(1989)24 Ιανουαρίου,1989 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ/οτής] Α Ν Α Φ Ο Ρ Ι Κ Α Μ Ε Τ Ο Α Ρ Θ Ρ Ο 146 Τ Ο Υ Σ Υ Ν Τ Α Γ Μ Α Τ Ο Σ Α Ν Τ Ω Ν Α Κ Η ς ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Αιτητήζ, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 305/82). Δημόσιοι Υπά)·ληλοι — Προαγωγές — Αρχαιότητα — Επικρατεί, όταν ταάλλακριτήρια είναι ισοδύναμα. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Αξία — Πρέπει να τηςαποδί δεται μεγαλύτερη βαρύτητα εφ' όσον αυτό δεν παρερμηνεύεται, ώστε νασημαίνειπως χρησιμοποιείται κατά κανόνα χωρίς ελαστι κότητα ως να είναι αποκλειστικά τοαποφασιστικό κριτήριο. Δημόσιοι Υπά)1η/.οι — Προαγωγές — Πλάνη περί τα πράγματα — Δυσμενής εμπιστευτική έκθεση— Η καθ' ης η αίτηση Επιτροπή είχε την εντύπωση πως είχαν εφαρμοσθείοι κανονισμοί σχετικά με την κοινοποίηση στον αιτητή — Η εντύπωση δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα — Λόγος ακυρώσεως. 5 10 Μετην παρούσα Αίτηση Ακυρώσεως ο αιτητήςπροσβάλλει την 15 προαγωγή των ενδιαφερομένων προσώπων στη θέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού. Ηαρχαιότητα του αιτητήέναντιστα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ήταν έκδηλη (6-7 χρόνια στητελευταία θέση και αρκετά χρόνια καθ' όσον αφορά τον πρώτο διορισμό στην υπηρεσία). ΗΤμηματικήΕπιτροπήδεν συμπεριέλαβετον OL- 20 τητήστον κατάλογο τωνσυστηνομένων γιαπροαγωγή, μετη δικαι ολογία ότι στις τρεις τελευταίες εμπιστευτικές εκθέσεις είχε άξιολογηθεί ως "καλός"καιδεν είχε δυνατότητα βελτιώσεως. Σχετικά με τηνέκθεση 1979, στην οποία ο αιτητήςσεδυοθέματα είχεαξιο80 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 •*υ ·" 40 Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας λογηθεί ως "μέτριος", με αποτέλεσμα ηγενική βαθμολογία του να μετατραπεί σε "καλός", η Επιτροπή ζήτησε απότον Προϊστάμενο του Τμήματος να την πληροφορήσει κατά πόσο οι αξιολογήσεις αυτές είχαν κοινοποιηθεί εγγράφως στον αιτητή,όπως προνοούν οι σχετικοί κανονισμοί για τησύνταξη των εμπιστευτικών εκθέσε ων. Ηαπάντησηήταν ότι του είχαν κοινοποιηθεί αλλά προφορι κά. Κατάτην ακρόασηαποδείχθηκεότι ο ισχυρισμός γιαπροφο ρική κοινοποίηση αφορούσε σε κοινοποίηση, που έγινε, μετά το σχετικό ερώτημα,που είχευποβάλει ηΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Επιτροπή είχε ενεργήσει υπό την εντύπωση ότι είχαν εφαρμοσθεί οι κανονι σμοί,ενώ τούτοδεν ανταποκρινόταν στηνπραγματικότητα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε:
(1)Ηαρχαιότητα υπερισχύει, ότανταάλλακριτήρια είναι ισο δύναμα. Στο κριτήριο της "αξίας"πρέπει να αποδίδεταιη μεγαλύτερη βαρύτητα,εφ' όσον δεν παρερμηνεύεται, ώστε να χρησιμοποιείται κατά κανόνα χωρίς ελαστικότητα, ως να είναι το αποκλειστικό και αποφασιστικό κριτήριο. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας περιπτώσεως μπορεί ναδι καιολογήσουν την πρόσδοση μεγαλύτερης σημασίας σεκά ποιο άλλο κριτήριο. Βέβαια σε τέτοια περίπτωση πρέπει να δίδονται πειστικοί λόγοι για την παραγνώριση της αξίας.
