clr/1990/1990_1_943.pdf

(1)(ζ)— Προϋποθέσεις εφαρμο­ γής του—- Ηαπόφαση στην υπόθεση Χριστοδουλίδης ν. Ολυμπίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 838υιοθετήθηκε. Ενοικιοστάσιον — Ανάκτηση κατοχής — Ο Περί Ενοικιοστασίου Νόμος, 1983 (Ν.23/83), άρθρο 11

(1)(ζ)— Χωριστές αιτήσεις ανα­ κτήσεωςκατοχής 3συνεχόμενων καταστημάτων (δύοδιαφορετικοί ενοικιαστές) γιατί απαιτούνται λογικά για χρήση του συζύγου της ιδιοκτήτριας — Κατά πόσο η "λογικότητα" τον αιτήματος πρέπει να κριθεί σε συνάρτηση και με τα 3 καταστήματα — Αρνητική η απάντηση στο ερώτημα. Η Εφεσίβλητηκαταχώρησεδύο αιτήσεις ανακτήσεως κατοχής τριών συνεχόμενωνκαταστημάτων της, ταοποία κατείχαν δύο θέσμιοι ενοικιαστές,ο ένας δύο συνεχόμενα και ο άλλος το τρίτο, επίτωότιαπαιτούντογιαχρήσηαπότονσύζυγοτηςπροςστέγαση επιχειρήσεωςπωλήσεωςαυτοκινήτων. Οι διάδικοισυνεφώνησανσυνεκδίκασητων αιτήσεων, αλλάμε 943 Μοκρίδηςν. Μιχαηλίδου(Αρ.2)

(1990)δικαίωμα των καθ' ων η Αίτηση να αντεξετάσουν χωριστά τους μάρτυρες και μεπρόνοια ότι ηακρόασητων μαρτύρωνυπεράσπι­ σηςκαιοι αποφάσειςθαείναι χωριστές. Σεκάποιο στάδιο της διαδικασίαςκαι μετά από 14 εμφανίσεις ο Εφεσείων ζήτησε εξαίρεση Παρέδρου,επί τω ότι ο τελευταίος συνδέετο πολύ φιλικά με τον σύζυγο της Εφεσίβλητης.Ταυτόχρονα,όμως, διευκρίνισε ότι δεν αμφισβητούσε την αμεροληψία του. Το αίτημααπορρίφθηκε. Εν τέλει το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση που αφορούσε τον ενοικιαστή τουτρίτουκαταστήματος,αλλ' απεδέχθη την αίτηση για τα δύο συνεχόμενα καταστήματαυπό τηνκατοχήν του Εφεσείοντος. 5 10 Ως αποτέλεσμα ο εφεσείων καταχώρησε την παρούσα έφεση, προβάλλονταςτους ακόλουθους λόγους: α.Οι δύοαιτήσεις κακώςσυνενώθηκαν. 15 β. ΟΠάρεδροςέπρεπεναείχε εξαιρεθεί. γ. ΗΕφεσίβλητη είχεζητήσει καιτα3καταστήματατηςθεωρώ­ ντας ότι ο σύζυγος της εχρειάζετο και τα 3και επομένως τοπρω­ τόδικο Δικαστήριο δεν μπορούσε να απορρίψει την μίαν αίτηση καιναδεχθεί την άλλη. 20 δ. Η μαρτυρίαδεν ήταν επαρκήςπρος θεμελίωσητηςεφαρμο­ γήςτουάρθρου 11

(1)(ζ). σε: Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην έφεση,αποφάσι­

