(1990)8 Σεπτεμβρίου, 1990 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΟΥ ΧΑΡΗ ΦΕΣΣΑ ΠΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI, ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΕΝΔΙΑΜΕΣΗΑΠΟΦΑΣΗΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΤΗΝΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΑΡ. 7285/90,ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ31ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1990. (Αίτηση Αρ. 129/90). Προσωρινά Διατάγματα — Έκδοση μετά από μονομερή αίτηση — Ο Περί Δικαστηρίων Νόμος, 1960 (Ν 14/1960), άρθρο 32 και ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ.6, άρθρο 9
(1)και
(3)— Έκδο ση προσωρινού διατάγματος βάσει τον άρθρον 9
(1)(τώρα άρθρον 8) — Καταχώρηση ενστάσεως σύμφωνα με τον θεσμόν 48,Καν. 4 5 — Ακρόαση — Κατά πόσο ενόψειτηςδιατάξεως τον θ. 48,Καν. 8
(4)οι εναγόμενοι έπρεπε να νποβάλονν αίτηση ακνρώσεως τον ex parte διατάγματος αντί ένσταση — Αρνητική ηαπάντηση στο ερώ τημα — Κατά πόσο το πρώτο μέρος εξακολονΟείνα είναι ο αιτητής — Καταφατική ηαπάντηση στο ερώτημα — Παρά την exparte 10 έκδοση τον διατάγματος τοβάρος της αποδείξεως ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εκδόσεως τον διατάγματος βάσει τον άρθρον 32 τον Ν.14/60 φέρει ο αιτητής — Το άρθρο 32 τον Ν.14/60περεχεί ονσιαστικό δίκαιο — Η Δικονομία περιέχεται στον περί Πολιτι κής Δικονομίας Νόμο, άρθρο 9 (τώρα 8)και στον σχετικό διαδικα- 15 στικό κανονισμό. Προνομιακά Διατάγματα — Certiorari— Σκοπός — Πότε εκδίδεται. Ο Αιτών, ενάγων στην αγωγήν,εζήτησε και έλαβε προσωρινόν διάταγμα με ex parte αίτηση. Η αίτηση του εβασίζετο στο άρθρο n 32 του Ν. 14/60 και στο άρθρο9 (τώρα 8)του Κεφ.6. Οι ενάγαμε^ νοι κατεχώρησαν ένσταση. Κατά την ημέραντης ακροάσεωςηγέρθηθέμα ποίος διάδικος έπρεπε νααρχίσει την υπόθεση. Το Δικα στήριο έκρινε ότι έπρεπε νααρχίσει οενάγων. Ως αποτέλεσμα ο ενάγων, αφού επέτυχε άδειαν, κατεχώρησε την παροϋσανΑίτηση Certiorari προς ακύρωση της εν λόγω πρω- 25 τοδίκου ενδιαμέσου αποφάσεως. Το επιχείρημα του αιτούντος ήταν ότι μετά την ex parte έκδοση του διατάγματος,ο ενάγων ικα νοποίησε τις προϋποθέσεις εκδόσεως του διατάγματοςβάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60 και η μόνη ανοικτή οδός στους εναγομέ νους ήταν η υποβολή αιτήσεως βάσει του θ. 48, Καν. 8
(4)προς 30 ακύρωση του διατάγματος, οπότε και οι εναγόμενοι θα είχαν το 704 1 ΑΛΛ. Φεσσάς βάροςτηςαποδείξεως. Το Ανώτατο Δικαστήριο,αφούαναφέρθηκεεν συντομία στον σκοπότουαιτουμένουπρονομιακούδιατάγματος, αποφάσισε: 5 1.Τοάρθρο32τουΠερίΔικαστηρίων Νόμου,1960 περιέχειουσιαστικό καιόχι δικονομικό δίκαιο. Ησχετική δικονομία βρίσκε ταιστο άρθρο9του Κεφ. 6καιστον ισχύονταδιαδικαστικό Κανο νισμό,πουθεσπίσθηκε βάσειτουΑρθρου 163τουΣυντάγματος. 10 2. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 προβλέπει την έκδοση προσωρι νού διατάγματοςμεex parte αίτηση,αλλάτο διάταγμα δεν μπορεί να παραμείνει σε ισχύ πέραν περιωρισμένου χρονικού διαστήμα τος,οπότε και παύει να ισχύει, εκτός αν το Δικαστήριο, μετάαπό ακρόασητων διαδίκωνάλλως διατάξει (άρθρο9
(3)). Η υποβολή ενστάσεως γίνεται βάσει τουθ .48, Καν.
- 15
- Εκεί όπου εφαρμόζεται ηπαράγραφος
(3)του άρθρου 9 του Κεφ.6 δεν εφαρμόζεται ηδευτέρα περίοδος του άρθρου 32
(2)του Ν.14/
- Ηδιαδικασίατου θ. 48, Καν.8
(4)δεν εφαρμόζεται σε περι πτώσεις εκδόσεως διαταγμάτωνβάσει του άρθρου 9
(1)του Κεφ.
- 20
- Ο ζητών την έκδοση προσωρινού διατάγματος φέρει μέχρι τέλους το βάρος της αποδείξεως.ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις τουάρθρου32τουΝ.14/
- Ενόψει τωνανωτέρωτο ΕπαρχιακόΔικαστήριο ορθάεπέλυ σε τοθέμα,πουείχεν αναφύειενώπιον του. 25 ΗΑίτηση απορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: TheAttorney-General v.Christou,1962 CLJi. 129ChristofiandOthers v.Iacovidou
(1986)1CLJi. 236ία re Argyrides
(1987)1CLJi. 23' 30 Γενικός Εισαγγελέας τηςΔημοκρατίας
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 467' Thompson v.Shiel
(1840)3Ir. Eq.R.135Δημητρίον
(1990)1 ΑΛΛ.25& Ιαre Rousias Co.
(1981)1C.L.R. 703' Inre Arghyrides
(1987)1C.L.R.30 705 Φεσσάς
(1990)R. v. Northumberland CompensationAppeal Tribunal [1952] 1All EJi. 122· Reginav.PatentsAppeal Tribunal.· Ex-Parte Baldwin andFrancis Ltd. [1959] 1Q.B.D. 105· BaldwinandFrancis v. Patents Tribunal[1959]2All EJi.433· 5 R. v.PrestonAppeal Tribunal[1975]2Ail E.R. 807,810Karydas TaxiCo.Ltd. v.Komodikis
(1975)1C.L.R. 321· Acropol Shipping Company Ltd. and Others v. Petros I. Rossis
(1976)1CLJi. 38NemitsasIndustries Ltd.v.S. andS. Maritime LinesLtd. and Others 10
(1976)1 CLJi. 302Constantinides v.Makriyiorghou andAnother
(1978)1C.L.R. 585Papastratis v.Petrides
(1979)1C.L.R. 231M. andM. Transport v. EteriaAstikon Leoforion
(1981)1 C.L.R. 605- 15 Odysseos v.PierisEstates andOthers
(1982)1C.L.R. 557· Jonitexo Ltd. v.Adidas
(1984)1C.L.R. 263Heli-Airv.Drescher
(1988)1C.L.R. 234 atp.237· Attorney-General andAnother (No.2) v. Sawides
(1979)1 C.L.R. 349atp. 371· 20 Ship"Gloriana"andAnother v. Breidi
(1982)1 C.L.R.409Philippouv.Philippou
(1986)1C.L.R.
- Αίτηση. Αίτηση για έκδοση εντάλματος της φύσεως certiorari για τηνακύρωσητηςενδιάμεσηςαπόφασης τουΕπαρχία- 25 κούΔικαστηρίουστηνΑγωγή Αρ.7285/90ημερ.31.8.
- Λ. Παπαφιλίππον,γιατοναιτητή. Ν.Κληρίδηςχαι Γ.Ιωαννίδης για Κ.Ιντιάνο, γιατην καθ'ηςηαίτηση-εναγομένη
- Cur. adv. vult. 30 706 1ΑΑΛ. 5 Φεσσάς ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση. Με την αίτηση αυτή, που καταχωρίστηκε ύστερα από άδειατου Δικαστηρίου,οαιτητήςζητάτην έκδοση εντάλ ματοςτηςφύσεωςcertiorari,γιατηνακύρωσητηςενδιάμεσης απόφασηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας, που εκδόθηκε στις 31 Αυγούστου, 1990, στην Πολιτική Αγωγή Αρ.7285/
- Στις 3 Αυγούστου, 1990, ο αιτητής καταχώρισε την Αγωγή Αρ. 7285/90 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκω10 σίαςεναντίονπέντεεναγομένων.Την ίδιαημέρα,μεμονο μερή αίτηση (ex parte), ζήτησε την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η αίτηση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, Άρθρα 4 και 9, στον περί Δικαστηρίων 15 Νόμο του 1960, (Αρ. 14/60), Άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θ.11 και 12 και στις συμ φυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ταγεγονότα σταοποία στηρίχτηκε περιέχονται σε ένορκη δήλωση του αιτητή ΧάρηΦεσσά. Τοαιτητικότηςαίτησης έχει:20 25 "(α)Προσωρινόπερεμπίπτονδιάταγμαπουνα απα γορεύει στην εναγομένη αρ. 1 από του να επεμβαίνει και χρησιμοποιεί τα καρδιολογικά όργανα, εξοπλισμό Χ και μηχανήματα που βρίσκονται τοποθετημένα και εγκατεστημένα σεαίθουσαεντός τηςκλινικής 'Ευαγγελίστρια' στην οδό Μιχαήλ Γιωργαλλά αρ.1, Λευκωσία, μέχρις ότουαποφασιστεί ηπαρούσααγωγήήμέχρι νε ωτέραςδιαταγήςτουΔικαστηρίου." Την ίδια ημέρα Δικαστής του ΕπαρχιακούΔικαστη ρίουεξέδωσε τηνακόλουθη Διαταγή:- 30 "Δικαστήριο:'Εχονταςυπόψητοσύνολο της μαρτυ ρίας που βρίσκεται ενώπιον μου εκδίδεται διάταγμα όπωςπεριγράφεταιστηναίτηση. Οαιτητήςθαυπογράψειεγγύηση£5,000.
