clr/1990/1990_1_1162.pdf

(1990)27Δεκεμβρίου,1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ,ΚΟΥΡΡΗΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ/στές] ΣΟΛΙΑΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΑΙ, Ενάγοντες, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛ1ΔΗ, Εναγομένου. (Αίτηση Αρ. 144/90). Πολιτική Δικονομία — Έφεση — Προθεσμία καταχωρήσεως — Πα-' ρέκταση — Εφαρμοστέες αρχές— Αμέλεια ή λάθος δικηγόρου — Η νεο'περη επιεικέστερη προσέγγιση υιοθετείται, αλλά πάλιν το θέμα εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης — Ανάλυση νομολογίας — Δικηγόρος τελούσα υπό την πεπλανημένη εντύπωση ότι ο χρόνος των θερινών διακοπών δεν υπολογίζεται — Υπο­ βολή ά ρ σ ε ω ς για παρέκταση μετά49 ημέρεςμετά τηνλήξη προθε­ σμίας — Απόρριψη αιτήσεως. 5 Η πρωτόδικηαπόφαση εκδόθηκε την20.7.1990. Ομοναδικός λόγος, πουέχει προβληΟήπροςυποστήριξητηςαιτήσεωςείναι ότι 10 η δικηγόροςτου αιτητήείχε την εντύπωσηότι ο χρόνος των θερι­ νών διακοπών δεν υπολογίζεται στον υπολογισμόν της προθε­ σμίας ασκήοεως της εφέσεως. Στην ένορκο δήλωση της η δικηγό­ ρος ανέφερε ότι ανακάλυψε το λάθος, όταν στις 18.10.90, που κατά την εντΰπωοήτης ήτανητελευταίαημέραασκήσεωςτης εφέ- 15 σεως, επεχείρησε νατηνκαταθέσει,οπότεπροσέκρουσεστηνάρνη­ ση του Πρωτοκολλητείου. Τηνεπαΰριοκαταχώρησε αίτηση παρε­ κτάσεωςστο Επαρχιακό Δικαστήριο, καιόταναυτήαπορρίφθηκε, καταχώρησε τηνπαρούσααίτηση. Η αίτηση απορρίπτεται. 20 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Αοΐζου ν.Κοντεάτη

(1968)1 Α.Α.Δ. 29V Παύλου και ά).λος ν.Κακογιάννΐ] και άλλων

(1963)2Α.Α.Δ.405Γεωργίου ν.Δημοκρατίας

(1968)1 ΑΛΛ.411Καραμιχαήλ ν. Καραμιχαήλ και άλλων

(1967)1 ΑΛΛ. 61/.και Α. Φιλίππου ν.Δημοκρατίας (δενέχει δημοσιευτεί)· 1162 25 1 ΑΛΛ. Σολιάτηςκ.α.ν. Χριστοδουλίδη Kerorkian v.Burney[1937]4All E.R.97, C.A. Αίτηση. 5 Αίτηση για διάταγματου Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος υποβολής έφεσης εναντίον της απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας που δόθηκεστις 20 Ιουλίου,

1. Χρ. Τριανταφυλλίδης, για τον αιτητή-εναγόμενο. Α. Δανός, για τους καθ'ων ηαίτηση-ενάγοντες. ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα 10 δώσει οΔικαστής Ι. Πογιατζής. ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ: Με την αίτηση του αυτή ο,/αιτητής ζητά διάταγμα με το οποίο ναπαρατείνεταιοχρόνοςυπο­ βολής έφεσης εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δι­ καστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε εναντίον του στην 15 αγωγή των Καθ'ων ηΑίτηση στις 20 Ιουλίου
2. Ηαι­ τούμενη παράταση είναι για περίοδο πέντε ημερών από τηςέκδοσης του διατάγματος. Η αίτηση καταχωρήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1990, τα δε γεγονότα στα οποία βασίζεται περιέχονται στην ένορκη 20 δήλωση της Έλενας Νικολαΐδου που ήταν η δικηγόρος του Αιτητή στην πιο πάνωαγωγή.Παραθέτουμεαυτούσιο το περιεχόμενο των παραγράφων2-9 της ένορκης αυτής δήλωσης: 25 30 "
3. Κατά ή περί την 20/7/90 εξεδόθη απόφασηεναντίον του Εναγομένου δια το ποσό των Λ.Κ.1,500.= με τόκον 6% από20/7/90μέχρι την ημέραπληρωμής πλέον Λ.Κ.402.15 σεντ έξοδα αγωγής και αποφάσεως με τόκον 6% από20/7/90μέχρι την ημέραπληρωμής.
4. Ο Εναγόμενος Ανδρέας Χριστοδουλίδης μου έδωσε οδηγίες όπως ΕφεσιβάλωτηνΑπόφαση. 1163 Πογιατζής, Δ. Σολιάτηςκ.α. ν.Χρισχοδουλίδη