1. Το κριτήριο της εξαιρέσεως λόγω προκαταλήψεως είναι αντικειμενικό και συνίσταται στην αντίδραση του μέσου κοινού ανθρώπου,πουέχει πληροφορηθεί ταγεγονότα τηςυποθέσεως. Στην παρούσανυπόθεση δενδόθηκεεξήγηση γιατην μεγάληκα­ θυστέρηση στην υποβολήν του αιτήματος εξαιρέσεως του Παρέ­ δρου. Εξάλλου η αποφασιστική αρμοδιότητα ανήκει στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου. Ηφιλία δεν συνεπάγεται απαραιτήτωςκαι αποκλεισμό, ιδιαίτερα όταν ηαμεροληψία δεν τίθεται υπό αμφι­ σβήτηση. 25 30
2. Το πρωτόδικο Δικαστήριο διέταξε την συνένωση των αιτή­ σεων, μετην σύμφωνη γνώμη όλων,χωρίς,όμως,και νατις ταυτί- 35 σει ήεξομοιώσει. Ενήργησε εντός τουπλαισίου των εξουσιών του.
3. Οι προϋποθέσεις ανακτήσεωςκατοχήςβάσει του άρθρου 11

(1)(ζ) έχουν αναλυθήστην υπόθεση Χριστοδουλίδης ν. Ολυμπίου

(1989)1 Α.ΑΛ...,τηνοποίακαιτοΔικαστήριο ακολουθεί. 944 1ΑΛΛ, 5 Μακρίδηςν. Μιχαηλίδου(Αρ.2) 4.Το πρωτόδικο Δικαστήριοέκρινεότιταδύοσυνεχόμενακα­ ταστήματατου εφεσείοντοςήσαναρκετάγιαναικανοποιήσουντις ανάγκεςτης σκοπούμενης επιχειρήσεως τουσυζύγουτηςΕφεσί­ βλητης. Ηάποψηότιη"λογικότητα" έπρεπεναεξετασθείαποκλειστικάενσχέσεικαιμετατρίακαταστήματαδενέχειέρεισμα. Αλ­ λωστεείχανυποβληθεί2χωριστέςΑιτήσεις. 5. Η προσαχθείσα μαρτυρία εθεμελίωσε τις προϋποθέσεις εφαρμογήςτουάρθρου11

(1)(ζ)του Περί ΕνοικιοστασίουΝόμου. Η έφεση απορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή γιαέξοδα. 10 Αναφερόμενεςυποθέσεις: EconomidesandAnotherv.Police

(1983)2C.L.R301· Χριστοδουλίδηςv. Ολυμπίου

(1989)1Α.Α.Δ. 838Katsiwtonisv.Frantzeskou

(1981)1C.LJl56615 Hadjicostav.Anastassiades

(1982)1 C.L.R296. Έφεση. Έφεση από τον καθ' ου η αίτηση κατά της απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού πουδό­ θηκε στις 22 Μαΐου, 1989 (Αρ. Αίτησης Ε.212/87), με την 20 οποία εκδόθηκε διάταγμα εξώσεως εναντίον του με ανα­ στολήεκτέλεσης 9μηνώνκαισυγχρόνως τουεπιδικάστηκε αποζημίωση£3,000.-. ' Ρ.Μιχαηλίδης,για τον εφεσείοντα. Ν.Ζωμενής,για τον εφεσίβλητο. 25 Cur.adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Δ,: ΗαπόφασητουΔικαστηρίου θαδοθείαπό τοΔικαστήΓ.Παπαδόπουλο. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Δ.: Ηεφεσίβλητη κα. ΜόνικαΜιχαηλίδου, είναι ιδιοκτήτριατριών συνεχόμενων καταστη30 μάτωνστηΛεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στηΛεμε­ σό. Με αίτησητης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων 945 Παπαδόπουλος, Δ. Μακριόηςν. Μιχαηλίόου(Αρ.2)