- 707 Στυλιανίδης,Δ. Φεσσάς
(1990)Το προσωρινό διάταγμα θαείναι επιστρεπτέον στις 14/8/90." Το προσωρινό διάταγμα,όπως συντάχθηκε από τον Πρωτοκολλητή πάνω στο έντυπο J109G., επιδόθηκε στην εναγόμενη 1 την ίδιαημέρα- 3Αυγούστου,
- ^ Στις 10 Αυγούστου, 1990, η εναγόμενη 1καταχώρισε Ειδοποίηση Ένστασης. Ηένσταση βασίστηκε στο Άρθρο 32 τουπερίΔικαστηρίων Νόμουτου 1960 (Αρ. 14/60), στα Άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, 10 θ.1 και
- Ταγεγονότα στα οποίαστηρίχτηκε περιέχονται σε τέσσερις ένορκες δηλώσεις: Τηςκαθ'ηςη αίτηση- Μα ρίας Παπαδοπούλου καιτων γιατρών Άγι Συρίμη,Γλαύ κου Μιχαηλίδηκαι ΧαράλαμπουΝικολαΐδη,εναγομένων 15 3,4 και
- ΤοΔικαστήριο, μεβάση τηΔ.39, θ.1,σεξεχωριστές αι τήσεις, έδωσε άδεια για αντεξέταση του αιτητή Χάρη Φεσσάκαι των προσώπων που έκαμανένορκες δηλώσεις γιαυποστήριξητηςένστασης. Στις 24 Αυγούστου, 1990, καταχωρίστηκε μακράαπα- 20 ντητικήένορκηδήλωσητουαιτητή. Στις27 Αυγούστου, 1990 -κατάτηνέναρξητηςακροα ματικής διαδικασίας - το Δικαστήριο κάλεσε τον αιτητή να αρχίσει την υπόθεση του και νααντεξεταστεί. Ο δικη γόρος του -κ. Παπαφιλίππου -εισηγήθηκε στο Δικαστή- 25 ριο ότι η ένσταση ήταν παράτυπη, γιατί έπρεπε ναυπο βληθεί αίτησηδιάκλήσεωςγια ακύρωσητου διατάγματος και τοβάροςτης απόδειξηςτοφέρει ηκαθ' ηςηαίτηση, η οποία πρέπει να αρχίσει την υπόθεση της ως το πρώτο μέρος. 30 Ύστερα απότην υποβολή αντίθετων επιχειρηματολο γιών απότους δικηγόρους των δύοπλευρών, αναφορικά με τη φύσητης διαδικασίας, τηδικονομία που πρέπεινα ακολουθείται,τηθέσητων μερών,τοβάροςτης απόδειξης 708 1ΑΑ.Δ. Φεσσάς Ιτυλιανίδης, Δ. και του ποίος είναι το πρώτο μέρος, το Δικαστήριο, στις 31 Αυγούστου, 1990, εξέδωσετην προσβαλλόμενη απόφα ση. ΤοΔικαστήριο αποφάσισεότι το Άρθρο 32 τουΝόμου 14/60 περιέχει ουσιαστικό δίκαιοκαι ότι ηΔικονομίακα θορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Το διάταγμαπου εκ δίδεται σε μονομερή αίτηση,μεβάσητο Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, έχει περιορισμένη χρονική 10 ισχύ - μέχρι την ημέρα που θα δοθεί η ευκαιρία, ύστερα από την επίδοση, στο επηρεαζόμενο πρόσωπο να ενστεί (to object to it) -οπότε το Δικαστήριο ασκεί τη δικαιοδο σίαηοποίαπροβλέπεται στο εδάφιο
(3)του Άρθρου 9.Το βάρος της απόδειξης το έχει σε όλη τη διαδικασίαο αιτη15 τής,ο οποίος είναι το πρώτο μέρος, και εκάλεσε τον αιτη τήνααρχίσει τηνυπόθεσητουκαινα αντεξεταστεί. 5 Την ίδια ημέρα, με μονομερή αίτηση, ζητήθηκε άδεια από το Ανώτατο Δικαστήριο για υποβολή αίτησης για έκ δοση εντάλματος certiorari, για την ακύρωση της πιο 20 πάνωενδιάμεσης απόφασης.Την 1ηΣεπτεμβρίου, 1990, το Δικαστήριο έδωσε τη σχετική άδεια. Η αίτησηκαταχωρί στηκε τη ίδια ημέρα. Το Δικαστήριο, λόγω της φύσης των αντικειμένων του Προσωρινού Διατάγματος, έδωσε υψί στη προτεραιότητα στην ακρόαση και αποπεράτωση της 25 αίτησης. Ηαίτησηστηρίζεται στους πιο κάτωλόγους:1.Υπέρβαση εξουσίας ή έλλειψη δικαιοδοσίας. 2. Πλάνηπερί το νόμο πρόδηληστοπρακτικό. Στην παρούσαδιαδικασίαο δικηγόρος του αιτητή - κ. 30 Παπαφιλίππου -υπόβαλε ότι, με την έκδοση προσωρινού διατάγματος σε μονομερή αίτηση, με βάση το συνδυασμό των Άρθρων 32 του Νόμου 14/60 και του Άρθρου 9 του Κεφ.6,η δικαστικήλειτουργία, αναφορικά μετοπαρεμπίπτον διάταγμα, συμπληρώνεται. Το Δικαστήριο, πριν την 709 Στυλιανίδης,Δ. Φεσσάς
