(1989)11 Απριλίου, 1989 [Α.ΛΟΪΖΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΞΕΝΗΣ ΛΑΡΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ηςηαίτηση. (ΠροσφυγέςΑρ. 455/87και 683/87). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Προσόντα — ΤμηματικήΕπι τροπή — Διατύπωση από τηντ&ενταία, ενόψει ασάφειας στοσχέ διο υπηρεσίας, δυο πιθανών ερμηνειών αναφορικά με το πλεονέ κτημα — Το τελικό* συμπέρασμα έγινε από Ε.Δ.Υ. — Δεν θεμελιώνεται λόγος ακυρότητας. -* Δημόσιοι ΥπάλΛηλοι — Προαγωγές — Προ'ΐστάμενος Τμήματος — Αναφορά ότι το ενδιαφερόμενοπρόσωπο "έχειτην ευθΰχτι για τον συντονισμό των Επαρχιακών Γραφείων σε θέματα "taxation policy" — Τούτο δεν στηρίζει εισήγησηαιτούντος ότι η Ε.Δ.Υ. πα- 10 οαπλανήθηκε από δήλωση ότι τοενδιαφερόμενο μέρος "διαμορφώ νει τηφορολογική πολιτική". Δημόσιοι Υπά).ληλοι — Προαγωγές — Προϊστάμενος Τμήματος — Παρατήρηση απ' αντό ότι η συνάφεια του με τονς υποψηφίους, 15 μετά την έκθεσητης ΤμηματικήςΕπιτροπής, τηςοποίας είχεπροε δρεύσει, του επέτρεψενα τονς κρίνει και υπό το φως της περισσό τερης πείρας, που απέκτησε,για τα αποτελέσματα της εργασίας χων — Ουδέν επιλήψιμο. Δημόσιοι Υπά)Αη).οι — Προαγωγές — Προϊστάμενος Τμήματος — Κατά πόσο στα πλαίσια αιτήσεως ακυρώσεως κατά προαγωγής υπάλληλωνεπιτρέπεται παρεμπίπτων έλεγχος τουκύρους τουδιο ρισμού του Προϊσταμένου, που είχεκάμει συστάσεις στη διαδικα- 804 20 3 ΑΛΛ. Λάρκουκ.ά.ν. Δημοκρατίας σία των προαγωγών — Αρνητική η απάντηση στο ερώτημα— Ο διορισμός του Προϊσταμένου δεν αποτελεί μέρος της σύνθετης διοικητικής ενέργειαςπροαγωγών άλλων υπαλλήλων. 5 10 Ακυρωτικός Ο.εγχος — Παρεμπίπτων έλ.εγχος διοικητικής πράξεως — Δεν επιτρέπεται η εξέταση στα πλαίσια αιτήσεως ακυρώσεως κατά ατομικήςδιοικητικής πράξεως οπαρεμπίπτων έλεγχοςάλλης ατομικής διοικητικής πράξεως,εκτός αν η τελευταία είναιτμήμα της ιδίας συνθέτου διοικητικής ενέργειας με την προσβαλλόμενη τε>.ικήπράξη. 15 Δημόσιοι Υπά)3.η>*οι — Αναπ).ηρωματικός διορισμός — Ο Περί Δη μοσίας ΥπηρεσίαςΝόμος,1967(Ν. 33/67), άρθρο42— Κατά πόσο επιτρέπεται τέτοιος διορισμός ατόμου, πον κατέχει ανώτερη θέση — Καταφατικήηαπάντησηστοερώτημα. 20 25 30 35 Δημόσιοι Υπά>Λη?.οι — Προαγωγές — Εμπιστευτικές εκθέσεις — Παράπονο αιτούντος ότι από 1983 καιμετά οι εμπιστευτικέςεκθέ σεις παρουσίασαν αδικαιολόγητη επιδείνωση — Επεξήγηση από Προϊστάμενο Τμήματοςότι μετά το 1983 που γεννήθηκεθέμαδιαδοχτίςστηδιεύθυνσητου τμήματος έγινε αυστηρότερος στην αξιο λόγηση των 5 αρχιφοροΟετώνβαθμολογώντας τους υφισταμένους του μεβάση τημεταξύ τουςσύγκριση. Μεταξύαυτών ήσανο προ σφεύγωνκαι οπροαχθείς. Όμωςηκρίση τουείχεπάντοτε αντικειμενικό χαρακτήρα μέσα στα πλαίσια των επιτρεπτών κριτηρίων που ήσαν τα ίδια για όλους ανεξαίρετα τους αξιολογουμέχΌνς υπαϊάήλους — Ενδε?.εχής έρευνααπό Ε.Δ.Υ. — Συμπέρασμα ότι μπορούσε να στηριχθεί στις εκθέσεις— Δεν θεμελιώθηκε λόγος ακυρότητας — ΗαπόφασηRepublic v.Haris
(1985)3 C.L.R. 106 διαφοροποιήθηκε. Τα νομικάκαι πραγματικά ζητήματα, που είχαν εγερθεί κατά την ακρόασητων αιτήσεωνακυρώσεως αυτής φαίνονται σταπιο πάνω περιληπτικά σημειώματα. Τελικάκαι αφού κρίθηκεότι η επίδικηαπόφαση ήταν λογικά εφικτήοι αιτήσεις απορρίφθηκαν χωρίςδιαταγήγιαέξοδα. Οι αιτήσεις ακυρώσεως απορρίπτονται χωρίςδιαταγή για έξοδα. 40 Αναφερόμενεςυποθέσεις: ChnstofidesandAnother v. TheRepublic
(1982)3 C.L.R. 763, 45 ChristofidesandAnotherv.TheRepublic
(1985)3 C.L.R. 1127, 805 Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1989)Republic v.Hans
(1985)3 C.L.R. 106, Tsiropoulou v.TheRepublic
(1983)3 C.L.R. 313, 5 Republic v.Mylona
(1985)3 C.L.R. 1608, Sekkides v. TheRepublic
(1988)3 C.L.R. 2136, Ctuistou v. TheRepublic
(1980)3 C.L.R. 437, 10 Frangos v. TheRepublic
(1970)3 C.LR.