(1990)Λεμεσού,ζήτησε την ανάκτησηκατοχής των τριών αυτών καταστημάτων για χρήση απότο σύζυγο της. Ταδύο συ­ νεχόμενα καταστήματα ήταν ενοικιασμένα στον εφεσείοντα και το τρίτο σε τρίτο πρόσωπο, στην κα Κάνια. Ο λόγος για τον οποίο αξίωσε την ανάκτηση κατοχής των 5 καταστημάτων τηςηκα. Μιχαηλίδου, ήτανη χρησιμοποίη­ ση τους για τηστέγαση επιχείρησης πώλησης αυτοκινήτων απότο σύζυγοτης. Ηγέρθηκαν δύο αιτήσεις, η μια εναντίον του εφεσείοντα για τα δύο συνεχόμενα καταστήματακαι η άλλη ενα­ ντίον της κας Κάνια για το τρίτο κατάστημα.Σεκάποιο στάδιο της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτόδικου Δικα­ στηρίου, διατάχθηκε συνεκδίκαση των δύο υποθέσεων με το εξής αιτιολογικό: "Με την συναίνεση των δικηγόρων, δίδονται οδηγίες όπως η υπόθεση των αιτητών ακουσθεί από κοινού και για τις δύο υποθέσεις, με δικαίωμα των συνηγόρων υπεράσπισης νακάνουν ξεχωριστές αντεξετάσεις των μαρτύρων. Ηακρόασητων μαρτύρωνυπεράσπι­ σης και οι αποφάσεις,θαείναι χωριστές". Μετά την ακρόαση των συνεκδικαζομένων υποθέσεων, το Δικαστήριο βρήκε πως η αιτήτρια ικανοποίησε τοΔικα­ στήριο αναφορικά με τις προϋποθέσεις που θέτει οΝόμος για την εξασφάλιση διατάγματος εξώσεως, μόνο ως προς τα δύο καταστήματαπου κατείχε ο εφεσείων, αλλά όχι ως προς το κατάστηματης κας Κάνια.Εκδόθηκε δεδιάταγμα εξώσεως εναντίον του εφεσείοντα με αναστολή εκτέλεσης 9 μηνών και συγχρόνως επιδικάστηκε αποζημίωση £3,000.-στον εφεσείοντα. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι, κατά τη διάρκειατης ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του Πρωτόδικου Δι- 30 καστηρίου, μετά από 14 εμφανίσεις ενώπιον τουΔικαστη­ ρίου, ο δικηγόρος του εφεσείοντα ζήτησε την εξαίρεση ενός των Παρέδρωντου Δικαστηρίου, με το δικαιολογιτικό ότι ήταν αδελφικός, προσωπικός, οικογενειακός και παιδικός φίλος με το σύζυγο της εφεσίβλητης. Μετην αί- 35 τησή του αυτήο δικηγόρος του εφεσείοντα κ. Μιχαηλίδης, ανάφερεπως ηυπεράσπισηείχε λόγους ναπιστεύει πως ο 946 10 15 20 25 1Α.Α.Δ. Μακρίδηςν.Μιχαηλίδου(Αρ.2) Παπαδόπουλος,Δ. Πάρεδρος κ. Ντίνος Σολομωνίδης έπρεπε να εξαιρεθεί, λόγωτωνφιλικώνδεσμώντουμετηνοικογένεια τωνεφε­ σίβλητων, για αντικειμενικούς λόγους χάριν τηςδιασφά­ λισηςτηςεμφάνισηςαμεροληψίαςτουΔικαστηρίου. 5 Ο εφεσείων με την έφεση του αυτήπαραπονείται πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα κατέληξε στο συ­ μπέρασμα να εκδόσει διάταγμα εξώσεως, γιατί η διαδικα­ σίατης συνένωσης των δύοαιτήσεων ήταννομικάεσφαλ­ μένη και περαιτέρω ότι υπήρχε προκατάληψη του 10 Δικαστηρίου,μετη συμμετοχή κάποιουφίλου της οικογέ­ νειας των εφεσίβλητων. Επίσης,'.επί της ουσίας της υπό­ θεσης ο εφεσείων παραπονείται πως δενικανοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις του Νόμου ώστε να διαταχθεί ηέξωση του και πως τα ευρήματα του Πρωτόδικου Δικαστηρίου 15 ήταν εσφαλμένα γιατί το Δικαστήριο απεδέχθη μαρτυρία που ήταν αόριστη, υπερβολική και χωρίς τεκμηρίωση με στοιχεία, ή ότι παραγνώρισε μαρτυρία που ήταντεκμη­ ριωμένη και έπρεπε να της είχε δοθεί βαρύτητα. Επίσης, πωςτοΔικαστήριο ειςτηνάσκησητηςδιακριτικήςτου ευ20 χέρειας,οδηγήθηκε σε λανθασμένασυμπεράσματακαιγε­ νικάδενέλαβευπόψη τουταορθάκριτήρια. Όπως προκύπτει από το πρακτικό του Πρωτόδικου Δικαστηρίου της 1/12/87,πουδιατάχθηκε η συνεκδίκαση των υποθέσεων μετησύμφωνο γνώμη όλων τωνενδιαφε25 ρομένων μερών, οι οδηγίες αυτές δόθηκαν με βάση τους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 και ιδιαίτερα τον Κανόνα 11(a). Οι Κανονισμοί αυτοί, με τις αναγκαίες προσαρμογές, ενσωματώνουν τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, συμπεριλαμβανομέ30 νης φυσικάκαι τηςΔιάταξης 14ηοποία διέπει τησυνεκ­ δίκασηαγωγών. Ηδιαταγήγια συνεκδίκαση έγινεύστερα απότησύμφωνο γνώμηόλων,προφανώς λόγω τηςσχέσε­ ωςτωνδύουποθέσεων,γιαλόγους εξοικονόμισης χρόνου καιδαπάνηςκαιγιατίη συνεκδίκασητουςθαβοηθούσετο 35 Δικαστήριο να κατανοήσει καλύτερα τις υπό εκδίκαση υποθέσεις, ώστε νακαταλήξει στο πιο ορθό αποτέλεσμα. Η συνεκδίκαση τους, όπως προκύπτει από τοπρακτικό, δεν εξομοίωνε τα επίδικαθέματα,γιατί κάθε μιάαπότις 947 Παπαδόπουλος,Δ. Μακρίδηςν.Μιχαηλίδου(Αρ.2)

