1ΑΑΛ. 24 Μαΐου, 1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΟΠΑΤΖΗΣ.Δ/στές] ΚΩΣΤΑΣ ΣΙΑΚΑΛΛΗΣ, Εφεσείων-Αιτητής, ν. ΤΑΣΣΟΥ ΣΕΡΓΙΔΗ (Αρ.2), Εφεσίβλητου-Καθ'ου η αίτηση. (Αίτηση στην Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7741). 5 Πολιτική Δικονομία — Έφεση— Επαναφορά εφέσεως θεωρηθείσης ως απορριφθείσης λόγω παρόδου τηςπροθεσμίας (Θ.35, Καν. 22) των τριών μηνών για κατάθεσηποσού χρημάτων ή αιτήσεως ορι σμού — Το Δικαστήριο δεν πρέπει να αρνείται επαναφοράν, αν συντρέχουν ικανοί λόγοι που να δικαιολογούν την παρατηρηθείσα καθυστέρηση— Παράτηνμακράν καθυστέρηση, ησυγκατάθεση τον εφεσίβλητου στην επαναφορά αποτελεί λόγον θεμελιούντα διαταγήν επαναφοράς. 10 15 Μετά την απόρριψητης αιτήσεως του εφεσίβλητου στην εν . λόγω υπόθεσηγιααπόρριψητης εφέσεως επί τω ότι ηέφεση θεω ρείται ήδη απορριφθείσα,ο εφεσείωνκαταχώρησετηνπαρούσααί τησηεπαναφοράς τηςεφέσεως. Οεφεσίβλητος,πουαρχικάυπέβαλε ένσταση, εν τέλει απέσυρε την ένσταση και συγκατετέθηστην επαναφορά της εφέσεως. Το Ανώτατο Δικαστήριο απεδέχθη την αίτησηκαιδιέταξεεπαναφοράτηςεφέσεως. Επαναφορά εφέσεως. Ουδεμία διαταγή για έξοδα: Αναφερόμενεςαποφάσεις: Kyriacou v.Gcoighiades
(1970)1C.LJi. 145· HadjiPan'agi v.HadjiPanagi
(1974)1C.LJi.60 Harakisv.Fevgali
(1979)1C.L.R. 293· Anastasiou v.DcmetriouandAnother
(1980)1C.LJi. 573. 361 Σιακαλλήςν.Σεργίόη(Αρ.2)
(1990)Αίτηση. Αίτηση για την επαναφορά της έφεσης που είχε κατα χωρηθεί στις 10 Οκτωβρίου, 1988 και η οποία θεωρήθηκε ότι είχε απορριφθεί μόλις έληξε η προθεσμία των τριών μηνών που προνοείται στη Δ.35, Θ.22 των Κανόνων Πολι τικής Δικονομίας χωρίς ο εφεσείων να είχε μέχρι τότε συμμορφωθεί με τις πρόνοιες των θεσμών 6
(1)και 21 της Διάταξης 35 των πιο πάνω Κανόνων. Ν. Παπαενσταθίον, για τον εφεσείοντα-αιτητή. 5 JQ Ν. Παπαμιλτιάδονς με Γ. Σεργίδη, για τον εφεσίβλητοκαθ'ον η αίτηση. Cur. adv. vult. ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα απαγγείλει ο Δικαστής Ι.Πογιατζής. 25 ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ.: Με την αίτηση του αυτή ο εφεσείων μας καλεί να ασκήσουμε τη διακριτική μας εξουσία κάτω από τη Διάταξη 35, θεσμός 22 των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας, υπέρ της επαναφοράς της έφεσης που είχε κα- «ο ταχωρήσει στις 10 Οκτωβρίου, 1988, και ηοποία θεωρήθη κε ότι είχε απορριφθεί μόλις έληξε η προθεσμία των τριών μηνών που προνοείται στην πιο πάνω διάταξη χωρίς ο εφεσείων να είχε μέχρι τότε συμμορφωθεί με τις πρόνοιες των θεσμών 6
(1)και 21 της Διάταξης 35 των πιο πάνω Κανόνων. 25 Τα γεγονότα έχουν σε συντομία ως εξής:Κατά παράβαση σχετικών επιτακτικών προνοιών των πιο πάνω θεσμών ο εφεσείων παράλειψε εντός τριών μηνών από της καταχώρισης της έφεσης του να υποβάλει 30 αίτηση για τον ορισμό της ή να καταθέσει χρήματα στο Πρωτοκολλητείο για την ετοιμασία των πρακτικών παρά την αποστολή στο δικηγόρο του έγγραφης ειδοποίησης από το Πρωτοκολλητείο στις 24 Οκτωβρίου, 1988, με την 362 1 ΑΛΛ. 5 Σιακαλλήςν.Σεργίδη(Αρ.2) Πογιατζής,Δ. οποίαείχεκληθεί νακαταθέσειποσό£15.