← Κύπρος

clr/1990/1990_1_1004.pdf

(1990)28Νοεμβρίου, 1990 [ΝΙΚΗΤΑΣ,ΔΑπής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΠΉΣΗΤΗΣCHR. KARAOLIS DEVELOPMENTSLIMITEDΓΙΑΑΔΕΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣΑΙΤΗΣΗΣ ΠΑ ΕΚΔΟΣΗΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣCERTIORARI, ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝΛΕΜΕΣΟΥ-ΠΑΦΟΥ ΗΜΕΡ.22.12.89 ΚΑΙ26.10.90ΚΑΙΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 26.10.90ΣΤΗΝΑΙΤΗΣΗ 237/
  1. (Αίτηση Αρ. 149/90). Προνομιακά Διατάγματα — Certiorari — Στην σχετική διαδικασία κρίνεται η νομιμότητα και όχι η ορθότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως — Φυσική Δικαιοσύνη — Δικαίωμα ακροάσεως — Στέρηση — Ανεξάρτητος λόγος εκδόσεως τον προνομιακού δια­ τάγματος — Διακριτική εξουσία — Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο ακήσεώςτης— Καθυστέρηση στην υποβο­ λή της αιτήσεως για άδειαν — Διακριτική εξουσία Ανωτάτου Δι­ καστηρίου να αρνηθεί τηνπαροχή τηςαδείας. Φυσική Δικαιοσύνη — Δικαίωμα ακροάσεως — Παρακοή διατάγμα­ τος — Διακριτική εξουσία ναμην ακουσθείο διάδικος,εφόσον δεν συμμορφώνεται. Φυσική Δικαιοσύνη—Δικαίωμα ακροάσεως— Στέρηση ανεξάρτητος λόγος εκδώσεως του προνομιακού διατάγματος — Παρακοή δια­ τάγματος — Διακριτική εξουσία — Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν επεμβαίνα στον τρόπο ασκήσεωςτης—Καθυστέρηση στην υποβο­ λή της αιτήσεως για άδεια —Διακριτική εξουσία Ανωτάτου Δικα­ στηρίου να αρνηθεί τηνπαροχή τηςαδείας. Περιφρόνηση Δικαστηρίου — Παρακοή διατάγματος — Οπισθογράφηση προσωρινού διατάγματος με το οποίο είχεδιαταχθεί ηανα­ στολή προηγουμένου διατάγματος εξώσεως — Κατά πόσο μπο­ ρούσε να οπισθογραφηθεί — Καταφατική η απάντηση στο ερώτημα — Οι Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμοί,θ. 42Α. Προνομιακά Διατάγματα — Certiorari — Δεν ελέγχετα η ορθότητα, αλλά μόνο ηνομιμότητα τηςπροσβαλλομένης αποφάσεως. Προνομιακά Διατάγματα — Certiorari — Άδεια για καταχώρηση αι­ τήσεωςπρος έκδοση — Καθυστέρηση— Διακριτική εξουσία αρνή­ σεωςπαροχής αδείας. Το Δικαστήριο ΕλέγχουΕνοικιάσεων εξέδωσεδιάταγμα εξώσε­ ως μεαναστολή εκτελέσεως. Λίγο πριν από τηνλήξητου χρόνου 1004 1ΑΑΛ. Chr. Karaolis Dev. Ltd. της αναστολήςο ενοικιαστής απετάθηπροςτο ίδιοΔικαστήριογια ακύρωση του διατάγματος και προσωρινό διάταγμα αναστολής της εξώσεως. 5 10 15 Το προσωρινό διάταγμα εξεδόθη μετά από μονομερή αίτηση. Οι αιτητέςσ' αυτήντηνυπόθεσηκατέθεσανένσταση. Επειδή,όμως, δεν συνεμορφώθησαν με το προσωρινό διάταγμα το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων αρνήθηκε εν τέλει να τους ακούσει. Ησχε­ τική απόφαση δόθηκε 10 και πλέον μήνες μετά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Μετάαπότηνενλόγω εξέλιξηοι αιτητέςκαταχώρησαν τηνπαytooav αίτηση για άδειαν καταχωρήσεως αιτήσεως προς έκδοση ertiorari προς ακύρωσητου προσωρινού διατάγματοςκαι της εν λόγω αποφάσεως. Οι αιτητές, μεταξύ άλλων, υπεστήριξαν ότι το προσωρινό διάταγμα κακώς και ακύρως είχεν οπισθογραφηθεί σύμφωνα με τον θεσμό 42Α των Περί Πολιτικής Δικονομίας θε­ σμών. g σε: 20 25 30 35 ΤοΑνώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτηναίτηση, αποφάσι­
  2. Τα Δικαστήρια έχουν διακριτική ευχέρεια να αρνούνται να ακούσουν σχετικά με διάταγμα διάδικο, που είναι ένοχος παρα­ κοής του. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων ενήργησε, αρνού­ μενο να ακούσει τους εν παρακοήτου προσωρινού διατάγματος ευρισκομένους, ενήργησε εντός τηςδικαιοδοσίας του.