(1990)υποθέσεις διατήρησε τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της γνωρίσματα και αυτοτέλεια,χωρίς ναταυτίζεται,συγχω­ νεύεται ή εξομοιώνεται με την άλλη υπόθεση. Κρίνουμε ότι η συνεκδίκαση διατάχθηκε στα πλαίσια της εξουσίας τουΔικαστηρίουκαιότι δενείχεπροβληθείκανέναςβάσι- 5 μος λόγος που να δικαιολογεί την παρέμβαση μας στην άσκησητηςδιακριτικήςευχέρειαςτου δικαστηρίου. ΤοΆρθρο30.2 τουΣυντάγματοςαναφέρει: "2. Έκαστος, κατά την διάγνωσιν των αστικών αυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οιασδήποτε *0 κατ' αυτούποινικήςκατηγορίας,δικαιούται ανεπηρέα­ στου,δημοσίας ακροαματικήςδιαδικασίαςεντός ευλό­ γου χρόνου, ενώπιον ανεξαρτήτου, αμερόληπτου και αρμοδίουδικαστηρίου ιδρυομένουδιανόμου." Το θέματης προκατάληψηςτου Δικαστηρίου έχει εξε- 1 5 τασθεί σε πολλές υποθέσεις απότο Ανώτατο Δικαστήριο. Τοκριτήριο είναι αντικειμενικό. Στηνυπόθεση Οικονομίδηςχαι Άλλος ν. Αστυνομίας

