(1990)12Φεβρουαρίου,1990 [Α.ΛΟΙΖΟΥ.Π.,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ. ΠΎΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΧΡΥΣΟΓΓΟΜΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ.ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΩΝ
- ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΜΜΟΥΓΙΑΡΟΥ ΚΑΙ 2.ΟΜΗΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΔΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ CERTIORARI/ MANDAMUS/PROHIBITION, Εφεσειόντων-Αιτητων, και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑ ΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 143.88ΣΤΗΝΠΟΙΝΙ ΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗΥΠ*ΑΡ1562(V
- (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7938). Ποινική Δικονομία—Νομικό ζήτημα— Παραπομπή προς γνωμάτευ ση από Ανώτατο Δικαστήριο — Ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος,Κεφ. 155, άρθρο 148
(1)— Διακριτική εξουσία, όπον τοαί τημα προέρχεται από τον κατηγορούμενο — Στην προκειμένη πε ρίπτωση το ποινικό Δικαστήριο σωστά άσκησε τηνδιακριτική του εξουσία, αρνούμενο διακοπή τηςδίκης. 5 Προνομιακά Διατάγματα — Certiorari,mandamus,prohibition — Νο μική πλάνη εμφανής από τα πρακτικά — Προϋπόθεση εκδόσεως Certiorari είναι η ύπαρξη εμφανούς νομικού λάθους στο κείμενο, που παρουσιάζεται ενώπιον τουΑνωτάτου Δικαστηρίου — Επει- 10 δή στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοιο λάθος,σωστά ο Πρωτόδικος Διχαστής δεν εξέδωσεcertiorari και σωστά απέρριψε και τα αιτήματα για mandamus και prohibition, η έκδοση των οποίων εξαρτάτο από τηνεπιτυχία του αιτήματος γιαcertiorari. Σεποινικήνυπόθεσηαφορώσανκλοπήναπό τον Κ.Ο.Τ.ηυπε- ** ράσπισηυπέβαλεαίτημα επιφυλάξεωςνομικούζητήματοςγιαγνω μάτευση από το Ανώτατο Δικαστήριο κατά πόσο η διαδικασία είναι άκυρη,γιατίο παραπονουμενος ενήργησεκαιωςανακριτής. Το αίτημα υπεβλήθηπροτού περατωθείη μαρτυρίατου εν λόγω προσώπου,πουήταν καιο πρώτοςμάρτυραςκατηγορίας,καιενώ 20 απέμεναν 14 μάρτυρεςκατηγορίας. Το ΠοινικόΔικαστήριοαπέρρι-ψετοαίτημα,τοοποίοκαιθεώρησεπρόωρο. Ο κατηγορούμενοςζήτησεκαιέλαβεάδειακαταχωρήσεωςαιτή σεως για certiorari,mandamusκαιprohibition. Η επακολούθησασα αίτηση,όμως,απορρίφθηκε. Γι'αυτόκαιυπεβλήθηηπαρούσα έφεση. 60 " 1ΑΛΛ. Καμμούγιαρος&άλλος Οινομικέςαρχές,στιςοποίεςαναφέρθηκετοΕφετείο,απορρί πτονταςτηνέφεση,εξάγονται απόταπιο πάνωπεριληπτικά ση μειώματα. Ηέφεσηαπορρίπτεταιχωρίςδιαταγήγιαέξοδα. •> Αναφερόμενη απόφαση: Republicv.PresidentDistrictCourtofFamagusta,ExpaneLoukia Marouletti
