clr/1990/1990_1_965.pdf

(1)— Τύπος της Εφέσεως — Ποίον το πλαίσιο της ασκήσεωςτης δικαιοδοσίας — Πώς κρίνεται ηεγκυρότητα τηςεφέσεως. 15 20 25 Ακίνητη Ιδιοκτησία — "Έφεση" κατ' αποφάσεως τον Διευθυντή τον Κτηματολογίον— Ο Περί Μεταβιβάσεως και ΥποθιρίενσεωςΑκι­ νήτωνΝόμος,1965, (Ν.9/65), άρθρο 51

(1)— Κατά πόσο πρόσωπα επικαλούμενα σνμβατικά μόνον δικαιώματα κατά τον Ιδιοκτήτη νομιμοποιούνται να υποβά).ονν "Έφεση" — Αρνητική η απάντηση στο ερώτημα. Με συμφωνία μεταξύ εφεσείοντος και ιδιοκτήτη ακινήτου ο εφεσείων απέκτησε δικαίωμα αγοράς (option) του ακινήτου. Ο εφεσείων ενέγραψε την συμφωνία στο Κτηματολόγιο σύμφωνα με τ ο ν Περί Πωλήσεως Γαιών Νόμο,Κεφ.232. Το δικαίωμα ασκήθη­ κε,γεγονός,γιατο οποίο ειδοποιήΟηαανοι Κτηματολογικές αρχές. Αργότερα ο Διευθυντής του Κτηματολογίου ακύρωσε την εγγραφήν της σύμβασης. Εναντίον της αποφάσεως αυτής υπεβλήθη "Έφεση",ηοποία,όμως,αχό\ια δεν έχει εκδικασθεί. Μετάτην εν λόγω ακύρωσηκαιαφούο Ιδιοκτήτηςτηςγης προ­ σκόμισε συγκατάθεση του ενυπόθηκου δανειστού του, ο Διευθυ­ ντής επέτρεψε την μεταβίβασητης γης στην θυγατέρατου. Ο εφε­ σείων υπέβαλε"Έφεση". 965 Μαχλονζαρίδηςν. Ιωαννίόηκ.ο.

(1990)Το πρωτόδικο Δικαστήρο απέρριψε την "Έφεση" για δύο λό­ γους: α. Ουσιώδης παρατυπία λόγω μηαναφοράςτου άρθρου51

(1)τουΝόμου9/1965μεταξύ τωνάρθρων,επί των οποίων εβασίζετο η "Έφεση", 5 β.Έλλειψη νομιμοποιήσεως του εφεσείοντος. Ως αποτέλεσμα ο εφεσείων κατεχώρησε τηνπαρούσαν έφεση. σε: Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην έφεση,αποφάσι­

1. Η νομιμότητα της ακυρώσεως της εγγραφήςτης συμβάσεως δεν αποτελεί επίδικο θέμα σ' αυτήν την υπόθεση, θα κριθεί σε άλλη διαδικασία.
2. Η "Έφεση", βάσει του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65, ασκείται σύμφωνα με τα άρθρα80 και 81 του Κεφ.224 και τους Περί Ακι­ νήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή,Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανόνισμούς 1956. Οι Κανονισμοί καΟιερούν τύπο ασκήσεως εφέσεως, προσαρμοσμένον στον τύποαιτήσεων μεκλήση. 10 15 Όρος απαράβατος της εγκυρότητος τουδικονομικού μέτρου εν­ διαμέσου αιτήσεως βάσει του Θ.48, Καν. 1των Περί Πολιτικής Δι­ κονομίας θεσμών είναι η αναφορά στο άρΟρο/α και τον θεσμό/ 20 ούς,που στοιχειοθετούν τονομικό υπόβαθροτης αιτήσεως. Η "Έφεση",όμως, βάσει του άρθρου 51