(1983)2C.L.R. 301, τοΑνώ­ τατο Δικαστήριο αποφάσισε πως το κριτήριο πουπρέπει να εφαρμόζεται,είναι κατάπόσο ένας μέσος λογικός άν- 20 θρωπος,πουείναι ενημερωμένος γιαόλατασχετικάγεγο­ νότα πουπεριβάλλουν την υπόθεση,θαμπορούσε ναέχει οποιαδήποτε υπόνοια ως προς την εξασφάλιση δίκαιης δίκης. Στην υπό εξέταση έφεση, είναι γεγονός πως ένας από 25 τους Πάρεδρους ήτανφίλοςτηςοικογένειας τηςεφεσίβλη­ της, αλλά ταυτόχροναυπάρχει ηδιακήρυξηαπότοδικη­ γόρο των εφεσειόντων ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι καμιά υπόνοια δεν υπήρχε ως προς την αμεροληψία του Μέλους αυτούτου Δικαστηρίου. Πρόσθετα,καμιάουσία- 30 στική εξήγηση δε δόθηκε για την καθυστέρηση υποβολής της ένστασης. Παράλληλα,και αυτό δε μπορεί να παρα­ γνωρισθεί, η αποφασιστικήαρμοδιότηταπαρέχεται απο­ κλειστικά στον ΠρόεδροτουΔικαστηρίου.Το Μέλος,του οποίου είχεζητηθεί ηεξαίρεση, ήτανέναςαπότους παρέ- 35 δρους οι οποίοι,βάσει του.νόμου,έχουν μόνο συμβουλευ948 1 ΑΛΛ. 5 Μακρίδηςν.Μιχαηλίδου(Αρ.2) Παπαδόπουλος,Δ. τική ιδιότητα.Ηφιλίακαι μόνο,χωρίς άλλο λόγο, δεσυ­ νεπάγεται απαραιτήτως καιτον αποκλεισμό του Μέλους, ιδιαίτερα ότανδιακηρύττεται,όπως σ1αυτήτηνυπόθεση, ότι η αμεροληψία είναι πέραναμφιβολίας.Μ'αυτάτα δεδομένα υπόψη,τρίτος δικαιόφρωνπολίτης δεν θα έκρινε ότι ησύνθεσητου δικαστηρίου πάσχει λόγωπροκατάλη­ ψης(bias). Ο εφεσείων ως προς την ουσία της υπόθεσης ισχυρί­ στηκε ότι το Δικαστήριο έσφαλλε στον προσδιορισμό και 10 εκτίμηση των προϋποθέσεων που θέτει ο Νόμοςγιαανά­ κτησηκατοχής.Το Άρθρο 11

(1)(ζ)του Νόμου23/83 ανα­ φέρει: 15 20 25 30 "11

(1)Ουδεμία απόφασιςκαιουδέν διάταγμα εκδί­ δεταιδιατηνανάκτησιντηςκατοχήςοιασδήποτεκατοικίας ή καταστήματος, δια το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή δια την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικια­ στού,πληντωνακολούθωνπεριπτώσεων: (ζ)εις περίπτωσιν καθ' ηντοκατάστημα απαιτείται λογικώς προς κατοχήν υπό του ιδιοκτήτου, της συζύ­ γου ή των τέκνων του και όπου οιοσδήποτε εξαυτών δενηδυνήθη ναεξασφάλιση ετέρανανάλογονκαιμελογικόν ενοίκιον στέγην διά την επιχείρησίν του ήδια σκοπούς επιχειρήσεως καιτοΔικαστήριον θεωρείλογικήν την έκδοσιν τοιαύτης αποφάσεως ή τοιούτου δια­ τάγματος: Νοείται ότι ουδεμία απόφασιςκαι ουδέν διάταγμα θα εκδίδωνται δυνάμει της παραγράφου αυτής,εάντο Δικαστήριον πεισθή ότι, λαμβανομένων υπ'όψιν όλων τωνπεριστάσεων της υποθέσεως,θαεπροξενείτο μεγα­ λύτερα ταλαιπωρία διατης εκδόσεως του διατάγματος ή της αποφάσεως παρά δια της αρνήσεως εκδόσεως τούτου." Στο Υπόμνημα Αρ. 206, ΠαναγιώτηςΧριστοδονλίδης 949 Παπαδόπουλος, Δ. Μακρίδηςν. Μιχαηλίδου (Αρ.2)

