clr/1990/1990_1_517.pdf

(1990)ως Νόμοςδεν ετύγχανε εφαρμοστέος. σε: Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας τηνΈφεση, αποφάσι­

1. Η μαρτυρία του ιδίου του Εφεσείοντος σχετικά με την πε­ ρίοδο εργοδοτήσεως υπήρξε μάλλον νεφελώδης. Τα έγγραφατων 5 Κανονισμών των δύο ταμείων δεν ρυθμίζουν τους όρους εργοδότησης, αλλά τις προϋποθέσεις για την απόκτησητων ευεργετημά­ των,που εξασφαλίζουν. Μπορεί εύλογα ναδημιουργούσαν προσδοκίαν εργοδοτήσεως μέχρι συμπληρώσεως του 6Όού,αλλά τούτο δεν μπορεί να εξισωθεί μευποχρέωση του Εργοδότηνα εργοδότη- 10 σει τον Εφεσείοντα μέχρι του 60ού της ηλικίας του. Οι όροι συμ­ βάσεως καθορίζονται από το περιεχόμενόν της. Στηνπαρούσαν περίπτωση τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία ενίσχυαν την θέσητηςΕφεσίβλητης περίσυμβάσεως αορίστουδιαρκείας.
2. Το έννομον αποτέλεσμα του άρθρου 30 του Περί ΤερματισμούΑπασχολήσεως Νόμου,1967 (Ν.24/67)είναι: ** (α)Διαφορές,που αφορούνπαραβίασηδικαιωμάτωνεκ του εν λόγω Νόμου υπάγονται στην αποκλειστικήν δικαιοδοσίαντου Δι­ καστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών. (β)Το διασφάλιζαμενο από το εδάφιο 2 του άρθρουδικαίωμα 20 προσφυγήςσε ΕπαρχιακόΔικαστήριο εξυπακούει ευχέρεια διεκδικήσεωςαποζημιώσεωνβάσειάλλουνόμουήαρχώνδικαίου. (γ)Το δικαίωμαδιεκδικήσεως αποζημιώσεων πέραντων ορίων τουεν λόγω Νόμουυποδήλωναδικαίωμαδιεκδικήσεωςαποζημιώ­ σεων ανεξάρτητακαιέξω απότο πλαίσιο τουενλόγω Νόμου. 25 (δ)Ο εν λόγω Νόμοςδεν επηρεάζει ήκαταργείτον περίΣυμβά­ σεων Νόμο,Κεφ.149ήτις αρχέςτουΚοινού Δικαίου,στονβαθμό, που ρυθμίζουν σχέσεις εργασίας ή τις συνέπειες της διαρρήξεώς των. Ο πρωταρχικός σκοπός του εν λόγω Νόμου ήτανηπροστα­ σία των δικαιωμάτων των εργοδοτουμένων. θ α ήταν αντινομία, αν ο νόμος αφαιρούσε απ* αυτούς πλέον εκτεταμέναδικαιώματα, που δυνατόν να έχουν βάσειτουΔικαίου των Συμβάσεωνήάλλων νομικών αρχών.
3. Ο καθορισμός των δικαιωμάτων του Εφεσείοντος έγινε με βάσηεσφαλμένο νομικό πλαίσιο.
4. Σύμβαση εργοδοτήσεως αορίστου διαρκείας υπόκειται σύμ­ φωνα με το Αγγλικό Κοινόν Δίκαιον, που εφαρμόζεται στην Κύπρο δυνάμει του άρθρου 29 (ΐχγ) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 (Ν.14/60) σε τερματισμό μετηνπαροχήνλογικήςπροειδοποιήσεως.
5. Τι συνιστά λογικήν προειδοποίηση εξαρτάται από την φύση 518 30 35 40 1 Α.ΛΛ. 5 Στυλιανίδηςν.British American Ins.Co. της εργασίας,την ζήτηση των υπηρεσιών, εκείνων, που μπορεί να προσφέρει ο εργαζόμενος στην ελεύθερη αγορά,καιτηνδιάρκειαν της εργοδοτήσεώς του. Κυμαίνεται σύμφωνα με την νομολογίαν από 1 μέχρι 12 μήνες. Περίοδος 12 μηνών εξυπακούεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις,κυρίωςγιαδιευθυντικές θέσεις.
6. Ενόψει των ανωτέρω και εφόσον επεδικάσθησαν αποζημιώ­ σεις για χρονικήν περίοδο μεγαλυτέραν του έτους ηΈφεσηπρέπει νααπορριφθεί. 1 „ Η Έφεσηαπορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή ι υ για έξοδα. Αναφερόμενη υπόθεση: Dobie v. BumsInternational[1984]3All EJi.
7. Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Χατζητσαγγάρης, Π.Ε.Δ.καιΚραμβής,Ε.Δ.)πουδόθηκεστις 17 Αυγούστου, 1988 (Αρ. Αγωγής 343/86) μετηνοποίαεπιδικάστηκεστον ενάγοντα το ποσό των £27,306.- σαν αποζημιώσεις γιά διάρρηξη εκ μέρους των εναγομένων της σύμβασης εργο20 δότησής του που προέκυψε από τον πρόωρο τερματισμό της. 15 Α. Μαρκίδης, για τονεφεσείοντα. Ξ.Κληρίδης, για τουςεφεσίβλητους. Cur. adv. vult. 25 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ηαπόφασητου Δικαστηρίου θαδοθεί απότονΔικαστήκ.Γ.Μ. Πική. ΠΙΚΗΣ Δ. Μετάαπό 16ετήκαι πλέον εργοδότηση του εφεσείοντα στην ασφαλιστική εταιρεία των εφεσίβλητων, στις 29.9.85 οι εργοδότες τερμάτισαν τις υπηρεσίες του 30 χωρίςπροειδοποίησηή λόγο. Όπως αναγνώρισαν οι εφεσίβλητοι οι υπηρεσίες του 519 Πιχής,Δ. Στυλιανίδηςv.BritishAmerican Ins. Co.