- Προσφυγές. Προσφυγές εναντίον της απόφασηςτης Επιτροπής Δη- 15 μόσιας Υπηρεσίας με την οποίαταενδιαφερόμενα πρόσω πα προήχθησαν στη θέση Πρώτου Λειτουργού Προσόδων αντί των αιτητών. Α.Σ. Αγγελίδης, για τους Αιτητές. 20 Α. Παπασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας,γιατην Καθ'ης η αίτηση. Ρ. Στανράκης,γιατο Ενδιαφερόμενο πρόσωπο. 25 Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα εκδώσει οΔικαστήςΝικήτας. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ. Οι δύο προσφυγές, που έχουμε ενώπιον 30 μας, συνεκδικάσθηκαν γιατί αφορούν την ίδια διοικητική πράξη. Συγχρόνως παρουσιάζουν ολοκληρωτική σχεδόν ταυτότητα πραγματικών περιστατικών καθώς και νομι κών ζητημάτων.Το αίτημακαι των δύο προσφυγών είναι για δήλωση του δικαστηρίου ότι ηπροαγωγήτων ενδιαφε- 35 ρομένων Κώστα Χριστοφίδη και Ανδρέα Γρηγορίου στη θέση του Πρώτου Λειτουργού Προσόδων από 15/5/87, αντί των αιτούντων, είναι άκυρη και στερείται νομικών συνεπειών. Περαιτέρω προβάλλεται ηαξίωση για δήλωση ότι η καθ' ης η αίτηση Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας 40 (Επιτροπή ή ΕΔΥ για συντομία) οφείλει να πράξει στο προκείμενο οτιδήποτε έχει παραλείψει. Σημειώνουμε ότι οι προσφυγές εναντίον του Κώστα Χριστοφίδη, πουαπε806 3 ΑΛΛ. Αάρκου κ.ά.ν. Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. βίωσε,απορρίφθηκανύστερα απόσχετικό δικονομικό διά βηματων αιτούντων. Ηυπόθεση έχεισχετικά μακρό ιστορικό, θα το παραθέσουμεπρώταγιατί θαβοηθήσει και στην πληρέστερη αντί ληψητων νομικών απόψεων που αναπτύχθηκαν.Η επίδι κη είναι θέσηπροαγωγής. Ανήκει στο τμήμα Εσωτερικών Προσόδων που υπάγεται στο Υπουργείο των Οικονομι κών. Είναι ιεραρχικάψηλήθέση.Οαμέσως ανώτερος βαθ10 μός είναι του διευθυντή του τμήματος. Κατά τον κρίσιμο χρόνο διευθυντής ήτανοκ. Α. Αποστολίδης πουαφυπηρέτησε την 1/3/87,αλλά απουσίαζε με άδεια από τις 8/12/
- 'Εκτοτε εκτελούσε χρέη αναπληρωτή διευθυντή του τμήματος ο κ. Γ. Χατζηαναστασίου, γενικός διευθυντής 15 του Υπουργείου Οικονομικών. Τότε η θέση αυτή έφερε τον τίτλο του μόνιμου υφυπουργού. 5 Αρχικά υπήρχε μόνο μιακενή θέση. Και κινήθηκε ομη χανισμός γιαπλήρωση της. Δεν υπάρχει λόγος να αναφερ20 θούμε στις λεπτομέρειες. Δεν θα εξυπηρετούσε κανένα χρήσιμο σκοπό. Είναι αρκετό να ειπωθεί ότι αφετηρίατης διαδικασίας ήταν ηεπιστολή ημερομηνίας 15/12/1986, πα ράρτημα 1, του γενικού διευθυντή προς τον πρόεδρο της ΕΔΥ. Μπορεί να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της 25 διαδικασίας μέσα από τα παραρτήματα2 μέχρι 4 και τα συνημμένα σ' αυτάέγγραφα. Όταν οι διαδικασίες της προαγωγής είχαν φθάσει σε προχωρημένο στάδιο ο Υπουργός Οικονομικών ειδοποίη30 σε την Επιτροπή με επιστολή του ημερομηνίας 16/3/87 (παράρτημα 14) ότι δημιουργήθηκε στο μεταξύ στον προϋ πολογισμό του έτους νέα θέση Πρώτου Λειτουργού Προ σόδων. Συγχρόνως ζήτησε την πλήρωση και των δύο θέσε ων, αν αυτό ήταν κατορθωτό. Σε αντίθετη περίπτωση, 35 όπως ανέφερε στην επιστολή του, θααπέσυρε την αρχική πρόταση για να καταστεί δυνατή η ταυτόχρονη πλήρωση τους. Στη συνέχεια η Επιτροπή αποφάσισε -ορθά πιστεύ ουμε -ότι ηπρώτη εισήγηση δεν ήταν εφικτή στα πλαίσια της αρξαμένης διαδικασίας(συνεδρία της Επιτροπής ημε40 ρομηνίας 17/3/87 παράρτημα 15). Ωστόσο, αμέσως μετά κινήθηκε ξανά η σχετική διαδικασίαγια την ταυτόχρονη διενέργεια των δύο προαγωγών. Τηρώντας πιστά τις κα νονιστικές διατάξειςπουέγιναν μετην εξουσιοδότηση του 807 Νικήτας, Δ. Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1989)άρθρου 36 του νόμου για τη Δημόσια Υπηρεσία 1967 1987 και που ρυθμίζουν τη σύνθεση, λειτουργία και το ρόλο των τμηματικών επιτροπών αποστάληκανστον πρό εδρο της τμηματικής επιτροπής όλα τα στοιχεία πουπρο βλέπει ηδιάταξη3 (κατάλογος υποψηφίων, εμπιστευτικές 5 εκθέσεις, κ.λ.π.). Βλέπεπαραρτήματα 17-19. Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμη η αναδρομήστηδιαδι κασία που προηγήθηκε όταν ακόμα χήρευε μόνο η μία θέση. Και συγκεκριμένα σταπαράπονα του κ. Λάρκου,αι- 10 τούντος στην προσφυγήμε αρ.455, που διατυπώθηκαν εγ γράφως προς την ΕΔΥ από το δικηγόρο του κ. Αγγελίδη (επιστολή παράρτημα 6 ημερομηνίας 11/2/1987). Αυτό, χρονικά, συνέβηκε μετάτηλήψηαπότην ΕΔΥ της έκθεσης της τμηματικής επιτροπής ημερομηνίας 6/2/1987 (παράρ- 15 τημα 5). Το περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου αποτέλεσε καιτο υπόβαθροορισμένων νομικών εισηγήσε ων απόπλευράςτου αιτούντος.Θαενδιατρίψουμε σταβα σικά.
(1)Οι εμπιστευτικές εκθέσεις από το 1983 και μετά εμφανίζουν μια αδικαιολόγητα επιδεινούμενη εικόνα του 20 υπαλλήλου.
