έναντι όλων και ηαναδρομική εξαφάνιση της από το νο­ μικό κόσμο. Το επόμενο επιχείρημα του κ. Αγγελίδη που στηρίζεται στη θέση που μόλις έχω αναφέρει, είναι ότι η ακύρωση της πράξηςτης Ε.Ε.Υ.μετην οποίατοποθετήθη­ κε ο αιτητής στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας επέφερε την συνακύρωση κάθε μεταγενέστερης πράξης που στηρίχτηκε στην ακυρωθείσα, δηλαδή, της διαδικα­ σίας της πειθαρχικής δίκης. Αφού, κατάληξε ο κ. Αγγελί­ δης,ηυποχρέωση του αιτητήναπαρουσιαστεί για εργασία στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας και ηπειθαρχικήδίκηπουάρχισε για την απουσίατου χωρίς άδεια,ήταν συνέπεια και αποτέλεσμα της παράνομηςτοποθέτησης του στην πιο πάνω Σχολή, που εξαφανίστηκε αναδρομικά με την ακυρωτική δικαστική απόφαση, το καθήκον της ενερ­ γούς συμμόρφωσης της Ε.Ε.Υ. με την απόφασηαυτή επέβάλλε την άμεση απόρριψη της πειθαρχικής κατηγορίας εναντίον του αιτητή, εκείνο δε του Υπουργού Παιδείας επέβαλλε την άμεση απόσυρση της κατηγορίας εναντίον 545 Πογιατζής, Α. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)του αιτητή που δυνατόν να εδικαιολογείτο ότανκαταχω­ ρήθηκε ένεκα του τεκμηρίου της νομιμότητας των διοικη­ τικών πράξεων. Παρά το γεγονός ότι συμφωνώ με τη γενική θέση ότι 5 άμεσηκαι φυσικήσυνέπεια της δικαστικής ακύρωσης διοι­ κητικής πράξης είναι η εξ υπαρχής αναδρομική κατάργη­ ση της πράξης αυτής έναντι πάντων, φαίνεται ότι η αρχή της αναδρομικότητας είναι έννοια σχετικήκαι όχι απόλυ­ τη, η δε νομολογία έχει καθιερώσει ορισμένες εξαιρέσεις 10 από την αναδρομικότητατης ακύρωσης οι οποίες δε θεω­ ρούνται ότι θέτουν σε αμφιβολία την αποτελεσματικότητα της αίτησης ακύρωσης. Στο Σύγγραμμα της Δήμητρας Κοντόγιωργα-Θεοχαροπούλου "Αι Συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικής Πρά­ ξεως Έναντι της Διοικήσεως", έκδοση 1980, σελ. 287, ανα­ φέρονται ταακόλουθα: 15 "Εν τούτοις, υπάρχουν περιπτώσεις εις τας οποίας 20 δεν είναι σκόπιμος ούτε επιτρεπτή,καίτοι δυνατή,η αυ­ στηρά αναδρομική εκτέλεσης της ακυρωτικής επιταγής. Διότι μια τοιαύτη εφαρμογή θα ανέτρεπε την δημιουργηθείσαν καλοπίστως διοικητικήν κατάστασιν κατά το χρονικόν διάστημα που ίσχυε νομίμως η ακυρωθείσα. 25 Τοιουτοτρόπως, μεταξύ της αυστηρός λογικής τηςαναδρομικότητος της ακυρώσεως και της κοινωνικής αναγκαιότητος της σταθερότητος των διοικητικών κατα­ στάσεων, ηνομολογία, κωδικοποιηθείσα ενίοτευπότου νομοθέτου, προτιμά εις ωρισμένας περιπτώσεις την 30 δευτέραν και αποδέχεται την εφαρμογήν μερικώς μόνον του αναδρομικού αποτελέσματος της ακυρώσε­ ως. Αι περιπτώσεις αυταί συναρτώνται κατ' εξοχήν με 35 την λειτουργίαν των δημοσίων υπηρεσιών και αναφέ­ ρονται κυρίως: Εις την περίπτωσιν ακυρώσεως παρα­ νόμου διορισμού υπαλλήλου ή και παρανόμου απολύ­ σεως υπαλλήλου, καθώς και εις άλλας περιπτώσεις ως επί ακυρώσεως ιεραρχικής διαταγής και ακυρώσεως 40 πράξεως διάτυπικούς λόγους. 