(1990)τερματίστηκαν για ναανανεωθεί ηδιεύθυνση τουκλάδου των εργασιών τους στην Κύπρο και τηΜεσόγειο. 'Οταν τον απέλυσαν ο εφεσείων ήταν ηλικίας 45 χρόνωνκαι υπηρετούσε ωςΓενικός Διευθυντής Μεσογείου. Στοστά­ διο της υπηρεσίας του ο εφεσείων ανήλθε όλα τασκάλο- 5 πάτια της υπαλληλικής ιεραρχίας της εταιρείας στην Κύπροκαιστηγύρωπεριοχή. Ξεκίνησετο 1969 ωςπαρα­ γωγός ασφαλειών. Τον επόμενο χρόνο προάχθηκε σε υπεύθυνο τουπροσωπικού καιδύο χρόνια αργότερασε διευθυντήτου γραφείουτηςΛευκωσίας. Το 1977 ανέλαβε 10 ως διευθυντής Κύπρουκαιτον επόμενοχρόνοδιευθυντής Μεσογείου. Από το 1980 μέχρι τοντερματισμότωνυπηρε­ σιών τουυπηρέτησεωςγενικόςδιευθυντής Μεσογείου. Μετην αγωγήτου στο ΕπαρχιακόΔικαστήριοΛευκω­ σίας οεφεσείων αξίωσε αποζημιώσειςγιαδιάρρηξηεκ μέ- 15 ρουςτωνεφεσίβλητων τηςσύμβασηςεργοδότησής του που προέκυψε απότονπρόωρο τερματισμό της. Ηθέσητου, όπως προσδιορίστηκε στην απαίτησητου, ήτανότι ησύμ­ βασηήτανκαθορισμένης διάρκειας και πρόβλεπε την εργοδότησή του μέχρι το 60ό έτος της ηλικίας του.Ως απο- 20 τέλεσμα του πρόωρου τερματισμού της ο εφεσείων υπέστη, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του,απώλειεςκαι ζημιά ίσεςμε τιςαπολαβέςτουγιαταεπόμενα 15χρόνια της υπηρεσίας του. Οιεφεσίβλητοι αρνήθηκαντους ισχυ­ ρισμούς του, συγκεκριμένα ότι η σύμβαση εργοδότησης 25 του εφεσείοντα ήταν καθορισμένης διάρκειας·πρόβαλαν τη θέση ότι ήταν ακαθόριστης διάρκειας υποκείμενη σε τερματισμό μετά από λογική προειδοποίηση. Και επειδή τερμάτισαν τιςυπηρεσίες του χωρίς να δώσουν την ανα­ μενόμενη προειδοποίηση, προσέφεραν στον εφεσείοντα 30 ποσό£30,000.- ως αποζημίωση,ποσότοοποίοοτελευταί­ οςδεναποδέχθηκε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απόρριψε τηθέσητου εφε­ σείοντα ότιησύμβαση εργοδότησής του ήτανκαθορισμέ­ νης διάρκειας.Μετάτην εξέτασητηςπροφορικήςκαιγρα- 35 πτής μαρτυρίας έκρινε ότιησύμβαση ήτανακαθόριστης διάρκειας υποκείμενη σε τερματισμό μετά απόλογική προειδοποίηση.