(1)και (II). OL καθ'ων η αίτηση και εξ αποφάσεωςδανειστές υπέ­ βαλαν ένσταση και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύ1164 1 ΑΛΛ. Σολιάτηςκ.α.ν.Χριστοδουλίδη Πογιατζής, Δ. ει αρνούνταιτους ισχυρισμούς των παραγράφων 7,8και 9 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση και ισχυρίζονται ότι τα γεγονότα που επικαλείται ο αιτητής δεδικαιολογούν τηνέκδοσητουαιτούμενουδιατάγματος. 5 Πρινασχοληθούμε μετη νομικήπτυχήτηςαίτησηςκρί­ νουμεσκόπιμονασημειώσουμεότι(α) ηπροθεσμία των 6βδομάδων μέσα στην οποία όφειλε ο αιτητής να καταχωρήσει την έφεση τουέληξε στις 31Αυγούστου1990* 10 15 (β)οΑιτητής υπόβαλετηναίτησητουστοΕπαρχια­ κό Δικαστήριο Λευκωσίας για παράτασητου χρόνου υποβολής της έφεσης τουστις 19 Οκτωβρίου 1990,δη­ λαδήμε καθυστέρηση49 ημερών,και την παρούσα Αί­ τηση του στο Ανώτατο Δικαστήριο στις 6 Νοεμβρίου 1990,δηλαδήμεκαθυστέρηση67ημερώνκαι 20 (γ)η μόνηδικαιολογίαπουπροβάλλεταιγιατηνπα­ ράλειψη του αιτητή να καταχωρήσει την έφεση του εμπρόθεσμαείναιη άγνοιατηςδικηγόρουτου αναφορι­ κά με τον τρόπο υπολογισμού της προθεσμίας των 42 ημερώνπουαναφέρεταιστη Δ.35,θ.2. Στη διάρκεια της επιχειρηματολογίας τους οι ευπαίδευτοι δικηγόροικαιτωνδυοπλευρώναναφέρθηκανστην απόφαση του Εφετείου (Βασιλειάδης, Π,Τριανταφυλλί­ δης,Δ, Σταυρινίδης,Δ) στην υπόθεση ΑνδρέαςΑοϊζον ν. 25 Παναγιώτη Κοντεάτη

(1968)ΙΑ.ΑΑ 291, στην οποίατα γεγονότα ήταν σε συντομία τα εξής: Η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου εναντίον του αιτητή εκδόθηκε στις 20 Ιουνίου 1968. Ο αιτητής άλλαξε το δικηγόρο του και μετάτην εκπνοήτης προθεσμίας για την υποβολήτης 30 έφεσης, έδωσεοδηγίες στο νέο δικηγόρο του να ετοιμάσει και υποβάλει έφεση. Ηαίτηση για παράταση του χρόνου υποβλήθηκε κάτωαπότη Δ.35, θ.2 και ηαιτιολογία που προβλήθηκε ήτανότι ο νέος δικηγόρος χρειαζότανχρόνο για να μελετήσει το πρακτικό της διαδικασίας και της 35 απόφασηςπρινυποβάλει τηνέφεση. Εκδίδονταςτηνομό1165 Πογιοτζής,Δ. Σολιάτης κ.α.ν.Χριστοδουλίδη