(1990)έκδοση του παρεμπίπτοντοςδιατάγματατος στην μονομε ρή αίτηση, ικανοποιείται ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32
(2)για την έκδοση του. Ηαίτηση συγχωνεύεται στοδιάταγμα. Εισηγήθηκε ότιτοεπηρεαζόμενοπρόσωπο-η καθ'ηςη 5 αίτηση εναγόμενη -δικαιούται μόνο να υποβάλει αίτηση διά κλήσεως, με βάσητηΔ.48, θ.8
(4), για την ακύρωσηή τροποποίηση του διατάγματος. Στηνπαρούσαυπόθεση η εναγόμενη -καθ' ης ηαίτηση -καταχώρισε παράτυπηέν σταση,όπως προβλέπεται στο θ.4 της Δ.
- Το επηρεαζό- 10 μενο απότοδιάταγμαπρόσωποπρέπει ναδείξει λόγο για την ακύρωση ή τροποποίηση του διατάγματος, έχει το βάρος της απόδειξης και, ως εκ τούτου, είναι το πρώτο μέρος στηδιαδικασίαενώπιοντουΔικαστηρίου. Αναφορικά με τη δικαιοδοσίατου Δικαστηρίου, ισχύ- 15 ρίστηκε ότι η δικαιοδοσία έκδοσης του διατάγματος ασκείται απότο Δικαστήπουεπιλαμβάνεταιτη μονομερή αίτησητουαιτητή,οοποίος ικανοποιείταιγιατηνύπαρξη των προϋποθέσεων πουείναι απαραίτητεςγιατην έκδοση τουδιατάγματος.ΤοΔικαστήριο,μετάτηνέκδοσητουπα- 20 ρεμπίπτοντος διατάγματος, δεν έχει δικαιοδοσία να προ βεί σε νέα διάγνωση των πραγμάτωνκαι να αποφασίσει εάν υφίστανταιοι προϋποθέσεις που θέτει το ουσιαστικό δίκαιο στο Άρθρο
- Η άσκηση τέτοιας δικαιοδοσίας αποτελεί άσκησηδευτεροβάθμιας- εφετειακής - δικαιοδο- 25 σίας,την οποίαδεν έχει το ΕπαρχιακόΔικαστήριο. Η δι καιοδοσία του περιορίζεται μόνο στην έρευνα της ύπαρ ξης λόγων που προβάλλονται από τον καθ'ου η αίτηση επηρεαζόμενο για την ακύρωση ή τροποποίηση του δια τάγματος. 30 Οδικηγόροςτηςκαθ' ηςηαίτησηυποστήριξε την προ σβαλλόμενη δικαστικήαπόφαση.Το Άρθρο32τουΝόμου 14/60 περιέχει ουσιαστικό δίκαιο. Η Δικονομία ρυθμίζε ται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς, οι οποίοι ορθά ακόλουθη- 35 θηκανστην παρούσαυπόθεση.Υπόβαλεότι,ούτε υπέρβα σηεξουσίας,ούτενομικό λάθος υπάρχει. 710 1ΑΑ.Δ. 5 Φεσσάς Στυλιανίόης, Δ. Η δικαιοδοσία έκδοσης των προνομιακών ενταλμάτων ασκείται αποκλειστικά από το Ανώτατο Δικαστήριο, με βάση το Άρθρο 155.4 του Συντάγματος και τα 'Αρθρα 3 και 9 των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις)Νόμων του 1964 έως 1988 (Αρ. 33/64,35/75, 72/77, 59/81, 3/87 και 158/88). Το Ανώτατο Δικαστήριο ασκεί έλεγχο και εποπτεία πάνω στα κατώτερα Δικαστήρια με τα προνομιακά δια τάγματα. !0 ο έλεγχος των κατώτερων Δικαστηρίων με το ένταλμα certiorari γίνεται, μεταξύ άλλων, για να περιορίζονται τα κατώτερα Δικαστήρια μέσα στη δικαιοδοσία τους και να τηρούν το νόμο. Το ένταλμα είναι διορθωτικού χαρακτή ρα.(Βλ. μεταξύ άλλων, TheAttorney-General v. Panayiotis 15 Christou
(1962)C.L.R. 129* Christofi and Others v. Iacovidou
(1986)1 C.L.R. 236* In re Argyrides
(1987)1 C.L.R. 23* Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
(1989)1 Α.ΑΑ(Ε) 467). "Δικαιοδοσία ή αρμοδιότητα" σημαίνει την εξουσία 20 την οποία έχει ένα Δικαστήριο να αποφασίζει θέματα τα οποία παρουσιάζονται ενώπιον του, ή να επιλαμβάνεται θεμάτων τα οποία παρουσιάζονταισύμφωνα με δικονομι κούς κανόνες ενώπιον του για απόφαση. Τα όρια της δι καιοδοσίας ή αρμοδιότητας καθορίζονται από το Νόμο ο 25 οποίος καθιδρύει το Δικαστήριο. Η δικαιοδοσία πρέπει να υπάρχει πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφα σης -(βλ. Thompsonv.Shiel[1840]3 Ir. Eq. R. 135* ΑανρέντηςΑ, Δημητρίου, Αιτήσεις Αρ. 39/88και 40/88