546 3 ΑΛΛ. 5 Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής, Δ. Εις τας ως άνω περιπτώσεις αναγνωρίζεται εξαίρεσις από την αρχήν της απολύτου αναδρομικότητος της ακυρωτικής επιταγής, βάσει των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της ευρυθμίας των δημοσίων υπηρεσιών". Τέλος, στη σελίδα 296 του ιδίου Συγγράμματοςαναφέ­ ρονται ταεξής: 10 15 20 25 "Επί ακυρώσεως παρανόμου ιεραρχικής διαταγής, η αναδρομικότης δεν ισχύει ως προς την πειθαρχικήν ευθύνην του υπαλλήλου, ο οποίος προηγουμένως καθ'ον χρόνον ίσχυεν ηπαράνομος διαταγήηρνήθη να συμμορωθεί προς αυτήν. Δηλαδή, εν προκειμένω, εξακολουθεί να υφίσταται η πειθαρχική ευθύνη του υπαλλήλου παρά την επιγενομένην ακύρωσιν της εν λόγω διαταγής διότι το θέμα συναρτάται με το απαράβατον καθήκον υπακοής εις τας διαταγάς των προϊσταμένων αρχών και τα όρια του. Επί παραδείγματι,ο παρανόμωςδυσμενώς μετατεθείς οφείλει να μεταβή εις την νέαν του θέσιν, ανεξαρτήτως εάν μεταγενεστέρως ακυρωθή η εν λόγω μετάθεσις. Εάν δεν μεταβήδιαπράττειπειθαρχικόν παράπτωμα, δεδομένου ότι προέχει το καθήκον υπακοής". Προκύπτει απόταανωτέρω ότι,κατ'εξαίρεση του γενι­ κού κανόνα,ηδικαστική ακύρωση της διοικητικής πράξης της μετάθεσης του αιτητή στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας δεν είχε σαν συνέπεια της εξαφάνιση της υπο30 χρέωσης του αιτητή να υπακούσει και να παρουσιαστεί στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή για εργασία ούτε και κα­ ταργεί ex post facto το πειθαρχικό παράπτωμαπου είχε διαπράξει με την απουσία του από την εργασία του στην πιο πάνω Σχολή χωρίς την άδεια της Αρμόδιας Αρχής. 35 Επομένως, ούτε ο Υπουργός Παιδείαςείχε υποχρέωση να αποσύρει την πειθαρχική κατηγορία εναντίον του αιτητή ούτε η Ε.Ε.Υ. είχε υποχρέωση να απορρίψει την κατηγο­ ρίααυτήκαινααπαλλάξει τοναιτητή. 40 Σχετικά με την υποχρέωση των καθ' ων η αίτηση σε ενεργό συμμόρφωση μετην ακυρωτική απόφαση του Ανω­ τάτου Δικαστηρίου στις προσφυγές του αιτητή με αριθ547 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)μούς 385/81 και 393/81 είναι και τα θέματα περί ύπαρξης δεδικασμένου καιπερί εφαρμογής της αρχήςτηςβεβαιότη­ τας του δικαίουκαι της δικαιοσύνης (principle of certainty of the law and justice) που έχει επίσης εγείρει ο κ. Αγγελί­ δης εκ μέρους του αιτητήστις γραπτέςαγορεύσεις του. 5 Στο Σύγγραμμα Σπηλιωτόπουλος "Εγχειρίδιον Διοικη­ τικού Δικαίου", έκδοση 1977, παράγραφος 512, σελίδες 470-471,αναφέρονταιτα εξής: 10 "Η ακριβής υποχρέωσις της Διοικήσεως προς συμμόρφωσιν προκύπτει εκ της εκτάσεως του εκ της ακυ­ ρωτικής αποφάσεως δεδικασμένου. Κατά γενική δικονομικήν αρχήν,προϋποθέσεις του δεδικασμένου είναι η ταυτότης των προσώπων (ΣΕ 46/1973) και η ταυτότης 15 της διαφοράς, δηλαδή των πραγματικών περιστατικών τα οποία εδέχθη ηαπόφασις (ΣΕ 1196/1972). Το δε δεδικασμένον εκτείνεται εφ' όλων των σχετικών με την κριθείσαν υπόθεσιν ζητημάτων,ταοποία, αναφερόμενα εις την μείζονα ή την ελάσσονα πρότασιν του συλλογι- 20 σμού της αποφάσεως, απετέλεσαν αντικείμενον δια­ γνώσεως και κρίσεως και ευρίσκονται εν συναρτήσει προς το υπό της αποφάσεως εξαχθέν συμπέρασμα (ΣΕ 995/1965). Η πρώτη όμως εκ των ανωτέρω προϋποθέ­ σεων δεν ισχύει καθ'όλην της την έκτασιν εις την περί- 25 πτωσιν της ακυρωτικής αποφάσεως του ΣΕ, η οποία ισχύει έναντι παντός τρίτου και διά το ακυρωτικόν αποτέλεσμα και διά την τυχόν επιβαλλομένην θετικήν ενέργειαν". 30 Προς υποστήριξη του ισχυρισμού του για ύπαρξη δικα­ στικού δεδικασμένου που δέσμευε την Ε.Ε.Υ. να απορρί­ ψει την πειθαρχική κατηγορία εναντίον του αιτητή, ο κ. Αγγελίδης επικαλέστηκε την απόφασηστην υπόθεση Ιορ­ δάνη Τορνάρη ν. Της Δημοκρατίας