(2)Ηπλάνηπερί ταπράγματααποτελεί λόγοακυρώσεως, όταν η επίδικη απόφασηλήφθηκε ως αποτέλεσμα της. Ο αιτών είχεβαθμολογηθεί σε δύοθέματαμετον χαρακτηρισμό "μέ τριος" στην εμπιστευτική έκθεσητου 1979. Ο Προϊστάμε νος του Τμήματος ερμήνευσε λανθασμένα τηνπαράγραφο 11 των Κανονισμών ότι δεν επέβαλλε γραπτή πληροφόρηση του αιτητή,γιατί η γενική αξιολόγηση ήταν "καλός". Στο ερώτημα της ίδιαςτης Επιτροπής,αν οι εν λόγωχαρακτη ρισμοί είχαν κοινοποιηθεί στον αιτητή, ο Προϊστάμενος τουΤμήματοςαπάντησεότι ηκοινοποίηση έγινε,αλλάπρο φορικά. Ηισχυριζόμενη κοινοποίηση έγινε σε χρόνο μετα γενέστερο απότο σχετικό ερώτημα της Επιτροπής. ΗΕπιτροπή θεώρησε ως δεδομένο ότι ο αιτητής είχε πληροφορηθεί το γεγονός ότι είχε χαρακτηρισθεί ως "μέ τριος". Το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου κατέδειξε το αντίθετο. Ηπλάνητης Επιτροπήςσυνέχισε για τα ίδιαθέ ματα καθ'όσον αφορά και τις εμπιστευτικές εκθέσεις για 81 Αλεξάνδρουν.Δημοκρατίας
(1989)τα δύοεπόμενα έτη. Ηεπίδικη απόφαση ακυρώνεταιμε£50 έξοδα υπέρ τον αιτητή. Αναφερόμενες υποθέσεις: Δημοκρατία ν.Ρούσσου
(1987)3Α.Α.Δ. 1217, Δημοκρατία ν.Ζαχαριάδη
(1986)3Α Α. Δ. 852, 10 Μενελάου ν.Δημοκρατίας
(1969)3Α.Α.Δ. 36, Δημοκρατία ν.Χαρή
(1985)3Α.Α.Δ. 106, 15 Γεωργίου ν.Δημοκρατίας
(1976)3Α.Α.Δ. 74, Ιερείδηςν.Δημοκρατίας
(1980)3Α.Α.Δ. 165, 20 Χρίστου ν.Δημοκρατίας
(1980)3ΑΛΛ. 437, Σεκκίδης ν.Δημοκρατίας
(1988)3ΑΛΛ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Δη μόσιας Υπηρεσίας με την οποία προήγαγε τα ενδιαφερό μενα πρόσωπα στη μόνιμηθέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού αντίτουαιτητή. Γ. Στνλιανίδης γιατον Ε.Ευσταθίου,γιατον Αιτητή. 25 30 Λ. Παπασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας,γιατους Καθ' ωνη αίτηση. 35 Cur. adv.vult. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο προσφεύγων προσβάλλει με την παρούσα αίτηση ακυ ρώσεως την απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρε- 40 σίας, ημερ.2.7.1982,με την οποίαπροήγαγεταενδιαφερό μενα πρόσωπα Χαράλαμπο Ευμενίου, Ανδρέα Ιωάννου, Ανδρέα Αθανασιάδη και Κάσσανδρο Μαυράκη, στη μόνι μη θέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού, αντί του 4 5 ίδιου. 82 3 AAA. 5 Αλεξάνδρου v. Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. Ο λόγος που προβάλλει ο αιτητής για να υποστηρίξει την προσφυγή του είναι πως ηΕπιτροπήΔημόσιας Υπη ρεσίας δεν άσκησε ορθάτηδιακριτικήτης εξουσία επειδή δεν προήγαγε στη θέση τον καταλληλότερο υποψήφιο,που ήταν ο ίδιος, εφόσον υπερέχει των ενδιαφερομένων προ σώπων στην αξία και προσόντα, ενώ συνάμα είναι κατά πολύ αρχαιότερος των. Ο αιτητής γεννήθηκε στις 17.1.1923και διορίστηκε στη 10 Δημόσια Υπηρεσία στις 10.3.1942, ως Γραμματειακός Βοηθός. Την 1.1.1950 προήχθησε Γραμματέα Β τάξης, και την 1.3.1965 σε Γραμματέα Ατάξης. Την 1.6.1974 προ ήχθη σε Ανώτερο Γραφέα, θέση που κατείχε μέχρι της αφυπηρέτησής του το