(1990)1 Α.ΑΑ256). 30 Το πρακτικό της απόφασης του κατώτερου Δικαστη ρίου εξετάζεται και,αν υπάρχει υπέρβασηδικαιοδοσίας ή πρόδηλη πλάνη νόμου, τότε η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. 711 Στυλιανώης,Δ. Φεσσάς
(1990)Εσφαλμένη ερμηνεία νόμου,ήεσφαλμένη εφαρμογήτου στα γεγονότα μιας υπόθεσης, αποτελεί πλάνη νόμου. Το ίδιο, όταν δεν ακολουθείται η δικονομία που προνοείται από το νόμο -(βλ. Inre Rousias Co.
(1981)1C.L.R. 703). Πρακτικό του Δικαστηρίου είναι η προσβαλλόμενη 5 απόφαση και ηδικογραφία -(βλ. In re Arghyrides
(1987)1 C.L.R. 30* R. v. NorthumberlandCompensationAppeal Tribunal[1952] 1 All. E.R. 122- Reginav. PatentsAppeal Tribunal. Ex-parte Baldwin & Francis Ltd. [1959]1. Q.B.D. 105· Baldwin & Francisv. Patents Tribunal[1959] 2 All 10 E.R. 433· R. v. PrestonAppeal Tribunal [1975] 2 All E.R. 807,810). Οι νομοθετικές πρόνοιες, που ρυθμίζουν ταζητήματα που ηγέρθηκαν, είναι το Άρθρο 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 μέχρι 1990 (Αρ. 14/60,50/62, 11/63,8/69, 15 40/70,58/72, 1/80, 35/82,29/83, 91/83, 16/84,51/84,83/84, 93/84, 18/85,71/85, 89/85,96/86,317/87,49/88, 64/90)και το Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6,Νόμοι 11/65, 161/89,228/89), ταοποία έχουν:2 0 Άρθρο 32: "32
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανο νισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτι κής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδηαπαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περί- 25 πτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτούαποζημιώσεις ή άλληθεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θαεκδίδεται εκτός εάντο δικαστήριον ικανοποιηθή 30 ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δι- 35 712 1 ΑΛΛ. Φεσσάς Στυλιανίόης,Δ. καιοσύνηεις μεταγενέστερονστάδιον.
(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω
(1), δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσειςως τοδικαστήριον θεωρεί δίκαιον,καιτο δικαστήριονδύναται καθ' οιον δήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακύ ρωσηή τροποποίησηοιονδήποτετοιούτονδιάταγμα." Άρθρο 9: "9
(1)Any order which the Court has power to make may, upon proof of urgency or other peculiar cir cumstances, be made on the application of any party to the action without noticetotheotherparty.
(2)Before making any such order without notice the Court shall require the person applying for it to enter into a recognizance, with or without a surety or sureties as the Court thinks fit, as security for his being answerable in damages to the person against whom the order is sought. 20 25
(3)Nosuch order made withoutnotice shall remainin force for a longer period than-is necessary for service of notice of it on all persons affected by it and enabling them to appear before the Court and object to it; and every such order shall at the end of that period cease to be in force, unless the Court,upon hearing theparties or any of them,shall otherwise direct; andevery such order shall be dealt with intheaction as theCourtthinksjust.
(4)Nothing in this section shall be construed to affect or apply to the powers of the Court to issue writs of execution." ("9
(1)Πανδιάταγμα όπερ το Δικαστήριον κέκτηται εξουσίαν να εκδώση δύναται,επί αποδείξει τουκατε πείγοντοςήάλλων ιδιαζουσώνπεριστάσεων,ναεκδοθή τη αιτήσει του ενός των διαδίκων άνευ ειδοποιήσεως 713 ΣτυλιανΙδης,Δ. Φεσσάς Στυλιανί&ης, Δ. προςτον έτερον.
