(1990)23Φεβρουαρίου,1990 [ΠΙΚΗΣ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/σιές] ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ, Εφεσείοντες-Ενάγοντες, ν. ΚΑΡΠΗ ΚΑΖΑΝΓΖΙΑΝ. Εφεσίβλητον-Εναγόμενου (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7873). Πολιτική Δικονομία — Συνεταιρισμός — Οι Περί Πολιτικής Δικο νομίας θεσμοί, Θ.7,Καν. 5 — Παρά τον προσωπικό χαρακτήρα της εμφάνισης τον συνεταίρου, διάδικος παραμένει ο συνεταιρι σμός — Όλα τα μεταγενέστερα διαδικαστικά διαβήματα γίνονται στο όνομα τον συνεταιρισμού — Τούτο ισχύει και για έφεσηκατά 5 της οποιασδήποτε πρωτόδικης απόφασης. Πολιτική Δικονομία — Παραδοχή στην Υπεράσπιση — Κατά πόσο μπορεί το Δικαστήριο, χωρίς προηγουμένη αίτηση για απόφαση βάσει του Θ.24,Καν. 6, να προχωρήσειστη διαπίστωση της υπάρ ξεως της παραδοχής προ τον τέλους της δίκης — Αρνητική ηαπά- 10 ντηση στο ερώτημα. Ο εφεσίβλητος (ενάγων)ήγειρεαγωγήνεναντίοντσυ συνεταιρι σμού RENATA SHOES, αξιώνοντας ποσό £28,
- Συνέταιροι ήσανο ίδιος,ησύζυγοςτουχαιτοζεύγος Ελληνίδη. Οι τελευταίοι δύο εμφανίσθησανκαι εκδήλωσαντηνπρόθεσητουςναυπερασπι- 15 σθούν τον συνεταιρισμόν. Κατάτηνημέραακροάσεωςτηςαγωγήςτοπρωτόδικο Δικαστή ριο,τηαιτήσει του δικηγόρουτουενάγοντα,έκρινε ότι η παράγρα φος 6 της Υπεράσπισης συνιστούσε παραδοχήγιαποσό£9,
- Η παρούσα έφεση προσβάλλει την εν λόγω ενδιάμεση απόφασητου 20 Δικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο,αφούαπέρριψε προδικα στική ένσταση ότι κακώς η έφεση έγινε στο όνομα του συνεταιρι σμού (Βλ. το πρώτο από τα πιο πάνωπεριληπτικάσημειώματα), αποδέχθηκε την έφεση, γιατί οι διατάξεις της Πολιτικής Δικονομίας δεν παρέχουνευχέρειαγιαπροσδιορισμό παραδοχήςγεγονό- & των ή διαπίστωση ευρημάτων έξω από το πλαίσιο της δίκηςκαι ανεξάρτητα από την υποβολή αίτησης για έκδοση απόφασηςγια οποιοδήποτεμέρος της απαίτησης είναι παραδεκτό (θ.24,Καν.6). Εν πάση περιπτώσει το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η παρά- 128 1 ΑΛΑ. Ελληνίδης &άλλην.Καζαντζιάν γράφος6της Υπερασπίσεως δενσυνιστά παραδοχή. Η έφεσηεπιτρέπεται με έξοδα. Έφεση. Έφεσηαπότους εναγόμενους κατά της απόφασηςτου 5 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Δημητρίου, Αν. Π.Ε.Δ.καιΠαπαδοπούλου(κα),Ε.Δ.) πουδόθηκεστις 17 Απριλίου, 1989 (Αρ.Αγωγής 1012/84) μετηνοποίατο Δι καστήριο έκρινε ότι ηπαράγραφος 6 της έκθεσης υπερά σπισης συνιστούσε παραδοχή για την οφειλή μέρους της 10 απαίτησηςγια ποσό £9,282.-και διαπίστωσε ότι ηαγωγή ηγέρθηκανονικάκαιότι έπρεπε νασυνεχιστεί μετονσυ νεταιρισμό ωςεναγόμενο. Α; ΜαρκίδηςκαιΑ.Πασχαλίδης, για τουςεφεσείοντες. Σ.Τεβλετιάν, για τονεφεσίβλητο. 