(1990)ν. ΜαρίαςΟλυμπίου

(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε)838, γίνεται ανά­ λυσητων προϋποθέσεων πουθέτει ονόμος γιαανάκτηση κατοχής.Οιπροϋποθέσειςείναι: (α) Η ύπαρξη λογικής ανάγκης του ιδιοκτήτη για χρήση του καταστήματος. Η ανάγκη πρέπει να είναι 5 υποκειμενικά γνήσια και αντικειμενικά εύλογη· όχι όμως απαραίτητα επιτακτική. Εναπόκειται στον ιδιο­ κτήτη να τεκμηριώσει το εύλογο της απαίτησης στα πλαίσια της εξεταστικής διαδικασίαςενώπιον του Δι­ καστηρίουΕλέγχου Ενοικιάσεων. 10 (β) Αδυναμία εξεύρεσης άλλου κατάλληλου κατα­ στήματος με λογικό ενοίκιο. Η θεμελίωση και αυτών τωνστοιχείων βαρύνειτονιδιοκτήτη. Ο νομοθέτης θέτει δύο σχετικές αλλά αυτοτελείς προϋποθέσεις: (ι)Έλλειψη ανάλογουκαταστήματοςπουμπορείνα ενοικιαστεί με(ιι)λογικό ενοίκιο. Ο όρος "ανάλογο κατάστημα" συσχετίζει το κατά­ στημα του οποίου η ανεύρεση επιδιώκεται με τααντι­ κειμενικά δεδομένα του καταστήματοςτου οποίου επι- 20 ζητείται η ανάκτηση κατοχής, δηλαδή, την τοποθεσία (εμπορικότητα), τις διαστάσεις, τις διευκολύνσεις, την ηλικία καιάλλασυναφήδεδομένα. Η αναλογίαανευρί­ σκεται μετη σύγκριση. Ο αντίστοιχος όρος πουχρησι­ μοποιείται στην αγγλική νομοθεσία ελέγχου ενοικίασε- 25 ων είναι "comparable"- όρος εννοιολογικά ταυτόσημος με τον όρο "ανάλογος" στα πλαίσιατης συγκεκριμένης νομοθεσίας. Το ενοίκιο πουυποδηλώνεταιαπότονόρο "λογικό ενοίκιο" δε συσχετίζεται με το ενοίκιο του κα­ ταστήματος που αποτελεί το αντικείμενο της θέσμιας 30 ενοικίασης. Ηλογικότητα του ενοικίου νέου καταστή­ ματοςσυναρτάταικυρίως μετην επιχείρηση τηνοποία ο ιδιοκτήτης προτίθεται να εγκαθιδρύσει, και τι συνι­ στά εύλογο ενοίκιο για εκείνο τον κύκλο εμπορικής δραστηριότητας. Ο όρος "ενοίκιο" δεν περιλαμβάνει 35 950 15 1 Α.ΑΛ. Μακρίδης ν. Μιχαηλίδου (Αρ.2) Παπαδόπουλος, Δ. την καταβολήεπιμισθίου (αέρα,premium),αλλάπεριο­ ρίζεται στην περιοδική καταβολή χρηματικού ποσού για τημίσθωση καταστήματος. 5 10 15 20 (γ) Η έκδοση διατάγματοςκρίνεται λογική από το Δικαστήριο. Ο νομοθέτης παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να συνεκτιμήσει το σύνολο των περι­ στάσεων των μερώνσεσυσχετισμό μετουςσκοπούςτης νομοθεσίας για να προσδιοριστεί αν είναι αντικειμενι­ κά δικαιολογημένη ηέκδοση διατάγματος. Έστωκαιαν κρίνεται εξ αντικειμένου δικαιολογημένη η έκδοση δια­ τάγματος, το Δικαστήριο δεν προβαίνει στην έκδοση του αν, (δ) ο ενοικιαστής πείσει το Δικαστήριο μετά από συνεκτίμηση όλων των περιστατικών της υπόθεσης ότι θα προξενείτο μεγαλύτερη ταλαιπωρίασ' αυτόν σε σύγκριση μετον ενοικιαστή απότηνέκδοση του διατάγ­ ματος. Όπως τονίζεται στην απόφαση Antoniades ν. Pantcliand Another