(2)Πριν ή εκδώση τοιούτο άνευ ειδοποιήσεως διά ταγμα το Δικαστήριον δέον ν' απαίτησηπαρά του αι τούντος τούτοόπωςαναλάβη προσωπικήνυποχρέωσιν, μετά ή άνευ εγγυητού ή εγγυητών, ως το Δικαστήριον 5 θεωρεί σκόπιμον, προς εξασφαλκπν της υποχρεώσεως του προς αποζημίωσιν του προσώπουκαθ' ουαιτείται τοδιάταγμα.
(3)Ουδέν διάταγμα εκδοθέν άνευ ειδοποιήσεως θέλει παραμένει εν ισχύϊ επί χρόνον μακρότερον του 10 αναγκαιούντος προς επίδοσιν της περί τούτου ειδο ποιήσεως προςπάνταςτους υπ'αυτούεπηρεαζόμενους και προς παροχήνδυνατότητος εις αυτούς ναεμφανισθώσιν ενώπιον του Δικαστηρίου και ενστώοτ παν τοιούτο διάταγμαπαύει να ισχύη, μετά την λήξιν της 15 τοιαύτης περιόδου, εκτός εάν το Δικαστήριον, αφού ακούσητους διαδίκουςήτινά τούτων, διάταξη άλλωςπαν δε τοιούτο διάταγματυγχάνει μεταχειρίσεωςκατά τηναγωγήνωςτοΔικαστήριον κρίνειδίκαιον.
(4)Ουδέν εν τω παρόντι άρθρω διαλαμβανόμενον 20 θέλειερμηνεύεται ωςεπηρεάζονταςεξουσίαςτουΔικα στηρίου ναεκδίδηεντάλματαεκτελέσεως, ή ως εφαρμοζόμενον επ' αυτών.") (Μετάφραση από την Υπηρεσία Αναθεωρήσεως και Ενοποιήσεως της Κυπριακής Νομοθεσίας, Φεβρουάριος 25 1974.) Το Άρθρο 32 τουΝόμου 14/60 είναι ταυτόσημο μετο Άρθρο 37 του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1953, (Αρ. 40/ 53), (Κεφ. 8 στην Κωδικοποιημένη Έκδοση των Νόμων της Κύπρου του 1959), που είχε την προέλευση του στις πρόνοιες του Άρθρου 3 του περί Δικαστηρίων (Συμπλη- 30 ρωματικαί Πρόνοιαι) Νόμου, 1949, (Αρ. 7/49), (Κεφ. 12 της Έκδοσηςτου 1949). ΤοΆρθροαυτόβρίσκεταιστοΤέ ταρτο Μέρος του Νόμου 14/60 που προβλέπει για τις Εξουσίες των Δικαστηρίων. Μετο Άρθρο αυτόαπονέμε714 1 ΑΛΛ. 5 Φεσσάς Στυλιανίόης» Δ. ται εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει απαγορευτικά δια τάγματα. Στην επιφύλαξη της παραγράφου
(1)ορίζονται οι ακόλουθες προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν για την έκδοση παρεμπίπτοντοςαπαγορευτικού διατάγματος:(α)Σοβαρόζήτημαγιαεκδίκαση. (β) Πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θερα πεία στην αγωγή·και 10 (γ)Ναείναιδύσκολο ήαδύνατονα απονεμηθείπλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκ δοση του διατάγματος. Ο τρόπος εφαρμογής του Άρθρου 32 για έκδοση,ήμη, παρεμπίπτοντος διατάγματος εξετάστηκε και αναλύθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε αριθμό υποθέσεων - (βλ., 15 μεταξύ άλλων, Karydas Taxi Co. Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321- Acropol Shipping Company Ltd. and Others v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38- Nemitsas Industries Ltd v. S. & S. Maritime Lines Ltd and Others
(1976)1C.L.R. 302· Constantinides 20 v. Makriyiorghou & Another
(1978)1 C.L.R. 585Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231· M. & M. Transportv. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1C.L.R. 605Odysseosv. PierisEstatesand Others
(1982)1C.L.R. 557· JonitexoLtd v.Adidas
(1984)1C.L.R. 263). 25 Οι εξουσίες του Δικαστηρίου, με βάση το Άρθρο 32, όπως και η άλλη πολιτική δικαιοδοσία που ανατίθεται στο Δικαστήριο, ασκούνται σύμφωνα με τη δικονομία και πρακτική που καθορίζεται με το Νόμο ή Διαδικαστικό Κανονισμό που εκδίδεται με βάσητο Άρθρο 163 του Συν30 τάγματος.Το Άρθρο 32 δεν περιέχει δικονομικούς κανό νες. Στην υπόθεση Heli-Airv.Drescher
(1988)1C.L.R. 234, στησελ. 237 ειπώθηκε:- 715 ΣτνλιανΙδης, Δ. Φεσσάς