(2)Παρά το γεγονός ότι ο τότε διευθυντής του τμήματος του έδωσε εξαιρετικάκαλές συστάσεις όταν το Δεκέμβριο του 1983 υπέβαλετηναίτησητου γιατηθέση του γενικού διευθυντή του Υπουργείου Αμυνας, που ση μειώνεται σαν συνημμένο Α στην επιστολή και
(3)Ανεξή- 25 γητα ο γενικός διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών τον μεταχειρίστηκε με δυσμένεια αναφορικάμε τη συμμε τοχή του σε τμηματικές επιτροπές. Ησχετική αλληλογρα φία πάνω στο θέμα, που αντάλλαξαν μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου του 1986, κοινοποιήθηκεκαιστην Επιτρο- 30 πή. Πρόκειταιγια ταπαραρτήματα Β, Γκαι Δ της επιστο λής του συνηγόρου. Η ΕΔΥ διερεύνησε το θέμααπευθυνόμενητόσο στο γε νικό διευθυντή όσο και το διευθυντή του τμήματος. Ο 35 πρώτος, ανασκευάζοντας τους ισχυρισμούς με επιστολή του ημερομηνίας 23/2/87(παράρτημα10) ανέφερε,ανάμε σα σ' άλλα, ότι από τις 8 τμηματικές επιτροπές που συ στάθηκαν στη διάρκεια της υπηρεσίας του ο αιτών πήρε μέρος σε
- Θα σταθούμε περισσότερο στις εξηγήσεις του 40 διευθυντή του τμήματος που είχε δώσει στην ΕΔΥ με την 808 3 ΑΛΛ. Λάρκου κ,ά.ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. επιστολή του, παράρτημα 11, ημερομηνίας 25/2/
- Γιατί είναι έναςαπότους βασικούς λόγους στους οποίους στηρίζεται η αξίωση για ακυρότητα της απόφασης. Η ουσία είναι ότι μετάτο 1983 πουγεννήθηκε θέμα διαδοχής 5 στη διεύθυνση του τμήματος έγινε αυστηρότερος στην αξιολόγηση των5αρχιφοροθετώνβαθμολογώνταςτους με βάση τη μεταξύ τους σύγκριση. Μεταξύ αυτών ήσαν ο προσφεύγων και ο προαχθείς.Όμως ηκρίση του είχεπά ντοτε αντικειμενικό χαρακτήρα μέσασταπλαίσιατων επι10 τρεπτών κριτηρίων που ήσαν τα ίδια για όλους ανεξαίρετα τους αξιολογούμενους υπαλλήλους. Κατάρτιζε τις εκθέσεις αποδίδονταςιδιαίτερη σημασία στην έννοια των χαρακτηρισμών "εξαίρετος" και "λίαν .καλώς" χωρίς να εμφιλοχωρεί η επιείκια με την οποία σύντασσε τις εκθέ15 σεις προγενέστερα. Στο πλαίσιο αυτό η μεταβολή του αι τούντος προς το χειρότερο, όπως δείχνουν οι εκθέσεις, απεικονίζει σωστά την αποδοτικότητα του και την αξία του. Αναφέρει στο θέμααυτόεπίλέξει: 20 25 "Ειδικώς για τον κ.ΞενήΛάρκο ηπτωτικήκαι μειω τική τάση και εικόνα αντικατοπτρίζειπλήρως κατά τη γνώμη μου την πραγματικήεικόνα,καθ'ότι ηπροσφο ρά τουστον κλάδοπουπροΐστατο ήτοι του εσωτερικού ελέγχου και εν γένει την ανάπτυξη του τμήματος, δεν ήταν η αναμενόμενη για άτομο το οποίο ενδιαφερόταν ναηγηθή τουτμήματος". Αναφορικά με τη συστατική επιστολή που έδωσε στον αιτούντα το 1983 για κατάληψη άλλης θέσης εξηγεί ότι 30 γράφοντας την δεν έκαμε σύγκριση με τους ισόβαθμους του στο τμήμα. Αλλά επρόκειτο για συστάσεις, που έδινε με επιείκια σε υφιστάμενους του που επιδίωκαν ανέλιξη σε άλλες θέσεις. 'Οπως το θέτει ο ίδιος "τέτοιες συνοδευτι κές επιστολές έδιδα συνήθως με επιείκια σε όλους τους 35 υπαλλήλους του τμήματοςγια να μη θεωρηθεί ότι εμπόδι ζα την ανέλιξη τους." Με την ευκαιρία αυτήας ρίξουμε μια ματιά στις εκθέ σεις που είχαν υπόψη τόσο η τμηματική επιτροπή όσον 40 και η ΕΔΥ. Εν πρώτοις αφορούν περίοδο 6 ετών από 1981-
- Τα δύο πρώτα χρόνια ο ενδιαφερόμενος κ. Γρηγορίου είχε κάποια υπεροχή έναντι του κ. Λάρκου. Ο 1ος είχε 23 "Εξαίρετος" και 1 "λίαν καλώς", ενώ ο άλλος 809 Νικήτας, Δ. Λάρκου κ.ά.ν. Δημοκρατίας
(1989)21 και 3 αντίστοιχα. Στησυνέχεια ηβαθμολογικήδιαφορά υπέρ του ενδιαφερομένου αυξάνεται και έχουμε συνολικά για την εξαετία 58 "εξαίρετος" και 15 "λίαν καλώς" του ενδιαφερομένου έναντι 27 και 45 αντίστοιχα του αιτού ντος κ. Λάρκου. Αυτή είναι η εικόνα της ικανότητας των 5 δύο υπαλλήλων πουδείχνουν οι εκθέσεις. Σεάλλο σημείο, θα μας απασχολήσει η επίδοση του άλλου αιτούντος κ. Α. Χριστοφίδη. Ας σημειωθεί ότι από τη σκοπιά τηςαρχαιό τητας ο μεν ενδιαφερόμενος κατατάσσεται τρίτος ενώ οι κ.κ. Λάρκος και Χριστοφίδης 1ος και5ος αντίστοιχα. 10 Η τμηματική επιτροπή που συνεδρίασε στις 21/3/1987 υπό την προεδρία του κ. Γ. Χ'Άναστασίου απέστειλε ανα λυτική έκθεση της στην ΕΔΥ δύο ημέρες αργότερα. Είναι το παράρτημα
- Η τμηματική σύστησε για προβιβασμό 15 όλους τους υποψηφίους (7 τον αριθμό), περιλαμβανομέ νων και των δύο αιτούντων, με αλφαβητική σειρά, όπως διαλαμβάνει η σχετική κανονιστική διάταξη. Κάμνοντας συνάμα τις επί μέρους παρατηρήσεις της για την αρχαιό τητα, αξία και άλλα στοιχεία κρίσης. Σημείωσε όμως την 20 επιφύλαξη της αναφορικά με την ερμηνεία του σχετικού όρου του σχεδίου υπηρεσίας, που άπτεται τωνακαδημαϊ κών προσόντων των υποψηφίων ως και τις συνέπειες για την εκλεξιμότητά τους, ανάλογα με την ερμηνεία που θα γινόταν δεκτή σαν ορθή. Συγκεκριμένα αν η σχετική πρό- 25 νοια του σχεδίου σήμαινε συνεχή φοίτηση ενός χρόνου ή διακεκομμένη. Μετάτηλήψητηςέκθεσης ηΕΔΥ πήρετην απόφασηνα δεχθεί σε προσωπικές συνεντεύξεις του υποψηφίους και 30 επίσης να καλέσει τον κ. Χατζηαναστασίου να παραστεί (παράρτημα 21). Η επόμενη συνεδρία πραγματοποιήθηκε στις 15/4/