(1971)1 C.Ui.226. 'Εφεση. Έφεσηαπότον αιτητήκατά την απόφασηςΔικαστή του *0 Ανώτατου Δικαστηρίου (Μαλαχτός,Δ.) πουδόθηκεστις 9 Ιουνίου, 1989 (Αρ. Αίτησης91/88) μετηνοποίαηαίτηση του γιαέκδοσηπρονομοιακών διαταγμάτων certiorari, mandamus καιprohibition απορρίφθηκε. Ε.Ευσταθίου και Κ.Καμένος,γιατον Εφεσείοντα. 15 Γλ. Χατζηπέτρου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας Α, για τους Εφεσίβλητους. Α. ΛΟΙΖΟΥ, Π.ανάγνωσε τηναπόφασητουΔικαστη ρίου. Ηέφεση αυτή στρέφεται εναντίον τηςπρωτόδικης απόφασης Δικαστή τουΑνωτάτου Δικαστηρίου με την 20 οποία,αφούείχεδώσει αρχικήάδεια για καταχώρησηαι τήσεως για την έκδοση προνομιακών διαταγμάτων Certiorari, Mandamus, καιProhibition, απέρριψε αργότερα την αίτηση του εφεσείοντα, υιοθετώντας στην ουσία τη νο μική προσέγγιση τουΔικαστή του Επαρχιακού Δικαστη25 ρίου, αφού παρέθεσε και σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση TheRepublic v. President District Court of Famagusta, Ex ParteLoukiaK. Marouletti
(1971)1 C.L.R. 226 απότις σελ. 243-244. Η έφεση στηρίζεται στους πιοκάτω λόγους: 30 "1.Ηαπόφασητου Σεβαστού Πρωτόδικου Δικα61 Α. Λοϊζου, Π. Καμμοΰγιαρος & άλλος
(1990)στηρίου είναι εσφαλμένη καθότι εβασίσθη εις νομική παρερμηνεία και/ήπλάνηκαθώςκαιειςπλάνηπερίτα πράγματα. 2.Το ΣεβαστόΠρωτόδικοΔικαστήριο δενεξέτασε καθόλου και^ή δεν προσέδωκε την δέουσασημασία εις 5 το παράπονο των εφεσειόντων ότι θίγονται τασυνταγ ματικά τους δικαιώματακαθώςκαιότι παραβιάζετο ο κανόναςτης ΦυσικήςΔικαιοσύνης κατά την εκδίκαση τηςυποθέσεως των. 3.Το ΠρωτόδικοΔικαστήριο παρεγνώρισε ότι οι 10 εφεσείοντες εστερήθησαν του δικαιώματος δικαίας δίκης,εφόσονηποινικήτωνδίωξηεβασίσθηειςμηαμε ρόληπτη ανάκριση της υπόθεσης υπό προσώπου το οποίο προεδίκασε την ενοχήτους πριν προχωρήσει εις τηνσυλλογή του αποδεικτικούυλικού διατηνθεμελίω- 15 σητωνκατηγοριών εναντίωντων. 4.Η απόφασητουΣεβαστούΠρωτοδίκουΔικαστη ρίου είναι εσφαλμένη καθότι έχει αγνοήσει την επιτα κτική διαταγή του άρθρου 35 του Συντάγματος προς διασφάλιση των συνταγματικών δικαιωμάτων των κα- 20 τηγορουμένων προσώπων όπως προβλέπεται στο άρθρο30 του Συντάγματοςκαθώς επίσης καιτηνυπο χρέωση όπως όλοι τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης όπως προβλέπεται απότο άρθρο 28 του Συντάγματος. Επί σης έχει αγνοήσει ότι κανένας δεν μπορεί ναπροδικά- 25 σει μια ποινική κατηγορία πριν να εκδοθεί η απόφαση υπό αρμοδίου Δικαστηρίου όπως προβλέπεται στο άρθρο 12 του Συντάγματοςκαιότι κατάσυνέπειαόταν ο παραπονούμενος μιαςυπόθεσης αναλαμβάνειστησυ νέχεια τηνανάκρισητης ίδιαςυπόθεσης,θέτειτον πα- 30 ραπονούμενο εις δυσμενή και άδικηθέση,πράγμαπου επ' ουδενί λόγο είναι δυνατόνααγνοηθεί απόενΔικα στήριο της Δικαιοσύνης.