(1), αποτελεί εναρκτή­ ρια διαδικασίαεν τη εννοία του ορισμού της αγωγής στο άρθρο2 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Το πλαίσιο της δικαιοδοσίαςρυθ­ μίζει ο Καν. 13 των Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγ- 25 γραφήκαι Εκτίμησις) Κανονισμών 1956. Είναι εκείνο πουκαθο­ ρίζει ο θ . 35 της Πολιτικής Δικονομίας. Για την εγκυρότητα απαραίτητος είναι μόνον ο προσδιορισμός της προσβαλλομένης αποφάσεως (θ. 35, καν.4). Σε αντίθεση με ενδιάμεση αίτηση, η εγκυρότητα της "Έφεσης" κρίνεται με βάση την διάκριση μεταξύ 30 άκυρης και αντικανονικής διαδικασίας. Η παράλειψηαναφοράς τουάρθρου51

(1)δεν δικαιολογούσε απόρριψητης εφέσεως. 3.Η Εγγραφήσυμβολαίου βάσει του Κεφ. 232 συνιστά εμπράγ­ ματοβάρος. Στηνπροκειμένη περίπτωση,όμως,ηεπίδικημεταβί­ βαση έγινε μετά την ακύρωση της εγγραφής. Πρόσωπα με απλές 35 συμβατικές ήάλλες διεκδικήσεις εναντίον του ιδιοκτήτη δεν νομι­ μοποιούνται προς καταχώρηση εφέσεως βάσει του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65. Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 40 KouppaandAnother v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C 120- 966 1 Α.Α.Δ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α. Lysandrou v.Schiza andAnother

(1979)1C.L.R 267Evagorou v. Christodoulou andAnother

(1982)1CLR 77V N.P.Lanitisv.Panagides

(1986)1CLR

1. 'Εφεση. 5 Έφεση από τον αιτητή κατά της απόφασης του Επαρ­ χιακού Δικαστηρίου Πάφου (Ιαχχννίδης, Αν. Α.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 15 Ιουνίου, 1988 (Αρ. Αίτησης 50/87), με την οποία απορρίφθηκε η έφεση του εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου με την οποία είχε εγ!0 κριθεί μεταβίβαση κτήματος απότον εφεσίβλητο 1στηθυ­ γατέρα του εφεσίβλητη 2, μετά από τη συγκατάθεση του ενυπόθηκουδανειστή. Α, Ευτυχίου, για τον εφεσείοντα. Ξ. Σνλλούρης, για τον εφεσίβλητο
2. 15 Γ. Τριανταφυλλίδης, για την εφεσίβλητη
3. Χ. Κυριακίδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους εφεσίβλητους 3και
4. Cur. adv.vult. 2 0 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει οΔικαστής κ. Γ.Μ.ΠΙΚΗΣ. ΠΙΚΗΣ Δ.: Η έφεση στρέφεται εναντίον τηςαπόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Πάφουμε την οποίααπορ­ ρίφθηκε η "έφεση" του εφεσείοντα εναντίον απόφασηςτου Διευθυντή του Κτηματολογίου (Διευθυντή), με την οποία 25 είχε εγκριθεί μεταβίβαση κτήματος από τον εφεσίβλητο 1 (Χρίστο Ιωαννίδη)στην θυγατέρατου εφεσίβλητη 2 (Στέλ­ λα Ιωαννίδου),μετά απότησυγκατάθεση του ενυπόθηκου δανειστή,τουρκοκύπριου. Η έφεση απορρίφθηκε για τρεις ξεχωριστούς λόγους, 967 Πικής, \. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)δύο διαδικαστικούςκαι έναουσιαστικό. Οιδιαδικαστικοί λόγοιήσαν: (α) Ουσιώδης παρατυπία στην έφεση (εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου) που προέκυψε από παράλειψη καθορισμού όλων των ου- 5 σιωδών άρθρωντηςνομοθεσίας σταοποία εδραζόταν. (β) Έλλειψησυμφέροντος ήτουπροβλεπομένου από το άρθρο51

