(1990)20Ιουνίου, 1990 [ΜΑΛΑΧΤΟΣ.ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ,Δ/στές] ΑΔΕΛΦΟΙ ΙΑΚΩΒΟΥ (ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΙ) ΛΤΔ., Εφεσείοντες, ν. ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΛΑΜΟΥ Χ'ΝΙΚΟΛΑ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 6944). Πολιτική Δικονομία — Προθεσμία — Παρέκταση — Εφαρμοστέες αρχές — Η σύγχρονη προσέγγιση — Παρέκταση προθεσμίας άντε· φέσεως — Πώς ασκείται ηδιακριτική εξουσία. Οι Εφεσείοντες υπέβαλαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αίτηση ακυρώσεως αποφάσεως (award) Διαιτητή. Ο Εφεσίβλητος υπέβαλεν ένσταση, εγείροντας θέματα,τόσον ουσίας, όσο και τύπου της Αιτήσεως. Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο απέρριψετηνΑίτησηγια λό γουςουσίας,χωρίς νααναφερθείσταεγερθέντα θέματατύπου. Ως αποτέλεσμα υποβλήθηκεηπαρούσαέφεση.Μετάαπό 3αναβολές ηακρόασηάρχισε στις21.4.87, όταναγόρευσε και ετελείωσε την αγόρευση του ο δικηγόρος των Εφεσειόντων. Η περαιτέρω ακρόασηανεβλήθηγιατην 1.6.88. Την23.4.87ο Εφεσίβλητοςκατεχώρησε την παρούσαν Αίτησηγια παρέκτασητης προθεσμίαςκα ταχωρήσεως Αντεφέσεως προς έγερση του θέματος τύπουτηςαρ χικήςΑιτήσεως. 5 ™ 15 Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας την Αίτηση,αποφάσι σε: Οι προθεσμίες των θεσμών πρέπει να τηρούνται. Η παράταση είναι εξαιρετικό νομικό μέτρο, ηδιακριτικήεξουσία τουΔικαστη ρίου είναι ευρεία, ελεύθερη καιαδέσμευτηκαιακείταισύμφωνα με 20 τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Καθυστέρηση, ειδικά όταν είναι μακρά, πρέπει να αιτιολογείται ικανοποιητικά,διαφορετικά απο τελείανυπέρβλητο εμπόδιογιατον παραβάτητων θεσμών. ΗΑίτηση απορρίπτεται με έξοδα. 25 Αναφερόμενες υποθέσεις: Christodoulou and Another v. Attorney-Generalof Republicand 470 1 ΑΛΛ. Α/φοί Ιακώβουν.Χατζηνιχόλα Others
(1972)1CL&. 205· Madina Maritimev.Jeropoulos &Co.
(1980)1CLR. 623· Cosmo-Plast v. ChemieLinz
(1984)1CLR. 833· 1 Revid v.Prentice HallIncorporated[1969] 1AUEJt. 772Edwards v.Edwards[1967]2All EJi. 1032Ratnam v.Cumarasamy[1964]3All EJi. 933PavlouandAnother v. Cacoyiannis andOthers
(1963)2 CLR. 405, 406HadjiMichadv.KaramichaelandOthers
(1967)1CLR. 61· Loizou v.Konteatis
(1968)1C.LJt. 29V Kyriakides v.Kyriakides
(1969)1C.LJi.373· Ioannidouv.Dikeos andAnother
(1970)1CLR. 241· CourtisandAnother (No.1) v.Iasonides
(1972)1CLR. 56· Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Kiamil and Another
(1973)1C.LA,V Charalambous v. Charalambides Dairies Ltd.