- γιατηνετοιμα σία των πρακτικών,ηοποίαόμως, όπως ισχυρίζεται σή μερα ο αιτητής, θα πρέπει να παράπεσε γιατί ουδέποτε έφθασεσταχέριατουδικηγόρου του. Ένα περίπου μήνα μετά τη λήξητης τρίμηνηςπροθε σμίας ο εφεσίβλητος κατάθεσε ο ίδιος στο Πρωτοκολλη τείο στις 11Φεβρουαρίου,1989, ταχρήματαγιατην ετοι10 μασία των πρακτικών,εννέα δε μήνες μετά τη λήξητης ίδιας προθεσμίας ο εφεσείων καταχώρησε στις 15Νοεμ βρίου, 1989, αίτηση για ορισμό της έφεσης γι'ακρόαση. Στομεταξύόμως οεφεσίβλητος είχεκαταχωρήσειστις 14 Νοεμβρίου, 1989, αίτηση με την οποίαζητούσε τηναπόρ15 ριψη της έφεσης για την παράλειψη του εφεσειοντα να συμμορφωθεί μετις πιο πάνωπρόνοιες των θεσμών 6
(1), 21 και22 των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας. Ηαίτηση εκείνη απορρίφθηκεως περιττή ενόψει του γεγονότος ότι η έφεση ήταν τότε ανύπαρκτηγια όλους τους σκοπούς, 20 αφούσαναποτέλεσμα των επιτακτικώνπρονοιών τουθε σμού22*η έφεσηθεωρείταιότιείχεαπορριφθείμόλιςείχε λήξει ηπιο πάνωπροθεσμία των τριών μηνών στις 9 Ια νουαρίου, 1989. Ησχετική απόφασητουΔικαστηρίου εκ δόθηκεστις 15Φεβρουαρίου, 1990,καιδενέχειακόμαδη μοσιευθεί. 25 Οεφεσείων καταχώρησετηνπαρούσααίτησητουοκτώ μέρες μετάτην έκδοση της πιοπάνωαπόφασης.Ο εφεσί βλητοςκαταχώρησεένσταση εναντίοντηςπαρούσας αίτη σης του εφεσειοντα, κατάτην έναρξη όμως της ακροαμα30 τικής διαδικασίας με δήλωση του ενώπιον μαςαπόσυρε την ένσταση τουκαιμαςκάλεσε ναεκδόσουμε τοαιτούμε νο απότον αντίδικο του διάταγμαεπαναφοράςτης έφε σης στο στάδιο που ήταναμέσως πριν θεωρηθεί ότι είχε απορριφθείγιατους λόγους πουαναφέραμεπιοπάνω. 35 Η διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο κάτω απότοθεσμό22τηςΔιάταξης35τωνΚανόνωνΠολιτικής Δικονομίας ναεπαναφέρειή όχι απορριφθείσαέφεσηεξε* Iftheappellant bejust. 363 Πογιβτζής, Δ. Σιακαλλήςν.ΣεργΙδη(Αρ.2)
(1990)τάστηκε σε αριθμόυποθέσεων στις οποίες τονίστηκε ότι, παρά το γεγονός ότι είναι επιθυμητό να υπάρχει τέλος στις δικαστικές διαδικασίεςσύμφωνακαι μέσα στις χρο- 5 νικέςπροθεσμίες πουπρονοούνοι ΚανόνεςΠολιτικήςΔι κονομίας,τοΔικαστήριοδενπρέπεινααρνείταιναασκεί, με φειδώ βέβαια,την εξουσία του υπέρ τηςεπαναφοράς αν κατάτην κρίση του συντρέχουν ικανοί λόγοι στησυ γκεκριμένη περίπτωση. Ενδεικτικά αναφέρουμε επί του 10 προκειμένου τις υποθέσεις
(1)ΚώσταςΚυριάκου ν. ΓιανούλλαςΓεωργιάδου
(1970)1Α.Α.Δ. 145,στην οποία το νίστηκε ιδιαίτερα η ανάγκηνα δικαιολογηθεί επαρκώς η καθυστέρηση,
(2)ΚάθλινΧ'ΊΙαναγή ν.Πάνου Χ'Ήαναγή
(1974)1Α.Α.Δ. 60,
(3)Βαλεντίνος Χαράχης ν. Ταννούς 15 Φεβγαλί
(1979)1Α.ΑΑ 293 και
(4)Δημήτριος Αναστα σίου ν.ΕλένηςΔημητρίουκαι Άλλον
(1980)1 Α.Α.Δ. 573, στην οποία διατάχτηκε η αιτούμενη επαναφορά για το λόγο ότι ταγεγονότα πουτέθηκαν ενώπιον τουΔικαστη ρίουκρίθηκανως"εξαιρετικά". 20 Κρίνουμε ταγεγονότατηςπαρούσας υπόθεσηςωςεπί σης εξαιρετικά παρά τη μακράκαθυστέρηση, ενόψει της απόσυρσης της ένστασης εκ μέρους του καθ'ου ηαίτηση εφεσίβλητου καιτην εισήγηση τουναεκδόσουμε το αιτού μενο διάταγμα. Η θέσηαυτή τουεφεσίβλητου έκρινεβασι κάτηντύχητηςπαρούσαςαίτησηςτουεφεσειοντα. 25 Λαμβανομένων υπόψηόλων των ανωτέρω, ασκώντας επί τουπροκειμένου τηδιακριτικήμαςεξουσία εκδίδουμε διάταγμα επαναφοράςτης έφεσης ως η αίτηση του εφε σειοντα. 30 Η έφεση θαοριστεί σε εύθετο χρόνο απότονΠρώτοκολλητή. Δεν εκδίδουμε οποιαδήποτεδιαταγήαναφορικάμετα έξοδα. Αίτησηεπιτυγχάνει, 364