(1990)φωνή απόφαση του Εφετείου ο Πρόεδρος Βασιλειάδης αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της Δ.35, θ.2 και πρόσθεσε τα εξήςστις σελ. 293και294: "The power of the Court to enlarge the time for appeal is a matter of discretion. In Areti Pavlou and 5 Another v. George Cacoyannis (Civil Application 5/63, decided on 22.10.63),* this was conceded in a similar application; and the Court,acting on theview thatwhen the matter rests in the discretion of the Court such discretion must be judicially exercised on thefacts of the 10 particular case, refused the application. The following is an extract from thejudgment:'It is sufficient for us to say that the failure of the advocate or the litigant to take the appropriate steps for the filing of an appeal within the time prescribed 15 by the Rules, is not asufficient ground uponwhich the discretion of the Court should be exercised in such an application.' On this view of the matter several cases have been decided since. In England the position was recently considered by a Divisional Court in the Probate, Divorce and Admiralty Division of the High Courtunderthe MatrimonialCauses Rules, 1957, in Edwardsv. Edwards [1968] 1 W.L.R. p. 149. Sir Jocelyn Simon, President of the Division in 25 delivering the judgment of the Court,is reported to have said at p. 150:Ά11 adjudication like every piece of social engineering, is a compromise between a number of desiderata,notall of which areeasily madeconsistent. 30 *Note:: Reportedin

(1963)2 C.LJi. 405. 1166 20 1 ΑΛΛ. 5 10 15 Σολιύτηςκχί. ν.Χριστοδουλίδη Πογιατζής, Δ. Thirdly,andmost relevant of all tothisapplication, it is desirable that disputes within society should be brought to an end as soon as is reasonably practical andshould notbe allowed to drag festeringly onfor an indefinite period.' In thepresent case, theplaintiff- respondent acquired a vested interest intheamountof thejudgment, judicially declared. This was subject to an appeal filed within the time set by the Rules. After expiry of that time, the plaintiff s rights under the judgment became final. We take theview thatthey shouldnotnow be interfered with, unless for good cause shown in the record and sufficient to move judicial discretion against him.Thecause put for ward by the applicant before us, is far too short of that; especially as counsel appearing for him today has stated that the applicant went toconsult his new advocate after the time for appeal had already expired, and the application for extension of time must be refused. As the respondent claimednocosts,we shall makenoorder." 20 Στην υπόθεση Αρετή Παύλου και άλλος ν. Γεώργιος Κακογιάννης και άλλοι

(1963)2 Α.Α.Δ. 405, πάνω στην οποία φαίνεταιότι στηρίχθηκε η απόφαση στην υπόθεση Αο'ϊζου ν. Κοντεάτη (ανωτέρω), η αίτηση για παράταση της προθεσμίας βασιζότανστο γεγονός ότι η έφεση δεν 25 ε^χε καταχωρηθεί εμπρόθεσμα λόγω παράλειψης ή αμέ­ λειας τουδικηγόρουτωναιτητών καιστονπρόσθετοισχυ­ ρισμό ότι υπήρχε μεγάλης σπουδαιότητας νομικό σημείο για συζήτησηστην έφεση.Το Εφετείοτόνισε ότι ηδιακρι­ τικήεξουσίατουΔικαστηρίου επίτουπροκειμένου πρέπει 30 ναασκείται δικαστικάκαιμεβάσηταιδιαίτερα περιστατι­ κάτηςκάθευπόθεσηςκαιαπορρίπτοντας τηναίτησηπρό­ σθεσε,'υπό.μορφήγενικήςδήλωσης(general statement),ότι ηπαράλειψητουδικηγόρουήτουδιαδίκου νακαταχωρή­ σουν εμπρόθεσμα τηνέφεσητουςδεναποτελείλόγο παρά35 τάσηςτηςπροθεσμίας καιότι ο χαρακτηρισμός τηςπαρά­ λειψης ως αμέλειαςήλάθουςδεν έχει οποιαδήποτεσημα­ σία.· 1167 Πογιατζής, Δ. Σολιάτης κ.α.ν. Χριστοδουλίδη