(1984)1CLR. 19· Samanisv.Symillides
(1985)1C.L.R. 187. Αίτηση. Αίτηση από τον εφεσίβλητο για άδεια και παράταση χρόνου γιακαταχώριση αντέφεσης. Δ. Κούτραςγια Ε. Ευσταθίου, για τουςεφεσείοντες. Λ. Παπαφιλίππου, για τονεφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσειοΔικαστής κ. Στυλιανίδης. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. Ο εφεσίβλητος με την αίτηση αυτή 471 Στυλιανϋης,Δ. Α/φοΙΙακώβουν.Χατζηνιχολα
(1990)ζητάάδεια καιπαράτασηχρόνουγιακαταχώριση αντέφεσης. Οιεφεσείοντες μετηναγωγήτουςστοΕπαρχιακόΔικα στήριοΛάρνακας-Αμμοχώστουαξιώνουναπότονεφεσί βλητο £55,099.-,υπόλοιπο δυνάμει σύμβασης εργολαβίας γιαανέγερσηκτιρίου- πολυκατοικίας. Στις30 Ιουλίου, 1983,τοΕπαρχιακόΔικαστήριο,ύστε ρααπόκοινή προφορικήαίτησητων δικηγόρωντων δια δίκων, όρισε διαιτητή -επιμετρητή για το σκοπό και με τουςόρουςπουαναφέρονταιστοπρακτικό. 5 10 Μετά την καταχώριση της απόφασης του διαιτητήεπιμετρητή,οι εφεσείοντες μεαίτησηζήτησαντην ακύρω σητηςαπόφασης(award)τουδιαιτητή. Ο εφεσίβλητος καταχώρισε ειδοποίηση ένστασης και υποστηρικτική ένορκο δήλωση. Προβλήθηκε ως προκα- 15 ταρκτικός λόγος ένστασης παρατυπία της αίτησης για τουςλόγους πουαναφέρονταιστην ένορκο δήλωση.Η έν στασηκάλυψεκαιτηνουσίατηςαίτησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, ύστερα από ακροαματική διαδικασία, σε επιφυλαχθείσα απόφαση του, απόρριψε 20 τηναίτηση.Δεν έκαμεόμωςκαμμιάαναφοράστολόγοτης παρατυπίας. Οι εφεσείοντες πρόσβαλαντην πιο πάνωαπόφασημε την παρούσα έφεση που καταχωρίσιηκε στις 15 Μαΐου,
- Η έφεση ορίστηκε για ακρόαση στις 14 Απριλίου, 25
- Οι δικηγόροι των διαδίκωνπαρουσιάστηκανενώπιον Εφετείου με άλλη σύνθεση, αλλά, λόγω συνεχιζόμενης ακρόασης σε άλλη έφεση,για έλλειψηχρόνου το Εφετείο ανάβαλετηνακρόαση στις22 Ιουνίου,
- 30 Η ακρόαση αναβλήθηκεστις 12 Νοεμβρίου, 1987 και τελικά στις 21 Απριλίου, 1988.Τηντελευταία ημέραοδι472 1ΑΛΛ. Α/φοί Ιακώβουν.Χατζηνικόλα ΣτυλιανΙδης Δ. κηγόροςτωνεφεσειόντωνσυμπλήρωσετηναγόρευση του. Η ακρόασηαναβλήθηκετην 1 Ιουνίου, 1988, πρόδηλα γιανααγορεύσειοδικηγόροςτου εφεσίβλητου. 5 Στις 23 Απριλίου, 1988,καταχωρίστηκε ηπαρούσααίτηση. Οι εφεσείοντες έδωσαν ειδοποίηση ένστασης με υπο στηρικτικήένορκο δήλωση. Ηαίτησηβασίζεται στους θεσμούςΠολιτικής Δικονο μίας Δ.35 θ.10,Δ.57 θ.2 και στις γενικές εξουσίες του Δι10 καστηρίου.ΟΘ.10τηςΔ.35 έχει:- 15 20 25 30 "
- Itshall notunderany circumstancesbe necessary for arespondent tomake across-appeal; butif heintends upon the hearing of the appeal to contend that the decision of the Court below should be varied, he shall give a written notice of his intention,specifying in what respects hecontendsthatthedecision shouldbe varied,to any parties or person who may be affected by his contention, and to the Registrar of the Court of Appeal. Such notice shall set forth fully the respondent's grounds and reasons therefor for seeking to have the decision varied on appeal. The noticegiven to the Registrar shall be filed by him with the record of theappeal. Thenotice required by this rule shall be not less than a six days' notice inthecase of anappeal from ajudgment (whether final or interlocutory) or final order, andnot less than a two days' notice in the case of an appeal from an interlocutory order; but these times may be varied by order of the President of the Court of Appeal, an office copy of which shall be served with the notice aforesaid. The omission to give such notice shall not diminish the powers conferred by rule 8 of this Order upon theCourt of Appeal, but may, in the discretion of the Court, be ground for an adjournment of theappeal,orfor a special orderasto costs." 473 Στνλιανίοης, Δ. Α/φοΙΙακώβουν.Χατζηνιχολα
(1990)Οι θεσμοί ορίζουν περιοριστικά προθεσμία μέσαστην οποίαπρέπειναδίδεταιειδοποίησηαντέφεσης,όχι ολιγό τερο από έξι ημέρες σε έφεση απόαπόφαση(τελική ήεν διάμεση)καιτελική διαταγήκαιδύοημέρες σε έφεση από ενδιάμεσηδιαταγήπριντηνημέρατηςακρόασης. 5 Η πρόβλεψη αυτή είναι παρόμοια με τη Δ.58 Θ.6των Αγγλικών Δικαστικών θεσμών που ίσχυαν πριν το 1962 καιτηςΔ59 θ.6τωννέων. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου -αιτητήυπόβαλε ότι η 10 καθυστέρηση οφειλόταν στο ότι αρχικά δεν έκρινε ότι ήταναναγκαίαη αντέφεση, αλλά,μετάτηνακρόαση, μελέ τησεκαι αποφάσισενα καταχωρίσει την αντέφεσηγιανα επιληφθεί το Ανώτατο Δικαστήριο όλων των πτυχώντης υπόθεσης. Οι εφεσείοντες δεν θα επηρεαστούν και είναι προςτο συμφέρο τηςδικαιοσύνης ναδοθούνηζητούμενη 15 άδειακαιπαράταση.Αναφέρθηκε στις υποθέσειςAlisavou Christodoulou andAnotherv.The Attorney-General of the RepublicandOthers
(1972)1C.L.R.205*Madina Maritime v. Jeropoulos & Co.