  3. Σκοπός του προνομιακού διατάγματος Certiorari είναι ο έλεγχος της νομιμότητος, αλλ' όχι της ορθότηταςαπόφασης κατω­ τέρου Δικαστηρίου. Στέρηση δικαιώματος ακροάσεως διαδίκου αποτελεί ανεξάρτητο λόγο εκδόσεως του προνομιακού διατάγμα­ τος. Στηνπαρούσαπερίπτωση,όμως, το θέμααφοράάσκησηδια­ κριτικής εξουσίας. Το Δικαστήριο αυτό δεν επεμβαίνει. Ηθεραπύα ανήκει στην σφαίρατης Εφέσεως.
  4. Ο θεσμός, που προβλέπει την οπισθογράφηση διαταγμάτων (OL περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, Θ. 42Α), δεν υποστηρί­ ζουν την θέσηότι το διάταγμααναστολής της εκδόσεως δεν μπο­ ρούσε να οπισθογραφηθεί. Εν πάση περιπτώσει η καθυστέρηση οττ Ρ υποβολήν τηςαιτήσεως αυτήςούτως ήάλλως οδηγεί στηνάρ­ νηση παροχήςτηςζητηθείσης άδειας. Ηαίτηση απορρίπτεται. Αναφερόμενες υποθέσεις: R .v.Hendon[1933]2 Κ.Β696· 40 R- v. Wandsworth [1942] 1 AUE.R 56Hadkinson v.Hadkinson [1952]2All E.R 567J(HD)v.J(AM) [1980] 1 All E.R 156' Leavisv.Leavis[1921]P. 299\ 1005 Chr. Karaolis Dev. Ltd.
(1990)Mavrommatis andOthers v.CyprusHotelsLtd
(1967)1C.L.R 266MouzourisandOthers v.Xylophagou PlantationsLtd
(1977)1 C.L.R 287Smithv.PaphosStone C.EstatesLtd
(1989)1Α.ΑΛ.
  1. Αίτηση. c Αίτησηγιαάδεια υποβολής γιααίτηση γιαέκδοση δια­ τάγματος Certiorati αναφορικάμεταδιατάγματατου Δι­ καστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού-Πάφου ημερ. 22.12.89 και26.10.90 καιτηναπόφαση του Δικαστηρίου ημερ.26,10.90στην αίτηση237/
  2. 10 Μ. Κνριακίδης, γιαΓλ. Ταλιάνο, για τοναιτητή. Cur. adv.vult. ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ. ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. OLαιτητές, που είναι μετοχική εταιρεία περιωρισμένης ευθύνης υπό την επωνυμία Chr. Karaolis Developments Ltd.,ζη- 15 τούν άδειατου δικαστηρίου να καταχωρήσουν αίτηση για έκδοση εντάλματος τΰπου σερτιοράρι. Απώτερος σκοπός είναι ηακύρωση διαταγμάτωνήαποφάσεων του Δικαστη­ ρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού-Πάφου ημερ. 22/12/ 20 89 και26/10/
  3. Τα διατάγματα εκδόθηκανστην υπ' αρ. 237/86υπόθεση, που εκδίκασε τοΔικαστήριο Ενοικιάσεων. Σ'αυτή ομοδικούσαν η ιδιοκτήτρια των επίδικων υποστατικών καιοι αιτητές υπότην ιδιότητα των αγοραστών τουκτήματος, στρεφόμενοι κατά του ενοικιαστή. Στο δικόγραφο τους 25 πρόβαλαν κοινούς λόγους για ανάκτησηκατοχήςτωνυπο­ στατικών, τα οποίακείνται στον Αγιο ΤύχωναΛεμεσού. Η θεώρηση των ουσιωδών γεγονότων, όπως συνάγο­ νται απότην ένορκη κατάθεση του διευθυντή των αιτητών κ. Χρ. Καραολή καιηαλληλουχία τους, θαδιαφωτίσουν 30 τους νομικούς λόγους, που αποτελούν το στήριγμα της κρινόμενης αίτησης. Ας σημειωθεί ότι στην ένορκη κατά­ θεση του κ. Καραολή πουτη συνοδεύει επισυνάφθηκαν αρκετά έγγραφα,ενόλω 15, ως τεκμήρια. 