- Εάν γίνει αποδεκτήηπροσέγγιση του θέματος ως έπραξε το Σεβαστό ΠρωτόδικοΔικαστήριο, τότε η 35 συνταγματική προστασία τωνκατηγορουμένων προσώ62 1 ΑΛΛ. Καμμούγιαρος&άλλος Λ Λοΐζου, Π. πωνθααπέβαινεγράμμακενό οποιουδήαποτεπεριεχο μένουκαιθα αφήνετοελεύθερος οχώρος ειςτηνκατα πίεσηκαιτην αυθαιρεσίαεις βάροςτων κατηγορουμέ νωνπροσώπων." 5 Μετάπουακούσαμετηνεπιχειρηματολογία του δικη γόρου του εφεσείοντα κρίνουμε πως το θέμα εντοπίζεται στο ερώτημα κατάπόσοοπρωτόδικος Επαρχιακός Δικα στής, αρνούμενος να παραπέμψει και αιτιολογώντας την απόφασητου έσφαλε,το δε νομικό αυτόλάθοςφαίνεται 10 έκδηλα στο κείμενο της υπόθεσης, (it is apparent on the faceof the proceedings). Ο πρωτόδικος ΕπαρχιακόςΔικαστής έδωσε στη σελ. 10τηςαπόφασηςτουτουςπιο κάτωλόγους για νααιτιο λογήσειτην κρίσητου: ^5 '"Οπωςέχειήδη ειπωθεί πάνωστο κατηγορητήριο υπάρχουν 15 μάρτυρες και μέχρι το στάδιο αυτό το Δικαστήριο έχει ακούσει μόνο μέρος της μαρτυρίας ενός απότουςμάρτυρεςκατηγορίας- τουΜ.Κ.1 -στην κύρια εξέταση. Τααιτήματαπουέχειυποβάλει η υπε20 ράσπιση σχετίζονται και συνδέονται άμεσα και απο κλειστικά μεθέματα(α)δεκτότητας της μαρτυρίας,(β) αξιοπιστίας και (γ) βαρύτηταςτης μαρτυρίας. Επομέ νως η υπεράσπιση μπορεί να εγείρει ένσταση στο κα τάλληλο στάδιο για τη δεκτότητα της μαρτυρίας του 25 Μ.Κ.1 και νακάμει τις εισηγήσεις της και την επιχει ρηματολογία της - και πάλι στο κατάλληλο στάδιο σχετικά μετην αξιοπιστίατου Μ.Κ.1 καιτη βαρύτητα • πουπρέπει ναδοθεί στημαρτυρία του. Υπάρχουν 15 μάρτυρες στο κατηγορητήριο. Δεν υπάρχει καθόλου 30 απόδειξη,ή,έστω, ένδειξη ότι ηυπόθεση της ΚατηγορούσαςΑρχής στηρίζεται αποκλειστικά καιμόνοπάνω στημαρτυρίατου Μ.Κ.
- Τααιτήματα της υπεράσπι σης έχουν σχέσημετησυμπεριφορά ήτον τρόπο που έχει ενεργήσει ο Μ.Κ.