- Την ΕΔΥ προβλημάτισε σοβαρά, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίας, παράρτημα 22, ηεγκυρότητα των εκθέσεων ενόψειτων υποβληθέντων 35 παραπόνων του κ. Λάρκου και άλλων υπαλλήλων ως και της επιστολής του κ. Αποστολίδη. Συνεκτιμώντας τα διά φορα στοιχεία, περιλαμβανομένων των εξηγήσεων του γε νικού διευθυντή και του διευθυντή του τμήματος, η ΕΔΥ κατέληξε ότι δεν αποδείχθηκε κατάχρηση εξουσίας από 40 μέρους του διευθυντή του τμήματος στην κατάρτιση των εκθέσεων απότο 1983 και μετά ή ότι ήσαν "προϊόν αλλό τριου σκοπού". Κατ'ακολουθίαν αποφάσισε ότι ήταν επι810 3 ΛΛΛ. Λάρκου κ.ά. ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. τρεπτόναστηριχθεί σ' αυτές ότανθασχημάτιζετηντελική κρίση της για τους υποψηφίους. Πρέπει να προσθέσουμε ότι η ΕΔΥ καθοδηγήθηκεκαι από γνωμοδότηση που είχε ζητήσει και λάβει απότη ΓενικήΕισαγγελία. Στη συνέχεια 5 η ΕΔΥ δέχθηκε σε χωριστή συνέντευξη τον κάθευποψή φιο. Αφού άκουσε τις παρατηρήσειςτου αναπληρωτήδιε υθυντή προέβη και σε δική της εκτίμηση της απόδοσης τους κατά την προφορική δοκιμασία. Συγκρινόμενος με τους ανθυποψηφίουςτου ο ενδιαφερόμενος κρίθηκεκαλύ10 τερος. Συγκεκριμένα κρίθηκε "πάρα πολύ καλός" ενώ οι προσφεύγοντες σαν "σχεδόν πολύκαλοί". Το πρακτικό της επόμενης συνεδρίας της ΕΔΥ, στην οποία λήφθηκε και η προσβαλλόμενη απόφαση,είναι το 15 παράρτημα 23 αποτελούμενο από 13 σελίδες. Η ΕΔΥ άκουσε τις απόψεις του αναπληρωτήδιευθυντήαναφορι κά μετις συνεντεύξεις ωςκαιτις συστάσεις του πουκατα γράφονται λεπτομερειακά στο πρακτικό. Στηδιαμόρφωση της γνώμης του,όπως ανέφερε στην επιτροπή,στηρίχθηκε 20 και στην πείρα και γνώση που απέκτησε κατά τη θητεία του στην κορυφήτου τμήματος.Ακολούθως η ΕΔΥ, αφού στάθμισε, όλους τους νόμιμους συντελεστές εκτίμησης, επέλεξε τον ενδιαφερόμενο κ. Γρηγορίου για μια από τις δύο θέσεις σαν τον καταλληλότερο. Η ουσία της απόφα25 σης βρίσκεται στο παρακάτωαπόσπασμα: 30 35 "Η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενώπιον της στοιχεία, επέλεξε για την πρώτη θέση τον Ανδρέα Γρηγορίου ο οποίος (α)απότο 1981, που όλοι οι υποψήφιοι κατέχουν την ίδια θέση και αξιολογούνται στα ίδια καθήκοντα, έχει τις ψηλότερες εμπιστευτικές εκθέ σεις και μάλιστα, στα δύο τελευταία χρόνια,σταοποία σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση, έχει αξιολογηθεί ς 'εξαίρετος' (9-3-0)το 1985 και 12-0-0το 1986, (β) η ω απόδοση του στη συνέντευξη ήτανπάρα πολύ καλή, (γ) διαθέτει το πλεονέκτημα και (δ) έχει συστηθεί από τον αναπληρωτήδιευθυντή ως οκαλύτερος απόόλους τους υποψηφίους. 40 Επιλέγοντας τον Γρηγορίου, η Επιτροπή,δεν παρέ λειψε να λάβει υπόψη ότι ήταν 3ος σε σειράαρχαιότη τας με διαφορά 3 ετών από τους πρώτο και δεύτερο 811 Νικήτας, Δ. Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1989)Ξενή Λάρκο και Κώστα Χριστοφίδη. Όμως με βάση όλα τα ενώπιον της στοιχεία, η Επιτροπή έκρινε ότι αυτό δεν ήταν αρκετό να ανατρέψει τη γενική εικόνα αξιολόγησης, σύμφωνα με την οποίαο Γρηγορίου είναι οκαταλληλότερος γιατηνπρώτηθέση." 5 Για να συμπληρώσουμε πρέπει να αναφερθεί ένα γεγο νός πουαφορά τον αιτούντακ.Α. Χριστοφίδη. Σεδύοπε ριπτώσεις, στο πρόσφατο παρελθόν, είχε προσφύγει στο δικαστήριο. Οιαποφάσειςείναι δημοσιευμένες: Χριστοφί* 10 δης και Άλλος ν. Δημοκρατίας
(1982)3 Α.Α.Δ. 763 και
(1985)3 Α.Α.Δ. 1127. Στην πρώτη είχαν ακυρωθείπροα γωγές σε θέση ανώτερου αρχιφοροθέτη εξαιτίας σχολίου του διευθυντή του τμήματος κ. Αποστολίδη στην έκθεση της τμηματικής που επανέλαβε αργότερα ενώπιον της 15 ΕΔΥ. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι υπήρχανπαράπονα ενα ντίον του υπαλλήλου γιατον τρόπο που εκτελούσε τα κα θήκοντα του. Ηουσία τηςαπόφασηςείναι ότι ταπαράπο να έπρεπε να είχαν διερευνηθεί και να είχε δοθεί στον υπάλληλο προηγουμένως το δικαίωμα ακρόασης. Έτσι η 20 απόφαση της Επιτροπής (που στηρίχθηκε και στην παρα πάνω δήλωση) λήφθηκε χωρίς την πρέπουσα έρευνα, πράγμα που οδήγησε σε κατάχρησηεξουσίας. Στηδεύτερη περίπτωση προαγωγές στην ίδια θέση ακυρώθηκαν για δύο λόγους.
(1)Λήφθηκε απότην ΕΔΥ υπόψηεμπιστευτι- 25 κή έκθεση που στην πραγματικότητα δεν ήτανέτοιμηκατά τον κρίσιμο χρόνο. Υπήρχε με δυό λόγια πραγματική πλάνηκαι
(2)αναφορικά μετο στοιχείο "φυσική νοημοσύ νη" στην έκθεσητου ο διευθυντής ως προσυπογραφώνδιέ γραψε το χαρακτηρισμό "εξαίρετος" αντικαθιστώνταςτον 30 με "πολύ καλός" χωρίς επαρκή αιτιολογία. Στο σημείο αυτό το δικαστήριο στηρίχθηκε στην ακό λουθη παρατήρησηστην υπόθεση ΕΛΥ ν. Χαρής
(1985)3 Α.Α.Δ. 106: 35 "We fail to understand how, without any intervening disease or other event, a person with very good general intelligencebecomes simplygood." 40 Με την αναφοράμας αυτήσυμπληρώνουμε τη σύνοψη των ουσιωδών περιστατικών. 812 3 ΑΛΛ. Λάρκου κ,ά. ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. Οινομικοίλόγοιστουςοποίουςεδράζονταιοιπροσφυ γές μπορεί νασυμπτυχθούν ως εξής: Οδιορισμός του κ. Γ.Χατζηαναστασίουσαναναπληρωτήυπήρξεπαράνομος. Συνοπτικάηκοινή θέσητωναιτούντων,όπως αναπτύχθη5 κε απότο συνήγορο τους,είναι ηακόλουθη. Απαραίτητη προϋπόθεσηγια τη διενέργεια τέτοιου διορισμού είναι η συνδρομήτωνπροσόντωνπουθέτει η διάταξη τουάρθρου 30(γ) τουνόμουπερίΔημόσιας Υπηρεσίας του 1967-1987 σε συνδυασμό μετις διατάξειςτου άρθρου42
(2). Κοντο10 λογής, η προαγωγή πρέπει να γίνεται μόνο κατά ένα βαθμό. Εδώ έχουμε θέση προαγωγήςκαι ο αναπληρωτής, όντας γενικός διευθυντής Υπουργείου, κατείχε ανώτερη θέση και επομένως δενείχετο προσόν. Προςυποστήριξη αναφέρθηκαν οι υποθέσεις Τσιροπονλον ν. Δημοκρατίας 15
(1983)3 Α.Α.Δ. 313, 320 και Δημοκρατίας ν.Μυλωνά
(1985)3Α.Α.Δ.