Καιεφόσονδεδόθηκεηαναγκαίαπροειδο520 1 ΑΛΛ. 5 Στυλιανίόηςv. BritishAmerican Ins. Co. Πικής, Δ. ποίηση, ο εφεσείων εδικαιούτο στις αποζημιώσεις που προβλέπει ο Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος 1967 (Ν.24/67όπως τροποποιήθηκε)για τον χωρίςαποχρώνταλόγοτερματισμότηςεργασίαςτου.Η αποζημίωση καθορίστηκεσε£27,306, ποσό ίσο με(α) τις απολαβέςκαι ωφελήματα ενός έτους - £24,273.- και πρόσθετα (β) με μισθόέξι εβδομάδων(αντίπροειδοποίησης)-£3,033.-. Στη μαρτυρία του ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστη­ ρίουο εφεσείων υποστήριξε ότι ηδιάρκειατηςεργοδότη10 σής του είχε καθορισθεί με προφορικήσυμφωνία μεταξύ τουκαιτων εργοδοτών του.Αυτήσυνομολογήθηκε, όπως είπε,μεαξιωματούχοτηςεφεσίβλητης εταιρείας.Η μαρτυ­ ρίατουγιατις συνθήκες κάτωαπό τις οποίες είχε καταρ­ τισθεί αυτή η συμφωνία ήταν, κρινόμενη με επιείκεια, 15 ασαφής.Δεν επεδίωξε, όπως είπε,τηβεβαίωσητης μετην καταχώρησητηςσεγραπτόκείμενο,ενόψειτηςβεβαίωσης πουπαρεχότανγιατηνύπαρξη τηςαπότοσχέδιοασφάλι­ σης του προσωπικού (superannuation plan) (τεκμήριο 22) και τους όρους του Ταμείου Προνοίας του προσωπικού 20 (τεκμήριο42)καθώςκαιπροτάσειςπουτουείχανυποβλη­ θείαπότουςεργοδότεςτουστοπαρελθόνγιατηναναθεώ­ ρησητωνόρωνυπηρεσίαςτου(τεκμήριο24).Τηνπεποίθη­ ση του εφεσείοντα ότι η χρονική διάρκεια της σύμβασης τουεπεκτεινόταν μέχρι ταεξήντατουχρόνια,ενδυνάμωσε 25 και ηγνώση ότι πολλά μέλητου ανώτερου προσωπικού είχαν αφυπηρετήσει σ' εκείνητην ηλικία που συνιστάκαι το υποχρεωτικό όριο αφυπηρέτησηςόλων των μελώντου προσωπικού. Τη θέση των εφεσίβλητων υποστήριξε με προφορική 30 μαρτυρίαενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου οκ. Van Zanden,πρώηναξιωματούχοςτης εταιρείας(Senior VicePresident)πουείχεχειριστεί στοπαρελθόνκαιήτανενήμε­ ροςγιατους όρους εργασίαςτου εφεσείοντα. Ο μάρτυρας όχι μόνο αρνήθηκε την ύπαρξη ρητής ή εξυπακουόμενης 35 συμφωνίας για την εργοδότηση του εφεσείοντα μέχρι το 60ό έτοςτηςηλικίας του,αλλάκατάθεσεότιηεργοδότηση του προσωπικού για καθορισμένη διάρκεια αντίκειται στηνπολιτικήτηςεταιρείας.Επίσηςστιςπεριπτώσειςπου 521 Πικής, Δ. Στυλιανίόηςv.BritishAmerican Ins.Co.