(1990)"We have come to the conclusion that section 32 is a section of substantive law and does not prescribe any procedure. The procedure to be followed in invoking its provisions has to be sought in the Civil Procedure Law and the rules made thereunder or any other law or rules 5 prescribingprocedures coveringsuch instances." ToΆρθρο 9του Κεφ.6(αναριθμημένοσε8μετάτη θέ σπιση του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμου του 1989, (Αρ. 228/89))και οΔιαδικαστι κός Κανονισμός (ΜεταβατικαίΔιατάξεις) του 1960, που 10 εκδόθηκε στις 12 Δεκεμβρίου, 1960, δυνάμει του Άρθρου 163 του Συντάγματος,καθορίζουντηδικονομίακαιπρα κτικήάσκησηςτηςεξουσίαςτουΔικαστηρίου. ΗΔ.3τουπιοπάνωΔιαδικαστικούΚανονισμού έχει:"
- Τηρουμένων των διατάξεων του Συντάγματος, ^ πας κατά την αμέσως προηγουμένην της ημέρας ανε ξαρτησίας ημέραν ισχύων διαδικαστικός κανονισμός, πίναξ δικαστικών τελών και η εν τοις δικαστηρίοις ακολουθούμενη και νόμω καθοριζομένη πρακτική και δικονομία(practice andprocedure) θαεξακολουθούν να 20 ισχύουν μέχρις ουτροποποιηθούνδιάμεταβολής,προ σθήκης ήκαταργήσεως,δυνάμειδιαδικαστικού κανονι σμού και θα ερμηνεύωνται και θαεφαρμόζωνταιμετά τοιούτων μετατροπών καθ'ο μέτρον είναι τούτοαναγκαίονπροςσυμμόρφωσιν προςταςδιατάξειςτουΣυν- 25 τάγματος." Οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί που ίσχυαν την ημέρα που προηγήθηκε της ανακήρυξηςτης Ανεξαρτησίας είναι οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας, Κεφ. 12της Δευτε ρογενούς ΝομοθεσίαςτηςΚύπρου,Τόμος II,σελ. 120-
- 30 Είναι βασικήαρχήδικαίουότι το Δικαστήριο αποφα σίζει τις διαφορέςτων μερών αφούακούσει και τουςδύο διάδικους. Δεν εκδίδει διαταγήπριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα audi alteram partem. Κατάπαρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για 35 716 1 ΑΛΛ. 5 Φεσσάς Στυλιανίδης,Δ. κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστά σεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία,επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο
(1)του Άρθρου9τουΚεφ.6. Ονομοθέτηςπεριόρισε χρονικάτηνισχύτουδιατάγμα τος που εκδίδεται με μονομερή αίτηση και καθόρισε τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται μετά την έκδοση του. Τούτο παραμένει σε ισχύ για χρόνο όχι μακρύτερο 10 απόόσοείναι αναγκαίοςγιατηνεπίδοσηειδοποίησηςτου στον επηρεαζόμενο και την παροχή της δυνατότητας σ' αυτόν ναεμφανιστεί ενώπιον τουΔικαστηρίου γιαναενστεί. Διάταγμα πουπροβλέπει ισχύ μακρύτερηαπόόσηπε15 ριοριστικά ο νομοθέτης έθεσε με το εδάφιο
(3)δεν είναι έγκυρο- (βλ. υπόθεσηAcropol(ανωτέρω),στις σελ.51-53* Attorney-General & Another(No.2) v. Sawides
(1979)1 C.L.R. 349,σελ. 371). Η ένσταση απότο επηρεαζόμενο πρόσωπο πρέπεινα 20 γίνει σύμφωνα με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Κατάτηντελευταία εκατονταετία, απότο 1885 πουθεσπί στηκε οπερίΠολιτικήςΔικονομίας Νόμος,καιειδικότερα απότο 1938 πουεκδόθηκανοιΔιαδικαστικοί Κανονισμοί που ισχύουν καισήμερα,ακολουθείταιηπρακτική της κα25 ταχώρισηςένστασης όπωςπροβλέπεταιστοθ.4τηςΔ.48. ΗΔ.48, θ.8
(4),πουπροβλέπει ότι οποιοδήποτεπρόσω πο(εκτόςαπότον αιτητή)πουεπηρεάζεταιαπόδιάταγμα, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς (ex parte), μπορεί ναυπο βάλειαίτησηδιάκλήσεωςγιατηνακύρωσηή τροποποίηση 30 τουκαιτοΔικαστήριοήοΔικαστής μπορείναακυρώσειή τροποποιήσει τέτοιο διάταγμα με όρους, που θαφαίνο ντανδίκαιοι,δενέχειεφαρμογή στηνπαρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Ναυτοδικείου - Ship "Gloriana" and Another v. Breidi
(1982)1 C.L.R. 409 - το Δικαστήριο 35 έκαμε διάκριση μεταξύ της διαδικασίας που πρέπει να 717 Στνλιανίδης,Δ. Φεσσάς
