(1990)5 Σεπτεμβρίου. 1990 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ/στής] ΕΠΙΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΙΣΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΑ PROHIBITION, ΚΑΙ ΕΠΙΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΗΣ ΗΛΙΑΝΑΣ ΗΛΙΑ ΠΟΥΚΗ (Αίτηση Αρ. 197/88). Πρακτική — Έξοδα — Προνομιακά Διατάγματα — Διακριτική εξου σία — Αρχές — Κατ' αρχήν τα έξοδα πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα. Η Αιτούσα ζήτησε νααποσύρει την άνωΑίτησηγιαέκδοση δια τάγματος Prohibition, αλλά οι καθ' ων Αίτηση ζήτησαν έξοδα. Η Αιτούσα υπέβαλε ότι δεν πρέπει να εκδοθεί διαταγή για έξοδα, γιατί προτού αποφασίσει, αν θα προχωρούσε, περίμενε το αποτέ λεσμα άλλης παρόμοιας αιτήσεως για Prohibition και ο λόγος, που ζητά να αποσύρει την αίτηση της βασίζεται στην απόφασηστην εν λόγω αίτηση,που εκδόθηκε στο μεταξύ. * 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν απεδέχθη την επιχειρηματολογία αυτήκαι επεδίκασε έξοδα,πουυπελόγισε σεΛΚ. 125. Απόφαση για ΑΚ. 125έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: loannou andAnother v. The Cyprus TourismOrganization
(1986)3 C.L.R. 2543· 15 Eleftheriou v.RousouandOthers, Vol. 23 L.R. 1958atp.197Αίτηση. Αίτηση για έκδοση διατάγματος prohibition με το οποίο να παρεμποδίζεται και/ήνα απαγορεύεται στο Πειθαρχικό 20 Συμβούλιο του Παγκΰπριου Οδοντιατρικού Συλλόγου η περαιτέρω εκδίκαση της πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον της αιτήτριας. Α.Σ. Αγγελίδης, για την αιτήτρια. 700 1ΑΛ.Δ. Πουκή /.Αβρααμίδης,για τους καθ'ων ηαίτηση. Cur.adv. wit. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ. ανάγνωσε τηνακόλουθη απόφα ση. Η αιτήτρια, μετά απόάδεια που δόθηκε απότο Δικα5 στήριο, καταχώρησε την αίτηση αυτή με την οποία ζητά έκδοση διατάγματοςProhibition με το οποίο ναπαρεμπο δίζεται ή/καινα απαγορεύεταιστο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Παγκύπριου Οδοντιατρικού Συλλόγου η περαιτέρω εκδίκαση της πειθαρχικής υπόθεσης που καταχωρήθηκε 10 εναντίον της αιτήτριας, με κλήση ημερομηνίας 22 Αυγού στου,
- Η ακρόαση της αίτησης αναβλήθηκε επανειλημμένα, είτεγιατί οδικηγόρος των καθ' ων ηαίτηση δεν ήταν έτοι μος νακαταχωρήσει την ένσταση του,είτεγιατί η αιτήτρια 15 ζητούσε χρόνο μέχρι την έκδοση απόφασης σε παρόμοια υπόθεση,που ήτανενώπιον άλλου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (ΑίτησηΑρ. 192/88).Ηαπόφασηστην αίτηση εκείνη εκδόθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, 1990, και ο δικηγό ρος της αιτήτριας, στις 23 Μαρτίου, 1990, ζήτησε χρόνο 20 γιαναμελετήσει τηνπιο πάνωαπόφαση. Στις 11 Απριλίου 1990, ο δικηγόρος της αιτήτριας ζή τησε άδεια να αποσύρει την αίτηση αυτή, ο δε δικηγόρος των καθ'ων η αίτηση δήλωσε πως δεν είχε ένσταση στην απόσυρση της αίτησης αλλά ζήτησε τα έξοδα του. Η αίτη25 ση ορίστηκε για τις 26 Απριλίου, 1990, οπότε ο δικηγόρος της αιτήτριαςυπόβαλε στο Δικαστήριο ότι οι καθ' ων η αί τηση δεν εδικαίούντο σε διαταγήγια έξοδα. Ο δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση επέμενε ότι εδικαιούτο στα έξοδα της αίτησης. Γι' αυτό το λόγο ηαίτηση ορίστηκε γιαακρό30 αση στις 12 Μαΐου, 1990, για να αποφασίσει το Δικαστή ριο κατά πόσον η αιτήτρια θα πρέπει να πληρώσει τα έξοδα της αίτησης. Λόγω ασθενείας μου την ημέρα εκείνη η ακρόαση της αίτησης αναβλήθηκε για τις 16 Ιουνίου,