- Αποτέλεσμα, ησυμμετοχή τουανα πληρωτή και ο ενεργός ρόλος που διαδραμάτισεσεκάθε προπαρασκευαστικό στάδιο-συνεδρίες ΕΔΥ κ.λ.π.όπως αναπτύχθηκε παραπάνωστην έκθεση γεγονότων -ήταν 20 παράνομος σεβαθμόπουπλήττειτην ίδια την εγκυρότητα της προσβαλλόμενης απόφασης. Επισημαίνουμε ότι δεν θίγηκε θέμα κατοχής των ουσιαστικών προσόντων διότι όντως οαναπληρωτήςκατείχετέτοιαπροσόντα σύμφωνα μετασχέδιαυπηρεσίαςτηςθέσης. 25 Έναεπικουρικό,θαλέγαμε,επιχείρημαπουαφοράεπί σηςτοκύροςτουδιορισμούείναιότι ενεργήθηκεκατάπα ράβασητης έννοιας "αρμόδιααρχή"που απαντάται στις ερμηνευτικέςδιατάξειςτουάρθρου2τουνόμου33/67 έως 30
- Σύμφωνα μετηρητή διάταξητουάρθρου42
(2)αναπληρωτικός διορισμός γίνεται μετά απόσύσταση της αρ μόδιας αρχής.Ηεισήγηση είναι ότι ενώ ηαρμόδια αρχή είναι ο Υπουργός Οικονομικών, στην περίπτωση αυτήο ίδιος ο γενικός .διευθυντής πρότεινε για διορισμό τον 35 εαυτότου,όπωςφαίνεταιαπότην επιστολή τουτης 5/12/ 1986 (παράρτημα27)προςτηνΕΔΥ. Ωστόσο θαπρέπεινα παρατηρήσουμεότι σύμφωναμε τον ορισμό πουδίνει το άρθρο2,αρμοδίααρχή σημαίνεικαι 40 " Υπουργόν ενεργούντα συνήθως διάτου γενικού διευθυντήτου Υπουργείου αυτούως προς το Υπουργείον αυτούκαιπαντμήμαυπαγόμενονεις το Υπουργείοναυτού " 813 Νικήτας, Δ. Λάρκου κ.ά.ν. Δημοκρατίας
(1989)Επομένως η ενέργεια του γενικού διευθυντή στο προ κείμενο έχει πλήρη νομοθετική κάλυψη λαμβανομένου υπόψη και του τεκμηρίου της νομιμότητας. Περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι υπάρχει περίπτωση αυτοδιορισμού είναι αβάσιμοςδιότι τοδιορισμό έκαμεηΕΔΥ πουέχειτη σχε- 5 τικήαρμοδιότητα. Συνεχίζοντας ο συνήγορος είπε ότι ακόμηκαι σε περί πτωση που το δικαστήριο αποφαίνεται ότι ο διορισμός είναι νόμιμος οι ενέργειες του αναπληρωτή σε διάφορα 10 στάδια της διαδικασίας προαγωγής έβγαινε έξω απότα πλαίσια της αρμοδιότηταςτου.Επακόλουθο, ηΕΔΥ πλα νήθηκε στην κρίση της. Και αναφέρθηκαν4 περιπτώσεις (α) χωρίς να έχει αρμοδιότητα,ερμήνευσε το σχέδιο υπη ρεσίας αναφορικάμε το πλεονέκτημα. Μπορεί να λεχθεί 15 απότώραότι η τμηματική,πουεπέχει θέσηγνωμοδοτικού συμβουλίου, είχε χρέος να εξακριβώσει ποιοι από τους υποψήφιουςείχαντοακαδημαϊκόπλεονέκτημα.Αυτόεπι βάλλει η3ηδιάταξη των σχετικών κανονιστικώνδιατάξε ων. Πέρααπ'αυτό,λόγω τηςκάποιαςασάφειαςτουσχετι- 20 κού όρου, ο πρόεδρος της τμηματικής έθεσε ενώπιον της ΕΔΥ και τις δύο πιθανές ερμηνείες. Σύμφωναμε μια απ' αυτές και οι δύο αιτούντες είχαν το πλεονέκτημα που προβλέπει τοσχέδιο υπηρεσίας.Αλλάόπωςκαιναέχειτο θέμα αυτό, γεγονός παραμένει ότι η ΕΔΥ, ασκώντας τη 25 δικήτης κρίση ύστερα απόενδελεχή έρευνα,κατέληξε ότι όλοι οι υποψήφιοι πλην ενός, αλλά περιλαμβανομένων των δύοαιτούντων,κατείχαντοπλεονέκτημα τηςπάρα.5 τουσχεδίου (σελ. 102 τουδικαστικούπρακτικού),(β)Εξί σουανυπόστατοςείναικαιοισχυρισμός ότιηΕΔΥ πάρα- 30 πλανήθηκεαπότηδήλωσητουαναπληρωτή ότι ο ενδιαφε ρόμενος διαμορφώνει τη φορολογική πολιτική ενώ γνώριζε καλάότι αυτόείναι κατ' εξοχήν έργο της εκτελε στικής εξουσίας. Ωστόσο οαναπληρωτής, κατάτοσυνήγο ρο,σκόπιμα εξήρε τις ευθύνες τουενδιαφερομένου γιανα 35 προδιαθέσει υπέρτουτην ΕΔΥ. Ενπρώτοις,όπωςαναφέ ρει σε άλλο σημείο της αγόρευσης του ο συνήγορος, η ακριβήςδήλωση,πουφαίνεταικαιστοπρακτικό τηςσυνε δρίας, είναι "έχει την ευθύνη για το συντονισμό των Επαρχιακών Γραφείων σε θέματα taxation policy". Που 40 είναι εντελώς άλλο πράγμα.Γιακανέναλόγο δενσημαίνει ότι ο ενδιαφερόμενος χαράζει τη φορολογική πολιτική ούτε δικαιολογείται το διαβλητόνόημα που τουαπέδωσε 814 3 ΑΛΛ. 5 Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας Νικήτας,Δ. ο συνήγορος. Και υπενθυμίζουμε προς αυτή την κατεύ θυνση ότι, σύμφωνα με την παράγραφο (α) του σχεδίου υπηρεσίας,ανάμεσαστακαθήκοντατου Πρώτου Λειτουρ γού Προσόδων είναι και η ευθύνη να βοηθά το διευθυντή στη διαμόρφωση της κυβερνητικής .πολιτικής αναφορικά μετις αρμοδιότητες τουτμήματος. Το τρίτο παράδειγμα αναφέρεται στο εισαγωγικό σχό λιο του αναπληρωτή ενώπιον της ΕΔΥ. Στην ουσία είναι 10 ότι ησυνάφεια μετους υποψηφίους,αφότουκατατέθηκεη πρώτη έκθεση της τμηματικής, που επέτρεψε να τους κρί νει καιυπότο φως της περισσότερης πείρας που απέκτησε για τα αποτελέσματα της εργασίας τους. Δεν βλέπουμε με ποιο τρόπο η παρατήρηση αυτή είναι νομικά επιλήψιμη 15 ιδιαίτερα αν την κοιτάξουμε στο πλαίσιο της εκτεταμένης ανάλυσης πουέπεται. Η τελευταία περίπτωση έχει σχέσημε τις εμπιστευτικές εκθέσεις. Η ισχυριζόμενη παραπλάνησητης ΕΔΥ από τον 20 αναπληρωτή έγκειται στην παρατήρηση του ότι καταρτί στηκεσε χρόνο που όλοι οι κρινόμενοι υπηρετούσαν στην ίδια θέση.