(1980)1C.L.R.623* και Cosmo-Plast 20 v.ChemieLinz
(1984)1 C.L.R. 833. Ο δικηγόρος των εφεσειόντων υπόβαλε ότι ημακρά αδικαιολόγητη καθυστέρηση και το προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας στην έφεση αποτελούν ανυπέρβλητο εμπόδιοστην επιτυχίατηςαίτησης.Περαιτέρω ισχυρίστη κε ότι οι εφεσείοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά 25 αν επιτραπείη αίτηση. Οι τρεις πιο πάνω Κυπριακές υποθέσεις διαφορο ποιούνται από την παρούσα.Τα θέματα που εγείρονταν στις αντεφέσεις ήτανστενά συνυφασμένα με τα ζητήματα που ήγειρανοι εφέσεις καιοιδικαστικέςαποφάσειςαίτιο- 30 λογήθηκαναπόταεξαιρετικάειδικάπεριστατικάτης κάθε μιας. Η προσέγγιση των Δικαστηρίων, αναφορικά με τις προθεσμίες πουορίζονταιστους Θεσμούς, είναιπολύδια φορετική από τις δικαστικές αντιλήψεις του περασμένου 35 474 1ΑΛΛ. Λ/φοΙ Ιακώβουν.Χατζηνιχόλα Στυλιανϋης, Δ. αιώνα. Στην υπόθεση Revici v. Prentice HallIncorporated [1969] 1All E.R. 772 ο ΔικαστήςDenning,M.R.,είπε στη σελ. 774:5 10 15 "Counsel for theplaintiff referred ustotheoldcases in the last century of Eaton v. Storer and Atwood v. Chichester, and urged that time does not matter as long as the costs are paid. Nowadays we regard time very differently from what they did in the nineteenthcentury. We insist on the rules as to time being observed. We have had occasion recently to dismiss many cases for want of prosecution when-people have not kept to the rules as to time. Sohere,althoughthetime is notsovery long, it is quite long enough. There was ample time for considering whether there should be an appeal or not.(I should imagine it was considered).Moreover (andthis is important), not a single ground of excuse is put forward to explain thedelay andwhy hedidnotappeal." ΟΔικαστήςEdmundDavies είπεταακόλουθα:- 20 25 30 35 "When aparty hasexceeded to asubstantial degreethe time limit set by the Rules of the Supreme Court within which aninterlocutory stephastobe taken,canit be said that he is entitled to have his time extended simply on undertaking to pay any costs occasioned by his delay, so that a judge who nevertheless refuses to extend his time must necessarily be regarded as having exercised his discretion wrongly? Thenoticeof appealhereinsubmits (ineffect) that the question calls for an affirmative answer,certainly in cases where it is not shown that the other side have suffered irreparable damage as aresult of thedelay. Idisagree. On the contrary, the rules are there to be observed; and if there is non-compliance (otherthanaminimalkind),that is somethingwhichhas tobe explained away.Prima facie, if no excuse is offered, no indulgence should be granted: 475 Στνλιανϋης,Λ. Λ/φοΙ Ιαχώβονν.Χατζηνικόλα
(1990)see Ratnam v. Cumarasamy, per LORD GUEST." Στην υπόθεση Edwards v. Edwards [1967]2 All E.R. 1032 ο SirJocelyn Simonείπεστησελ. 1034:"So far as procedural delays are concerned, 5 Parliament has left a discretion in the courts to dispense with the time requirements in certain respects. That does not mean,however, that the rules are to be regarded as, so to speak, antique timepieces of an ornamental value but no chronometric significance, so that lip service only need be paid to them. On the contrary, in my view, the 10 stipulations which Parliament has laid down or sanctioned as to time are to be observed unless justice clearly indicates thatthey should be relaxed." Ο Λόρδος Δικαστής Guest, εκδίδοντας την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπήςτου Ανακτοβουλίου στην υπόθέση Ratnam v. Cumarasamy [1964] 3 All E.R. 933, είπε στησελ. 