(1990)η εργοδότηση του προσωπικού των εφεσίβλητων στην Κύπρο διέπεται απόγραπτήσυμφωνία ηδιάρκειατηςεργοδότησης δενκαθορίζεται στη σύμβαση αλλά υπόκειται σε τερματισμό μετάαπό προειδοποίηση ενός μηνός.Τογε­ γονός αυτόέγινεπαραδεκτόή δεναμφισβητήθηκεαπό τον 5 εφεσείοντα. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο έκρινε τημαρτυρίατουεφε­ σείοντα αναφορικάμε τηχρονική διάρκειατης εργοδότη­ σής του νεφελώδη και αβάσιμη.Εξάλλου τα έγγραφαστα οποία βασίστηκε οεφεσείων δεν καταμαρτυρούσαν,όπως 10 κατέληξε το Δικαστήριο, τηνύπαρξηκαθολικής πολιτικής της εταιρείας για την εργοδότηση των μελών του προσω­ πικούμέχρι το 60ό έτος. Η μαρτυρίατουκ.Zandenκρίθη­ κε αξιόπιστη καισεαρμονία μετο σύνολοτων στοιχείων που κατατέθηκαν στοδικαστήριο και που έτειναν ναρί- 15 ψουν φως στην πολιτική των εφεσίβλητων για τη χρονική διάρκεια εργοδότησης τουπροσωπικούγενικά,καιτηςεργοδότησης του εφεσείοντα ειδικά.Σύμφωναμετα ευρήμα­ τα τουΔικαστηρίου ημεταξύ τωνμερών σύμβαση ήταν ακαθόριστης χρονικής διάρκειας υποκείμενη σε τερματι- 20 σμό μετάαπόλογικήπροειδοποίηση. Και επειδήδε δόθη­ κε ηαναγκαίαπροειδοποίηση οεφεσείων δικαιούτο στις αποζημιώσεις που προβλέπει οΝ.24/67για τον άνευ λό­ γουτερματισμό τηςαπασχόλησης του.Μετηνέφεση αμφι­ 2 5 σβητούνται: (α) Ταευρήματα τουπρωτόδικου δικαστηρίουως προς την αξιοπιστία των δυο μαρτύρων και γενικάτο εύρημαγιατηχρονικήδιάρκειατης σύμβασης, καιστην περίπτωση πουολόγοςαυτόςκρίνεταιανεδα­ φικός, (β)τονομικό πλαίσιοκαθορισμού τωναποζημιώσε­ ων για τις οποίες είναι υπόλογος οεργοδότης.Σύμφω­ να με την εισήγηση τουεφεσείοντα η αγωγή του δεν εδράζεται στα δικαιώματα που του παρέχει ο Ν.24/67 αλλά σεεκείνα πουαπορρέουναπότον Περί Συμβάσε- 35 ωνΝόμοΚεφ. 149καιτιςγενικές αρχές δικαίου. 522 30 1 Α.Α.Δ. Στυλιανίόηςv. BritishAmerican Ins.Co. Πικής,Δ. ΗέφεσηεναντίοντωνευρημάτωντουΔικαστηρίουέχει ως λόγο (α)την παράλειψηδιεξοδικής εξέτασης τηςμαρ­ τυρίαςκαι(β) τηνεσφαλμένη ερμηνείατωνεγγράφωνπου κατατέθηκαν. Εξέτασητης μαρτυρίας θααπέληγε, σύμφω5 ναμετονεφεσείοντα,σεαποδοχήτηςθέσηςτουότι η σύμ­ βαση εργοδότησής του ήταν καθορισμένης διάρκειας. Αξιολόγηση τους μεορθήερμηνείατουπεριεχομένου τους θα μπορούσε εύλογα σύμφωνα μετον εφεσείοντα ναοδη­ γήσει στο συμπέρασμα ότιεξυπακούεται υποχρέωση των 10 εργοδοτών γιαεργοδότησητουπροσωπικούτηςεταιρείας μέχρι το60όέτος στην απουσία αποχρώντος λόγουγια προγενέστεροτερματισμότηςεργοδότησής τους. Ιδιαίτερη αναφοράέγινεστην παράγραφο4τουσχεδίου ασφάλισης και στον Κ.13των Κανονισμών πουδιέπουν τη λειτουρ15 γία του Ταμείου Προνοίας.Ταέγγραφααυτά, έγινε εισή­ γηση, φανερώνουν όχι μόνο τηνπολιτική της εταιρείας για την ασφάλιση του προσωπικού,αλλάκαταδεικνύουν επίσηςκαιτουςόρουςεργοδότησήςτου. Αντίθετα οκ.Κληρίδης υποστήριξε ότικανένααπό τα 20 έγγραφαπουκατατέθηκανδερυθμίζειτουςόρουςεργοδότησης του προσωπικού,ούτε υποδηλώνει άμεσαήέμμεσα ότι τα μέλητου προσωπικού εργοδοτούνται μέχρι τα60 τουςχρόνια. Εξετάσαμε τοπεριεχόμενο των εγγράφων που έχουν 25 κατατεθείκαιέχουμε ναπαρατηρήσουμετα ακόλουθα: Πρώτο,κανένααπόταέγγραφαδεν αποβλέπει (εκτης φύσης του) στον καθορισμό τωνόρων εργοδότησηςτου προσωπικού γενικά ήοποιασδήποτετάξηςτου ειδικά. Το σχέδιο ασφάλισης και οι κανονισμοί τουΤαμείουΠρο30 νοίας προσδιορίζουν τιςπροϋποθέσεις για τηναπόκτηση των ευεργετημάτων που εξασφαλίζουν. Εύλογα θαμπο­ ρούσαν να διεγείρουν προσδοκίαγια τη συνέχισητηςερ­ γοδότησης μέχρι του ορίου αναγκαστικής αφυπηρέτησης, η οποίαόμως δεμπορείναεξισωθείμευποχρέωσηγιατην 35 εργοδότηση του προσωπικού μέχρι τηνηλικία εκείνη(60ό έτος). Τουναντίον μπορεί να λεχθεί ότι τα σχέδια,στο βαθμόπου ρίπτουν φωςστο θέμα,υποστηρίζουν τοαντί523 Πιχής,Δ. Ιχυλιανίδης v.BritishAmerican Ins. Co.