1006 1 Α.Α.Δ. Chr. Karaolis Dev. Ltd. Νικήτας»Δ. Στις 9/3/87 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, στο οποίοθααναφέρομαιμε τααρχικάτου Δ.Ε.Ε. χάρηευκο­ λίας, εξέδωσε διάταγμα έξωσης του ενοικιαστή-καθ' ου στην πιο πάνω υπόθεση. Συγχρόνως δόθηκε αναστολή 5 μέχρι 31/12/89 υπό όρους πουοι διάδικοιανέλαβαννα τη­ ρήσουν στη διάρκειατης (βλέπε τεκμ. 3). Μεταγενέστερα, στις 20/12/89,ο ενοικιαστής προσέφυγε στο ίδιοδικαστή­ ριο,ζητώντας,εκτός άλλων, τον παραμερισμότου διατάγ­ ματος έξωσης. Οι προβληθέντες λόγοι ακυρότητας και 10 άλλες λεπτομέρειες φαίνονταιστο αντίγραφοτης αίτησης του μεαρ.207/89πουείναι τοσυνημμένο
  4. Παράλληλα,στις 22/12/89και ύστερα απόεξ πάρτε αί­ τηση του,ο ενοικιαστής εξασφάλισε προσωρινόδιάταγμα (στην αρχική υπόθεση) το οποίο ανέστειλε το διάταγμα 15 έξωσης μέχρι την τελική εκδίκαση της νέας αίτησης.Πρό­ κειται για την πρώτη απόφασητου Δ.Ε.Ε., που αποτελεί το αντικείμενο της διαδικασίαςαυτής.Πιστόναντίγραφο, που συντάχθηκε στις 23/12/89, επισυνάπτεται ως τεκ.
  5. Βάσει των όρων του ηαναστολή ίσχυε μέχρι 15/1/90, που 20 κλήθηκανοι αρχικοί αιτητέςναδείξουν λόγογιατημη συ­ νέχισητου. Ηεπίδοση στους αιτητές έγινε στις 2/1/90 που, στις 13/1/90, κατέθεσανένσταση (υποστηριζόμενη από δύο ένορκες δηλώσεις που έκαμε οκ. Καραολής) με τηναιτιο­ λογία ότι ηαίτηση του ενοικιαστή για προσωρινόδιάταγ25 μα αποτελούσε κατάχρηση της διαδικασίας και συνάμα αποκάλυπτε τηνκακήπίστητου ενοικιαστή. Κατά τηδικάσιμο οδικηγόρος του ενοικιαστή υπέβαλε ότι δεν έπρεπε να επιτραπεί στους αιτητές να ακουσθούν επί της ουσίας διότι,στο μεταξύ,μετάτην επίδοση,παρή30 κουσαν το διάταγμαμε τρόπο που πλήσσει το γόητρο της δικαιοσύνης και την αποτελεσματικότητα της. Λεπτομέ­ ρειες, που αφορούσαν την απείθεια προς το διάταγμα, έδωσε ο ενοικιαστής με δύο ένορκες καταθέσεις (μίααπό αυτές ημερ. 16/1/90 προσκομίστηκε ως τεκμ. 12). Στους 35 ισχυρισμούς του απάντησε ο κ. Καραολής απορρίπτο­ ντας, ουσιαστικά,τη μομφή ανυπακοής(ένορκηκατάθεση ημερ.15/11/90). Οι δύο πλευρές είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τουςστο θέμαπουανέκυψε. Η απόφαση,πουεπι1007 Νικήτας,Δ. Chr. Karaolis Dev. Ltd.
(1990)φυλάχθηκετην 15/1/90, δόθηκεστις 16/10/90.Αποτελείται από 11σελίδεςκαικατατέθηκεσαντεκ.