(1990)Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Αιτητή πρόβαλε το επι­ χείρημα ότι η ανελαστική προσέγγιση του θέματος όπως έχεικαθορισθεί στις δύοπιοπάνωαποφάσεις έχει εγκατα­ λειφθεί καιότι σε μεταγενέστερες αποφάσειςτουτοΑνώ­ τατο Δικαστήριο αναγνώρισε την αμέλεια ή παράλειψη 5 του δικηγόρου του Αιτητή ως λόγο ικανό ναδικαιολογή­ σει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστη­ ρίου υπέρ της παράτασηςτου χρόνου υποβολής της έφε­ σης. Ο κ. Τριανταφυλλίδης υποστήριξε τη θέση του με αναφορά σε δύο αποφάσεις που το Ανώτατο Δικαστήριο 10 εξέδωσε στην άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδο­ σίας. Ηπρώτηαπότις δυοαυτέςαποφάσεις,που εκδόθη­ κε 21/2 μόνο μήνες μετά την έκδοση της απόφασηςστην υπόθεση Αοΐζου ν. Κοντεάτης .(ανωτέρω) και που είναι απόφασητηςΟλομέλειας μεπλειοψηφία3προς2,εκδόθη- 15 κε στην υπόθεση Νίκη Γεωργίου ν. τηςΔημοκρατίας

(1968)1 Α.Α.Δ. 411,η οποίαυιοθέτησε προγενέστερη από­ φαση στην υπόθεση Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν.Μα­ ρίας Καραμιχαήλ και δυο άλλων

(1967)1 Α.Α.Δ. 61.Η δεύτερη απόφασηείναι Δικαστηρίου Μονομελούς σύνθε- 20 σης καιεκδόθηκεστις 14Οκτωβρίου 1989 στηνΠροσφυγή Αρ. 230/84 Ι.και Α. Φιλίππουν.Δημοκρατίας*. Και στις δύο αυτές υποθέσεις το Δικαστήριο άσκησε τηδιακριτική του ευχέρεια κάτωαπότηΔ.-35, θ.2 και τηΔ.57, θ.2.υπέρ της αιτούμενης παράτασης παρά το γεγονός ότι σύμφωνα 25 με ορισμένες γνώμες πουεξεφράσθησαν,πιοδύσκολαεπι­ τρέπεται παράτασηόταν η έφεση στρέφεται εναντίον της νομιμότητας διοικητικής πράξηςπαρά σε υποθέσεις αστι­ κήςφύσης. Καιστις δύοπιοπάνωαποφάσειςτονίστηκε ότι η δια- 30 κριτικήευχέρεια τουΔικαστηρίου είναιαπεριόριστη-ότιη άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας εξαρτάται απο­ κλειστικά απότα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθευπόθε­ σης- και ότι ηαπροσεξία,το λάθος ήηαμέλεια τουδικη­ γόρου του αιτητή είναι δυνατό να αποτελεί σε μερικές 35 περιπτώσεις ικανοποιητικό λόγο για την παράτασητης προθεσμίας. *Δεν έχει ακόμα δημοσιευτεί. , 1168 1 ΑΛΛ, Σολιάτηςκ.α.ν. Χριστοδοχιλίδη Πογιατζής, Δ. Είναι γεγονός ότι οι αρχέςπου έχουν εκτεθεί στις δύο αυτές υποθέσεις καθορίζουν μια πιο επιεική προσέγγιση σε μερικές περιπτώσεις που παρατηρείται λάθος ήαμέ­ λεια τουδικηγόρουτουαιτητή.Υιοθετούμεαυτήτην προ5 σέγγισηηοποίαέχει τις ρίζες της σε προγενέστερες απο­ φάσεις του Εφετείου μας και στηρίζεται στην ερμηνεία που έδωσαν τα Αγγλικά Δικαστήρια στους αντίστοιχους θεσμούς πουείναιόμοιοι μετουςδικούςμας, σύμφωναμε την οποία λόγος πουαναφέρεταισε λάθος ήπαρεξήγηση 10 τουεφεσείοντα ή τουδικηγόρουτουείναιδυνατόναγίνει δεκτόςως ικανοποιητικόςλόγοςγιαπαράτασητηςπροθε­ σμίας σε ορισμένεςπεριπτώσεις, αλλά ανθαγίνει δεκτός ήόχι εξαρτάταιπάλιναπόταιδιαίτεραγεγονότατηςσυγ­ κεκριμένης υπόθεσης. Σχετικές επί τουπροκειμένου είναι 15 οι υποθέσεις Ειρήνη ΚώσταΧατζημιχαήλν. Μαρίας Κα­ ραμιχαήλ και δυο άλλων (ανωτέρω) και Kerorkian ν. Burney[1937] 4All E.R.97, C.A. Οιδύουποθέσεις πουεπικαλείταιοευπαίδευτος συνή­ γορος του παρόντααιτητήαποτελούν περιπτώσεις υιοθέ20 τησηςτηςπιοπάνωπροσέγγισης καιεφαρμογήςπάνωστα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε μιας από αυτές των αρχών που καθορίζει η προσέγγιση αυτή. Τα ιδιαίτερα αυτάπεριστατικάτους έγειραντελικάτηνπλάστιγγαυπέρ της παράτασης της προθεσμίας. Όμως, κατά τη γνώμη 25 μας,διαφέρουν ουσιαστικά από τα περιστατικά τηςπα­ ρούσας υπόθεσης. Η παράθεση των περιστατικών τους πουακολουθεί κάμνει,κατάτη γνώμη μας, εμφανή τη δια­ φοράπουέχουμε εντοπίσει. Στην υπόθεση Νίκη Γεωργίουν. Δημοκρατίας (ανωτέ30 ρω) ηαλλοδαπήαιτήτρια είχε απελαθείαμέσως μετάτην έκδοσητηςπρωτόδικηςαπόφασηςμετηνοποίαείχεαπορ­ ριφθεί ηπροσφυγήτης εναντίοντηςαπέλασηςτης.Τοεύ­ ρηματουΔικαστηρίου ήτανότι δεν είχετις αναγκαίες δι­ ευκολύνσεις για να επικοινωνήσει με το δικηγόρο της 35 μετάτην έκδοσητηςαπόφασηςκαιπριναπελαθεί*ότιείχε επικοινωνήσει από το εξωτερικό με το δικηγόρο της με αλληλογραφία* και ότι ένεκα της παράλειψης ήαμέλειας 1169 Πογιατζής, Δ. Σολιάτηςκ.α.ν.Χριστοδουλίδη