- Έστω και αν στο τέλος της 35 υπόθεσης για τους λόγους πουέχει προβάλει η υπερά σπιση ή γιαοποιουσδήποτε άλλους λόγους πεισθώ ότι 63 Α. Λοΐζου, Π. Καμμούγιαοος&άλλος
(1990)πρέπει να αποκλείσω τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 δυνατόν, με βάσητη μαρτυρίατων υπολοίπων 14 μαρτύρων κα τηγορίας, να θεμελιώνεται καταδικαστική ετυμηγορία. Κατά συνέπεια δεν μπορώνα προχωρήσω στηνακύρω ση της διαδικασίας(αίτημα(α))ήναδεχθώταλοιπά αι- 5 τήματα της υπεράσπισης. Ακύρωση της διαδικασίαςή υιοθέτηση των λοιπών αιτημάτων της υπεράσπισης για τους λόγους που επικαλείται η υπεράσπιση, ή για οποιουσδήποτε άλλους λόγους θα ισοδυναμούσε με στέρηση από την Κατηγορούσα Αρχή του δικαιώματος 10 της να παρουσιάσει όλητημαρτυρίαπουέχεισταχέρια της. Στην περίπτωση αυτή 14 μαρτύρων κατηγορίας. Υιοθέτηση μιας τέτοιας πορείας δεν συνάδει καθόλου με τηδιαδικασίαπουπροδιαγράφεται απότοΝόμοκαι την πρακτικήκαι θα ισοδυναμούσε, επίσης, υπό τις πε- 15 ριστάσεις, με έκδοση αθωωτικής ετυμηγορίας χωρίς να ακούσω την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στην ολότητα της. Σέβομαι απόλυτα τα δικαιώματααυτών των κατηγορουμένων - καιόλων των κατηγορουμένων. Από την άλλητρέφω τον ίδιο σεβασμό για το δικαίωμα 20 της πολιτείας να παρουσιάσει την υπόθεση της σύμφω να μετις διαδικασίες πουο Νόμοςκαιηπρακτικήπρο βλέπουν. Άλλωστε μιατέτοια προσέγγιση συνάδει και με την αρχή της ισότητας των όπλων που είναι αναπό σπαστο στοιχείο μιας δίκαιης δίκης μέσα στην έννοια 25 του άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα(Ίδετε Κουππής ν. Δημοκρα τίας
(1977)3 Α.Α.Δ. 362 στη σελ. 385). Επομένως πρέ πει και οι δύο πλευρές να τύχουν ίσης μεταχείρισης στην παρουσίασητηςυπόθεσης τους-καιστο πολύ αρ- 30 χικό στάδιο αυτής της υπόθεσης χωρίς να ακουστεί η μαρτυρία στην ολότητα της δεν είναι δυνατό ούτε επι τρεπτό να υιοθετήσω τις εισηγήσειςτης υπεράσπισης οι οποίες θαπρέπει να απορριφθούν." Καιπροσθέτει: 35 "Στα πιο πάνω προσθέτω, επίσης, ότι τα ζητήματα των οποίων ζητείται ηεπιφύλαξη δεν είναι ζητήματα 64 1 ΑΛΛ. 5 10 Καμμονγιαοος&άλλος Α. Λοΐζου, Π. τα οποία πρέπει νααποφασισθούνγια να μπορέσει η δίκηνα προχωρήσει περαιτέρωσύμφωναμετονΝόμο και τους Κανόνες Πρακτικής που σχετίζονται με την Ποινική Δικονομία. Είναιζητήματαπουέχουν εγερθεί πάραπολύ πρόωρασεστάδιοτηςδίκηςκατάτοοποίο δεν είναι ανάγκη ν' αποφασισθούν για τους σκοπούς τηςδίκηςσε αυτότοσυγκεκριμένο στάδιο. Αν δεαπο φασισθούν σε αυτό το στάδιο θα αποφασισθούν μόνο πάνω σε υποθετική, θεωρητική και ακαδημαϊκή βάση καικάτιτέτοιοδενεπιτρέπεταιαπότοδικόμαςσύστη μαδικαίου." Είναι σαφέςότι κάτωαπότις διατάξειςτουάρθρου 148
(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 έναςΔικαστής έχειδιακριτικήευχέρειαανθα παραπέμψει 15 ή όχι στο Δικαστήριο για γνωμάτευση νομικό σημείο το οποίο εγείρεται κατά τη διάρκεια ποινικήςδιαδικασίας, όταν ηαίτησηγίνεται απότην υπεράσπισησε αντίθεση προςτηνπερίπτωσηστηνοποία ηαίτησηγιαπαραπομπή νομικού ερωτήματος στο Δικαστήριο τούτο,κάτωαπό το 20 ίδιοάρθρο,γίνεται απότο Γενικό Εισαγγελέα οπόταν και υποχρεούταιναπαραπέμψειτονομικό σημείο. Μελετή σαμε μεπροσοχήτην επιχειρηματολογία τουευπαιδεύτου συνηγόρου του εφεσείοντα, η οποία και ενσωματώνεται στο ίδιο το κείμενο της αιτήσεως του το οποίο αξίζει να 25 παρατεθείαυτούσιο: 30 35 "
- Στηνκατάθεσηπουυπέβαλε ο Γεώργιος Περι κλέους, αναφέρονταιγεγονότα για διερεύνηση καιεπί σης γίνεται αναφορά ως κατάληξηότι οκατηγορούμε νος είναι ένοχος κλοπής ποσοστού 3% σε βάρος του Κ.Ο.Τ.