15 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ηαπόφασητου δικαστηρίου θαδοθεί απότονΔικαστήΓ.Μ.Πική. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ο'Καρπής Καζαντζιάν, ο εφεσίβλητος, είναι ο ένας απότους τέσσερεις εταίρους του συνεταιρι σμούRenataShoes.Οιάλλοι τρεις είναιη σύζυγος τουκαι 20 τοζεύγος Ελληνίδη,οΑνδρέας καιη Σωτηρούλλα.Τομε ρίδιο του καθενός απότους τέσσερεις συνεταίρους είναι 25%. Ο Καρπής Καζαντζιάν ενήγαγε τον συνεταιρισμό καιαξίωσετηναποπληρωμή σ'αυτόνποσού£28,600.- που αντιπροσώπευε δάνειο προς τον συνεταιρισμό. Ηαγωγή 25 επιδόθηκε στα άλλα τρία μέλη του συνεταιρισμού περι λαμβανομένης και της συζύγου του. Ητελευταία δεν εμ φανίστηκε. Οι άλλοι δυο εμφανίστηκαν και εκδήλωσαν τηνπρόθεσητουςναυπερασπίσουντηνυπόθεσητουσυνε ταιρισμού. 30 ΚατάτηνημερομηνίαακρόασηςτοΠλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έκρινε (μετάαπόαίτησητουδικη γόρουτου εναγομένου) ότι ηυπεράσπισηκαι συγκεκριμέ129 Πικής,Δ. Ελληνίδης&άλλη ν. Καζαντζιάν
(1990)να ηπαράγραφος 6 συνιστούσεπαραδοχήγιατην οφειλή μέρους τηςαπαίτησηςγιαποσό£9,282.-Διαπίστωσανεπί σης ότι η αγωγήδενηγέρθηαντικανονικά καιότι η αγωγή έπρεπε να συνεχιστεί μετον συνεταιρισμό ως εναγόμενο, θέσηπουυποστηρίζεται,όπως αναφέρεταιστην απόφαση απότιςπρόνοιεςτηςΔ.7 θ.5. 5 Οι δύοσυνεταίροι αμφισβήτησανεξ ονόματοςτουσυ νεταιρισμού την απόφασητου δικαστηρίου και υπέβαλαν έφεσηακολουθώντας ουσιαστικάτην ίδιαδιαδικασίαπου ακολούθησαν και ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου. ^ Η ειδοποίηση έφεσης επίσης φέρει τον συνεταιρισμό ως εφεσείοντα και ταυτόχρονα προσδιορίζει ότι το ζεύγος Ελληνίδηείχεκινήσει τονμηχανισμόγιατηνυποβολήέφε σης. Ο κ. Τεβλετιάν υπέβαλε ότι ηδιαδικασίααυτήείναι αντικανονική, επειδήτο ζεύγος Ελληνίδη δεν είναι διάδι- 15 κοι. Υπέβαλε ότι μόνον διάδικοςστην υπόθεση μπορείνα ασκήσει έφεσηεναντίοντηςαπόφασηςτουδικαστηρίου. Οι πρόνοιες της Δ.7 Θ.5 υποστηρίζουν ότι παρά τον προσωπικό χαρακτήρα της εμφάνισης του συνεταίρου, διάδικος παραμένει ο συνεταιρισμός του οποίου τα συμ- 20 φέρονταοι συνεταίροι υπερασπίζονται. Το ίδιο ισχύεικαι για την υποβολήέφεσης. Οιδιατάξειςτουπιόπάνωκανό νατηςΠολιτικήςΔικονομίας ορίζουνμεταξύάλλων: "..., but all subsequent proceedingshall,nevertheless, continueinthenameof thefirm". 