(1990)θετο μετηναναφοράπουγίνεται στοκείμενο τουςσταδι­ καιώματα του προσωπικού σε περίπτωση αποχώρησης πριν το ανώτατοόριο αφυπηρέτησης.Οκαθορισμόςανώ­ τατου ορίου αφυπηρέτησης δε δεσμεύει αφ' εαυτούτην εταιρεία ναπαράσχει εργοδότηση στοπροσωπικό μέχρι την ηλικία εκείνη. Ηαναφοράστο 60ό έτος ωςτο ανώτα­ το όριο αφυπηρέτησης δεν εξυπακούει άμεσα ή έμμεσα υποχρέωση γιαεργοδότηση τωνμελών του προσωπικού μέχρις εκείνη τηνηλικία. 5 Ως θέμααρχήςηδιάρκειασύμβασης εργασίαςκαθορί- 1 0 ζεται απότους όρους της.Στοβαθμόπουηπολιτικήτης εταιρείαςσχετικά μετουςόρους εργοδότησης τουπροσω­ πικού μπορεί ναδιαφωτίσειτοθέματο οποίοεξετάζεται, τα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δι­ καστηρίουσυνηγορούσαν υπέρτων θέσεων των εφεσιβλή- ** των.Ότιδηλαδήπολιτικήτης εταιρείαςήτανη εργοδότη­ σητουπροσωπικούγιαακαθόριστοχρονικόδιάστημακαι ότι η σύμβαση εργασίαςυπόκειτοσετερματισμό μετά από λογικήπροειδοποίηση. Ημαρτυρίατου εφεσείοντα εύλο­ γα κρίθηκε απότοΔικαστήριο ως ασαφήςκαιαόριστη.Η 20 κατάληξη στην οποίααγόμεθαείναιότι δενυπάρχειπεδίο για παρέμβαση μετα ευρήματααξιοπιστίας και γενικότε­ ρα ταευρήματατου πρωτόδικουδικαστηρίου ως προςτα πρωτογενή γεγονότα. Σύμφωνα μ' αυτά η μεταξύ των μερών συμφωνία για τη διάρκεια της εργοδότησης του 25 εφεσείοντα ήτανακαθόριστηςχρονικής διάρκειας υποκεί­ μενησε τερματισμό μετά από λογική προειδοποίηση. Με τηδιαπίστωσηαυτήκαταρρέειοπρώτοςκαικύριοςλόγος της έφεσης. Παρόλοπουη αγωγήτου εφεσείοντα δενείχε διαζευκτικήβάσητο κενό δενκρίθηκε απότο Δικαστήριο 30 ότι δημιουργούσε κώλυμα στην εξέταση και επίλυσητης διαφοράς ωςπροςτιςαποζημιώσεις πουοεφεσείων εδικαιούτο για τη διάρρηξηεκ μέρους των εφεσίβλητων της σύμβασης στοβαθμό που επέβαλλε τηνπαροχή λογικής προειδοποίησης για τοντερματισμό των υπηρεσιών του. 35 Προφανώς διότι έκρινε ότι το μείζον περιλαμβάνεικαι το έλασσον. Τοθέμα δεθαμας απασχολήσει διότι δεν έχει υποβληθεί αντέφεσηκαισυνεπώς δενεγείρεται στο σημείο αυτό θέμαπρος εξέταση σταπλαίσια τηςδευτεροβάθμιας 524 1ΑΛΛ. Στυλιανίδηςv. BritishAmerican Ins. Co. Πιχής,Δ. δικαιοδοσίας μας. 5 Ό,τι θα μας απασχολήσει είναι οδεύτερος λόγος της έφεσης,δηλαδήκατάπόσοοιαποζημιώσεις καθορίστηκαν μέσα στο σωστό νομικό πλαίσιο καιβάσει τωνορθών αρχώνδικαίου σεσχέση πάντα μετούψος τωναποζημιώ­ σεωνπουαπονεμήθηκαν. Η εισήγησητου εφεσείοντα είναι ότιοΠερίΤερματι­ σμού Απασχολήσεως Νόμος δεν τυγχάνει εφαρμογής. Εφόσονοεφεσείων δε διεκδικεί,όπως εξήγησεοκ. Μαρ10 κίδης, αποζημιώσεις βάσει του Ν.24/67οι διατάξεις του δεντυγχάνουν εφαρμογής.Η αγωγή τουεφεσείονταεδρά­ ζεταισεπαράβαση σύμβασηςκαιοι διεκδικήσειςτου βασί­ ζονται στον Περί ΣυμβάσεωνΝόμοΚεφ. 149 καιτιςγενι­ κές αρχέςδικαίου.Το κείμενο του άρθρου30τουΝ.24/67 15 (όπως τροποποιήθηκεαπότον Ν.6/73)αίρειοποιαδήποτε αμφιβολία,εισηγήθηκε οκ. Μαρκίδης,ως προς τοδικαιϊκό πλαίσιο τηςαγωγής και τουκαθορισμού των αποζη­ μιώσεων. Μετηναγωγή τουστο ΕπαρχιακόΔικαστήριοο εφεσείων προέβησεανέκκλητη εκλογήγια τονκαθορισμό 20 χωνδικαιωμάτων του,που προέκυψαν απότη διάρρηξη της σύμβασης εργοδότησης βάσει του δικαίουτωνσυμβά­ σεων. Αντίθετα οκ.Κληρίδηςυποστήριξε τηθέσηη οποίαυι­ οθετήθηκε απότοπρωτόδικο δικαστήριο καιεισηγήθηκε 25 ότιβασίζεταισεορθήεκτίμηση των κανόνων δικαίουγια τον καθορισμό τωναποζημιώσεων γιατον άνευ λόγου τερματισμό τηςαπασχόλησης τουεργοδοτουμένου. Σύμ­ φωνα μετηνεισήγησητουτοδικαίωμαγιααποζημιώσεις, καθώς και οκαθορισμός των αποζημιώσεων που μπορεί 30 ναδιεκδικηθούν για τον άνευ λόγου τερματισμόαπασχό­ λησης, διέπονται καιρυθμίζονται αποκλειστικά απότις διατάξειςτουΠερίΤερματισμούΑπασχολήσεως Νόμου. Τοθέματοοποίοεγείρεταικαιπρέπεινα αποφασισθεί δεν έχει αντιμετωπισθεί άμεσα,όπως μαςπληροφόρησαν 35 οιδικηγόροι και των δύο πλευρών, σεοποιαδήποτεπρο­ γενέστερηαπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου. Γι' αυτό 525 Πιχής, Δ. Στυλιανίδηςv. British American Ins.Co.