- Μετάτηνυποβολήτουπαραπόνουο Γεώργιος Περικλέους άρχισε ο ίδιος μαζίμετον αστυνομικό Αν δρέα Νεοφύτου, τις ανακρίσεις για την υπόθεση και προέβηκε σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες συμπεριλαμβανομένης της έρευνας στο σπίτι του και σταυπο στατικάτων κατηγορουμένων,τηνσυλλογήτωνδιαφό65 Α. Λοΐζου, Π. Καμμοΰγκχρος&άλλος
(1990)ρων εγγράφων, την αξιολόγηση των διαφόρων απο δεικτικών στοιχείων καθώςκαι τηνλήψη όλων τωνκα ταθέσεων πουαφορούντηνπαρούσαυπόθεσηαπότους διάφορους μάρτυρες κατηγορίας που παρουσιάζονται στοκατηγορητήριο.
- Οι πιο πάνωπράξεις αποτελούν πράξεις ανα κριτικές στις οποίες προέβηο Γεώργιος Περικλέους αν καιήτανοπαραπονούμενοςστην υπόθεση,μεαποτέλε σμα να υπάρχει πλήρης σύγχυση στην ιδιότητα του ως παραπονούμενου, ως ανθρώπου που είχεν εκφράσει *0 γνώμη ότι ο κατηγορούμενος ήτο ένοχος κλοπής, δη λαδή του υπό εκδίκασιν αδικήματος, με την ιδιότητα τουανακριτήτηςυπόθεσης.
- Μια τέτοια κατάσταση παραβιάζει κατάφορα 15 την καθεστηκυία έννομητάξη τωνπραγμάτωνκαιαπο τελεί πράξη δυσμένειας έναντι των κατηγορουμένων των οποίων η υπόθεσηκατάτοανακριτικόστάδιο εξε τάστηκε όχι ανεπηρέαστα και με αντικειμενικότητα αλλά με προκατάληψη και μετέτοιον τρόπονώστενα 20 παραβιάζεται κατάφωρατόσον η έννοια της Φυσικής Δικαιοσύνης, σύμφωνα μετηνοποίανκανέναςδενμπο ρεί να δικάσει και να αποφασίσει ανεπηρέαστα δικές του αποφάσεις και/ήενέργειες και/ήπράξεις αλλάκαι για το ότι αποστερήθηκαν οι κατηγορούμενοι της ευ- 25 καίριας να τύχει ηυπόθεση τους εξέτασης μεαμερολη ψία ούτως ώστε να τεθούν ενώπιον της εισαγγελικής αρχήζ όχι μόνο ταεπιβαρυντικάαλλά καιτα αθωωτι κάστοιχεία εναντίον τους,μεαποτέλεσμα ναμησυντα χθείτοκατηγορητήριοσεβάροςτους. 30
- Οιπράξειςαυτέςεπίσης,παραβιάζουντην συν ταγματική αρχή του άρθρου 12 του Συντάγματος ότι κανένας δεν κρίνεται ένοχος εκτός καιαντούτο απο φασισθεί απότο αρμόδιοΔικαστήριο της δικαιοσύνης. Στηνπροκείμενη δεπερίπτωση ο Γεώργιος Περικλέους 35 καταδίκασε τον κατηγορούμενο ως ένοχο κλοπής πριν καν ακόμη ακούσει ή λάβει υπόψιν τις μαρτυρίες οι οποίες στην συνέχεια συνελέγηκαν. Οιενέργειεςεπίσης 66 5 1 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 Καμμονγίαρος&άλλος Α. Αοΐζου, Π. του Γεώργιου Περικλέους δημιουργούν δυσμενή διάκριοησε βάροςτων κατηγορουμένων κατά παράβασιν τουάρθρου28 του Συντάγματος,σύμφωνα μετιςπρό νοιες του οποίου όλοι οι πολίτες και κατ' επέκτασιν και οι κατηγορούμενοι τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης υπό την έννοια ότι δικαιούνται αμερόληπτης εξέτασης της υπόθεσης τους απόανεξάρτητον ανακριτήκαι όχι από παρουσιαζόμενον ως παραπονούμενον πρόσωπον γιατηνδιάπραξηποινικούαδικήματος. 8.Οιπιοπάνωπράξειςεπίσης καθιστούντηνμαρ τυρίαπουσυνελέγη επιλήψιμη καιμηαποδεκτήσύμφω να μετις πρόνοιες τηςΝομολογίας εν όψει τηςυπόθε σης ΑνδρέαςΓεαψγιάδης ν. ΤηςΑστυνομίας
(1983)2 C.L.R. σελ. 33,σύμφωνα μετις οποίες δεν μπορεί μαρ τυρία που έχει συγκεντρωθεί κατά τρόπον που παραβιάζειτον Νόμοναπροσάγεται ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου καιναγίνεται αποδεκτή. Στηνπροκειμέ νη περίπτωση είναι αποδεκτό ότι όλες οι μαρτυρίες που λήφθηκαν στην υπό εκδίκαση υπόθεση 15620/87 καθώς επίσης καιόλα ταδικαστικάστοιχεία λήφθηκαν κατόπιντων ανακριτικών ενεργειών του Γεώργιου Πε ρικλέους πουενεργούσεν ωςπαραπονούμενοςκαιανα κριτής μαζίμετοναστυνομικό ΑνδρέαΝεοφύτου. 9, Περαιτέρωσημεία επί των οποίων στηρίζονται οι αιτούμενες θεραπείεςκαιταοποίαδενκαλύπτονται με την πιο πάνω γενόμενην αναφοράν,αναφέρονται στασημεία επί τωνοποίων στηρίχθηκαν οι αιτούμενες θεραπείες στην αίτηση 86/88 το περιεχόμενο των οποίωνεπιβεβαιώνεταικαιυιοθετείται. 10. ΤοΠρωτόδικοΔικαστήριο απότο οποίο ζητήθηκε όπως παραπέμψει για γνωμοδότηση τα πολύ σπουδαία αυτάθέματα τα οποία προκύπτουν από τις πιο πάνωενέργειες του Γεώργιου Περικλέους με από φασητου ημερ. 14.5.1988αρνήθηκε να ταπαραπέμψει και τούτο πράττοντας το παραπλανήθηκεν νομικά και παραπλανήθηκενεπίτων πραγματικώνγεγονότων πα67 Α. Αοΐζον,Π. Καμμούγιαρος&άλλος
(1990)ρερμηνεύοντας τηνσχετικήδιάταξητουάρθρου 148της ΠοινικήςΔικονομίας σύμφωνα μετοοποίοέναΔικα στήριο οφείλεικατ' ορθήνάσκησιν τηςδιακριτικήςτου εξουσίας νααποστείλει θέματαγια γνωμοδότηση ενώ πιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου εφόσον: (α) ταθέμα- 5 τα αυτάδεν έχουν ξαναεργερθεί στο παρελθόν δηλαδή είναι πρωτότυπα, (β) τα θέματα μπορούν να έχουν επίδρασηγιατην έκβασητηςυπόθεσης,(γ)εάναυτό θα έχεισημασίαγιατηνορθήαπονομήτηςδικαιοσύνης.