- 15 Για την πλήρωση των επίδικων θέσεων ηΕπιτροπήΔη μόσιας Υπηρεσίας ακολούθησε την υπό του Περί Δημό σιας Υπηρεσίας Νόμου (Νόμος 33/67) και Κανονισμών προνοούμενη διαδικασία. Έτσι, στις 17.3.1982 μέσω του 20 Γραμματέα της κλήθηκε ηΤμηματική Επιτροπή ναεκφρά σει τις απόψεις της για τις 4 επίδικες θέσεις, και άλλες 17, που στο μεταξύ κενώθηκαν. Ο αιτητής περιλήφθηκε στο κατάλογο των υποψηφίων που κατείχαν τα προσόντα για προαγωγή αλλά όχι σε αυτό,από42 υποψήφιους,που συ25 νέστησε η Τμηματική Επιτροπή για προαγωγή. Αντίθετα το όνομα του μπήκε στο κατάλογο από 4 πρόσωπα που δεν συστήθηκαν για προαγωγή και απέναντι στο όνομα τουκαθενός αναφέρεταιηαιτιολογία της αρνητικήςτοπο θέτησης της Τμηματικής Επιτροπής. Για τον αιτητήγρά30 φονταιτα εξής: 35 "Σύμφωνα με τις δύοτελευταίες εμπιστευτικές εκ θέσεις έχει αξιολογηθή ως καλός υπάλληλος. Οι αξιολογούντες λειτουργοί αναφέρουν ότι δεν ευρίσκεται στο απαιτούμενο επίπεδο ανώτερου γραφέα (τώρα γραμματειακού λειτουργού), και ότι η απόδοση του αποτελεί το ύψιστο των δυνατοτήτων του. Για τους λόγους αυτούς η τμηματική επιτροπή αδυνατεί να συ στήσει αυτόν γιαπροαγωγή." 40 Στις 7.4.82 συνήλθε η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας για να εξετάσει το θέμα των προαγωγών και αποφάσισε 83 Αρτεμίδης, Δ. Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας
(1989)να ακούσει τις απόψεις του Διευθυντή της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού. Ο τελευταίος επικοινώνησε με τους τμηματάρχες των υποψηφίωνγια να μάθει τις απόψεις τους αναφορικά μετην αξίατου καθενός από αυτούς. ΗΕΔΥ συνήλθε σε νέασυνεδρία, 5 στις 24.4.1982,και άκουσε τις απόψεις του Διευθυντήτης Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού. Όταν αυτός απεχώρησε, αξιολόγησε τους υποψήφιους βάσει των εισηγήσεων της Τμηματικής Επιτροπής, των προσωπικών τους φακέλων και εμπιστευτικών εκθέσεων, ίο αποφάσισε δε να προάξει στις επίδικες θέσεις 11 υποψήφιους από 15.5.82, 11 από30.4.82 και 9 από15.5.82, μεταξύ αυτώνκαι τα4 ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η τελευταία προαγωγή του αιτητή και των 15 ενδιαφερομένων προσώπων, πλην της επίδικης, ήτανστη θέσηΓραμματειακούΛειτουργού, ως ακολούθως: Αιτητής : 1.6.74 20 Κ. Μαυράκης: 1.8.80 Χ. Ευμενίου : ) Α. Ιωάννου : ) 1.11.81 25 Συνεπώς ο άψητης έχει αρχαιότητα 6-7 χρόνια έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων. 30 Α. Αθανασιάδης:) Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο πως η ΕΔΥ έχει καθήκο να επιλέξει τον καταλληλότερο υποψήφιο για διορισμό ήπροαγωγή με κριτήρια την υπεροχή στην αξία, προσόντα '/.