(1990)δενήσανσεθέσηναδιαφωτίσουντοθέμαμεαναφοράστη νομολογία. Κρίνουμε σκόπιμο, πριν προχωρήσουμε στην εξέτασητου σημαντικού θέματος που έχει εγερθεί,να πα­ ραθέσουμε τις διατάξειςτουάρθρου30τουΝ.24/67 (όπως τροποποιήθηκε μετοΝ.6/73). 5 "30

(1)ΤοΔικαστήριον ΕργατικώνΔιαφορώνκέκτη­ ταιαποκλειστικήν αρμοδιότητανααποφασίζηεπίαπασών των εργατικών διαφορώντων αναφυομένωνσυνε­ πείατης εφαρμογής τουπαρόντοςΝόμουή οιωνδήποτε Κανονισμών εκδοθέντων δυνάμει αυτούήαμφοτέρων, ίο περιλαμβανομένου και παντός παρεμπίπτοντος ή συμ­ πληρωματικού προςτοιαύταςδιαφοράςθέματος.

(2)Ουδέν των εντωπαρόντιάρθρωερμηνεύεται ως επηρεάζον τοδικαίωμαεργοδοτουμένου όπως,αναφορικώς προς τερματισμόν απασχολήσεως, προσφυγή εις 15 το ΕπαρχιακόνΔικαστήριον της Επαρχίαςεν ηοεργοδοτούμενος ηργοδοτείτο κατάτον χρόνον καθ'ον ανέκυψεν η διαφορά εις περίπτωσιν καθ' ην η αξίωσις αυτού είναι δι' αποζημιώσεις υπερβαίνουσας τας διά τουπαρόντοςΝόμουδυναμέναςναδιεκδικηθώσι: 20 Νοείται ότιοεργοδοτούμενος δεν δύναταιναπρο­ σφυγή εις το ΕπαρχιακόνΔικαστήριον εάνέχει υποβάλη αίτησιν εις το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών δυνάμει του παρόντος Νόμου και ότι, εάν ούτος προ­ σφυγή ειςτοΕπαρχιακόνΔικαστήριον, δεν δικαιούται 25 να υποβάλη αίτησιν εις το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορώνδυνάμει τουπαρόντος Νόμου.

(3)Το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών κέκτηται εξουσίαν όπως, κατά την απόλυτον κρίσιν του Προέ­ δρου αυτού,επιληφθή εκνέου υποθέσεως τινός, ήανα- 30 θεώρησηοιανδήποτε απόφασινεπί οιασδήποτεπληρω­ μής γενομένης υπότου Ταμείου κατά πάντα χρόνον, εάντούτο θεωρηθήυπότουΠροέδρουωςορθόνκαιδί­ καιον." Ως θέμα γραμματικής ερμηνείας καιορθολογιστικής 35 ταξινόμησης τωνπρονοιών του άρθρου 30, προκύπτουν 526 1 Α.Α;Δ. ο.Στυλιανίδηςν. BritishAmerican Ins..Co. κατάντη γνώμη μας τα εξής: KJ . :r,. (. : ο: ΛΟΙ*;•»>;''. \ 5 } 0{ 10 ?ι 15 " ι.-ι'- ',1- Πιχής,Δ. .,; * • . . ••"'V jοι ';

(1)Διαφορές που,αφορούν την παραβίασηδικαιω- . μάτω,νιπου:παρέχει ο Ν.24/67 ανάγονται αποκλειστικά ,στη'δικαιοδοσίαιτου-Δικαστηρίου-Εργατικών Διαφορών.-'Κανένα άλλο δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένου,, και.του;Επαρχιακού Δικαστηρίου, δεν έχει αρμοδιότη-\ •-τανα,επιλύσει διαφορές,πουαναφύονταιστην εφαρμο-,, γήτου νόμου αυτού. ., •••-.,,:, ,<( -ι/ο(.