  1. Τοτεκ. 14 πε­ ριέχει το διατακτικό μέρος. Συντάχθηκετην1/11/
  2. Εν­ διαφέρειτοκαταστάλαγματηςαπόφασης.ΤοΔ.Ε.Ε. κατέ­ ληξεστο συμπέρασμα ότι,απειθώνταςπρος το διάταγμα 5 της22/12/89, οιαιτητέςανέκτησαν μετηχρήσηβίαςκατο­ χή των υποστατικών, συνεχίζοντας στις 3/1/90τηνκατε­ δάφιση τους, πουείχαν αρχίσει τηνπροτεραία* ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να επαναφέρουν τα πράγματα ως ήσαν και ότι δεν μεταμελήθηκαν για τη συμπεριφορά 10 τους. Γιατολόγοαυτότο δικαστήριο αρνήθηκενα ακού­ σει τουςαιτητέςαναφορικάμετοαίτημα τουςγια ακύρω­ ση του προσωρινού διατάγματος, που εκδόθηκε στην απουσίατους.Καιπροχώρησενακαταστήσειτοδιάταγμα οριστικό. Ηκαταληκτικήπαράγραφος της απόφασης αντικατοπ­ τρίζει ταδύο αυτάσημεία του συνταγμένουδιατάγματος, τεκ. 14,των οποίωντηνομιμότητααμφισβητούνεπίσηςοι αιτητές. "Έχοντας υπόψηόλαόσααναφέρθηκαν ήδη,το Δι- 20 καστήριο μετησύμφωνηγνώμητων Παρέδρων πιστεύ­ ει ότιοιαρχές πουτονίστηκαν απότο Ανώτατο Δικα­ στήριο σε διάφορες περιπτώσεις παρακοής δια­ ταγμάτων και ιδιαίτερα στην υπόθεση Θεοφύλακτος Μανρομμάτηςv. CyprusHotelsCo. Ltd.
(1967)1 Α.Α.Δ. 25 266,πρέπεινατύχουν εφαρμογήςστηνπαρούσαυπόθε­ ση και κατάσυνέπεια δέχεται τηνένσταση του ευπαίδευτου δικηγόρου τουαρχικού καθ'ουηαίτηση ενοι­ κιαστή ότι οι αρχικοί αιτητές βρίσκονται σε παρακοή καιδενεπιτρέπεταισ'αυτούςναπάρουνμέροςστηδια- 30 δικασία αυτή πουαφορά ακρόαση γιατην ισχύτου προσωρινού διατάγματοςτο οποίο έχουνπαρακούσει. Τοπροσωρινό διάταγματης22/12/89 θα εξακολουθήσει να ισχύει." Χάρηπληρότητας του ιστορικού πρέπει ίσως να ανα- 35 φερθεί ότι εκκρεμούσε ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου από 10/2/90αίτησητου ενοικιαστή για τιμωρία των αιτη1008 1 ΑΛΛ. Chr. Karaolis Dev. Ltd. Νικήτας, A. των.Αλλάστις 6/11/90 έγινε δεκτόαίτημα τουδικηγόρου τους για εξαίρεση όλων των μελών του δικαστηρίουαπό τις εκκρεμείς υποθέσεις του φακέλου της υπόθεσης 237/
  1. 5 Οι λόγοι στους οποίουςερείδεταιη αίτησηαπαριθμού­ νταισ* αυτή.Θατουςπαραθέσωόπωςακριβώςέχουνδια­ τυπωθεί: "
  2. Οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης δεν είχαν τηρηθεί. 10
  3. Το διάταγμα, που φαίνεταιότι είχε εκδοθεί στις 22.12.89 και συνταχθεί στις 23/12/89, δεν εξέφραζε οποιαδήποτε διαταγή ή νόμιμη διαταγή του Δικαστη­ ρίου και σ1 ό,τι αφορούσε το περιεχόμενο του ήταν αντικανονικόκαι παράνομο. 15
  4. Ηπροβλεπόμενη από τη Δ. 42Α, κανονισμός 1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σημείωση περίκυ­ ρώσεων, ανεγράφη πάνω στο διάταγμα ημερομηνίας 22/12/89αντικανονικάκαιπαράνομα. 20 25
  5. Η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26/10/90, σύμφωνα μετηνοποίακρίθηκεότι η αιτήτρια δενείχεδικαίωμαναενστείστοπιοπάνωδιάταγμα, ως τούτο είχε συνταχθεί, ήταν αποτέλεσμα έκδηληςδικα­ στικής πλάνηςπερί τονόμοκαιδικαστικήπράξηεκτός τηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου. 5.Η επικύρωσηστις26/10/90τουενλόγωδιατάγμα­ τος ήταν αποτέλεσμα έκδηλης δικαστικής πλάνηςπερί το νόμον και πράξηεκτός της δικαιοδοσίαςτουΔικα­ στηρίου." Κατά τησυζήτηση το μόνο πουανέφερε οκ.Κυριακί30 °ης είναι ότι το δικαστήριο υπερέβη τις εξουσίες του. Γιατί το διάταγμα της22/12/89δεν μπορούσε ναέχει από τηφύσητουπροστακτικόή απαγορευτικό χαρακτήραέτσι ώστε να δικαιολογείται η συμπερίληψη σ' αυτό της οπισθογράφησης για επιβολή κυρώσεων που προβλέπει ο 1009 Νικήτας, d. Chr. Karaolis Dev. Ltd.
(1990)Καν. 1 της Δ.42Α των θεσμών, σε περίπτωση μη συμμόρ­ φωσης. Επρόκειτο, όπως είπε, για νομικά ανυπόστατο διάταγμα και το Δ.Ε.Ε. όφειλε να ακούσει τις απόψεις των αιτητών αναφορικάμετην ακύρωσητου. Από ό,τι προηγήθηκε προκύπτει πως βασικό έρεισμα 5 της κρινόμενης αίτησης είναι ότι οι αιτητές στερήθηκαν του δικαιώματος ακρόασης. Η παραβίαση του κανόνα αυτού της φυσικής δικαιοσύνης θεωρείται ανεξάρτητος λόγος που δικαιολογεί, εφόσον αποδεικνύεται,την παρο­ χή θεραπείας με σερτιοράρι: R. v. Hendon [1933] 2 KB 10 696, R. v. Wands- worth Jl [1942] 1All E.R.
  1. Όμως σε θέματα απείθειας σε δικαστικάδιατάγματα έχει αναπτυχθείκαι εφαρμόζεταισταθερά οκανόνας ότι ο διάδικος που δεν είναι έτοιμος να συμμορφωθεί δυνατό να απωλέσει το δικαίωμα να εκφέρει τις απόψεις του. 15 Ιστορική ανάλυση της αρχής κάμνει ο δικαστής Denning στην απόφαση -ορόσημο Hadkinson v. Hadkinson [1952]2 All E.R.
  2. Ο δικαστής Romer στην ίδια υπόθεση προ­ βαίνει στη διαπίστωση (σελ. 568) ότι ησυμμόρφωση είναι απαραίτητη υποχρέωση του προσώπου εναντίον του 20 οποίου, ή σε σχέση με το οποίο, υπάρχει διάταγμα έστω και αν πιστεύει ότι είναι αντικανονικό ή ακόμη άκυρο. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Leavisv. Leavis[1921] Ρ
  3. Η αρχή, όπως διαμορφώθηκε σήμερα, είναι σε τελευ- 25 ταία ανάλυση, ότι το ζήτημα εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Τη γνώμη αυτή υποστηρίζουν οι Borne & Low στο σύγγραμμα τους "Law of Contempt" 2η έκδοση στη σελ.
  4. Ηάποψητων συγγραφέων βρίσκει έρεισμα στην J (HD) v. J (AM) [1980] 1 All E.R. 156 στη 30 σελ. 161, Leavis, ανωτέρω,καιάλλες αυθεντίες. Την ίδια προσέγγιση απηχούν οι κυπριακέςαποφάσεις στο πεδίο αυτό, όπως συνάγεται από το σκεπτικό της Μανρομμάτης και Άλλοι v. Cyprus Hotels Ltd
(1967)1 Α.Α.Δ. 266 και Μονζονρης και άλλοι v. Xylophagou 35 PlantationsLtd.
(1977)1Α.Α.Δ. 287. Υπάρχει όμως και η 1010 1 ΑΛΛ. Chr. Karaolis Dev. Ltd. Νικήτας, Δ. πολύ πρόσφατη απόφαση,πουαφορούσε μάλιστααίτημα για καταχώριση αίτησης προς λήψη σερτιοράρι Smith ν. PaphosStone C.EstatesLtd. καιΆλλοι
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε)
  1. Οι περιστάσεις είναι ακριβώς οι ίδιες με τηνεκδικα5 ζόμενη υπόθεση. Με μόνη τη διαφοράότι το Επαρχιακό Δικαστήριο άσκησε διαφορετικά τη διακριτική του εξου­ σία, αρνούμενο να αποκλείσει τους αντιδίκους της αιτήτριαςαπότηδιαδικασία.Δοθέντος ότι επρόκειτογια θέμα ενάσκησης διακριτικής λειτουργίας, ο δικαστής Πικής 10 απέρριψε την αίτηση αποφαινόμενος ότι δεν τεκμηριώθη­ κε (εκ πρώτης όψεως) υπόθεση "γιατηνανεπίτρεπτηανά­ ληψηήυπέρβασηδικαιοδοσίας". Υπό το πρίσμα των νομολογιακών αυτών δεδομένων είναι φανερόν πως η απόφαση του δικαστηρίου της 15 26/10/90πάνωκαι στα δύο σημεία που έθιξαν οι αιτητές λήφθηκε μέσα σταπλαίσια της δικαιοδοσίας του. Κιαυτό γιατί ήταν θέματα κατεξοχήν αναγόμενα στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Αν, όπως παρατήρησε οδικα­ στής Πικής στην υπόθεση Smith, ανωτέρω, άλλος δικα20 στης,πουενδεχόμενα αντιμετώπιζε το ίδιοζήτημα, δυνα­ τό να αποφάσιζε διαφορετικά, αυτό δεν μεταβάλλει την έκτασητηςδικαιοδοσίας. Στις διαδικασίες για έκδοση προνομιακών διαταγμά­ των δενκρίνεται η ορθότητα μιαςαπόφασης,αλλάηνομι25 μότητά της. Ο έλεγχος στην πρώτηπερίπτωση ανήκεικαι μπορεί ναγίνει απότο Εφετείο. Ηθεραπεία έγκειται στο ένδικο μέσοτης έφεσης. Τηδιάκρισηθέτει με καθαρότητα ο Basu"Commentary ontheConstitution of India"5ηέκδο­ ση,3οςτόμος,σελ.
  2. 30 35 "This fundamental characteristic of the scope of certiorari should never be forgotten. While appeal is a remedy for correcting anerroneous decision (whether on fact or on law), the writ of certiorari does not issue to correct a mere erroneous decision or irregularity in procedure." Έτσι,οι προβαλλόμενοι λόγοι που έχουν υπόβαθροτο 1011 Νικήτας,Δ. Chr. Karaolis Dev. Ltd.
(1990)δικαίωμα ακρόασης δεν ευσταθούν. Ούτε διαπιστώνεται νομικήπλάνηπουείναι εμφανήςαπόταστοιχεία του φα­ κέλου τα οποία μπορεί να κοιτάξει το δικαστήριο και ιδιαίτερατην ίδιατηναπόφαση. Τέλος, αναφορικάμετο διάταγμα αναστολής,ηλεκτι- 5 κή διατύπωσητου Καν. 1, Δ. 42 Α δεν υποστηρίζει την πρότασηπου έθεσευπόψη μου ο κ. Κυριακίδηςκατά την αγόρευση του. Ανεξάρτητα όμως απόαυτό,δεν θαήταν ορθό ναασκήσωτηδιακριτικήμου ευχέρεια υπέρτωναιτητών παραχωρώντας άδεια,λόγω της μεγάλης χρονοτρι- ίο βήςπουσημειώθηκε ναπροσφύγουνστοδικαστήριο αυτό γιαθεραπεία.Η δικαιολογίαπουδόθηκεδενμπορείναευσταθήσει. Όπως προελέχθη το διάταγμα δόθηκε στις 3/1/90καιοι αιτητέςόχι μόνο αδράνησαν, αλλά υπέβαλαν ένσταση και έλαβαν μέρος στη διαδικασία. Άρα είχαν 15 πλήρη γνώση της κατάστασης απότην αρχή. Η παρούσα αίτησηκατατέθηκεστις 16/1/90μετάτην έκδοση της από­ φασης. Σχετικά μετην αρνητικήεπίδρασητουπαράγοντα της καθυστέρησης στην παροχή θεραπείας βλέπε 11 Halsbury's Lawsof England,4η έκδοση,παράγραφος 1546, 20 σελ.812-813. Για τους λόγους που εξέθεσα καταλήγωότι δεν απο­ δείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση που να δικαιολογεί τηνχορήγησητηςαιτούμενηςάδειας.Ηαίτηση απορρίπτε­ ται. Αίτησηαπορρίπτεται. 1012 25

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.