(1)του Περί Μεταβιβάσεωςκαι Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν.9/65) επηρεασμού για την προσβολή της απόφασης του Διευθυντή του 10 Κτηματολογίου. Τέλος η έφεση απορρίφθηκε και διότι κρίθηκε ότι η απόφαση του Διευθυντή ήταν σωστή. Αποφασίστηκε ότι μετάτηνπροσκόμισητηςέγγραφηςσυγκατάθεσηςτουενυ­ πόθηκουδανειστήστημεταβίβαση,οΔιευθυντής ορθάείχε 15 εγγράψει το ακίνητο στην δεύτερη εφεσίβλητη ενώ το κτήμαπαρέμεινε δεσμευμένο υπέρτου ενυπόθηκου δανει­ στή. Τοσυμφέρον,το οποίο οεφεσείων διεκδικούσεαναφο­ ρικά με το κτήμα το οποίο είχε μεταβιβαστεί, προέκυψε 20 από γραπτή συμφωνία στην οποία είχε προέλθει με τον πρώτο εφεσίβλητο, ιδιοκτήτη τουκτήματοςπριν τημετα­ βίβαση,βάσει τηςοποίαςοτελευταίος παραχωρούσεστον εφεσείοντα μέσα σε τακτή προθεσμία δικαίωμα αγοράς του κτήματος (option) με όρους που καθορίστηκαν στη 25 συμφωνία. Η συμφωνία είχε υπογραφεί στις 2.4.79 καικατατεθεί στο Κτηματολόγιο στις 25.4.79βάσει των διατάξεωντου Περί Πώλησης Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου Κεφ. 232 (βλ. Τροποποιητικούς Νόμους Ν.50/70 και Ν.96/72). Το 30 συμβατικό δικαίωμα απόκτησης της γης ασκήθηκε στις 193.79, γεγονός που γνωστοποιήθηκε στις κτηματολογι­ κές αρχές.Στις2.6.79 καιπριντηναποδοχήτης μεταβίβα­ σης, ηεγκυρότητα της οποίαςαποτέλεσε τοθέματηςδια­ δικασίας ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου, ο Διευ- 35 968 1 Α.Α.Α. 5 Μαχλουζαρίόης ν. Ιωαννίδη κ.α. Πικής, Λ. θυντής ακύρωσε την εγγραφήτης σύμβασης που είχε γίνει δεκτήβάσει του Κεφ.232. Ηακύρωσητης εγγραφήςαυτής αποτελεί το θέμα ξεχωριστής διαδικασίας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφουκαι συνιστά το αντικείμενο της έφεσης 61/19. Για λόγους που δεν έχουν διερευ­ νηθεί καιδεν μπορούν ναπροσδιοριστούν η εκδίκασητης έφεσης εκείνης δενέχειακόμη αποπερατωθεί. Ούτε είχε επιδιωχθεί η συνεκδίκαση των δύο "εφέσε­ ων",δηλαδήτης έφεσης 67/79καιτης έφεσης 50/87,ηαπό10 φάση στην οποία αποτελεί το αντικείμενο της ενώπιον μας διαδικασίας. Σύμφωνα μετις διατάξειςτουάρθρου51

(1)τουΝ.9/65 "έφεση" εναντίον απόφασηςτουΔιευθυντή (τουΚτηματο­ λογίου) ασκείται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 80 και 81 και βάσει των Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας(Δια­ κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών του 1956. (Βλ. Παράρτημα 3 της επίσημης εφημερίδας της Κυβερνή­ σεως, 5.7.1956). Οι Κανονισμοί καθιερώνουν ως ένδικο μέσογια την άσκηση της έφεσης τον τύπο ο οποίος προσ20 διορίζεται στο Παράρτημα και είναι προσαρμοσμένος στον τύπο αίτησης με κλήση (application by summons). Ο τύπος αυτός προβλέπει και τον καθορισμό των νομικών λόγων στους οποίους βασίζεται η έφεση, υποχρέωση που περιλαμβάνει αναφοράστα άρθρατου νόμου καικανονι25 σμών που την θεμελιώνουν. Η "έφεση" ασκήθηκε με έντυ­ πο προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του τύπου που προβλέπουν οι Κανονισμοί και γίνεται αναφοράσ' αυτή στις διατάξειςτουνόμου καιτων θεσμών πουτηνυποστη­ ρίζουν με μόνη εξαίρεση τις διατάξεις του άρθρου 51

(1)30 τουΝ.9/65.Το άρθρο51

(1)προσδιορίζει τα πρόσωπαπου νομιμοποιούνται να εφεσιβάλουν την απόφασητου Διευ­ θυντή και το δικονομικό πλαίσιο άσκησης τουδικαιώμα­ τος που παρέχεται. Η παράλειψη αναφοράςστο άρθρο51

(1)κρίθηκεαπό 35 το Δικαστήριο μοιραία για την εγκυρότητα της έφεσης. Και όπως έχει αναφερθεί, η διαπίστωση αυτή αποτέλεσε τον πρώτολόγο απόρριψηςτης.Στηναπόφασητου Επαρ969 Πικής,Δ. Μαχλουζαρίδης ν.Ιωαννίδη κ.α.