Όπωςέγινε φανερό το επιχείρημα αφοράτον κ. Α. Χριστοφίδη. Είναι όμως κατάδηλο ότι η ΕΔΥ γνώριζε την πραγματικότηταγιατί είχε όλα τα στοιχεία στηδιάθε25 σή της ως και την επιστολή του δικηγόρου. Γνώριζε επί σης ότι τον είχεπροάξει αναδρομικάστη θέσητου Ανώτε ρουΑρχιφοροθέτη απότο 1986. Για τους λόγους που έχουμε εκθέσει καταλήγουμε στο 30 συμπέρασμα πως κανένας από τους ισχυρισμούς για πα ραπλάνηση της ΕΔΥ από τον αναπληρωτή διευθυντή δεν στοιχειοθετείται. Αυτό μας φέρνει στο πρώτο επιχείρημα για το έγκυρο του διορισμού του που δεν εξετάσαμε ακόμη. Το αντεπιχείρημα του κ. Α. Παπασάββα, που εκ35 προσωπεί την καθ' ης ηαίτηση,είναι ότι δεν είναι επιτρε πτή παρεμπίπτουσα έρευνα για την εγκυρότητα του αναπληρωτικού διορισμού με αφορμή τις παρούσες προσφυγές, δηλαδή,διαδικασίες που αμφισβητούν τη νο μιμότητα άλλων ατομικών διοικητικών πράξεων. Η εισή40 γηση βασίζεται σε απόσπασμα από τον Σπηλιωτόπουλο "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου" 2η έκδοση, σελ. 110, παρ. 102. 815 Νικήτας, Δ. Λάρκουκ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1989)"Κατ' εφαρμογήντουτεκμηρίου τηςνομιμότητος, (εξαι ρέσει της περιπτώσεως της συνθέτου διοικητικής ενερ γείας) αποκλείεται η υπό του ΣΕ ή του ΔΕ παρεμπί πτουσα έρευνα του κύρους της ατομικής διοικητικής πράξεως μετά την εκπνοήν της προθεσμίας προσβολής 5 της δι* αιτήσεως ακυρώσεως, επ' ευκαιρία δίκης κατο- -πιν αιτήσεως ακυρώσεως στρεφόμενης κατ'άλλης ατο μικής διοικητικής πράξεως (ΣΕ 992 4330/1976, 1943/ 1978, 1554/1980)" 10 Πρέπει να ειπωθεί ότι το επιχείρημα αυτό, όπως και όλες τις άλλες απόψεις του κ. Παπασάββα, υιοθέτησε και ο δικηγόρος του ενδιαφερομένου κ.Ρ. Σταυράκης. Σημειώνουμε όμως την παρατήρηση του καθηγητή ότι 15 από τον κανόνα εξαιρείται η περίπτωση της σύνθετης διοικητικής ενέργειας. Έγινε φανερό από τηνπαραπάνω ανάπτυξη των γεγονότων ότι η διενέργεια προαγωγών περνά από διάφορες φάσεις. Είναι, δηλαδή, μια μορφή σύνθετης διοικητικής διαδικασίαςπουτερματίζεται με την 20 απόφαση του διορίζοντος οργάνου για προαγωγή συγκε κριμένου υπαλλήλου. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, η προσβολή της τελικής αυτής πράξης εκθέτει στον ακυρω τικό έλεγχο του δικαστηρίου και κάθε άλλη ενδιάμεση πράξη πουενσωματώνεται σ' αυτήέτσιώστεηνομιμότητα 25 της τελευταίας να εξαρτάται από το κύρος προηγούμενης πράξης. Ωστόσο έχουμε τη γνώμη ότι λογικά ο αναπληρωτικός διορισμός δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σύνθετης 30 διοικητικής διαδικασίαςπουκατέληξε στην προαγωγήτου ενδιαφερομένου. Και μάλιστα σε σημείο που να ενσωμα τώνεται στην τελική πράξη της προαγωγής. Τα δύο αυτά γεγονότα είναι ανεξάρτητα.Αν υιοθετούσαμε την αντίθετη συλλογιστική θα οδηγούμαστε σε υπερβολές ή παράλογα 35 αποτελέσματα. Θα μπορούσε ηαπόφασηδιορισμού ήπρο αγωγής να συνδεθεί ακόμη και με πράξεις πουπροηγήθη καν του αναπληρωτικού διορισμού και χωρίς κανένα φραγμό ως προς το χρόνο που διέρρευσε. Κατά την άποψη μας δεν χωρεί στην προκειμένη περίπτωση πάρε- 40 μπίπτουσα έρευνα του κύρους του διορισμού. 816 3 ΑΛΛ. Λάρκου κ.ά. ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. Αναφορικά με την ουσία του ζητήματος ο κ. Παπασάββας αντικατατείνει ότι η προαγωγή από κατώτερη θέση δεν εμπίπτει στα προσόντα του διοριστέου προσώπου. Το σχέδιο υπηρεσίας της θέσης του διευθυντή του Φόρου Ει5 σοδήματος (τεκμ. Υ) δεν θέτει τέτοιο προαπαιτούμενο. Αλλ' ούτε ο νόμος (άρθρο 42) κάμνει τέτοια πρόβλεψη. Αναφέρθηκε επίσης στις κανονιστικές διατάξεις που ρυθ μίζουν τους αναπληρωματικούς διορισμούς επισημαίνο ντας ότι το λεκτικό των διατάξεων, ιδιαίτερα της διάτα10 ξης 2(α),δεν συνάδει καθόλου με την ερμηνεία που έδωσε ηάλληπλευρά. Στην υπόθεση Μυλωνά, ανωτέρω, το δικαστήριο στην προσπάθεια ανεύρεσης του νοήματος του άρθρου 42 ακο15 λούθησε την τελολογική ερμηνεία. Εκδίδονταςτην απόφα ση της Ολομέλειας ο δικαστής κ. Στυλιανίδης αναφέρει στησελ. 1612: 20 25 "The object of an acting appointment, as emerging from the wording of this section is to remedy a temporary necessity and avoid unnecessary difficulties so that the smooth running of the public service as a result of the vacancy created in the relative post will continue. An acting appointment may be made when the office is vacant for any reason or the holder is absent on leave or incapacitated." Ακολουθώντας την αυτή ερμηνευτική μέθοδο βρίσκου με ότι το νόημα που αποδίδεταιαπό τους αιτούντες στις 30 διατάξεις του άρθρου 42 είναι πέρα από τα πιο ακραία γλωσσικά τους όρια που λεκτικά δεν υπάγεται με καμιά έννοια στηδιατύπωσητους. Γιακανέναλόγο δεν είναιδυ νατό ο συνδυασμός των άρθρων 30(γ) και 42 όπως καταδείχνουν και οι σχετικοί πλαγιότιτλοι των δύο άρθρων.Η 35 φράσηστο άρθρο42 "δύναταινα διορισθή έτερον πρόσω πον όπως ενεργή ως αναπληρωτής" δεν έχει τη στενή έν νοια που της αποδίδεται.Το νόημα της στην ευρύτερη ση μασία της που, πάντως, υπάγεται γλωσσικά σ' αυτήν, επιτρέπει το διορισμό προσώπου κατέχοντος ανώτερη 40 θέση. Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από την κανονιστική διάταξη2(α)που ρυθμίζει καιτα μισθολογικά θέματατων αναπληρωτικών διορισμών που αναφέρει και την περί πτωση που οι δύο θέσεις "δεν ευρίσκονται εις άμεσον ιε817 Νικήτας, Δ. Λάρκου κ.ά.ν. Δημοκρατίας