(1983)3 Α.Α.Δ. 1292, 35 στην οποία τα γεγονότα ήταν ότι ο αιτητής και το ενδια­ φερόμενο μέρος ήταν υποψήφιοι για προαγωγή στη θέση Γενικού Επιθεωρητή Στοιχειώδους Εκπαίδευσης. Με από­ φαση της Ε.Ε.Υ. ημερομηνίας 22.10.1980 στη θέσηπροήχθηκε το ενδιαφερόμενο μέρος αντί οαιτητής. Σαναποτέ- 40 λεσμα της προσφυγής του αιτητή η προαγωγή αυτή ακυ­ ρώθηκε με κύριο δικαιολογητικό της ακύρωσης το εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο αιτητής υπερείχε έκδηλα του ενδια548 3 Α,Α,Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Οικονομίδης ν.Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής, Δ. φερόμενου μέρους.ΗΕ.Ε.Υ. επανεξέτασετο θέμα,αγνόη­ σε το πιο πάνω εύρηματου Ανωτάτου Δικαστηρίουκαι προήγαγε πάλιτο ενδιαφερόμενομέρος. Ο αιτητήςκατα­ χώρησε νέα προσφυγή και η προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρουςακυρώθηκεκαιπάλι. Στην απόφασητου οΔι­ καστής Πικής,είπεταεξής: "Moreover, the decision is vulnerable to be set aside on another equally important ground as well, namely, disregard of the decision of the Court in breach of the doctrine of res judicata. The administration is bound by the decision of a Court of revisional jurisdiction. The doctrine of res judicata, as applied in administrative law, was discussed and analysed by the Full Bench of the Supreme Court in Pieris v. Republic, Revisional Juris­ diction Appeal No.298 - 22.9.1983 (not yet reported). The decision giving rise to res judicata, it was observed, mustcontainanadjudication onthemerits,as opposed to a judicial pronouncement resting on the absence of the requisite formalities. Secondly, the point in issue must have been decided on the first occasion directly or by necessary implication. It appears on examination of the judgment of the Court on the first recourse of the applicant -Tornaris v.Republic