αναρχαιότητα. Η αρχαιότητα, στην ->5 περίπτωση προαγωγής, συσταθμίζεται με τους άλλους παράγοντες, δεν είναι όμως καθοριστικός. Αποκτά βαρύνουσα αξία όταν τα υπόλοιπα στοιχεία στα οποία βασίζεται ηαξιολόγηση είναι ισοδύναμα. Πρόσφατα η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου είχε τηνευκαιρία ναεπιληφθεί του ζητήματος αυτού και 84 3AAA. Αλεξάνδρου v. Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. της ερμηνείας του άρθρου 44
(2)του Νόμου 33/67 στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Ρούσσου
(1987)3 Α.Α.Δ. σελ.1217. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύει σ' αυτή την πάγια νομολογία για να υποδείξει όμως πως η αρχή, ότι 5 δηλαδή ηαξίαπρέπειναέχειτη μεγαλύτερη βαρύτηταστο διορισμό ή προαγωγή, ισχύει με τη διαφοροποίηση όμως πως δεν πρέπει να παρερμηνευθεί, έτσι που να εφαρμόζεται με άκαμπτο τρόπο και να φαίνεται ότι είναι το αποκλειστικά αποφασιστικόκριτήριο. Παραθέτωσε 10 μετάφρασητο ουσιώδες απόσπασμαστην απόφαση,από τησελίδα 1222, τελευταίαπαράγραφος: 15 20 25 30 "Από την άλλη δεν υπάρχει τίποτε στην υπόθεση Ζαχαριάδης που να αποκλείει την εφαρμογή αυτών που ελέχθησαν στην υπόθεση Μενελάου, η οποία και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Χαρή, ότι δηλαδή ' στην αξία πρέπει να αποδίδεται η μεγαλύτερη βαρύτητα,' εφόσο αυτόδεν παρερμηνεύεται ώστε να σημαίνει πως η αξία μπορεί να χρησιμοποιείται κατάκανόνα δίχως ελαστικότητα ως να είναι αποκλειστικά το αποφασιστικό κριτήρω, γιατί ενόψει των αποφάσεων στις Γεωργίου, ίερείδη, και Χρίστου,δυνατό να υπάρχουν περιπτώσεις τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οποίων, και εφόσο δεν υπερπηδούνταιταακραία όρια της ορθής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας, κάποιο κριτήριο άλλο από την αξία δυνατό να θεωρηθεί πως έχει μεγαλύτερη σπουδαιότητα αντί άλλων. Αλλά είναι βεβαίως έκδηλο πως πρέπει να δίδονται πειστικοί λόγοι για να δικαιολογηθεί γιατί η αξία δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε συγκεκριμένη υπόθεση, λόγω της ύπαρξης ειδικών περιστάσεων, ως ο παράγοντας πουέχειτημεγαλύτερη βαρύτητα." (Παραπομπές στις αποφάσεις που αναφέρονται στο 35 πιο πάνωαπόσπασμα). Δημοκρατία ν.Ζαχαριάδη (}986) 3Α.Α.Δ. 852, Μενελάου ν.Δημοκρατίας
(1969)3Α.Α.Δ. 36, Δημοκρατία ν.Χαρή
(1985)3Α.Α.Δ. 106, 85 Αρτέμιοη;,Δ. Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας
(1989)Γεωργίου ν.Δημοκρατίας