935:- 15 "The rules of court must,prima facie, be obeyed, and, in order to justify a court in extending the time during which some step in procedure requires to be taken, there 20 must be some material onwhich the court can exerciseits discretion. If the law were otherwise, a party in breach would have an unqualified right to an extension of time which would defeat the purpose of the rules which is to provide a time table for the conduct of litigation. The 25 only material before the Court of Appeal was the affidavit of the appellant." Με βάση τη Δ.57 Θ.2, που αντιστοιχεί με τη Δ.64 Θ.7 των παλαιώνκαιΔ.3 Θ.5 των νέων Αγγλικών Δικαστικών θεσμών, και το θ.10 της Δ.35, το Δικαστήριο έχει εξουσία 30 να παρατείνει την προθεσμία που καθορίζεταιστους θε σμούς. Σε μία σειρά υποθέσεων το Ανώτατο Δικαστήριο εξέ τασε τις πρόνοιες για παράτασηχρόνου για καταχώρι- 476 1ΑΛΛ 5 1Q 15 Α/φοί Ιακώβουν.Χατζηνικόλα Στνλιανϋης,Δ. ση έφεσης - (βλ. Areti PavlouandAnother v. GeorgeP. Cacoyiannisand Others
(1963)2 C.L.R. 405, 406* Erini CostaHadjiMidiad v. MariaKaramichael and two Others
(1967)1 C.L.R. 61· Andreas P. Loizou v. Panayiotis Ch. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291* Leonidas Kyriakides v. Antonis Kyriakides
(1969)1 C.L.R. 373· Theodora Ioannidou v. Charilaos Dikeos andAnother
(1970)1C.L.R. 241· Omiros Th.CourtisandAnother (No. 1) v. Panos K. Iasonides
(1972)1 C.L.R. 56· The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil andAnother
(1973)1 C.L.R. 1· Charalambous v. Charalambides Dairies Ltd
(1984)1 C.L.R. 19· Samanis v. Symillides
(1985)1 C.L.R. 187). Στο "The Supreme Court Practice"
(1982), αναφορικά με την καθυστέρηση,διαβάζουμετα ακόλουθα στη σελ. 960:"59/15/2 Principlesuponwhichextension given.An extension must be asked for promptly and any delay explained". 20 Στη σελ. 17σε σχόλιο στην παράγραφο 3/5/1 αναφέρεται:- 25 "The Rules of the Supreme Court as to time have to be observed, and if substantial delay occurs without any explanation being offered, the court is entitled, in the exercise of its discretion,to refuse theextension of time, e.g., to serve a notice of appeal from the Master to the Judge in Chambers, even though the delay could be compensated for by costs andnoinjustice would be done totheotherparty..." 30 Οι προθεσμίες και οι χρόνοι που ορίζονταιαπότους θεσμούς πρέπει να τηρούνται. Η παράταση του χρόνου είναι εξαιρετικό δικονομικό μέτρο.ΤοΔικαστήριο έχειευ ρεία διακριτική εξουσίαναπαρατείνει το χρόνο. Ηεξου σία αυτή είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με 477 ΣτνλιανΙδης,Δ. Α/φοΙΙακώβουν.Χατζηνιχόλα
(1990)βάσηταγεγονότα της κάθεσυγκεκριμένης υπόθεσης.Κα θυστέρηση,ειδικάότανείναιμακρά, πρέπεινααιτιολογεί ται ικανοποιητικά, διαφορετικά αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιογιατονπαραβάτητωνπροθεσμιών. Η συνάφεια και ησύνδεσητων ζητημάτων που εγείρονται στην αντέφεση με τους λόγους της έφεσης είναι στοιχείο τοοποίολαμβάνεταιυπόψη. 5 Ηπρόνοιατων θεσμών κάμπτεταιμετηνάσκησηδια κριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρτου αιτητή,εάν οι πιο πάνωαρχές ικανοποιούνταικαι ηπαράτασηείναι 10 προς το συμφέρον της δικαιοσύνηςκαιταδοσμένα γεγο νότα της συγκεκριμένης υπόθεσης συνηγορούν υπέρ αυτής. Στην παρούσααίτησηυπάρχειπολύ μακρά καθυστέρη σηγιατην οποίαδενδόθηκεικανοποιητική εξήγηση.Η αί- 15 τηση υποβλήθηκε ύστερα απότρεις εμφανίσεις στοΔικα στήριο για ακρόαση. Τα ζητήματα που εγείρονται στην αίτηση δεν έχουν καμμιά συνάφεια με τους λόγους της έφεσης. Μεβάση τις πιοπάνωαρχέςκαιταστοιχεία πουτέθη- 20 κανενώπιοντουΔικαστηρίουηκρινόμενηαίτηση απορρί πτεται. Ο εφεσίβλητος αιτητήςναπληρώσει ταέξοδα τωνεφεσειόντων. Αίτησηαπορρίπτεταιμεέξοδασε βάροςτονεφεσίβλητου. 478