(1982)3 C.L.R. 1165 that one of the issues in dispute was whether, on the material before the Commission Mr. Tornaris was strikingly superior to Mr.Papadopoulos,as claimed.The Court answered thequestion in theaffirmative and found as a fact that Mr.Tornaris was strikingly superior. This striking superiority was one of the operative reasons for which the decision was annulled. Itwas afinding thatthe Court could legitimately make and formed part of the binding part of the judgment of the Court. If the respondents disputedthis finding, theonly course opento them was to challenge it by way of appeal. Centainly, they had no power to disregard it on a re-evaluation of the self same material. By so doing,they acted inbreach of their duties under Article 146.5. They deviated from thecourse of legality. As we stressed inPieris, supra,res judicata is an important doctrine of public policy that aims to inject certainty in the legal process and make fruitful theenjoyment of therightsof citizens. In effect, the Educational Service Commission defied thejudgment 549 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίαςκ.ά.

(1989)of the Court while professing to be guided by it. I must remind them that no administrative organ is above the law, but everyone is subject to it". Η άλλη υπόθεση που επικαλέστηκε οκ. Αγγελίδης είναι 5 εκείνη του Κωνσταντίνου Μίθνλλου ν. Της Δημοκρατίας

(1982)3Α.Α.Δ.698, στην οποίαθέμαήτανηεπίδρασηπου ασκεί το δεδικασμένο από ποινικές αποφάσειςπάνω στην πειθαρχική δίκη. Τα γεγονότα ήταν σε συντομία τα εξής: Ο αιτητής που ήταν μέλος της Αστυνομικής δύναμης βρέ- 10 θηκε ένοχος από Ποινικό Δικαστήριο για διάπραξη δια­ φόρων αδικημάτων στη διάρκεια εκτέλεσης των καθηκό­ ντων του. Στην έφεση που καταχώρησε εναντίον της καταδίκης του, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την κα­ ταδίκη του αφού έκρινε ότι το Ποινικό Δικαστήριο δεν 15 μπορούσε να βασιστεί με τρόπο ασφαλήπάνωστοαποδει­ κτικό υλικό που κατατέθηκε επειδή, μεταξύ άλλων, οι μάρτυρες κατηγορίας είχαν κακοποιηθεί από αστυνομικά όργανα πριν προβούν στις ενοχοποιητικές καταθέσειςτους για τον αιτητή. Μετά την απόφαση αυτή ο αιτητής 20 βρέθηκε ένοχος από ΠειθαρχικόΔικαστήριο γιαδιάπραξη των αδικημάτων της αμέλειας καθήκοντος και ανάρμο­ στης συμπεριφοράς πάνω στα ίδιαγεγονότα με εκείνα της ποινικής υπόθεσης. Στην προσφυγή του αιτητή που ακο­ λούθησε, η απόφαση του Πειθαρχικού Δικαστηρίου ακυ- 25 ρώθηκε, ο δε Δικαστής Χατζηαναστασίου είπε ταεξής στη σελίδα 712: "Αλλά υπάρχει και έτερος λόγος διά τον οποίον η επίδικος απόφασιςδέον όπως ακυρωθή. Διάτηνδιατή- 30 ρησιν κράτους δικαίου ο συνταγματικός νομοθέτης ώρισε το Ανώτατον Δικαστήριον ως θεματοφύλακα των θεμελιωδών δικαιωμάτωνκαι ελευθεριών του ατό­ μου. Και είναι ως εκ τούτου το Ανώτατον Δικαστήριον ουχί απλώς εν Ποινικόν Δικαστήριον αλλά ο πλέον 35 πειστικός, αυθεντικός, έγκυρος και ταυτοχρόνως τελε­ σίδικος Δικαστής (Arbiter) απάσης καταστάσεως αφορώσης εις τα ως άνω δικαιώματα-και εφ' όσον επί του αποδεικτικούυλικού επί τηβάσει του οποίου ο πολίτης εστερήθη της ελευθερίας αυτού,η οποία διασφαλίζεται 40 υπό του άρθρου 11 του Συντάγματος,το Ανώτατον Δι­ καστήριον απεφάνθηως ανωτέρω, έχω την γνώμην ότι, βάσει της αρχής της βεβαιότητος του δικαίουκαιτης δι550 3 ΑΛΛ. 5 Οιχονομίδης ν.Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής,Δ. καιοσύνης (principle of certainty of the Law and Justice) η οποία είναι απαραίτητον χαρακτηριστικόν κράτους δικαίου (essential feature of therule of Law) (ίδε απόφασίν μου εις την υπόθεσιν Παυλίδη ν. της Δημοκρατίας

(1967)3Α.Α.Δ.217 εις σελίδα 230), οπολίτης εδικαιούτο να αναμένη από το πειθαρχικόν όργανον σεβασμόν προς τηνεν προκειμένω ετυμηγορίαν του Ανωτάτου Δι­ καστηρίου της Πολιτείας". Ούτε η απόφαση στην υπόθεση Τορνάρη (ανωτέρω) ούτε η απόφαση στην υπόθεση Μίθνλλον (ανωτέρω) εφαρμόζονται στην περίπτωση του αιτητή. Δεν υπάρ­ χει ομοιότητα ή αναλογία στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης με εκείνα των δύο πρώτων υποθέσεων. Δεν εγείρεται εδώ θέμαδεδικασμένου αφούτο επίδικο θέμα στην πειθαρχική δίκη ήταν η απουσία του αιτητή από την εργασία του χωρίς άδεια,ηοποία ούτε δικαιολογεί­ ται ούτε νομιμοποιείται απότην απόφασητου Ανωτά­ του Δικαστηρίου με την οποία ακυρώθηκε η μετάθεση και/ή τοποθέτηση του αιτητή στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή Λάρνακας. Η ακυρωτική αυτή απόφαση ούτε έθιξε ούτε επηρέασε την υποχρέωση του αιτητή σαν εκ­ παιδευτικού, που πήγαζε από το άρθρο 48(γ) των περί Δημοσίας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμων 1969 μέχρι 1985, να εκτελεί τις διαταγές που του δίνονται, ούτε και τηνυποχρέωση του ναυπηρετεί εκεί που τοποθετεί­ ται ήμετατίθεται, όπως ορίζει ο Κανονισμός 14