(1976)3Α.Α.Δ. 74, Ιερείδης ν.Δημοκρατίας
(1980)3ΑΛΛ. 165, Χρίστου ν.Δημοκρατίας
(1980)3ΑΛΛ. 437. 5 Ένας άλλος λόγος για τον οποίο το Διοικητικό Δικαστήριο, στην άσκηση της ελεγκτικής του δικαιοδοσίας, ακυρώνει απόφαση διοικητικού οργάνου, είναι όταν αυτή λήφθηκε ως αποτέλεσμα πλάνης περί τα 10 πράγματα. Η παρούσα υπόθεση παρουσιάζει ακριβώς ένα ιδιάζον στοιχείο το οποίο, κατά τη γνώμη μου, οδηγεί στην ακύρωση της υπό κρίση απόφασης της Ε.Δ.Υ. Τα γεγονότα που συνιστούν το στοιχείο αυτό είναι τα εξής: Στις τρεις τελευταίες εμπιστευτικές εκθέσεις που αφορούν 15 τον αιτητήγιαταχρόνια 1979, 1980 και 1981 αξιολογείται στην 3η και 11η παράγραφο ως "μέτριος", με αποτέλεσμα η γενική του αξιολόγηση να ορίζεται ως "καλός". Για τα έτη 1979 και 1980 ο αξιόλογων και προσυπογραφών λειτουργός ήταν ο ίδιος, δηλαδή ο κ. Δ. Παντελίοης, 20 Έπαρχος Αμμοχώστου. Στις γενικές παρατηρήσεις και στις δύο εκθέσεις, οκ. Παντελίδηςγράφειτα εξής: "Δεν δύναται ούτος να αξιοποιηθεί εις άλλους τομείς αλλά ούτε ευρίσκεται εις το απαιτούμενο 25 επίπεδο Ανώτερου Γραφέως δι' υπηρεσίαν εις τας Επαρχιακός Διοικήσεις. Ίσως να ηδύνατο να ανταποκριθήεις τας απαιτήσεις μικρότερου Γραφείου εάν μετετίθετο." 30 Στην εμπιστευτική έκθεση για το 1981 Προϊστάμενος της Επαρχιακής Διοίκησης ήτανοκ. Κ. Μάρκου Έπαρχος Αμμοχώστου, ο οποίος στις γενικές παρατηρήσεις σημειώνει ταπιοκάτω: "Η απόδοση του αποτελεί το ύψιστο των δυνατοτήτων του. Επειδή αφυπηρετεί συντόμως συστήνω ευνοϊκή μεταχείριση." Όταν η Ε.Δ.Υ. πήρε την εμπιστευτική έκθεση που αφορούσε στον αιτητή για το 1979, απηύθυνε στις 18.9.80 επιστολή στον Έπαρχο Αμμοχώστου κ. Παντελίδη, το περιεχόμενο της οποίας πρέπει ναπαραθέσωαυτούσιο. 86 40 3 AAA. 5 10 15 Αλεξάνδρου v. Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. "Έχω οδηγίες να αναφερθώστην Ετήσια Εμπιστευτι κή Έκθεση για το 1979 που υποβλήθηκε για τον κ. Αντώνιο Αλεξάνδρου, Ανώτερο Γραφέα, Γενικό Γραμ ματειακό Προσωπικό και να παρατηρήσω ότι ο εν λόγω υπάλληλος βαθμολογήθηκε απότον Αξιολογούντα Λειτουργό ως 'μέτριος' στην τρίτη και ενδέκατη παράγραφο της βαθμολογίας (Υπευθυνότητα και Ηγε τική ικανότητα). Παρακαλείσθενα πληροφορήσετε το Γραφείο τούτο κατά πόσο η ανωτέρω βαθμολογία γνωστοποιήθηκε γραπτώςστον εν λόγω υπάλληλο καιαναυτόςυπέβαλε οποιαδήποτε στοιχεία και λόγους που να αμφισβητεί την εν λόγω αξιολόγηση του, όπως προβλέπεται από την παράγραφο IIτων Κανονιστικών Διατάξεων που επισυνάπτονταιστην εγκύκλιο του ΤμήματοςΠροσωπι κού μεαριθμό491 και ημερομηνία26.3.79και αφορούν την ετοιμασία και υποβολή Εμπιστευτικών Εκθέσεων γιατουςΔημόσιους Υπαλλήλους". 