1ΑΛΛ. 16Οκτωβρίου.1990 [Α.ΛΟΙΖΟΥ, Π.,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΙΙΣ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,Δ/στές] ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΛΑΣΙΟΣ, Εφεσείων, ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική Εφεση Αρ. 7341). 5 10 15 20 25 Συντρέχουσα αμέλεια — Παράλειψη λήψεως λογικών προφυλάξεων απ' αντόν,που υπέστη τις ζημίες,για το ίδιον το συμφέρον του,με αποτέλεσμα συμβολή του στις ζημίες του — Υποχρέωση προβλέ ψεωςφανερού κινδύνου — Παράλειψη εξαιρετικών προφυλάξεων κατ' απλών πιθανοτήτων δεν συνιστά συντρέχουσαν αμέλεια. Τομόνο ερώτημαστην υπόθεση αυτήνήτανκατά πόσο ορθάτο πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο εφεσείων ευΟύνετο πλή ρως για την οδικήν σύγκρουση, που είχε προκληθεί, όταν το υπ' αυτοΰοδηγούμενο αυτοκίνητο εισήλΟεν από πάροδοστα Λατσιά σε κύριο δρόμο και συνεκρούσΟη με το αυτοκίνητο,που οδηγούσε ο Εφεσίβλητος κανονικάστο αριστερό μέρος τηςκυρίαςοδού. Ο Εφεσείων είχεν σταματήσει στο σημείο " αλτ ", αλλά μετά εξεκίνησε και εισήλθε στην κυρίαν οδόν χωρίς να προσέξει την επέλευση του αυτοκινήτου οχήματος του Εφεσίβλητου. Η ορατό. τηχααπότο σημείο "αλτ "προςτηνκυρίανοδόν προςτηνπλευράν απ' όπου ήρχετο ο Εφεσίβλητος ήταν ανύπαρκτη. Ηορατότητα, όμως, 11 πόδια μετάτο σημείο " αλτ "εγίνετο 100 μέτρα.Το εμπό διο ήτανοικία στην γωνίαν. Ο Εφεσείων δεν εαταμάτησεεκ νέου εκεί όπου άρχιζε ηορατότητα. Ο Εφεσίβλητος οδηγούσε μεταχύτητα25-30μιλίων, όταν δεο Εφεσείων εισήλθε στον κύριο δρόμο, . ο Εφεσίβλητος ήταν ήδη20-30πόδια μακριά απότηνδιασταύρω ση. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε,ενόψει των πιο πάνωγε γονότων και με θεμέλιο τις αρχές,που αναφέρονταιστο πιο πάνω περιληπτικό σημείωμα, ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο απο φάσισε το 0έμα της ευθύνης. Η Έφεση απορρίπτεται μεέξοδα. 815 Βλάσιοςν.Αντωνίου
(1990)Αναφερόμενες Υποθέσεις: DrousiotisandAnother v.Xeni andOthers
(1976)1 C.L.R 161Karikatouv.Sotenou andAnother
(1979)1C.L.R 150. Έφεση. Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του 5 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Ιωαννίδης, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, 1987 (Αρ. Αγωγής 5293/84),μετην οποίαδιατάχθηκεναπληρώσει στονενά γοντατοποσότων£850.-ειδικέςζημιέςπουυπέστηο ενά γωνσεαυτοκινητικόδυστύχημα. 10 Ε.Ευσταθίου,για τονεφεσείοντα. Α. Δανός, για τονεφεσίβλητο. ΟΠρόεδροςκ.Α. Λοΐζου ανάγνωσετηνακόλουθη από φαση. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π: Στην παρούσα έφεση το εγειρόμενο 15 θέμαεκ μέρους του εφεσείοντα είναι ηαπόρριψηαπό τον πρωτόδικο δικαστή της υπεράσπισης του ότι υπήρχε συ ντρέχουσα αμέλειααπότονεφεσίβλητο - ενάγοντακαιότι εσφαλμένα βρήκε τον εφεσείοντα -εναγόμενο εξ ολοκλή ρου υπεύθυνο διά το αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο 20 οποίο είχαν εμπλακεί τα αυτοκίνηταπου οι δύο διάδικοι οδηγούσαν. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως φαίνονται από την απόφαση του πρωτόδικου δικαστή, είναι ότι στις 2 Φε βρουαρίου, 1984 ο εφεσίβλητος οδηγούσε το αυτοκίνητο 25 του με αριθμό εγγραφής GJ 366 κατά μήκος της οδού Αγίου Γεωργίου στα Λατσιά και ο εφεσείων οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αριθμό εγγραφής JM 775 κατά μήκος της οδού Αρχ. Μακαρίου η οποία είναι ελεγχόμενη με σήμα αλτ στο σημείο πουδημιουργεί διασταύρωση μετην 30 οδόΑγίουΓεωργίου,μέσαστηνοποίασυγκρούστηκαν. 816 1ΑΛΛ. Βλάσιοςν.Αντωνίου Α. Λοΐζου, Π. Στησυνέχεια οπρωτόδικος δικαστήςαπότη μαρτυρία πουτέθηκεενώπιοντουέκαμετιςπιοκάτωδιαπιστώσεις: 5 10 15 "(α)Ότιτοδυστύχημαέγινεεντόςτηςδιασταυρώσε ωςκαιεις απόστασιν 12ποδώναπότηννοητήγραμμή τηςεισόδουτηςΜακαρίουπροςτηνΑγίου Γεωργίου. (β) 'Οτι από τοΑλτ της Μακαρίουκαιπροςτα αρι στερά εντός της Αγίου Γεωργίου λόγω τουότιυπάρχει οικία διά να έχει ένας ορατότηταπρέπει να προχωρή σει 11πόδια καιναφθάσειτηννοητήευθείατηςΑγίου Γεωργίου και από εκεί η ορατότης είναι 100 μέτρα εντόςτηςΑγίουΓεωργίου, (γ) Ο εναγόμενος, ανκαι σταμάτησε εις το Αλτ της Μακαρίου, προχώρησε μετάκαιεισήλθεν ειςτηνΑγίου Γεωργίου χωρίς να ξανασταματήσει εις την νοητή γραμμήτηςΑγίου Γεωργίου. (δ)Δεν είδετοαυτοκίνητοτουενάγοντοςπροτούει σέλθειεις τηνΑγίου Γεωργίου καιτοείδεότανβρισκό τανμόνοντρίαμέτρααπόαυτόν. 20 25 (ε)Οενάγωνοδηγούσε μεταχύτητα25-30 μιλίωντην ω ρακαιότανεπλησίασε 10, 15ή 20 πόδια τηνδιασταύρωσιν είδε απόταδεξιά του το αυτοκίνητοτουεναγο μένου εν κινήσει να εισέρχεται εις την διασταύρωσιν και έγινε η σύγκρουσις μεταξύ των δύο αυτοκινήτων, χωρίς οιοσδήποτε των οδηγών να χρησιμοποιήσει τα φρένατου." Μεβάσητις πιο πάνωδιαπιστώσεις κατέληξε στο συ μπέρασμα ότι ο εναγόμενος - εφεσείων ευθύνετο για το δυστύχημα λόγω της αμέλειας του και ότι ηαμέλεια του συνίστατο εις το "ότι εισήλθε από πάροδο στον κύριο 30 δρόμο χωρίς να βεβαιωθεί ότι ήτο ασφαλέςδι' αυτόν και χωρίς ναπροσέξει τοαυτοκίνητοτου ενάγοντος που οδηγείτοαριστεράκαιεντόςτουκυρίουδρόμου". Είναι ηθέσητου ευπαίδευτουσυνηγόρου του εφεσείο817 Α. ΛοΤζου, Π. Βλάσιοςν. Αντωνίου