- 35 Η δικηγόρος που παρουσιάστηκε εκ μέρους της αιτή701 Δημητριάδης*Δ. Πουκή
(1990)τριαςστις 16Ιουνίουαπλώςανάφερεότι τοθέματωνεξό δων ανήκει στηδιακριτικήευχέρεια τουΔικαστηρίουκαι βάσισε τον ισχυρισμό της στην υπόθεση loannou & another v. The Cyprus TourismOrganisation
(1986)3 C.L.R. σελ. 2543.Περαιτέρω,ισχυρίστηκε ότι ηαίτησηπε- 5 ρίμενε το αποτέλεσμα της απόφασης σε άλλη υπόθεση στην οποία εκδόθηκε απόφαση και το Δικαστήριο δεν έκαμεδιαταγήγιατα έξοδα. Μεάλλαλόγια,είναιοισχυρισμός τωνδικηγόρωντης αιτήτριας,όπωςτον αντιλαμβάνομαι,ότι,επειδήστηνΑί- ™ τησηΑρ. 192/88 δενδόθηκανέξοδααπότοΔικαστήριο, το Δικαστήριο αυτό θα πρέπει να μη εκδώσει διαταγή για έξοδα. Ο δικηγόρος των καθ'ων ηαίτηση παραδέχθηκε ότι είναι αρχή του δικαίου ότι το θέμα των εξόδων, όπως 15 αναφέρει και η Διαταγή59
(1)τωνΘεσμών ΠολιτικήςΔι κονομίας, είναι θέμα της διακριτικής εξουσίας του Δικα στηρίου. Υπόβαλε ότιη διακριτικήεξουσία τουΔικαστη ρίου, όσον αφοράτοθέματωνεξόδων, όπως αναφέρεται σε αποφάσειςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου καισε αποφά- 20 σεις των Αγγλικών Δικαστηρίων, είναι συνεπακόλουθο της νομικής αρχής ότι "costs follow theevent" καιπαρά πεμψε τοΔικαστήριο στην υπόθεση Ehftheriou v. Rousou &others,Vol.23LawReports 1958,σελ. 191,197. Νομολογιακά έχει αποφασιστεί απότο Δικαστήριο 25 αυτό ότι το θέμα των εξόδων ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία τουΔικαστηρίου τοοποίο θαπρέπει νατην εξασκήσει δικαστικά. (Ίδεμεταξύ άλλων αποφάσεων την απόφαση στην προσφυγή loannou and another v.The Cyprus Tourism Organisation (πιοπάνω) στις σελ. 2547, 30 2548). Έχονταςυπόψημουτιςαγορεύσεις τωνδικηγόρωντων διαδίκωνκαιταγεγονότατηςυπόθεσης,κατάληξαστοσυ μπέρασμα πωςηαιτήτριαπρέπει ναπληρώσει ταέξοδα των καθ'ωνη αίτησηταοποίαέχω υπολογίσει σε£125.-. 35 Τογεγονός ότιστην Αίτηση Αρ. 192/88 τοΔικαστήριοδεν 702 1 ΑΛΛ. Πουκή Δημητριάδης, Δ. επεδίκασε έξοδα σε βάρος του αιτητή δεν είναι λόγος να υιοθετήσω την απόφασητου.Τουναντίον πιστεύω πωςτο Δικαστήριο αυτόπρέπει ναεφαρμόζει τηνομική αρχήότι τα έξοδα μιας αγωγής ήαίτησης ακολουθούν το αποτέλε5 σμάτης,γιατί τόσον ηΔημοκρατία όσο καιάλλες διοικη τικές αρχές,για να υπερασπίσουν διαδικασίες πουκατα χωρούνται εναντίον τους και απορρίπτονται, είναι υποχρεωμένες, είτε να πληρώσουν δικηγορικά έξοδα σε δικηγόρους στους οποίους αναθέτουν την υπόθεση, είτε, 10 στην περίπτωση της Δημοκρατίας,ναστερηθεί τις υπηρε σίεςδικηγόρου της Νομικής Υπηρεσίας πουθα μπορούσε νατιςπροσφέρει σ'αυτήάλλωςπως. Γιατους πιο πάνωλόγους εκδίδω διαταγήόπως η αι τήτριαπληρώσει £125.-έξοδατωνκαθ'ωνηαίτηση. Αίτησηαπορρίπτεταιμε£125.-έξοδα. 703