20 Στις 24.9.80 ο κ. Παντελίδης απάντησε στην πιο πάνω επιστολή με δική του της οποίας το περιεχόμενο πάλιπα ραθέτω: 25 30 35 "Επιθυμώ να αναφερθώεις την επιστολήν σας υπ' αρ. Π.3448 της 18ης Σεπτεμβρίου επί του θέματος της Ετησίας Εμπιστευτικής Εκθέσεως του κ. Αντωνίου Αλεξάνδρου, και νασας πληροφορήσω ότι η βαθμολο γία του εις την τρίτην και ενδεκάτην παράγραφονδεν χου έχει γνωστοποιηθή γραπτώςκαθότιη παράγραφος 11 των Κανονιστικών Διατάξεων εθεωρήθη ως εφαρ μοζόμενη εις τηνγενικήν αξιολόγησιν ήτις ήτο καλή. Ο κ. Αλεξάνδρου έλαβε γνώσιν προφορικώς της ανωτέρωβαθμολογίας." Ηκρινόμενη προσφυγήήτανενώπιον του πρώηνΠροέ δρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδη ο οποίος, ενόψει των στοιχείων αυτών, διέταξε στις 7.6.86 40 επανάνοιξη της υπόθεσης γιατί θεώρησε το ζήτημασοβα ρό. Στη συνέχεια ζήτησε να προσκομιστεί γραπτή ένορκη μαρτυρία του κ. Παντελίδη,καθώς επίσης και τουαιτητή, 87 Αρτεμίδης, Δ. Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας
(1989)αναφορικά με το επίμαχο ζήτημα, κατά πόσο δηλαδή ο τελευταίος πληροφορήθηκε για το δυσμενές περιεχόμενο της εμπιστευτικής έκθεσης του
- Ο κ. Παντελίδης αναφέρει στην ένορκη δήλωση του πως ο αιτητής "έλαβε γνώση" της βαθμολογίας του και προς τούτο 5 πληροφόρησε την Ε.Δ.Υ. με επιστολή του στις 24.9.80 (που παραθέτωπιο πάνω). Αντίθετα ο αιτητής βεβαιώνει στην ένορκη του δήλωση πως ποτέ,κατά τη διάρκειατων 40 χρόνων της υπηρεσίαςτου στη Δημόσια Υπηρεσία, δεν του έγινε οποιαδήποτεπαρατήρησηγια πλημμελή άσκηση 10 των καθηκόντωντου. Στις 6.11.87 κατέθεσαν ενόρκως ενώπιον του πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου τόσο ο κ. Παντελίδης όσο και ο αιτητής. Παρόλο που οι δικηγόροι 15 υιοθέτησαν ολόκληρο το περιεχόμενο του φακέλου για να εκδώσω απόφαση, έχω τη γνώμη πως δεν μπορώ να αξιολογήσω τη μαρτυρία που έχει δοθεί ενώπιον του κ. Τριανταφυλλίδη, καθόσο μέρος της, αυτή βασίζεται στην αξιοπιστία των προσώπων πουκατέθεσαν. Θα σταθμίσω 20 όμως τααδιαμφισβήτητα γεγονότα, πουείναι αρκετά, για να καταλήξωστο συμπέρασμαμου. Αυτά είναι ταεξής: Ο κ. Παντελίδηςδέχεται στην επιστολή του της24.9.80 προς την Ε.Δ.Υ. πως η δυσμενής αξιολόγηση του αιτητή 25 δεντου είχεγνωστοποιηθεί γραπτώς,αλλά "έλαβε γνώση", για να χρησιμοποιήσω αυτούσια τη φράση του κ. Παντελίδη, προφορικώς της πιο πάνω βαθμολογίας. Αναφέρει δε επίσης στην επιστολή ότι, όπως ο ίδιος ερμήνευσε την παράγραφο 11 των Κανονιστικών 30 Διατάξεων,δεν χρειαζότανναπληροφορήσει γραπτώςτον αιτητή γιατί η γενική αξιολόγηση του στην εμπιστευτική έκθεση ήταν "καλός". Ηερμηνεία βέβαιατου κ. Παντελίδη είναι εσφαλμένη εφόσον στο έντυπο της εμπιστευτικής έκθεσης, που ο ίδιος υπέγραψε, στο μέρος IV, 35 "Συμπληρωματικά Στοιχεία", στην παράγραφο 2, αναγράφονται τα εξής: "Έχει ανακοινωθεί γραπτώς εις αυτόν οιαδήποτε δυσμενής αξιολόγησις εις το Μέρος IIκαι III; εάνναι, 40 επισυνάψατε αντίγραφο." Ο κ. Παντελίδης δέκτηκε επίσης στη μαρτυρίατου πως 88 3 Α.