(1979)1C.L.R. 57, η συνεκτίμηση της εκατέρωθεν ταλαιπωρίας που θαπροκύψει απότην άρνησητων θέσεων της μιας ήτης άλλης πλευράς είναι κατεξοχή θέμα γεγονότων που εκτιμάται απότον πρω­ τόδικο δικαστή. Όπως είπαμε στην αρχή, η εφεσίβλητη ήταν ιδιοκτή­ τρια τριών καταστημάτων και καταχώρισε δύο ξεχωρι25 στές αιτήσεις με τις οποίες είχε αξιώσει την ανάκτηση κα­ τοχής των δύο συνεχόμενων καταστημάτωνπουκατείχαν ο εφεσείων καιο άλλος αντίδικοςτης,ηκα.Κάνια. Το ΠρωτόδικοΔικαστήριο αποφάσισεμετάαπόεξέτα­ ση της μαρτυρίας,πως ταδύοκαταστήματα πουκατείχε ο 30 εφεσείοντας, αρκούσαν να ικανοποιήσουν τις επαγγελμα­ τικές ανάγκες του συζύγου της εφεσίβλητης και διέταξε την ανάκτηση κατοχής των καταστημάτων εκείνων μόνο, ενώ έκρινε πως για το κατάστημα της κας Κάνια δεν υπήρχε η υπό του Νόμου προβλεπομένη λογική ανάγκη 35 για χρήση του. Και οι δύο πρωτόδικες αποφάσεις είχαν εφεσιβληθεί. Στη διάρκεια όμως της ακρόασης της υπόθε951 Παπαδόπουλος,Δ. Μακρίδηςν.Μιχαηλίδου (Αρ.2)