(2)των περί Εκπαιδευτικών Κανονισμών 1972-1985. Ένας άλλος λόγος που επικαλείται ο αιτητής για την ακύρωση της επίδικης απόφασηαναφέρεταιστη σύνθε­ ση της Ε.Ε.Υ. και τον παράνομο, κατά την εισήγηση του δικηγόρου του, αποκλεισμό των δύο νέων μελών της Ε.Ε.Υ. κατά τις διαβουλεύσεις και συνεδρίες που ακολούθησαν τηδικαστική ακύρωση της μετάθεσης του αιτητήκαιπου οδήγησανστηλήψη της επίδικης απόφα­ σης. Οκ. Αγγελίδης ετόνισε ιδιαίτερατο γεγονός ότι ο αποκλεισμός των δύο νέων μελών, ο ένας από τους οποίους ήταν το μόνο νομικό μέλος της Ε.Ε.Υ., στέρη­ σε την Επιτροπή της δυνατότητας να εξετάσει ορθά το κατ' εξοχή νομικό θέματων επιπτώσεων της δικαστικής ακυρωτικής απόφασηςπάνωστην πειθαρχικήδίκηενα­ ντίον του αιτητή. Χωρίς να εγείρει θέμα απαρτίας της 551 Πογιατξής, Δ. Οικονομίδηςν. Δημοκρατίαςκ.ά.

(1989)Ε.Ε.Υ., ο ισχυρισμός του αιτητή επί του προκειμένου ήταν ότι αντί να συνεχίσει την πειθαρχική διαδικασία με ελαττωματική σύνθεση, η Ε.Ε.Υ. όφειλε να επανα­ λάβει τη διαδικασία εξ υπαρχής με τη νέα πενταμελή σύνθεση που να περιλάμβανε και τον κ. Κ. Παπαλοΐ- 5 ζου που ήταντο νομικό μέλος της Ε.Ε.Υ. Γιαυποστή­ ριξη της θέσης αυτής ο κ. Αγγελίδης επικαλέστηκε το άρθρο 4

(2)του Νόμου αρ. 10 του 1969 και τις αποφά­ σεις στις υποθέσεις ίίισσά ν. Δημοκρατίας

(1976)3 Α.Α.Δ. 30, Κυπριανού ν. Δημοκρατίας

(1976)3 Α.Α.Δ. 10 210, Δημοκρατία ν. Σαφειρίδη

(1985)3 Α.Α.Δ. 163, και Γεωργίου Μντίδη ν. Δημοκρατίας

(1988)3 Α.Α.Δ. 737. Η ευπαίδευτος δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση 15 αντέκρουσε τα πιο πάνωεπιχειρήματακαι ισχυρίστηκε ότι η σύνθεση της Ε.Ε.Υ. ήταν νόμιμη σ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους. Στηρίχτηκε επί του προκειμένου στα άρθρα 8

(3)και 5

(1)του Νόμου αρ. 10 του 1969 και στις αποφάσεις στις υποθέσεις Ρολάνδου Βιβάρντι 20 ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων

(1969)3 Α.Α.Δ. 486 και Ανδρέα Παναγιώτου και Άλλων ν. Δη­ μοκρατίας

(1970)3 Α.Α.Δ. 337. Σχετικά με το επίδικο αυτό θέμα συμφωνώ με τη 25 θέση που υποστηρίχτηκε από τους καθ' ων η αίτηση. Κατ' αρχή, ορθά δε συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις και στη λήψη της επίδικης απόφασης της Ε.Ε.Υ. τα δύο νέα μέλη της εφόσον δεν έλαβαν μέρος στις προη­ γούμενες συνεδρίες στη διάρκειατων οποίων ακουστή- 30 κε μαρτυρία και προβλήθηκαν επιχειρήματα από τις δύο πλευρές. Συμμετοχή των δύο νέων μελών στις συ­ νεδρίες της 24ης Απριλίου, 1985 και μετέπειτα χωρίς επανάληψη στην παρουσία τους της διαδικασίας που προηγήθηκε, θα καθιστούσε οποιαδήποτε απόφαση 35 ακυρωτέα ένεκα ελαττωματικής σύνθεσης του συλλογι­ κού οργάνου της Ε.Ε.Υ. Βλέπε επί του προκειμένου την υπόθεση Μυτίδη (ανωτέρω). 552 3 Α.Α.Δ. Οικονομίδηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. Πογιατζής,Δ. Το άρθρο4

(2)* του Νόμου, όπως ήταν σε ισχύ τονου­ σιώδη χρόνο της υπόθεσης αυτής, πριν αντικατασταθεί από τοάρθρο 3τουΝόμου,αρ. 65 του 1987, πρέπειναερ­ μηνευτείσεσυνδυασμό μετοάρθρο 8

(3)**τουΝόμου. Το 5 αποτέλεσματης συνδυασμένηςαυτής ερμηνείας είναι ότι δεν επιβάλλεταιη παρουσίαστη σύνθεση της Ε.Ε.Υ. του νομικού μέλους τηςγιατην απόμέρους της Ε.Ε.Υ.άσκη­ ση πειθαρχικού ελέγχου των εκπαιδευτικών πουεμπίπτει στις αρμοδιότητεςτης Επιτροπήςβάσει του άρθρου5

(1)10 τουΝόμου. Ηπαρούσαυπόθεσηκαλύπτεται απόλυτα από τηναπό­ φαση στην υπόθεση Βιβάρντι (ανωτέρω) στην οποία ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ.Τριαντα15 φυλλίδης,είπετα εξήςστιςσελίδες 490-491:- 20 "In the present case we are not faced with a situation of this nature; the position is that a member who was present at the first meeting, Mr. Philippou, was absent at the second meeting, while nobody - who had been absent at the first meeting - was present at the second meeting; so, with the exception of Mr. Philippou, there were present at both meetings the same members of respondent. 25 Bearing in mind the effect and object of the relevant Administrative Law principles I am of the opinion that what happened in the present case, regarding the composition of the respondent at the two 35 40 * 4

(2)Η Επιτροπή προς άσκησιν απασών των αρμοδιοτήτων των προνοονμένων νπό τον άρθρον 5 αποτε/.είταιεξ ενός Προέδρου και τεσσάρων ετέρωνμελών,εξ' ων τοεν απαραιτήτως δέον να είναι νομικός, διοριζομένων νπό τον Προέδρου της Δημοκρατίας υφ' ους όρους τηρονμένων των διατάξεων τον παρόντος Νόμου, ήθελε καθορισΟή εν τωδιορισμώ. **8

(3)Προς άσκησιν των αρμοδιοτήτων της Επιτροπής ο Πρόεδρος της Επιτροπής και δύο έτερα μέλη παρόντα καθ' οιανδήποτε συνεδρίασιν, ή εάν ο Πρόεδρος δεν είναι παρών, τέσσεραπαρόντα μέλη αποτε).ούσιν απαρτίαν. Ουδεμία απόφασις είναι έγκυρος εκτός εάν ληφθήδιά τριώνψήφων, 553 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδηςν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)meetings in question, cannot and should not lead to the annulment of the sub judice decision. I am quite well see why in a case where there has supervened a change in the composition of a collective 5 organ, through the presence, at a later stage, of a previously absent member, it is necessary for the whole process tobe repeated all over again so that all members, in reaching a decision, should be cognizant of all relevant factors: and, also, where a member of a collective organ 10 has not been able to take part in all the relevant to a matter meetings he should not be allowed to participate when thedecision is beingreachedonsuchmatter. But in a case, such as the present one, in which a 15 member drops out after the first meeting, I can see no useful purpose being served by expecting the remaining members, before reaching a decision, to start ab initio,at their second meeting, the whole process which had commenced at the first meeting, at which all of them 20 were all along present. I have been reinforced in this view by the decision of the Greek. Council of State in case 777

