3 ΑΛΛ. 12Απριλίου, 1989 ΙΑ.ΛΟΤΖΟΥ,Π..ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ.ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΔΛπές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ-ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Εφεσείοντες-Καθ' ων η αίτηση, ν. ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ, Εφεσίβλητον-Α ιτητή. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 745). Δημόσιοι υπάλάψ,οι — Προαγωγές — Προϊστάμενος Τμήματος — Ενστάσεις — Δεν μπορούν να αγνοηθούν, χωρίς ειδική αιτιολογία — Βαρύτητα, που πρέπει να δίδεται σε τέτοιες συστάσεις, όταν αυτές δεν ανταποκρίνονται στα στοιχεία τον φακέλου. Δημόσιοι νπάλλη)>οι — Προαγωγές — Προσόντα — Επιπρόσθετα ακαδημα'ικά προσόντα, που δεν θεωρούνται ως πλεονέκτημα — Πρέπει να συνεκτιμώνται με ταλοιπά στοιχεία — Ηβαρύτητα των είναιμεγα)*ντερη, όταν σχετίζονται με τακαθήκοντα τηςθέσεως. 10 15 20 Η παρούσα έφεση προσβάλλει απόφασηΔικαστή του Ανωτά του Δικαστηρίου, με την οποία ο τελευταίος ακύρωσε προαγωγή στην Δημόσια Υπηρεσία, επειδή,κατά τηνγνώμητου,ηΕ.Δ.Υ. πα ραγνώρισε τις συστάσεις του Προϊσταμένου του Τμήματος,χωρίς ναδώσει ειδικήαιτιολογίακαιπεραιτέρωεπειδήπροσέδωσευπέρ μετρη ^aQvxy\xa σε επιπρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα, που δεν αποτελούσανπλεονέκτημαβάσειτου Σχεδίου Υπηρεσίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε την έφεση, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφασηκαι επικυρώνοντας την επίδικη πράξη, γιατί, μετά από μελέτη των πρακτικών,κατάληξε στο συμπέρασμα 823 Δημοκρατίαν. Παπαμιχαήλ
(1989)πως τα ευρήματα του πρωτόδικου Διχαστή ότι δεν υπήρχε ειδική αιτιολογία για την παραγνώριση των συστάσεων και ότι είχε δοθεί υπερβολική βαρύτηταστα ακαδημαϊκά προσόντα, δεν ήσαν ορθο ί/ έφεση επιτρέπεται. Η επίδικη απόφαση επικυρώνεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. 10 Αναφερόμενες υποθέσεις: Theodosiou v. TheRepublic, 2 R.S.C.C44, Phiiotheou andOthersv. TheRepublic
(1985)3 C.L.R.662, 15 Ioannouv. The Republic
(1977)3 C.L.R. 61, HadjivassUiou v. TheRepublic
(1974)3 C.L.R.130. Έφεση. 20 Έφεση εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτά του Δικαστηρίου (Πικής, Δ.) που δόθηκε στις 10 Οκτω βρίου, 1987 (Αρ. Προσφυγής 328/86)
(1987)3 Α.Α.Δ. 1357, με την οποία ακυρώθηκαν οι προαγωγές των εν- 25 διαφερομένων προσώπων στη θέση Διοικητικού Λειτουρ γού Α' Τάξης. Α. Βασιλειάδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β', για τους Εφεσείοντες. 30 Α. Παναγιώτον, για τον Εφεσίβλητο. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Την απόφαση θα αναγνώσει ο Δικα στής κ. Χρ. Αρτεμίδης. 35 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Ο εφεσίβλητος-αιτητής πρόσβαλε πρωτοδίκως με επιτυχία τους διορισμούς των ενδιαφε ρομένων προσώπων Κ. Μακρίδηκαι Γρ. θεοφανιδη στη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α' τάξης. Στην απόφαση 40 του εντίμου Δικαστή, που εκδόθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1987, συνοψίζονται οι λόγοι που αποδέκτηκε το αίτημα της προσφυγής ως εξής: 824 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ Αρτεμίδης, Δ. (α) Έλλειψη ειδικής αιτιολογίας από την Ε.Δ.Υ. για την απόφαση της να παρεκκλίνει από τη σύσταση του Προϊσταμένου του Τμήματος. 5 10 (β) Υπερεκτίμηση της σημασίας των επιπρόσθετων ακαδημαϊκών προσόντων των ενδιαφερομένων προσώ πων,και, (γ) Πλάνη αναφορικάμε τα γεγονότα που αφορούν την καταλληλότητα των υποψηφίων, ιδιαίτερα αυτών που σχετίζονται στην ενγένειαξίατους. ΗΔημοκρατία εφεσιβάλλει την πρωτόδικηαπόφασηως εσφαλμένη νομικά και παραπέρα ότι δεν στηρίζεται σε 15 ορθά πραγματικά ευρήματα. Ο δικηγόρος της Δημοκρα τίας υποστήριξε πως ηαπόφασητης Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, είναι καθόλα ορθή γιατί η διακριτική της εξουσία ασκήθηκε βάσει των γνωστών αρχών του Διοικη τικού Δικαίου. Ειδικώτερα, υπέβαλε πως η Ε.Δ.Υ. έδωσε 20 επαρκείς λόγους για την απόκλιση της από την εισήγηση του Προϊσταμένου του Τμήματος που αναφέρονται στο πρακτικότης απόφασηςτης.ΠέρααπόαυτόηΕ.Δ.Υ.επέ λεξε τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ως τους καλύτερους υποψήφιους για τη θέση αφού συνεκτίμησε την αξία και 25 ταπροσόντα τους. Ηαρχαιότηταστην υπηρεσία είναι σχε δόν η ίδια,εφόσον ο εφεσίβλητος αιτητής υπερέχει έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων για μερικούς μόνο μήνες. Είναι γνωστή αρχή του Διοικητικού Δικαίου ότι η σύ30 στάση του Προϊσταμένου του Τμήματος είναι σοβαρότατο στοιχείο που πρέπει να έχει βαρύτητα στην κρίση της ΕΑΥ. και η σύσταση του δεν μπορεί να παραγνωριστεί δίχως να δίδονται επαρκείς λόγοι. Η πρώτη υπόθεση, στην οποία ηπιο πάνωαρχήέχει υιοθετηθεί, είναι η θεο· 35 δοσίον ν. Της Δημοκρατίας, 1961 Α.Α.Δ. (τόμος 2), 44. Παραθέτουμετο σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 48 σε μετάφραση. 40 "Κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου η σύσταση του Προϊσταμένου του Τμήματος ή άλλου ανώτερου υπεύ θυνου του Τμήματος ήάλλου ανώτερου υπεύθυνου λει τουργού, και ιδιαίτεραστις περιπτώσεις όπου χρειάζε825 Αρτεμίδης, Δ. Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ
(1989)ται εξειδικευμένη γνώση και ικανότητα στην εκτέλεση ορισμένων καθηκόντων, είναι άκρως σοβαρό στοιχείο το οποίοπρέπεινα μετρήσει στηναπόφασητηςΕπιτρο πής Δημόσιας Υπηρεσίας στη συγκεκριμένη υπόθεση και η σύσταση αυτήδεν μπορεί εύκολα να παραγνωρι- 5 στεί. Αν η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας είναι της γνώμης πως για ορισμένους λόγους η εισήγηση αυτή δεν μπορεί να υιοθετηθεί τότε κατά κανόνα ο Προϊ στάμενος του Τμήματος ή άλλος λειτουργός που έχει σχέση με την απόφαση πρέπει να προσκληθεί ενώπιον 10 της Ε.Δ.Υ. για να εξηγήσει τους λόγους του ώστε η Ε.Δ.Υ. να επωφεληθεί πλήρως από αυτούς". "In the opinion of the Court the recommendation of a Head of Department or other senior responsible 15 officer, and especially so in cases where specialized knowledge and ability are required for the performance of certain duties, is a most vital consideration which should weigh with the Public Service Commission in coming to a decision in a particular case and such 20 recommendation should not be lightly disregarded. If the Public Service Commission is of the opinion that for certain reasons such recommendation cannot be adopted then as a rule such Head of Department or other officer concerned should be invited by the Public 25 Service Commission to explain his views in order that the Public Service Commission may have full benefit thereof, ". Έκτοτε η αρχή αυτή που επαναλαμβάνεται συνεχώς 30 στη νομολογία μας, έχει θεσμοθετηθεί στο άρθρο 44
(3)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου 1967-1987 (33/67). Πρόσφατη χρήση της με παράθεσητων σχετικών αποφά σεων γίνεται από τον κ. Στυλιανίδη, Δ., στην υπόθεση Φιλόθεου και Αλλων ν. Δημοκρατίας
(1985)3 Α.Α.Δ., 35 662. Για να αποφασίσουμεεπομένως το ζήτημαπου εγείρε ται πρέπει να γίνει λεπτομερής αναφορά στο πρακτικό της επίδικης απόφασηςτης Ε.Δ.Υ. που αφορά τους κρι- 40 νομενους διορισμούς. Γι αυτό μελετήσαμε με προσοχή τόσο τα σχετικά πρακτικά, όσο και τους προσωπικούς φακέλους και εμπιστευτικές εκθέσεις του αιτητήκαι των 826 3 ΑΛΛ. 5 Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ Αρτεμίδης,Δ. ενδιαφερομένων μερών για να δούμε αν τα ευρήματα του εντίμου πρωτόδικου δικαστή είναι ορθά. Μετά από ενδε λεχή μελέτη καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως η απόφα ση του πρωτόδικου δικαστή είναι εσφαλμένη για τους πιο κάτω λόγους. Οι επίδικες θέσεις ήσαν τέσσερις. Ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού κ. Α. Κοφτερός σύστησε για τις πρώτες τρεις θέσεις δύο άλλα 10 πρόσωπα και τον εφεσίβλητο-αιτητή. Η Ε.Δ.Υ.διόρισε τα δύο αυτά πρόσωπα και αντί του αιτητή τον^ενδιαφερόμε νο Κ. Μακρίδη. Για την τέταρτη θέση, ο κ. Κοφτερός σύ στησετρία πρόσωπα,μεταξύ των οποίων καιτον ενδιαφε ρόμενο Γρ.Θεοφανιδη.Η Επιτροπήδιόρισε τοΘεοφανιδη. 15 Η εισήγηση του δικηγόρου της Δημοκρατίας είναι πως στην κρινόμενη υπόθεση τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα είχαν συστηθεί από τον Προϊστάμενο του Τμήματος κ. Κοφτερό, με μόνη διαφορά ότι η σύσταση του έγινε με 20 αξιολογική διαβάθμιση,τοποθετώντας δηλαδή τον εφεσί βλητο-αιτητή μέσα στους τρεις κατάλληλους υποψήφιους για τις πρώτες τρεις θέσεις. Δεν είναι δηλαδή,έτσι συνεχί ζει η εισήγηση του δικηγόρου της Δημοκρατίας, η περί πτωση στην οποία η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας επέ25 λεξε πρόσωπα που δεν συστήθηκαν. Στο επιχείρημα αυτό ο δικηγόρος του εφεσίβλητου-ααητή απαντά πως είναι σαφής η προτίμηση του Προϊστάμενου του Τμήματος προς τον εφεσίβλητο-αιτητή, ο οποίος συστήθηκε μαζί με άλλους δύογιατις πρώτες τρεις θέσεις, ενώ ταενδιαφερό30 μένα πρόσωπασυστήθηκαν για την τέταρτηθέση. Κατά την κρίση μας, αν διαβαστεί η απόφαση της Ε.Δ.Υ. στο σύνολο της θα διαπιστωθεί ότι υπάρχει πλή ρης και επαρκής αιτιολογία γιατί δεν ακολούθησε την ει35 σήγηση του Προϊστάμενου του Τμήματος, έστω και σε αυτήτημικρήπράγματιαξιολογική διαβάθμισηπου έκαμε μεταξύ των υποψηφίων. Αναφέρει π.χ. η Επιτροπή για το διορισμό του ενός ενδιαφερομένου προσώπου Μακρίδη σε σχετικό απόσπασμα του πρακτικού της επίδικης από40 φάσης: "Από πλευράς προσόντων υπερτερούν σαφώς οι Ει827 Αρτεμίδης,Δ. Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ
(1989)ρήνηΑττεσλή,Ανδρέας ΚαράτσηςκαιΚώσταςΜακρίδης,και μεταξύτων τριών αυτών,πρώτος είναι ο Μακρίδης, οοποίοςείναικάτοχοςΜ.Α. στηΔημόσια Διοί κηση." Kat ενώ βρισκόμαστε στο σημείο αυτό θα πρέπει να -επισημάνουμε πως το συμπέρασμα του ευπαίδευτου πρω τόδικου δικαστή ότι ηΕ.Δ.Υ.υπερεκτίμησε τα ακαδημαϊ κά προσόντα των ενδιαφερομένων προσώπων, προχωρώ ντας μάλιστα να πει ότι αυτά δεν είχαν σχέση με τις 10 ανάγκες της επίδικης θέσης, είναι εσφαλμένο. ΟΜακρίδης είναι κάτοχος του τίτλου Μ.Α. στη Δημόσια Διοίκη ση που απέκτησε μετά από δεύτερο κύκλο σπουδών και η επίδικη θέση είναι αυτή του Διοικητικού Λειτουργού 1ης τάξης. Έχει δηλαδήψηλό ακαδημαϊκό προσόν σε θέ- 15 ματα απόλυτα σχετικά με τη φύση των καθηκόντων που απαιτεί ηθέσητου Διοικητικού Λειτουργού. Στη συνέχεια της αιτιολόγησης της απόφασης της, η Ε.Δ.Υ. λέει και τα εξής, πάλι για την επιλογή του Μα- 20 κρίδη. "Για την τρίτη θέση αντί του Παπαμιχαήλ η Επι τροπή επέλεξε τον Μακρίδη, γιατί ο Παπαμιχαήλ είναι κατώτερος των Αττεσλή, Καράτσηκαι Μακρίδη, 25 μεβάσητο σύνολο των κριτηρίων". Τέλος αναφέρονταιταεξής σημαντικά στην υπό κρίση απόφαση της Επιτροπής που αφορούν και την επιλογή τουάλλου ενδιαφερομένου προσώπου Θεοφανιδη. 30 "Η ΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας, ύστερα από ει δικήσύγκριση ανάμεσαστους τέσσερις αυτούςυποψη φίους, επέλεξε με βάση το σύνολο των ενώπιον της ουσιωδών στοιχείων το Θεοφανιδη, ο οποίος δεν 35 υστερεί σε αξία από τους άλλους τρεις, η σε βάρος του διαφοράσε αρχαιότηταέναντι των Παπαϊωάννου και Παπαμιχαήλ είναι μικρή (εφτάμισυ και εννιάμισυ μήνες αντίστοιχα σε προηγούμενη θέση), ενώ προηγεί ται κατά πέντε μήνες στην παρούσα τους θέση του 40 Καζαμία, και ο οποίος παρακολούθησε επιτυχώς Post-graduate Studies in Public Administration στοΠα νεπιστήμιο του Manchester για ένα ακαδημαϊκό έτος. 828 5 3ΑΛΛ. 5 Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ Αρτεμίδης, Δ. Ανάλογο προσόν διαθέτει επίσης ο Καζαμίας (Diploma in Public Administration (Developing Countries) του Glasgow College of Technology). Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο Θεοφανίδης έλαβε το πιο πάνω προσόν με distinction και ότι προηγείται του Καζαμίασεαρχαιότητα." Το ενδιαφερόμενο πρόσωπο Γρ. θεοφανίδης έχει με ταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημόσια Διοίκηση που πήρε με 10 διάκριση,ενώ ο εφεσίβλητος-αιτητής δεν έχει κανέναπα νεπιστημιακό δίπλωμα ήτίτλο σπουδών. 15 20 25 30 35 Μέσα στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας της Επι τροπής Δημόσιας Υπηρεσίας να επιλέξει τους καταλληλότερους για διορισμό στις επίδικες θέσεις, είχε κατά τη γνώμη μας καθήκο να συνεκτιμήσει όλα τα προσόντα τους. Ορθά δε έδωσε βαρύτητα στα ακαδημαϊκάπροσό ντα των ενδιαφερομένων προσώπων, που σχετίζονται με τη φύση των καθηκόντων της θέσης Διοικητικού Λειτουργού. Παραπέρα, η Επιτροπή ανέφερε στην απόφαση της πως έλαβε υπόψη της όλα τα ενώπιον της στοιχεία τα οποία και αξιολόγησε. Οι εμπιστευτικές δε εκθέσεις του εφεσίβλητου-αιτητή, σε σύγκριση με τα ενδιαφερόμε να πρόσωπα,δείχνουν ότι τα τελευταία υπερτερούν ελαφρώς του αιτητή στην επί μέρους βαθμολογία στα χρό νια 1979-1985. Όλα αυτά φανερώνουν πως η αιτιολογία του κ. Κοφτερού όταν σύστηνε τον αιτητή, διαβαθμίζο ντας τον έστω ελαφρά ψηλότερα από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, όπως καταχωρίστηκε απότην Ε.Δ.Υ. σταπρακτικά με τη φράση: "συστήνεται λόγω της αξίας του και με βάση τη γνώμη που ο ίδιος έχει για τους υποψη φίους", δεν υποστηρίζεται από τα αντικειμενικά κριτή ρια, όπως αυτά εμφαίνονται στους προσωπικούς φακέ λους και εμπιστευτικές εκθέσεις που ήσαν ενώπιον της Επιτροπής. (Δες πάνω στο ζήτημα αυτό: Ιωάννου ν. Δη μοκρατίας
(1977)3 Α.Α.Δ. 61, και Χατζηβασιλείου και Αλλοι ν. Δημοκρατίας
(1974)3 Α.ΑΑ 130). Έχουμε συνεπώς τη γνώμη πως η ΕΑΥ. στην κρινό40 μένη υπόθεση όχι μόνο δεν υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής της εξουσίας, αλλά ενήργησε και ορθά επιλέ γοντας τους καταλληλότερους από τους υποψήφιους. Η έφεση επομένως γίνεται αποδεκτή και η απόφαση της 829 Αρτεμίδης, Δ. Δημοκρατία ν. Παπαμιχαήλ
(1989)Επιτροπής της 21.3.1986 επικυρώνεται. Η έφεσηγίνεται αποδεκτή. 830