(1989)ραρχικήνθέσιν". θα μπορούσαμεναπροσθέσουμε ότιυπό τις περιστάσεις ο διορισμός ανώτατουστελέχους τηςδη μόσιας υπηρεσίας σαν αναπληρωτή ήταν ενδεδειγμένη ενέργεια και σύμφωνη μετην αρχήτης εύρυθμης λειτουρ γίας της διοίκησης, δεδομένου ότι όλοι οι κατέχοντες την 5 κατώτερηθέσηαπέβλεπαν σεπροαγωγήκαικατάληψη της επίδικηςθέσης. Επίκεντρο των υπόλοιπων ισχυρισμών είναι οι εμπι στευτικές εκθέσεις, θακοιτάξουμετώραπιολεπτομέρεια- 10 κάτηνεικόναπουσχηματίζουνγιατονκάθεαιτητή.Ας λε χθεί εν παρόδω ότι ηβαθμολογίατους κυμαίνεταιμεταξύ τωνδύοκορυφαίωνχαρακτηρισμών.Πρώτα οκ.Λάρκου. Το 1981 παίρνει 9 "Ε" και 10 "Λ.Κ." και το 1982 12 "Ε". Από το 1983 μέχρι και το 1985 2 "Ε" και 10 "Λ.Κ." για 15 κάθεχρόνοενώγιατο 1986 έχει 12"Λ.Κ.". Στηνάλληπερί πτωσηέχουμετηνακόλουθηεκτίμηση: 1981 12Λ.Κ.", 1982 10 "Ε"και2 "Λ.Κ.", 1983 1 "Ε"και 11"Λ.Κ.",1984 11"Ε" 1 "Λ.Κ.", 1985 12 "Ε"και 12 "Λ.Κ."τον τελευταίο χρόνο. Σημειώνουμε ότι οι εκθέσεις του 1986 συντάχθηκαν από 20 τον κ. Χατζηαναστασίου υπό την ιδιότητα του σαν ανα πληρωτή αφούπήρεπρώτα τις γραπτέςαπόψεις τουπρο κατόχου του. Τα προηγούμενα χρόνια (1981-1986) ηκα τάρτισητους γινόταν απότον τέως διευθυντήμετηδιπλή ιδιότητατουαξιολογούντος καιπροσυπογράφοντος. 25 Οι ισχυρισμοί πουπροβάλλονται προς τηνκατεύθυνση αυτήσυνοψίζονταιωςεξής:
(1)Οι εκθέσεις στερούνται αντικειμενικότητας και 30 μάλιστα στην περίπτωση Χριστοφίδη ο τέως διευθυ ντής ήταν εχθρικά διακείμενος προς αυτόν όπως δεί χνουν, κατά το συνήγορο, οι δύο δικαστικοί αγώνες που κέρδισε. Ηβαθμολογική ανομοιομορφία εξομοιώ νει την παρούσα με την περίπτωση Χαρή, ανωτέρω, 35 πουοδήγησεσεακυρότηταπροαγωγών. Οτέωςδιευθυντής,μετημέθοδοπουκατάρτιζετιςεκ θέσεις,αποσκοπούσεναεπιλέξειοίδιοςτοδιάδοχο του παραγνωρίζοντας τους αιτούντες ενώ το καθήκοντου 40 περιοριζόταν στο έργο της αξιολόγησης τους. Ενπάση περιπτώσει οι εξηγήσεις που έδωσε στην επιστολή του 818 3 ΑΛΑ. Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. δεν είναι τίποτε άλλο παρά επινοήσεις εκτων υστέρων. 5 10
(2)Οι αιτούντες έπρεπε να είχαν προειδοποιηθεί για τυχόν παραλείψεις ή ελλείψεις τους όπως διαλαμβάνει ηδιάταξη7
(2)των κανονιστικών διατάξεων περί εμπι στευτικών εκθέσεων.
(3)Οτέωςδιευθυντήςκατακρατούσεστογραφείοτου αντίγραφατων εκθέσεων κατάπαράβασησχετικής εγκυκλίουεπιστολής ημερομηνίας 13/12/1980παράρτημα25.
(4)Η ΕΔΥ απέδωσευπέρμετρηβαρύτηταστις προσω πικέςσυνεντεύξεις τωνυποψηφίων. ^ 20 25 30 35 Πέρα από τους ισχυρισμούς αυτούς, που είναι κοινοί, προστέθηκαν και οι ακόλουθοι που αφορούν μόνο τον κ. Α. Χριστοφίδη. (α) Για όλο αυτό το διάστημα ηεκτίμηση των ικανοτήτων του έγινε ενώ κατείχε την κατώτερηθέσητοιΓαρχιφοροθέτη Α' τάξης. Πέρα απ' αυτό ο αναπληρωτής και η ΕΔΥ εκλαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι όλοι οι υποψήφιοι υπηρετούσαν στην αυτή θέση ενήργησαν κάτωαπόπλάνηπουαφορά πραγματικάπεριστατικά. (β)Αξιολογώντας μόνο τους5 ο τέως διευθυντής ου σιαστικά τον παραγκώνισε σαν υποψήφιο. Η αλήθεια είναι,και πρέπει νατο πούμε αμέσως, ότι ο ισχυρισμός για παραπλάνηση από τον αναπληρωτή διευθυντή με επακόλουθο πλάνη της Επιτροπής για την πραγματική κατάσταση του κ. Χριστοφίδη είναι ανεδαφικός. Από τη μια μεριά η δήλωση του αναπληρωτή κατά το χρόνο που έγινε ήταν απόλυτα σωστή και από την άλληΧη ΕΔΥ είχεπλήρη επίγνωση των συμβάντων. Το ίδιοανεδαφικόςείναι και οδεύτερος ισχυρισμός. Γιατί γινόταν ηαξιολόγηση του και μάλιστα τύγχανε ψηλής βαθμολο γίας. Το θέμα των εμπιστευτικών εκθέσεων, από τη σκοπιά 40 κατάρτισης και περιεχομένου τους αλλά και για αρκετά άλλα συναφή ζητήματα,ρυθμίζεται από το άρθρο 45 του νόμου και τις κανονιστικές διατάξεις (Εγκύκλιος αρ. 491 819 Νικήτας,Δ. Λάρκου κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1989)της26/3/1979). Όπως ήτανφυσικότοσημαίνον αυτόζήτη μα που,σε τελευταία θεώρηση,άπτεταιτου επιπέδου και αποτελεσματικότηταςτηςδημόσιαςυπηρεσίας,απασχόλη σε το δικαστήριοσε σωρεία περιπτώσεων. Αποκορύφωμα ήταν η υπόθεσηΣεκκίδη ν.Δημοκρατίας
(1988)3 Α.Α.Δ. 5 2136. Το απόσπασμα ανευρίσκεταιστη σελ. 2151 όπου ο Πρόεδροςκ.Α. Λοΐζου παρατηρεί: "In the light of the above authorities it must be con cludedthatthe 1979 Circularlaysdown rules of procedure 10 which must generally be followed when pre-paring confidential reports. Failure to observe such rules inevitably renders any report thus compiled irregular, but atthesame timewe feel thattoholdthatsuch irregularity should at all times be considered as leading to the annul- 15 ment of any decision taken,irrespective of whether it did materially affect such decision,would begoingtoofar.No doubtsuchirregularity amountstoanillegalityinthebroad senseoftheterm,thatisofbeingaviolation ofaprocedural legal provision and this is how we understand Argyndes 20 case(supra).Butbeingaviolation ofpro-cedureithastobe shown that it materially affected the decision reached. As regards theconclusion reached in Argyrides case (supra) respecting Article28