(58): it is clear from thereasoning of the Councilin its said decision that 25 the non-participation of certain members, of a collective organ concerned, in the final vote regarding an appointment - (because they had not been present at all material stages of thematter)-would nothave prevented the appointment from being validly made by the 30 remaining members had there been secured, as from among the remaining members, who were entitled to vote, thenecessary for theoccasion majority vote". Εφόσον στην παρούσα υπόθεση, ηεπίδικηομόφωνη 35 απόφαση λήφθηκεμε τηθετικήψήφοτου Προέδρουκαι δύο μελώντης Ε.Ε.Υ.πουήταν παρόντα σεόλες τιςσυ­ νεδρίες καισε όλατα στάδια της διαδικασίας, η σύνθε­ ση της Ε.Ε.Υ. ήταν νόμιμη παρά την απουσία τωνδύο μελών που αντικαταστάθηκαν και που ήταν παρόντα 40 στην έναρξητης διαδικασίας και παρά το γεγονός ότι κανένα απότατρία μέληπου ήτανπαρόντα δενείχενο554 3 ΑΛΛ. Οικονομίδης ν.Δημοκρατίας κ.ά. Πογιατζής, Δ. μική μόρφωση. 5 10 15 20 25 30 35 40 Ο αιτητής πρόβαλε επίσης τον ισχυρισμό ότι ηεπίδι­ κη απόφασηπρέπει να ακυρωθεί γιατί η Ε.Ε.Υ. πάραβίασε τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης με δύο τρό­ πους. Πρώτο, με το να εκδικάσει η ίδια την συγκε­ κριμένη πειθαρχική κατηγορία εναντίον του αιτητή, έγινε κριτής των δικών της πράξεων- και δεύτερο, στη λήψη της καταδικαστικής απόφασης της έλαβε υπόψη γεγονότα που συνέβηκαν μετά τηδιάπραξη τουπειθαρ­ χικού αδικήματοςαπότον αιτητήχωρίς να παραχωρη­ θεί στο δικηγόρο του ηευκαιρίανα ακουστεί πάνωστα γεγονότα αυτά. Αναφορικά μετον πρώτο απότους πιο πάνω λόγους η ορθή, κατά τη γνώμη μου θέση, είναι ότι, εφόσον (α) το άρθρο 146.5 του Συντάγματος δεν επέβαλλε στην Ε.Ε.Υ. να αναστείλει την πειθαρχική διαδικασία ενα­ ντίον του αιτητή όταν το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε χις αποφάσεις του στις προσφυγές του αιτητή με αριθ­ μούς 385/81 και 393/81, και εφόσον (β) οι αρχές του διοικητικού Δικαίου και η σχετική νομολογία επέβαλ­ λαν στον αιτητή την υποχρέωση να υπακούσει στην ιε­ ραρχική διαταγή της μετάθεσης του στη Λάρνακα και να παρουσιαστεί στην εργασία του στη Διανέλλειο Τε­ χνική Σχολή, ανεξάρτητα από την εκ μέρους του αμφι­ σβήτηση της νομιμότητας της μετάθεσης του και ανε­ ξάρτητα απότη μεταγενέστερη ακύρωση της μετάθεσης, το θέματηςκατά τύπονομιμότητας ή όχι της μετάθεσης ήτοποθέτησης του αιτητήστηΛάρνακα δεν αποτελούσε στοιχείο του πειθαρχικού αδικήματος που εδίκαζε η Ε.Ε.Υ.στην επίδικηπειθαρχικήδιαδικασία. Κάτωαπό τις παρούσες περιστάσεις δεν είναι δυνατό να λεχθεί ότι με το να εκδικάσει το πειθαρχικό αδίκημα της απουσίας του αιτητήαπότην εργασία του χωρίς άδεια, η Ε.Ε.Υ. έκρινε ουσιαστικά τις δικές της πράξεις και συμπεριφορά και όχι εκείνες του αιτητή. Εξάλλου, ο πειθαρχικός έλεγχος των εκπαιδευτικών εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ε.Ε.Υ. βάσει του άρθρου 5