(1990)ακολουθείται γιαακύρωσηεντάλματος συλλήψεωςπλοίου και της διαδικασίαςσε διάταγμαστο οποίο επηρεαζόμενο πρόσωπο μπορεί νααντιταχείμετοθ.4τηςΔ.48. Η υπόθε ση "Gloriana" δεν συνηγορεί υπέρ της άποψηςτου αιτητή, αλλά,μάλλον, δεικνύει προςτηναντίθετηκατεύθυνση. 5 Το δεύτερο μέρος του εδαφίου
(2)του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που παρε μπίπτον διάταγμα εκδίδεται με βάση το Άρθρο 9
(1)του Κεφ.6, για το οποίο έχει εφαρμογήτο εδάφιο
(3)του Άρ- JQ θρου9. Η ένσταση υποβάλλεται με βάσητον τύπο πουπρονο είταιστους Διαδικαστικούς Κανονισμούς καιυποστηρίζε ται μεένορκο δήλωση γεγονότων. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό -μετά την ένσταση έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη εικόνα, γιατί και οι δύο 15 πλευρές έχουν θέσει ενώπιον τουΔικαστηρίου τηνυπόθε ση τους. Έχει εξουσία και υποχρέωση να επιληφθεί της υπόθεσης και να διαπιστώσει εάν οι προϋποθέσεις που ο νομοθέτης έταξεστο Άρθρο32
(1)τουΝόμου 14/60 ικανο ποιούνται.Χωρίςναυπεισέλθει στην ουσίατηςυπόθεσης, 20 έχει εξουσία και καθήκο να ασκήσει δικαιοδοσία και να εκδώσει οποιαδήποτε απόφαση ήθελε κρίνει, όπως προ βλέπεται στο εδάφιο
(3)τουΆρθρου 9. ΤοΔικαστήριο ασκεί δικαιοδοσίατου ιδίου περιεχομέ νου, έστω και αν ο ένας απότα δύο μέρη δεν παρουσία- 25 στεί.Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό,δεν ασκεί δευτερο βάθμια,αλλάπρωτοβάθμιαδικαιοδοσία. Σκέψηπαρόμοιαμετηνεπιχειρηματολογία τουδικηγό ρου του αιτητήγια άσκηση δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας πρόβαλε σε δικαστικήαπόφαση Δικαστής Επαρχιακού Δι- 30 καστηρίου και αρνήθηκε να ασκήσει δικαιοδοσίαακύρω σης διατάγματοςεπίδοσης στο εξωτερικό πουεκδόθηκε σε μονομερή (ex parte) αίτηση,γιατί, όπως ανάφερε,δεν δι καιούτανναασκήσει εφετειακήδικαιοδοσία. 718 1Α.Α.Δ. Φεσσάς ΣτυλιανίΑης, Δ. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Philippou ν. Philippou
(1986)1 C.L.R.689,στιςσελ.698-699 είπε:- 5 10 "The trial Court misdirected itself as to the law,' its duty and its powers, and denied to exercise its competence for "the determination of fundamental questions raised by counsel before it. To pronounce a decision on them it wouldnot be acting as anAppellate Courtof itself but itwouldbeexercisingits own function andperformingits own duty." Οαιτητήςσυνεχίζει ναέχει το βάροςναικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις πουπρο βλέπει το Άρθρο 32, όπως έχει νομολογιακά ερμηνευθεί στιςυποθέσειςπουέχουνπαρατεθείπιοπάνω. Αναφορικά μετο δικαίωμαδιάδικουνααρχίσειπρώ15 τος,παραθέτωτοακόλουθομέροςτουθ.4τηςΔ.48:- 20 "Εάν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ του αιτητή και οποιουδήποτεπροσώπου τοοποίοδίδειειδοποίηση έν στασηςσε σχέσημεταγεγονότα,οαιτητήςήεκείνοτο πρόσωπο πρέπει, κατά την ακρόαση της αίτησης να είναι έτοιμονααποδείξειταγεγονότασταοποία βασί ζεταιστοβαθμόπουφέρειτοβάροςαπόδειξης." ΗΔ.33,Θ.7,προβλέπειότι οδιάδικοςοοποίοςέχειτο βάροςτηςαπόδειξηςείναιτο"πρώτομέρος". Το ΕπαρχιακόΔικαστήριοΛευκωσίας δενάσκησε δευ25 τεροβάθμιαδικαιοδοσία,αλλά την πρωτοβάθμια δικαιο δοσία που του απόνειμε ο νομοθέτης. Ακολούθησε την ορθήπρακτική καιδιαδικασίακαιορθάαποφάσισε ότιτο πρώτομέροςείναιοαιτητής. Το Δικαστήριο δεν βρίσκει ότι υπάρχειοποιοδήποτε 30 νομικό λάθος στην προσβαλλόμενη απόφαση του Επαρ χιακούΔικαστηρίουΛευκωσίας, ούτεότιοΔικαστής υπε ρέβη τηδικαιοδοσίατου. 719 Στυλιανϋης,Δ. Φεσσάς
(1990)Γιατους πιοπάνωλόγουςηαίτησηαπορρίπτεται. Λόγωτηςφύσηςτωνθεμάτωνπουηγέρθησαν,δενεκδί δωοποιαδήποτεδιαταγήγιαέξοδα. Αίτησηαπορρίπτεταιχ(ορίςέξοδα. 720