(1990)σης,ηέφεσητης καςΜιχαηλίδουεναντίον της απόφασης στην αίτηση για το κατάστημαπου κατείχε ηκα.Κάνια αποσύρθηκε* έχουν επομένως περιοριστεί τα επίδικα θέ­ ματασ'εκείναπουεγείρονταιστηνυπόέφεσηαπόφαση. Ο σημαντικότερος λόγος ουσίας, ο οποίος έχει προ- 5 βληθεί γιαανατροπήτης επίδικης απόφασης,είναι ότιτο αίτηματηςεφεσίβλητηςγιαανάκτηση τωντριώνκαταστη­ μάτων ήταν αδιαχώριστο και συνεπώς δε μπορούσε να επιμεριστεί μεταξύτωντριώνκαταστημάτων.Ηλογικότητα του αιτήματος της έπρεπε να εξεταστεί αποκλειστικά 10 σε σχέση με τατρία καταστήματα και έπρεπενα απορρι­ φθεί μετά τη διαπίστωση ότι δεν υπήρχε λογικήανάγκη για την ανάκτησηκαι των τριών καταστημάτων. Διαφω­ νούμε με την εισήγησηαυτή.Το αίτημαγιατηνανάκτηση των δύο καταστημάτωναφενόςκαι του άλλου αφετέρου, 15 αποτέλεσε αντικείμενο ξεχωριστών αιτήσεων. Εξάλλου, το αίτηματης εφεσίβλητης γιαανάκτησητων καταστημά­ των, αναπτύχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με κύριο έρεισμα τις λειτουργικές ανάγκεςγια τηβιωσιμότητατης επιχείρησης πουείχεκατάνουναδημιουργήσει οσύζυγος 20 της. Εφόσον οι ανάγκεςαυτέςκρίθηκεότι μπορούσαν να ικανοποιηθούνμετηνανάκτησηδύοαπότατρίακαταστή­ ματα, το Δικαστήριο εύλογα μπορούσε νακαταλήξει στο συμπέρασμα ότι τεκμηριώθηκε ηανάγκησε ότι αφοράτα δύοαπότατρίακαταστήματα. ,25 Η έρευνα στην οποία είχε προβεί η εφεσίβλητη μέσω του συζύγου της για την αναζήτηση άλλου καταστήματος γιατηνεγκαθίδρυση τηςεπιχείρησηςτου,ήταν, όπως προ­ κύπτει απότημαρτυρία καιόπωςδέχτηκετοΔικαστήριο, εκτεταμένηκαιτεκμηρίωσεωςθέμαγεγονότων τηναδυνα- 30 μίαεξεύρεσηςάλλουκαταστήματοςμελογικό ενοίκιο. Δε συμφωνούμε με την εισήγηση που υποβλήθηκε εκ μέρους του εφεσείοντα ότι η λογικότητατουενοικίουδεν εξετάστηκεμέσαστοσωστόπλαίσιο. 952 1 Α.ΑΛ. Μακρίδηςν.Μιχαηλίδου(Αρ.2) Παπαδόπουλος,Δ. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου καταδεικνύουν πρωτί­ στως ότι παρά τις εύλογες προσπάθειες της εφεσίβλητης, δεν είχε ανευρεθεί άλλο ανάλογο κατάστημα με λογικό ενοίκιο, που είναι τοκριτήριο πουθέτει οΝόμος. Η ανα5 φοράστηλογικότητα τουενοικίου αναφέρεταιωςένααπό τα συστατικά στοιχεία του αιτήματος της αιτήτριας, ενώ το βασικό εύρημα του Δικαστηρίου στο θέμα αυτό είναι: "Δεχόμαστε τη μαρτυρία του συζύγου της Αιτήτριας και πιστεύουμε ότι έκαμε λογικήπροσπάθειακαι δε μπόρεσε 10 να βρει άλλο ανάλογο κατάστημα". Στο εύρημα αυτό το ΠρωτόδικοΔικαστήριο θαμπορούσε εύλογα νακαταλήξει ενόψειτης ενώπιον του μαρτυρίας,διαπίστωση πουαπο­ κλείειοποιαδήποτεεπέμβασημετην ετυμηγορία του Πρω­ τόδικου Δικαστηρίου. 15 ΤοΠρωτόδικοΔικαστήριο έκρινε ότι η έκδοση διατάγ­ ματος ήταν λογική μετά από συνεκτίμηση των αναγκών καιθέσεων των δύομερών,κυρίως ενόψειτουότι οσύζυ­ γος της εφεσίβλητης ήτανάνεργος καιηδραστηριοποίηση τουστον τομέαπωλήσεως αυτοκινήτων,ήταν, στην ηλικία 20 τουκαικάτωαπότις προσωπικές τουσυνθήκες, ουσιαστι­ κόμέσοεπαγγελματικής επαναδραστηριοποίησηςτου. Τέλος, δεν έχει διαπιστωθεί λόγος που να δικαιολογεί την επέμβαση μας με τον καθορισμό της αποζημίωσης, λαμβάνοντας υπόψη αφενός το πλαίσιο της διακριτικής 25 ευχέρειας πουπαρέχεται στο Δικαστήριο με το Άρθρο 12 του Ν.23/83καιτην κατάληξητου Δικαστηρίου λαμβάνο­ νταςυπόψηταδεδομένατηςυπόθεσης. Ηέφεσηαπορρίπτεται.Σευποθέσεις ενοικιοστασίου τα έξοδα δεν ακολουθούν απαραιτήτως το αποτέλεσμα. 30 (Katsiantonis v.Frantzeskou

(1981)1 C.L.R.566, 573, 574, Hadjicosta v.Anastassiades

(1982)1 C.L.R.296). Συνεκτιμώντας το σύνολοτων περιστατικών τηςυπό­ θεσης καταλήγουμε, όπως και το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι δε δικαιολογείται οποιαδήποτε διαταγή για τα έξοδα 35 καιεκδίδεταιανάλογη διαταγή. Έφεσηαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 953