ΑΛ. 5 Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. πληροφόρησε, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, τον αιτητήγια τη δυσμενή αξιολόγηση του μετά τις 18.9.80, που του απέ στειλε η Ε.Δ.Υ.την επιστολή. Κάποια μέρα δηλαδήμετα ξύ της ημερομηνίας της επιστολής της Ε.Δ.Υ. και της δικής του απαντητικής. Η σύνταξη όμως της εμπιστευτι κής έκθεσης για το1979 έγινε στις 31.1.80, εννιά σχεδόν μήνες νωρίτερα. Ο αιτητής είπε στη μαρτυρίατου πως δεν είχε τίποτε το 10 προσωπικό με τον κ. Παντελίδη. Το μόνο ίσως στοιχείο που είχε επέμβει στις σχέσεις τους ήταν γιατί ο κ. Παντε λίδης ήθελε να μετατεθεί από την Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου σε αυτή της Λάρνακας, πράγμα το οποίο και έγινε στις 21.3.
- Μετά όμως από διαβήματα του 15 ίδιου του αιτητή η μετάθεση ακυρώθηκε στις 8.4.
- (Δες επιστολές 43 και44 στον προσωπικό του φάκελο). Το γεγονός που επισημαίνεται είναι πως οι ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις του αιτητήπριν απότο 1979 είναι 20 ευνοϊκές. Δεν αξιολογείται βέβαια ως "εξαίρετος", αλλά μεταξύ του "καλός και "πολύ καλός". Ηπρώτη αξιολόγη ση που τον υποβαθμίζει στο "καλός" είναι για το 1979 επαναλαμβάνεται δε το 1980 και 1981, 2 χρόνια δηλαδή πριν τηναφυπηρέτησητου. 25 Ο αιτητής αισθάνθηκε αδικημένος και πικραμένος που δεν προήχθη, απηύθυνε δε πολλές επιστολές σε διάφορα τμήματα της υπηρεσίας εκφράζοντας τα αισθήματα του αυτά, σημειώνοντας ταυτόχρονα την οικονομική του δυ30 σπραγίακαι τις επιπτώσεις που είχε ημηπροαγωγήτου, στο φιλοδώρημα και τη σύνταξη του, λίγους μήνες πριν την αφυπηρέτηση του. Σε αυτές τις επιστολές που περιέ- • χονται στον προσωπικό του φάκελο, ο αιτητής ζητά επί μονα να μάθει τους λόγους της μη προαγωγής του. Η 35 Ε.Δ.Υ.βέβαιααιτιολόγησε την απόφασητης. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως σε καμιά από αυτές τις επι^ στολές οαιτητής δεν αναφέρεταιστη δυσμενή του αξιολό γηση για τα τελευταία χρόνια, πράγμα που δείχνει πως δεν τη γνώριζε, άλλως πως, με τη συμπεριφορά του που 40 περιγράφωπιοπάνω,δεν ήτανδυνατόνα μην εξέφραζε το παράπονοκαιτηθέση του γι' αυτή. 89 Αρτεμίδης, Δ. Αλεξάνδρου ν.Δημοκρατίας
(1989)Η σημασία των εμπιστευτικών εκθέσεων και ημητήρη ση των Κανονιστικών Διατάξεων που αφορούν στη σύ νταξητους συζητήθηκε σε έκτασηπρόσφαταστην υπόθεση Σεκκίδης ν. Δημοκρατίας
(1988)3(C) Α.Α.Δ.