(1990)χιακού Δικαστηρίου Kouppa and Another v. Vassiliades* αποφασίστηκε ότι σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νο­ μοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν,αποτε­ λεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 θ.1των θεσμών 5 Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για τηνεγκυρότη­ τα του δικονομικού μέτρου.Το σκεπτικό τουΔικαστηρίου στην υπόθεσηKouppaσυνοψίζεταιστο πιοκάτωαπόσπα­ σμα: "The specification of the rules relied upon in interlocu- 10 tory proceedings is not,to my comprehension, a matter of mere formality but asubstantive procedural provision that should be strictly adhered to. For interlocutory proceedings are proceedings of an extraordinary nature in that deliberations are made without a complete trial, 15 the normal process through which a cause is ventilated before the Court. Hence procedural safeguards designed to elicit the questions in issue and put the matter in a proper perspective should be meticulously observed especially mandatory provisions like those set out inOrd. 20 48 r.l. It is no accident that the legal substratum of an application must, unlike the statement of claim, be specified for there are compelling reasons that sideissues should be succinctly defined both legally and factually so that the Court may, without undue delay, deal with them 25 and thus pave the way for the trial of the main issues in dispute." Σε μετάφραση: *Ό καθορισμός των θεσμών στους οποίουςστηρίζε­ ται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) 30 δεν είναι όπως κατανοώμόνο θέματύπουαλλάουσια­ στική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει ναακολου­ θείται αυστηρά* εν όψει του ότι ηενδιάμεσηδιαδικασία συνιστά διαδικασίαασυνήθη χαρακτήρα, για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το 35 *

(1981)1J.S.C

1. 970 1 ΑΛΛ, 5 10 15 Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α. Πικής, Δ. πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκηςπουαποτελεί τη συ­ νήθηοδόγια την εκδίκασητων επίδικων θεμάτων. Συ­ νεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει νατηρούνται με σχο­ λαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτι­ κώνπρονοιώντηςΔ.48 θ.1.Δεν είναι τυχαίοότι τονο­ μικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεσηαπαιτήσεως,νακαθορίζεται·συντρέχουνεπιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικάμε ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρηκαθυ­ στέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφοςδιά την εκδίκαση τηςουσίαςτηςδιαφοράς." Συμφωνούμε με τις αρχές που διατυπώνονται στην Kouppa ως προς το δικονομικό πλαίσιο το οποίο διέπει την έγκυρη έγερση ενδιάμεσων αιτήσεων. Όμως η έφεση από "απόφαση" του Διευθυντή του Κτηματολογίου δεν 20 αποτελεί ενδιάμεση αλλά εναρκτήρια διαδικασία με την έννοια πουενέχειοόρος αυτόςστο άρθρο2του ΠερίΔι­ καστηρίωνΝόμου,Ν14/60(βλ. ορισμό"αγωγής"). Ηκαθιέρωση απότους Κανονισμούς του 1956 όμοιου τύπουγιατην άσκησητης έφεσης μ' εκείνο που προβλέπε25 ταιαπότουςΘεσμούς ΠολιτικήςΔικονομίαςγιατηνυπο­ βολή αίτησηςμεκλήση δενεξομοιώνει τηνέφεσημε ενδιά­ μεση αίτηση. Το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας "έφεσης" από απόφαση του Διευθυντή είναι εκείνο που προβλέπεται στον κ.13 των Κανονισμών του 1956, που 30 διέπεικαιτην εκδίκασητης έφεσης.Τοπλαίσιο είναιεκεί­ νο που καθορίζεται από τις πρόνοιες της Δ.35 των Θε­ σμών Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.35 θ.4 ό,τι είναι επιτακτικόγια την εγκυρότητατης "έφεσης" είναι ο προσδιορισμός της απόφασης,ηοποία 35 εφεσιβάλλεται. Στην προκείμενη περίπτωση η απόφαση προσδιορίστηκε και αντίγραφοτης κατατέθηκεόπως επι­ βάλλει ο διαδικαστικός κανονισμός του
2. Οι λόγοι της "έφεσης" πρέπει να προσδιορίζονται, πράγμα το 971 Πικής,Α. Μαχλουζαρίδηςν. ΙωαννίδηΧΛ.

(1990)οποίοεπίσης έγινεστηνπροκείμενηπερίπτωση.Σεαντίθε­ ση μεενδιάμεση αίτηση ηεγκυρότητα εναρκτήριαςδιαδι­ κασίας ενώπιον του δικαστηρίου κρίνεται μεβάσητηδιά­ κριση μεταξύ άκυρης και αντικανονικής διαδικασίας, διάκριση την οποία πραγματεύονται οι αποφάσεις 5 Lysandrou v. Schiza and Another*, Evagorou v. Christodoulou andAnother** N.P. Lanitis v. Panayides*** Toσφάλμα στην εναρκτήριακλήση επιφέρει την ακυρότη­ τα της μόνο όταν θίγει το θεμέλιο της διαδικασίαςσε βαθμόπουνα μην επιτρέπει τηγένεσηθέματος προς εκδί- 10 καση. Στην προκείμενη περίπτωση η παράλειψη ήταν επουσιώδης και άφησε ανεπηρέαστο τοβάθροτης έφεσης ως έγκυρο μέσο για αναθεώρηση της απόφασηςτου Διευ­ θυντή. Συνεπώς ηπαράλειψη του εφεσείοντα να αναφερ­ θεί στην αίτηση του και στο άρθρο51

(1)του Ν.9/65 δεν 15 συνεπαγόταν ούτε επέφερε την ακυρότητα της διαδικα­ σίας.Οπρώτοςλόγοςγιατον οποίοαπορρίφθηκεηέφεση του εφεσείοντα ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου κρίνεταιανεδαφικός. Η επιχειρηματολογία βάσει της οποίας έχουμε κληθεί 20 να ανατρέψουμε τον δεύτερο λόγογια τον οποίοαπορρί­ φθηκεηέφεση,έλλειψητουπροβλεπόμενου συμφέροντος, σχετίζεται κυρίως με γεγονότα άσχετα με τηνπαρούσα διαδικασία παρόλο που δενείναι άσχετα μετο ευρύτερο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύτου εφεσείοντα και των εφε- 25 σίβλητων. Οιλόγοι αυτοί σχετίζονται κυρίως μετην από­ φασητουΔιευθυντή ναακυρώσει τηνεγγραφήτηςσυμφω­ νίας μεταξύ του εφεσείοντα και τουπρώτου εφεσίβλητου (Χρίστου Ιωαννίδη)καιτηνεξαφάνιση του εμπράγματου βάρουςπου επιβάρυνε την περιουσία, θέμαπου αποτελεί 30 τοαντικείμενο τηςέφεσηςτου67/79, η εκδίκασητηςοποί- *