(1)weareoftheviewthatitcannotbe extricatedfrom thefacts ofthatcase. 25 Without doubt one must tread very cautiously when considering such reports in order to avoid even the slightest possibility of abuse by those entrusted with the duty of compiling confidential reports. We believe that 30 one must always look first at the circumstances of the case in hand in order to ascertain the extent of the irregularity and the effect such report had on the sub judice decision." 35 Ας έλθουμε τώρα στους ισχυρισμούς που προβάλλο νται εδώ.Ασφαλώς, καιπρέπειναλεχθεί, η ελαστικότητα και επιείκιαμε την οποίαοτέως διευθυντής βαθμολογού σε ήσύστηνε τουςυπαλλήλουςτουτμήματοςαποτελείπα ράδειγμα προςαποφυγή.Αυτό όμωςδενσημαίνει ότι πρέ- 40 πει να φθάσουμε στο άλλο άκρο συμπεραίνοντας ότι οι εκθέσεις είναι ελαττωματικές για έλλειψη αντικειμενικό τητας. Το στοιχείο αυτόπρέπει να θεμελιωθεί με ικανο820 3 ΑΛΛ. 5 10 Λάρκου κ.ά. ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Δ. ποιητική βεβαιότητα: Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ.437. Και εδώ παρέμεινε αναπόδεικτο.Οι δύο απο φάσεις υπέρ του κ. Α. Χριστοφίδη δεν τεκμηριώνουν τέ τοιο ισχυρισμό είτε εναντίον του ή ευρύτερα εναντίον άλλου υποψηφίου. Ως προς την ΕΔΥ επισήμανε το γεγο νός στην απόφασητης28/4/1987 παράρτημα 24: " δεν έλαβε υπόψητις τροποποιήσεις που ο προ συπογραφών Λειτουργός έκαμε στις Εμπιστευτικές Εκθέσεις για το 1980 των Ανδρέα Γρηγορίου και Ανδρέα Χριστοφίδη, καθοδηγούμενη από τη νομική συμβουλή του Γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα με στοιχεία Γ.Ε. Αρ. Φακ.Πρ.374/83 καικαιημερ.31/1/86." 15 Ένα σύντομο σχόλιο για τη σύγκριση με την υπόθεση Χαρή. Κατά τη γνώμη μας δεν χωρεί ο παραλληλισμός. Τα γεγονότα διαφέρουν.Στην υπόθεση εκείνηπαραγνωρί στηκαν οι συστάσεις του διευθυντή του τμήματος υπέρ του αιτούντος λόγω των εκθέσεων του.Αλλά αποδεδειγμέ20 να οι εκθέσεις ήσαν αποτέλεσμα προκατάληψης σε βάρος του. Το στοιχείο αυτό ελλείπει στην παρούσα υπόθεση. Κατά την απόφαση μας η Επιτροπή,που όπως θα θυμό μαστε, έκαμε εκτεταμένη έρευνα στο θέμα, μπορούσε να σχηματίσει τηνκρίσητης γιατηναξίατων υποψηφίωνβα25 σιζόμενη στις επίδικες εκθέσεις. Υπό το πρίσμα της απόφασης Σεκκίδη, ανωτέρω, η κράτηση αντιγράφου των εκθέσεων από τον τέως διευθυ ντή κρίνεται σαν άνευσημασίας παρατυπία. Περαιτέρω οι 30 μεταβολές στην απόδοσητων αιτούντων δεν ήταν τέτοιας φύσεως ώστεναδημιουργούν εκτων κανονιστικών διατά- \ ξεων την υποχρέωση κοινοποίησης. Αναφορικά με τηβα ρύτητα που αποδόθηκε στο αποτέλεσμα των προσωπικών συνεντεύξεων είναι φανερό από το σχετικό πρακτικό της 35 επιτροπής ότι, παρόλο που λήφθηκε υπόψη, εν τούτοις δεν είχεαποφασιστικήσημασία. Σ'αυτότο σημείο πρέπει να αναφερθείότι ηγέρθη εντε λώς περιστασιακά θέμα προσυπογράφοντος λειτουργού, 40 χωρίς όμως να γίνει ουσιαστική συζήτηση. Υπό τις περι στάσεις όμως και εννοούμε μετά το θάνατο του υποδιευ θυντή του τμήματος και δεδομένου ότι ο κ. Αποστολίδης 821 Νικήτας, Δ. Λάρκουκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1989)ήταν ο ιεραρχικά προϊστάμενος του κλάδου είναι πολύ αμφίβολο αν υπάρχει παράβαση. Αλλά και σε περίπτωση που δεχόμαστε ότι έπρεπεοι εκθέσεις να προσυπογράφο νται π.χ. απότο γενικό διευθυντήπρόκειταιπερί παράβα σης που καλύπτει η υπόθεση Σεκκίδη.Δεν είναι τέτοιας 5 υφής, έχοντας πάντοτε κατά νουν την κατάσταση πουδη μιουργήθηκε, ώστε να συνιστά παρανομία. Η απόφαση μας ενισχύεται από το σκεπτικό της υπόθεσης Χρίστου, ανωτέρω, που είναι παραπλήσιαπερίπτωση.Στησελ. 438 αναφέρονται ταεξής: 10 "It is not disputed that the 1969 annual confidential report, in relation to the appellant was signed by Chief Inspector Makris, instead of by the Director of the Department, as Reporting Officer, in contravention of 15 the aforementioned circular dated January 5, 1970, and this amounts undoubtedly to an irregularity. But, in the circumstances, it cannot be treated as a material irregu larity the occurrence of which can be regarded as vi, tiating the relevant administrative process leading up to 20 the promotion of the interested party and it is, indeed, well established that a complained of irregularity has to be of amaterial natureinrelation to theparticular matter concerned before it can be relied on as aground of annul ment of therelevant administrative action." 25 Για τους λόγους που εκθέσαμε καταλήγουμε ότι δεν αποδείχθηκεκανέναςλόγος ακυρότητας.Περαιτέρωοιαιτητές δεν απέδειξαν ότι είχαν απλή καν υπεροχή έναντι του ενδιαφερομένου. Με το υλικό που είχε στη διάθεση 30 της η Επιτροπήκαι έχοντας υπόψη ότι η διακριτική της εξουσία είναι ευρύτατηστην περίπτωση αυτή που η θέση βρίσκεται αρκετάψηλάστην ιεραρχία (Φράγκου ν. Δημο κρατίας
(1970)3 Α.Α.Δ. 312), η απόφαση να προβιβάσει τον ενδιαφερόμενο ήτανλογικά εφικτή,αν όχι ηενδεδειγ- 35 μένη. Οι προσφυγές απορρίπτονταιχωρίς έξοδα. Ηαπόφα ση της ΕΔΥ επικυρώνεται σύμφωνα με το άρθρο 146(β) του Συντάγματος. Οιπροσφυγές απορρίπτονται χωρίς έξοδα. 822 40