- Ταπιοπάνωθέματαουδέποτεέχουντεθείενώ- 10 πιον του Δικαστηρίου υπό την μορφήν που τέθηκαν ενώπιον του εκδικάζοντος τηνποινικήυπόθεση15620/ 87Δικαστηρίου καιθαέπρεπενατύχουν της ερμηνείας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ούτως ώστε να επανέλθει βεβαιότητα στην νομολογία και στα δικαιώματα των 15 πολιτών της Δημοκρατίας επί του θέματος αυτού. Αντίθετα το Δικαστήριο εξέλαβετα υποβαλλόμενα νο μικά σημεία ως θέματα τα οποία θα αφορούσαν την αξιολόγηση μιας συγκεκριμμένης μαρτυρίας θεωρώ νταςτις θέσειςτηςυπεράσπισηςτωνκατηγορουμένων 20 ότι αφορούσαν την αξιοπιστία (Credibility)και όχι το αποδεκτόν ή όχι δηλαδή το (Admissibility) όλης της μαρτυρίας η οποία συγκεντρώθηκε και λήφθηκε κατά τον ανεπίτρεπτο τρόπο πουπεριγράφεταιστηνπαρού σα αίτηση. Ηθέσητων αιτητών είναι ότι δεν τίθεται ^5 ζήτημα αξιολόγησης μαρτυρίας αλλά περί της εγκυρό τηταςτων αρχώντουδικαίουπουαφορούντοντρόπον λήψεως μαρτυρίας για την θεμελίωση μιας ποινικής υπόθεσης καικατ'επέκτασηγιατηνεγκυρότητα του κα τηγορητηρίου το οποίο στηρίζεται επί γεγονότων και 30 μαρτυρίαςη οποίαλήφθηκεκατάπαράνομονκαι/ήανεπίτρεπτοντρόπον.
- Οι αιτητές επίσης επικαλούνται το άρθρο 35 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο όλες οι αρχές της Δημοκρατίας, νομοθετικές, εκτελεστικές και δικά- 35 στικές, υποχρεώνονται να διασφαλίζουν την αποτελε σματικήεφαρμογήντων ανθρωπίνωνδικαιωμάτων." 68 1 ΑΛΛ, Καμμονγιαρος&άλλος Α. Αοΐζου,Π. ΔιάταγμαCertiorariδίδεταιότανυπάρχειέναεμφανές νομικό λάθος στο κείμενο το οποίο παρουσιάζεται ενώ πιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στηνπροκειμένηπερί πτωση δεν διαπιστώσαμε οποιοδήποτε νομικό λάθος 5 αλλά μόνο νόμιμηκαι ορθή άσκησητηςδιακριτικήςευχέ ρειαςτουεκδικάσαντοςΔικαστή,πουείναιεπίσηςσύμφω νη με τη νομολογία του Δικαστηρίου τούτου ότι δηλαδή δεν είναι επιθυμητόκαιχωρίς αποχρώντα λόγονα διακό πτεται η εκδίκαση μιας υπόθεσης. Επομένως η έφεση 10 απορρίπτεται. Ως προς το θέμα των αιτουμένων πρόσθετα στην προκειμένη περίπτωση διαταγμάτων Mandamus, και Prohibition, η έκδοση τους θα ήταν συνεπακόλουθο της προσέγγισης μας στο αίτημα για έκδοση διατάγματος 15 Certiorari. Δεν τίθεταιζήτημαόμως έκδοσης των διαταγ μάτωναυτώνεφόσον,κάτωαπότις περιστάσεις τηςυπό θεσης, ο βασικός λόγος έκδοσης Certiorari απορρίφθηκε σαναβάσιμος. Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους η έφεσηαυτή απορ20 ρίπτεταιχωρίςέξοδα. Δίδομε δεοδηγίεςόπωςη υπόθεση,- ενόψειτης σο βαρότητας της και της καθυστέρησης πουπαρατηρήθηκε ένεκατωνδιαφόρωνενδιάμεσων διαδικαστικών διαβημά των που πάρθηκαν-εκδικαστεί το ταχύτερο δυνατό από 25 τον ίδιο Δικαστή, ενώπιον του οποίου άρχισε η διαδικα σία. Έφεσηαπορρίπτεται 69