(1990)του δικηγόρου της, η αίτηση για παράταση του χρόνου υποβλήθηκε τρεις μόνο μέρες μετά την εκπνοή της προθε­ σμίας για υποβολήτης έφεσης της. Τα γεγονότα στην υπόθεση Φιλίππου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ήταν ότι ο Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα- 5 τίας που χειριζόταν την υπόθεση είχε αρρωστήσει μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης και χρειάστηκε να εισαχθεί στο νοσοκομείο καινα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.Λόγωαυτών τωνγεγονότων ηέφεση καταχωρή­ θηκε μια μόνο μέρα μετά τηλήξη της καθορισμένης προθε- 10 σμίας. Το Δικαστήριο τόνισε ότι αποφάσισε να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμαπαράτασηςεν όψει των ειδικών περι­ στατικών της υπόθεσης χωρίς, όμως, να θεωρείται ότι η ασθένεια του δικηγόρου που χειρίζεται την υπόθεση, ανε­ ξάρτητα από το χρόνο και τις ειδικές συνθήκες, αποτελεί 15 αφ' εαυτής λόγο παράτασηςτης προθεσμίας υποβολής της έφεσης. Σε αντίθεση με τα γεγονότα των δύο πιο πάνωυποθέ­ σεων, στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχουν, ούτε ο αιτητής επικαλείται άλλα συντρέχοντα περιστατικά αποκαλυ- 20 πτικά της ύπαρξης κάποιας μορφής αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης του. Δεν μας έχει υποδειχθεί οποιαδήποτευπόθεση στην οποία η παράλειψη ή η αμέλεια του δικηγόρου να καταχωρήσει εμπρόθεσμα την έφεση του έχει θεωρηθεί από μόνη της ως 25 ικανοποιητικός λόγος για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ τηςπαράτασηςτηςπροθε­ σμίας. Εν όψει όλων των ανωτέρω, έχουμε τη γνώμη ότι στην παρούσα περίπτωση ο αιτητής δεν έχει αποσείσει το 30 βάρος της απόδειξης που τον βαρύνει και δεν μας έχει ικανοποιήσει ότι συντρέχουν αρκετοί λόγοι για να ασκή­ σουμε τη διακριτική μαςεξουσία υπέρ της έκδοσης τουαι­ τούμενου διατάγματος. Η αίτηση, επομένως, απορρίπτε­ ται με έξοδα σε βάροςτου αιτητή. 35 Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα. 1170