- Το ουσιώδες μέρος της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστήρίου περιέχεται στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 2153 που έχει ως εξής, σεμετάφραση: 5 "Όπως έχει ήδη λεχθεί πιο πάνω δεν είμαστε υπό χρεοι βάσει της απόφασης Αργυρίδης να ακυρώνουμε 10 κάθε απόφαση της Ε.Δ.Υ. όπου οι εμπιστευτικές εκθέ σειςετοιμάστηκαν αντικανονικά. Εντούτοις, το Διοικη τικό Δικαστήριο πρέπει πάντοτε να εξετάζει κατά πόσο ημησυμμόρφωση με οποιοδήποτετύπο, έχει τόση σημασία ώστε να επηρεάζει το αποτέλεσμα της απόφα- 15 σης." Το ουσιώδες και κρίσιμο επομένως σημείο στηνπαρού σα προσφυγή είναι ηεπιστολή της Ε.Δ.Υ.στον κ.Παντε λίδη στην οποία ερωτά κατάπόσο ο αιτητής έλαβε γνώση 20 της δυσμενούς αξιολόγησης του για το έτος
- Μετά την απάντησητου κ. ΠαντελίδηηΕ.Δ.Υ.πρέπει ναθεώρη σε ως δεδομένο πως ο αιτητής είχε πράγματιπληροφορη θεί για την αξιολόγηση αυτή. Μετην παράθεσηόμως των γεγονότων που κάμνω πιο πάνω καταδεικνύεται το αντί- 25 θετό. Ηαπόφασητης Ε.Δ.Υ.νααπευθύνει την επιστολή προς τον κ. Παντελίδη δείχνει βέβαια, και πολύ ορθά, πως η ίδια ενδιαφερόταν να τηρηθούν οι Κανονιστικές Διατά- 30 ξεις σε ότι αφοράτις εμπιστευτικές εκθέσεις. Από τα γε γονότα επομένως αυτά,λογικό είναι, κατά τη γνώμη μου, το συμπέρασμα πως επηρεάστηκε η απόφαση της Ε.Δ.Υ. όταν έκαμνε τις επίδικες προαγωγές. Τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα αξιολογούνταν, γιαταέτη 1979, 1980 και 1981, 35 ως "εξαίρετοι" σε αντίθεση με τον αιτητήπου αξιολογείτο "καλός". Ο αιτητής δεν είναι μόνο αρχαιότερος των εν διαφερομένων προσώπων κατά 6-7 χρόνια από την τε λευταία θέση που κατείχαν, αλλά διορίστηκε και στη Δη μόσια Υπηρεσία πολύ πριν από αυτά. Ο αιτητής 40 διορίστηκε στις 12.9.41, ο Α. Αθανασιάδης στις 9.7.55, ο Κ. Μαυράκης την 1.3.54,ο Α. Ιωάννου στις 15.3.58και ο Χ. Ευμενίου την 1.7.
- 90 3 AAA. 5 Αλεξάνδρου v. Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. Στην υπόθεση Ρούσσου,που αναφέρεταιπιο πάνω,το Δικαστήριο απεφάνθηπωςκατάτηναξιολόγηση των εμπι στευτικών εκθέσεων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η επίδο σητου υποψηφίουστο σύνολοτηςσταδιοδρομίας του, παρόλο που οι πρόσφατες εμπιστευτικές εκθέσεις μπορεί να θεωρηθούν βαρύνουσες γιατί βρίσκονται χρονικά πιο κοντά στην επίδικηαπόφαση. (Ταπιο πάνω αναφέρονται στη σελίδα 1224 τηςαπόφασης). 10 Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω πως η Ε.Δ.Υ. ενήργησε μετάαπόπλάνηπερί ταπράγματα όταν έπαιρνετην επίδι κη απόφαση. Η καλόπιστη δε αυτή πλάνη συνίστατο στο γεγονός ότι υπέθεσε πως οαιτητήςγνώριζε για τη δυσμενή αξιολόγηση του για το1979, που συνέχισε βέβαια το 1980 15 και
- Το αίτημα επομένως της προσφυγής επιτυγχά νει και η απόφαση της Επιτροπής της 2.7.82, να προάξει τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ακυρώνεται. Επιδικάζονται στον αιτητή£50 έξοδα. 20 Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με £50.- έξοδα υπέρ του αιτητή. 91