(2),Τ.ο.δικαίωμα εργοδοτουμένου να προσφύγει στο -Επαρχιακό'Δικαστήριο που ρητά διασφαλίζεται απότο, ι.εδάφιο2:εξυπακούει ευχέρεια διεκδίκησης αποζημίωσε-, • ων |3άσει>άλλου1 νόμου ή αρχών,.δικαίου. .Διαφορετικά]-. .^το,.δικαίωμα το οποίο παρέχεται θα ήταν.άνευ αντικει-*" ->μένου ενόψει της αποκλειστικής·καθ;,ύλην;αρμοδιότη7ΐ .;,τας ταυΓΔικαστηρίου.Εργατικών Διαφορών προς επίο ,.λυση, διαφορών^(που ^.αναφύονταΐΜστη-, διεκδίκηση -δικαιωμάτων που,παρέχει.οΝ.24/67...' ,..- .,, J••_• •', '.· .?i,Zi j ' r-> J J ".', <;jf •· r Γ<,·> •'•• " • - i:,t US ι'ι..ι Ο) ;To δικαίωμα για τη-διεκδίκηση αποζημιώσεων.; -Χγια^οΥίάνευ λόγου.τερματισμό ..απασχόλησης)!πέραν ' 20 (Χά\){ορίου,που.προβλέπεται στο-Ν.24/67,^υποδηλώνει , .;την.ύπαρξη δικαιώματος για>τη διεκδίκηση αποζημιώ,,σεων7ανεξάρτητα.)και-έξω από το πλαίσιο του νόμου *.1 αυτού.-j J l l 0 ,, J y. zjf- .^ -»,<Λ·.' <•> .. * •- .: ;,25 L r -w\

(4).-QiΠερί, Τερματισμού απασχολήσεως.νόμος δεν. ^καταργεί ούτε περιορίζει τις.διατάξεις του Κεφ. 149ή ίΐτην εφαρμογή-τωνναρχών ^του Κοινού δικαίου (άρθρο, Λ2?

(1)(γ) Γ. Ν.14/60), στο,^βαθμό ,που διέπουν .συμβάσεις -εργασίας ήτις συνέπειες απότη διάρρηξηΓτους. , )0 -;,Οπρωταρχικός σκοπός του περίtΤερματισμού 'ί^πα·^. 30 σχολήσεως Νόμου,είνώ r.t από,jtqv, μονομερή,τερματισμό, της-,απασχόλησης,του ως 0 μέτρο κοινωνικής ασφο^ιας.-(Θα/,απότελούσε;αντινομίαΛ προς τους σκοπούς του νόμου η'αποστέρηση του εργοδο;.. τουμένου πλέον εκτεταμένων^δικαιωμάτων,που δυνατό ναί 35 του-παρέχει ^ο,,δίκαιο,ντων.συμβάσεων^ή^οποιοσδήπρτείο';'/, >«-^;'ι:-: ' r ' V . I ( , ; άλλο^νόμος^ . _ , ' .'," /, ;, r , 527 Πικής,Δ. Στυλιανίόηςv. British American Ins. Co.

(1990)Καταλήγουμεότιηαπόφασητουπρωτόδικου δικαστη­ ρίου ωςπρος τοπλαίσιο καθορισμού των δικαιωμάτων του εφεσείοντα γιατην άνευ προειδοποιήσεως απόλυση του από τους εφεσίβλητους κρίθηκε μέσα σε εσφαλμένο νομικό πλαίσιο. Σύμφωνα μεταευρήματα του Δικαστή- 5 ρίου οι εφεσίβλητοι είχαν διαρρήξει τη μεταξύ τους σύμ­ βασηλόγω παράλειψηςναδώσουν σ'αυτόντην εξυπακου­ όμενη λογική προειδοποίηση για τερματισμό των υπηρεσιώντου. Σύμβασηεργοδότησης υπαλλήλου,ακαθόριστηςχρονι- 10 κής διάρκειας υπόκειται, σύμφωνα μετιςσχετικές αρχές του αγγλικού κοινού δικαίου (ενσωματώνονται στο Κυ­ πριακό δίκαιο με τις πρόνοιες τουάρθρου 29