25 Σε μετάφραση:"...,αλλάόλαταμεταγενέστερα διαδικαστικάδιαβή ματα θασυνεχίσουν, παραταύτα, στο όνομα του συνε ταιρισμού". Η έφεση αποτελεί μεταγενέστερο διάβημα που καλύ- 30 πτεται απότις πρόνοιες του προαναφερθέντα κανόνα. Η εξέταση τωναντίστοιχων διατάξεωντωνπαλαιώνθεσμών τουΑνωτάτου Δικαστηρίου τηςΑγγλίαςστιςοποίες εδρά ζεται ηΔ.7 Θ.5 (Ord.48 ar.5),καιτηςνομολογίας σχετικά 130 1 ΑΛΛ. 5 ΕλληνΙ&ης& άλλη ν. Καζαντζιάν Πικής,Δ. μετηνεφαρμογήτους υποστηρίζει ότι παράτηνπροσωπι κή ανάμειξη του συνεταίρου ο οποίος εμφανίζεται,η εμ φάνιση συναρτάται αποκλειστικά με τα συμφέροντα του συνεταιρισμού που αποτελεί καιτο μόνο διάδικο -White Book, 1958, σελ. 1161 κ.επ. Στο ίδιο σύγγραμα διευκρινί ζεται ότι καθιερωμένες αρχές τουκοινού δικαίουεπιβάλ λουν την ύπαρξηαντιστοιχίας μεταξύ οποιασδήποτεαπό φασης του δικαστηρίου και των δικαιωμάτων των διαδίκων. 10 Έφεση ηοποία υποβάλλεται με πρωτοβουλία του συ νεταίρου εναντίον απόφασηςκατάτουσυνεταιρισμού και OL δικονομικοί κανόνες πουαφορούν την άσκηση της δεν ρυθμίζονται ειδικά απότις διατάξειςτωνθεσμών της Πο λιτικής Δικονομίας. Εξυπακούεταιόμως απότις πρόνοιες της Δ.7 Θ.5 ότι ισχύουν οι ίδιοι κανόνες πουδιέπουν την 15 εμφάνιση ενώπιον τουπρωτόδικου δικαστηρίου.Τα δικο νομικά μέτρα λαμβάνονται εξ ονόματος του συνεταιρι σμού,τουπλασματικούδιαδίκου,ενώεξειδικεύεται η ταυ τότητα του ατόμου ή των ατόμων που κινούν την διαδικασία. Ο συνεταιρισμός δεν έχει νομική οντότητα 20 ανεξάρτητα από εκείνη των εταίρων που τον συνιστούν. •ΣτοWhiteBookστην σελ. 1162αναφέρεται:"In every action against partners sued in the firm name every subsequent proceeding must be headed with thefirm nameas defendants". 25 Στηνπροκείμενη περίπτωση ηέφεση ηγέρθη εξ ονόμα τος του συνεταιρισμού ο οποίος καθορίζεται ως ο εφεσείων, ενώ στην ειδοποίηση προσδιορίζεται ότι εκείνοι που υπερασπίζονται την υπόθεση των εφεσειόντων είναι οι εταίροι οι οποίοι κατονομάζονται. Όχι μόνον οι πρό30 νοιες της Δ.7 Θ.5 παρέχουν δικονομικό έρεισμα για τον τρόποπουασκήθηκεη έφεσηαλλάκαιγενικότερα οι πρό νοιες της Πολιτικής Δικονομίας που διέπουν την άσκηση τουδικαιώματος της έφεσης (Δ.35)είναι προσαρμοσμένες στην αρχή ότι κάθε πρόσωπο που επηρεάζεται από από35 φάση ή διαταγή του δικαστηρίου νομιμοποιείται να την 131 Πικής,Δ. Ελληνίδης&άλλη ν.Καζαντζιάν
(1990)εφεσιβάλει. Άλλωστεοεφεσείων υποχρεούταιναεπιδόσει την ειδοποίηση της έφεσης σε κάθε πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από την απόφασηή διαταγή η οποία προ σβάλλεται* και το ίδιοτο δικαστήριο μπορεί αυτοβούλως να διατάξει την επίδοση ειδοποίησης σε πρόσωπο άλλο 5 απότουςδιαδίκουςοποτεδήποτετούτοκρίνεταιαναγκαίο λόγω του επηρεασμούτων συμφερόντων τουαπότοαντι κείμενο της έφεσης (Δ.35 Θ.5). Καιανακόμαδιαπιστώνα με οποιαδήποτε παράλειψη στην τήρηση των σχετικών διατάξεων της Πολιτικής Δικονομίας τα γεγονότα της 10 υπόθεσης θα δικαιολογούσαν την εφαρμογή των προ νοιώντηςΔ.64Θ.