(1)του Νόμου και οποιαδήποτε άλλη θέση ήερ­ μηνεία που θα επέτρεπε στους εκπαιδευτικούς που με­ τατίθενται, από τη μια να αρνούνται να παρουσια­ στούν στο νέο τους σχολείο επειδήαμφισβητούν τη νο555 Πογιατζής, Δ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1989)μιμότητα της μετάθεσης και από την άλλη να απο­ κλείουν την άσκηση πειθαρχικού ελέγχου εναντίον τους από το αποκλειστικά αρμόδιο όργανο, την Ε.Ε.Υ., επι­ καλούμενοι την αρχή "κανέναςδεν μπορεί να είναι κρι­ τής των δικών του πράξεων", θα επέφερε πλήρη απο- 5 διοργάνωση της εκπαιδευτικής υπηρεσίας και θα κατάστρεφε την ουσία της πειθαρχίας και τουκαθήκο­ ντος υπακοής των εκπαιδευτικών στις ιεραρχικές δια­ ταγές και τις πρόνοιες του Νόμου και των Κανονι­ σμών. Αναφορικά με το δεύτερο από τους προσβαλλόμε­ νους λόγους που αναφέρεται στη στέρηση του δικαιώ­ ματος του αιτητή να ακουστεί, θα ήθελα ναπαρατηρή­ σω ότι η καθιερωμένη και νενομισμένη πειθαρχική 15 διαδικασία είχε συμπληρωθεί κανονικά πριν την έκδο­ ση των ακυρωτικών αποφάσεων στις δύο προσφυγές του αιτητή. Κανένα νέο πραγματικόστοιχείο που ήταν δυνατό να επηρεάσει την έκβασητης πειθαρχικήςδιαδι­ κασίας (ενοχή ήαθώωση του αιτητή) δε λήφθηκε υπόψη 20 από την Ε.Ε.Υ. μετά την επιφύλαξη της απόφασης της. Η ακύρωση ή επικύρωση της μετάθεσης του αιτητήαπό το Ανώτατο Δικαστήριο μπορούσε πιθανώς να επηρεά­ σει την ποινή που θα επέβαλλε σ' αυτό η Ε.Ε.Υ., όχι όμως την ενοχή του. Το είδος και η έκταση της ποινής 25 που επιβλήθηκε δεν αμφισβητήθηκε στην παρούσαπερί­ πτωση,και αναφορικάμετη διαδικασίαπουπροηγήθη­ κε και οδήγησε την Ε.Ε.Υ. στην επίδικη απόφαση της για ενοχή του αιτητή στο πειθαρχικό αδίκημαπου περι­ λάμβανε ηκατηγορία εναντίον του,δεν είναι δυνατό να 30 λεχθεί ότι δε δόθηκε στον ίδιο ήτο δικηγόρο του ηευ­ καιρία να ακουστεί και να εκθέσει τις δικές του από­ ψεις, εκτιμήσεις και εισηγήσεις. Δύο άλλοι ισχυρισμοί του αιτητή που περιλήφθηκαν 35 στο μέρος της αίτησης που αναφέρεται στα νομικά ση­ μεία πάνω στα οποία βασίζεται η αίτηση απορρίπτο­ νται συνοπτικά. Όσον αφοράτον ισχυρισμό ότι ηεπί­ δικη απόφαση αποβλέπει σε αλλότριο σκοπό και είναι προϊόν υπέρβασης εξουσίας ήκατάχρησης εξουσίας, το 40 βάρος απόδειξης το έχει ο αιτητής. Στη γραπτή απά­ ντηση του ο κ. Αγγελίδης ισχυρίστηκε ότι ο σκοπός για τον οποίο η Ε.Ε.Υ. πήρε την επίδικη απόφαση ήταν η 556 10 3 ΑΛΛ. 5 10 15 Οικονομίδης ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Πογιατζής, Δ. επιθυμία της να τιμωρίσει τον αιτητή γιατί πέτυχε με τις προσφυγές του την ακύρωση της πράξης της Ε.Ε.Υ. να τον μεταθέσει στη Λάρνακα. Ο ισχυρισμός αυτός δεν έχειαποδειχθεί καιτον απορρίπτωσαν αβάσιμο. Ο ισχυρισμός του αιτητήότι ηεπίδικηαπόφαση στερείται δέουσας έρευνας ή αιτιολογίας είναι επίσης απαράδε­ κτος. Στις διάφορες γραπτές αγορεύσεις του ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή δεν ασχολήθηκε καθόλου, τουλάχιστον αναφορικά με την έλλειψη αιτιολογίας. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία ενώπιον μου και η δέουσα έρευνα έγινε και επαρκής δικαιολογία για την επίδικηαπόφασηέχει δοθεί απότηνΕ.Ε.Υ. Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους, η προσφυγή απορρίπτεταικαι ηεπίδικηαπόφαση επικυρώνεται. Λαμβά­ νοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις δεν εκδίδω οποια­ δήποτε διαταγή αναφορικάμεταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 557