(1)(γ) του Ν.14/60), σετερματισμό κατόπινλογικής προειδοποίησης. Το θέμα εξετάζεται και αναλύεται στα συγγράμματα 15 Chitty on Contract, vol. 2, 25th ed.,σελίδα 712 and seq. καθώςκαιστο Halsbury'sLawsof England, 4thed.,vol. 16, para. 607 andseq. Εντάσσονταςτοθέμαστοακριβές δικαιϊκό του πλαίσιο ηαρχήηοποία ισχύει είναι ηεξής.Σύμ­ βαση εργοδότησης υπαλλήλου ακαθόριστης χρονικής 20 διάρκειας υπόκειται σεεξυπακουόμενο όρο γιαεκατέρω­ θεν ευχέρεια των μερών νατερματίσουντη σύμβαση κατό­ πιν λογικής προειδοποιήσεως.Τι συνιστά λογική προειδο­ ποίηση εξαρτάται από τη φύση τηςεργασίας, τηζήτηση των υπηρεσιών ανάλογες μεεκείνες που μπορεί ναπρο- 25 σφέρει (ο εργοδοτούμενος) στην ελεύθερη αγορά, καθώς και τηδιάρκειατης εργοδότησής του.Βοηθητική στονκα­ θορισμό τηςχρονικής διάρκειαςτηςπροειδοποίησης είναι και ηαπόφασηDobiev.Burns International [1984] 3All E.R. 333. Παρόλο που ηυπόθεση αποφασίστηκεσεσχέση 30 με άδικη απόλυση (unfair dismissal) βάσει των διατάξεων του άρθρου 57 του αγγλικού νόμου Employment Con­ solidation Act 1978, στο βαθμόκαιέκτασηπουρίχνει φως στους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στονκαθορι­ σμό τηςδιάρκειας τηςπροειδοποίησης,άπτεταιτουεπίδι- 35 κου θέματος. Όλοι οι παράγοντες πουέχουν ενωρίτερα μνημονευθεί είναι άμεσακαθοδηγητικοίωςπρος τον κα­ θορισμό του χρόνου της προειδοποίησης. Ενώπιον του πρωτόδικουΔικαστηρίου δεντέθηκε μαρτυρία ηοποία να διαφωτίζει ειδικά οποιοδήποτεαπόταθέματαπουσχετί- 40 528 1Α.Α.Δ. 5 Στυλιανίδηςv. BritishAmerican Ins. Co. Πικής,Δ. ζονται μετηχρονικήδιάρκειατηςπροειδοποίησης πουθα ήταν εύλογο ενόψει της σύμβασης εργοδότησης του εφε­ σείοντα ναληφθούνυπόψη. Αφέθηκε το θέμανα αποφασι­ σθεί με βάση τις φυσιολογικές συνέπειες της συγκεκριμένης σύμβασης στο πλαίσιο εργοδότησης του αιτητή ως προς τη χρονική διάρκειατης προειδοποίησης για τερμα­ τισμό της απασχόλησηςτου. Η νομολογία των αγγλικών δικαστηρίων αναφορικά με το χρόνο της προειδοποίησης που συνοψίζεται στα 10 συγγράμματα Chitty on Contracts και Halsbury's Laws of England, (ανωτέρω), τείνει να καταδείξει ότι η προειδο­ ποίησηκυμαίνεται μεταξύ ενός καιδώδεκα μηνώνανάλο­ γα με τη φύση του επαγγέλματος. Εξυπακουόμενος όρος για προειδοποίηση δώδεκα μηνών, όπως προκύπτει από 15 τις αγγλικές αποφάσεις, διαπιστώνεται σε εξαιρετικές πε­ ριπτώσεις κυρίως γιαδιευθυντικές θέσεις. Ηπρόνοια ηοποίαέγινεαπό το πρωτόδικοΔικαστήριο για την αποζημίωση του εφεσείοντα είναι για χρονική διάρκεια μεγαλύτερη εκείνης των δώδεκα μηνών. Δεν έχει 20 εκτεθεί κανένας λόγος που να δικαιολογεί στα πλαίσια της συγκεκριμένης σύμβασης εξυπακουόμενη υποχρέωση των εφεσίβλητων για την παροχή μεγαλύτερης προειδο­ ποίησης από εκείνη των δώδεκα μηνών. Καταλήγουμε ότι ηαπόφασητουπρωτόδικουδικαστηρίουυπερκαλύπτει τη 25 ζημιά που υπέστη ο εφεσείων λόγω τερματισμού της απα­ σχόλησης του. Καταλήγουμε ότι δεν έχει τεκμηριωθεί λόγος για επέμ­ βασηυπέρ του εφεσείοντα σε σχέσημε το αποτέλεσμα της πρωτόδικης απόφασης. Συνεπώς ηέφεση πρέπει να απορ30 ριφθεί. Δε θα προβούμε σε οποιαδήποτε διαταγή για τα έξοδα ενόψει της διαπίστωσης ότι η αποζημίωση κρίθηκε μέσα σε εσφαλμένο δικαιϊκό πλαίσιο και το έγκυρο της έφεσης στο σημείο εκείνο. 35 Η έφεση απορρίπτεται.Δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα. Έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 529