- Η αντιμετώπιση του ουσιαστικού θέματος που εγείρε ται με την έφεση δεν παρουσιάζει ιδιαίτερηδυσκολία. Οι διατάξεις της Πολιτικής Δικονομίας δεν παρέχουν ευχέρεια για τον προσδιορισμό παραδοχήςγεγονότων ήτην διαπίστωση ευρημάτων έξω απότο πλαίσιοτης δίκηςκαι ανεξάρτητα απότηνυποβολήαίτησηςγιατηνέκδοσηαπό φασης για οποιοδήποτε μέρος της απαίτησηςγίνεταιπα ραδεκτό.(Δ.24 θ.6). ^ Οι πρόνοιες τηςΔ.29 Θ.2τις οποίες έχει επικαλεστεί ο κ. Τεβλετιάν σχετίζονται με τον προσδιορισμό ειδικής υπόθεσης ήθέματος (special case)πουαφορά αποκλειστι κάνομικό θέμα,η επίλυση τουοποίουκρίνεταιπρόσφορη ή αναγκαία κατά παρέκκλιση από τα δικονομικά θέσμια 25 τηςδίκης. Ταεπίδικαθέματαείναιεκείναταοποία προσδιορίζο νται στην δικογραφία.Ηδιαπίστωση γεγονότος έξωαπό το πλαίσιο της δίκηςκαι ανεξάρτητααπότην ετυμηγορία του δικαστηρίου δεν είναι επιτρεπτή εκτός εκεί πουγίνε- 30 ται ειδική πρόβλεψη από τους δικονομικούς θεσμούς, όπως είναι η περίπτωσητηςΔ.24 θ.
- Ημεταγενέστερηαί τηση του εφεσίβλητου γιατηνέκδοσηαπόφασηςγια μέρος της απαίτησηςβάσειτηςΔ.24 θ.6 φανερώνεικαιπρακτικά το πρωθύστερο της διαπίστωσης για την ύπαρξη παραδο- 35 χήςγιαμέροςτης απαίτησης. 132 2 0 1ΑΛΛ. 5 Ελληνίδης&άλλη ν. Καζαντζιάν Πιχής,Δ. Ανεξάρτητα απότην έλλειψηδικονομικού ερείσματος για την διαπίστωση στην οποία είχε προβεί το δικαστήριο στην υπεράσπισηδεν γίνεται καμιάανεπιφύλακτη παρα δοχήοφειλής. Μιααπότις υπερασπίσεις πουπροβάλλονται (πάρα. 1)είναι εκείνη του δεδικασμένου ήτης ύπαρ ξης κωλύμματος (estoppel)στην επιδίωξητωνθεραπειών πουοεφεσίβλητος επιζητείμετηναγωγήτου. Δεν θα εξετάσουμε, διότι το θέμα δεν εγείρεται ενώ πιον μας,την εισήγηση του δικηγόρου των εφεσειόντων 10 ότιηαγωγήείναιεκβάθρουαντικανονική. Τέλοςδενπαραγνωρίζουμεότι είναιδύσκολο ναχαρα κτηριστεί η επίμαχη διαπίστωση ως απόφασηήδιαταγή τουδικαστηρίουγιασκοπούς έφεσης (Δ.35 Θ.2).Δεν είναι αφ' εαυτής καθοριστική των δικαιωμάτωντωνδιαδίκων 15 ούτε επιβάλλει την εκτέλεση οποιασδήποτε υποχρέωσης. Δεν θα επεκταθούμε όμως στο Θέμα αυτό το οποίο ούτε ηγέρθηαπότους διαδίκους ούτε έχει συζητηθεί. Περιορι ζόμαστε στην διαπίστωση ότι οι διατάξεις του άρθρου 25.3 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 (Ν 14/60)είναι 20 αρκετάευρείες ώστεναμαςπαρέχεταιηευχέρεια ναακυ ρώσουμε τηνεπίδικη απόφαση-διαπίστωση. Ηέφεσηεπιτρέπεται μεέξοδα. 133