(1979)1C.L.R. 267. **

(1982)1C.L.R. 771. ***

(1986)1C.LX. 494 35 972 1 ΑΛΛ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α. Πικής, Δ. αςακόμηεκκρεμεί ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Πάφου. Μετά την έναρξη της ακρόασης της έφεσης ενώ­ πιον μας,αναλογιζόμενοι τησημασία τηςαπόφασης εκεί­ νης στη διαφοράμεταξύ των μερών, αναβάλαμετην εκδί5 κασήτης για έναχρονικό διάστημαμετηνπροσδοκία ότι, αν εκδιδότανηαπόφασηστην υπόθεση εκείνη και ανεφεσιβαλλόταν, OLδύο εφέσεις θα μπορούσαν να ακουστούν από κοινού. Διεφάνη ότι αυτό ήταν αδύνατο μέσα στα χρονικά πλαίσια που θα μπορούσαμε εύλογα να αναβά10 λουμετην ακρόασητης έφεσης- άλλωστεκαιτου εφεσείο­ νταθέση ήτανότι η ακρόασητηςέφεσης αυτήςδεν έπρεπε νααναβληθεί επί μακρώ.Μεγάληόσοκαιανείναιη σημα­ σία της απόφασηςτου Διευθυντή γιαακύρωσητης εγγρα­ φήςκαιπαραμερισμό του εμπράγματουβάρουςηεγκυρό15 τητάτης δεν εγείρεται και δεν αποτελεί επίδικο θέμα στη διαδικασίαενώπιον μας.Τοσυμφέρον τουαιτητήνα προ­ σβάλει την απόφασητου Διευθυντή στην παρούσαδιαδι­ κασία προσδιορίζεται με βάση τα δεδομένα που προέκυ­ ψαν μετά την ακύρωση της απόφασης για εγγραφή της 20 σύμβασης βάσει των διατάξεων του Κεφ.232·διαπίστωση που εξασθενεί μέχρις αφανισμού το συμφέρον του εφε­ σείοντα για λόγο στην απόφασητου Διευθυντή γιατημε­ ταβίβαση τουκτήματος. Το άρθρο 7 του Κεφ. 232 (βλέπε άρθρο5 του Τροπο25 ποιητικούΝόμουΝ.96/72) καθιστάτηνκατάθεση αντιγρά­ φουτηςσύμβασης πώλησης ακινήτουσύμφωνα μετιςδια­ τάξεις του Κεφ. 232 εμπράγματο βάρος, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί κώλυμα γιατη μεταβίβασητουκτήματος βάσει των διατάξεων του άρθρου 12τουΝ.9/65. Οκύριος 30 του εμπράγματου βάρους έχει λόγο και νομιμοποιείται στην άσκηση έφεσης βάσει του άρθρου 51

(1)τουΝ.9/65 εναντίον οποιασδήποτε απόφασης τουΔιευθυντή,η οποία συνεπάγεται τη μεταβίβαση του ακινήτου.Στην προκείμε­ νη όμως περίπτωση, μετά την ακύρωση της εγγραφής της 35 σύμβασης, μεταξύ των μερών, έπαυσε να υφίσταται το εμπράγματοβάρος ηύπαρξητου οποίου θαπαρείχε έρει­ σμα στον εφεσείοντα να εφεσιβάλει την απόφασητου Δι­ ευθυντή. Μετάτην ακύρωσητης εγγραφής τα δικαιώματα του εφεσείοντα εναντίον των εφεσίβλητων περιορίστηκαν 973 Πικής, Δ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)σε συμβατικά και αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο προσδιορίζεται το συμφέρον του.Αντίθετα μετην εισήγη­ ση ηοποία έχει υποβληθεί απότον δικηγόρο τουεφεσεί­ οντα, το άρθρο 51

(1)δεν παρέχει λόγο σε πρόσωπα τα οποία έχουν συμβατικές ή άλλες διεκδικήσεις εναντίον 5 τουκυρίουτουκτήματος,τοοποίομεταβιβάζεται, σεαπο­ φάσειςτουΔιευθυντήτουΚτηματολογίου.Αν τούτοσυνέ­ βαινε, έπρεπε να παρεχόταν ευχέρεια σε κάθε πρόσωπο που είχε απαίτηση εναντίον του ιδιοκτήτη του κτήματος να προβάλει τις απαιτήσεις του πριν τη μεταβίβαση του. 10 Τοάρθρο 51

(1)δεναποβλέπειστην εξασφάλισητωνχρεω­ στών του ιδιοκτήτητουκτήματοςτοοποίο μεταβιβάζεται. Το δικαίωμα έφεσης εναντίον απόφασης του Διευθυντή περιορίζεται σεπρόσωπαπουέχουν διεκδικήσεις στηνκυ­ ριότητα της γης. Καταλήγουμε ότι ο δεύτερος λόγος για 15 τον οποίο απορρίφθηκε η έφεση ευσταθεί, διαπίστωση η οποία επιβάλλει και την απόρριψη της έφεσης. Γι' αυτό δεν θαπροχωρήσουμε στην εξέταση του άλλου λόγου για τον οποίο απορρίφθηκε η έφεση εναντίον τηςαπόφασης τουΔιευθυντή πουσχετίζεται μετον ουσίατηςαπόφασης, 20 ούτε θαεξετάσουμε κατά πόσο ησυγκατάθεσητουενυπό­ θηκουδανειστή είχεδοθεί έγκυραή ανείχελόγοστοθέμα και η Επιτροπή Προστασίας Τουρκοκυπριακών Περιου­ σιών. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 974