(1990)ντα ότι υπήρχεσυντρέχουσα αμέλεια εκ μέρους του εφεσί βλητου διότι έπρεπε σε μια πολυσύχναστη διασταύρωση για την κίνηση της οποίας ήτο ενήμερος, μια καικατοικεί στη γειτονιά αυτή, να προβλέψει τηνπιθανότητα ενός κιν δύνου που ήτανεύλογα φανερόότι μπορούσε να υπάρξει. 5 Με άλλα λόγια ότι θα έπρεπε να είχεδει έγκαιρατον εφε σείοντα ή και να λάβει τα σχετικά μέτρα του για να απο φύγει τησύγκρουση. Οι νομικές αρχές που διέπουν το θέμα της συντρέχου σας αμέλειας είναι καλάκαθορισμένες. Αυτή δεν στήριζε- 10 ται πάνωστην ύπαρξηκαθήκοντοςτου ζημιωθέντος προς τον εναγόμενο. Εκείνο που είναι αναγκαίονααποδειχθεί όταν εγείρεται η ύπαρξησυντρέχουσας αμέλειας είναι ότι αυτός που ζημιώθηκε δεν πήρε για το ίδιο του συμφέρον λογικές προφυλάξεις και έτσι συνέβαλε με την έλλειψη 15 φροντίδας στη ζημιά του. Ένας όμως ευθύνεται για συν τρέχουσα αμέλεια εάν ώφειλε εύλογα να είχε προβλέψει ότι θα μπορούσε να ζημιωθεί ανδεν ενεργούσε όπως ένας λογικός άνθρωπος.Ένας ενάγοντας όμως δεν είναι συνή θως υπόχρεως να προβλέψει ότι ένα άλλο πρόσωπο μπο- 20 ρεί να είναι αμελές εκτός ανηπείραδείχνει μια συγκεκρι μένη αμέλεια να είναι συνηθισμένη κάτω από τις περιστάσεις. Έχουμε εξετάσει τα περιστατικά της υπόθεσης με βάση τις διαπιστώσεις που έκαμε οπρωτόδικοςδικαστήςκαι οι 25 οποίες δεν αμφισβητήθηκαν,και έχουμε καταλήξει ότι το συμπέρασμα της αποκλειστικής αμέλειας του εφεσείοντα και της μηυπάρξεως συντρέχουσας αμέλειας απότονεφε σίβλητο είναι ορθό. Είναι γεγονός ότι ένας που οδηγά στον κύριο δρόμο 30 δεν δικαιούται να το πάρει ως δεδομένο ότι μια και έχει προτεραιότητα πρέπει να αγνοήσει κάθε άλλο κίνδυνο που μπορεί να προέλθει από μια πάροδο όταν έναςοδη γός τέτοιος πρέπει να προβλέψει την πιθανότητα ότι ο κίνδυνος είναι εύλογα φανερός.Αν όμως οκίνδυνος είναι 35 μια απλή πιθανότητα δεν υπάρχει αμέλεια εάν δεν επήρε εξαιρετικές προφυλάξεις. (Βλέπε Droushiotis and Another 818 1 ΑΛΛ. Βλάσιοςν.Αντωνίου Α. Αοΐζου, Π. v. Xeni andOthers
(1976)1C.L.R. 161 και Karikatou v. Soteriou andAnother
(1979)1 C.L.R. 150). Στηνπροκειμένη περίπτωσηοτρόπος πουβγήκεοεφεσείοντας απότηνελεγχόμενηπάροδοήτοτέτοιος σε σχέση 5 μετην απόστασηστην οποίαευρίσκετοτοαυτοκίνητο του εφεσίβλητου πουοτελευταίος δεν μπορούσε νακάμει οτι δήποτεγιανααποφύγειτοδυστύχημα.(Βλέπε Hadjigeorghiou andAnotherv.Rodinis
(1978)1C.L.R. 175.Εν πάση δεπεριπτώσει δενυπήρχετίποτεστημαρτυρίαπουναδει10 κνύει ότι ηδυνατότητα τουκινδύνου πουθαπροήρχετο απότηνέξοδο αυτοκινήτου απότηνπάροδοήταν εύλογα φανερήκαιότι μπορούσε ναπροβλεφθεί και ο εφεσίβλη τοςτην αγνόησε. Ως εκτούτου ηέφεση απορρίπτεταιμεέξοδα υπέρ του 15 εφεσίβλητου. Έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα.